Υπέρ των ανδρικών δικαιωμάτων λόγος μασκουλινιστικός

Εμείς οι μασκουλινιστές μαχόμαστε για την έμφυλη ισότητα, τόσο την τυπική, όσο και την ουσιαστική. Υποστηρίζουμε την κατάργηση των νομικών διακρίσεων εις βάρος των ανδρών, αλλά και την λήψη μέτρων για την εμπέδωση της ισότητας μεταξύ των φύλων. Καταδικάζουμε τις παρωχημένες κλειτοριδοκρατικές ρυθμίσεις που δυστυχώς εμφανίζονται στην νομοθεσία. Έμφυλη ισότητα σημαίνει ότι η απόλαυση των … Read more Υπέρ των ανδρικών δικαιωμάτων λόγος μασκουλινιστικός

Υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, μέρος δεύτερο

Συμπληρωματικά λοιπόν σε όσα έγραψα χτες υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, θα ήθελα να σχολιάσω σήμερα και τα εξής σημεία: 9. Και πάλι σχετικά με την ελληνική ωφέλεια: Καταρχάς, μακριά από μένα κάθε κινδυνολογία: αν το ζήτημα δεν επιλυόταν τώρα, η Γη θα εξακολουθούσε να περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο. Οι συνέπειες θα ήταν όντως … Read more Υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, μέρος δεύτερο

Υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, μέρος πρώτο

Ν. 4588/2019: σιδεροκέφαλη η Συμφωνία των Πρεσπών! Δεν αρμόζει απολογητικό ύφος σε όσους υποστηρίζουν την εθνωφελή Συμφωνία των Πρεσπών. Να απολογηθούν ενώπιον της Ιστορίας οι πατριδοκάπηλοι, οι υπερμακεδονιστές, οι ου κατ’ επίγνωσιν. Η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί πλέον νόμο του ελληνικού κράτους, χάρη (και) στις εύψυχες ψήφους των βουλευτών του Ποταμιού Θεοδωράκη, Μαυρωτά, Λυκούδη, τους … Read more Υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, μέρος πρώτο

Υπέρ της αναθεώρησης του άρ. 16 Σ

 

Οι δεξιοί θέλουν να τροποποιήσουν το άρ. 16 παρ. 5 Σ, που ορίζει ότι

 

Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση

προς την κατεύθυνση της αποδοχής και νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, άλλοι λένε και εμπορικού χαρακτήρα, άλλοι λένε όχι. Το σημαντικό εν προκειμένω είναι η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου, ενός μονοπωλίου που δεν υπάρχει στην υποχρεωτική εκπαίδευση, δεν υπάρχει στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δεν υπάρχει σε θεσμούς τόσο βασικούς για την δομή της κοινωνίας, όσο η παροχή υπηρεσιών υγείας ή η απονομή δικαιοσύνης στις ιδιωτικές διαφορές, αλλά υπάρχει ειδικώς για τα πανεπιστήμια. Με τα γνωστά καταπληκτικά αποτελέσματα.

Οι αριστεροί επιζητούν την αναθεώρηση του άρ. 16 παρ. 2 Σ, που προβλέπει ότι

Η παιδεία … έχει σκοπό … την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης.

Read moreΥπέρ της αναθεώρησης του άρ. 16 Σ

Από την εποχή του φουγάρου στην εποχή της γνώσης

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στην Καθημερινη

Σε προηγούμενο άρθρο μιλούσαμε για την ζημιά που κάνει η υπερβολική ρύθμιση στην αγορά εργασίας. Αυτές τις μέρες, απτό παράδειγμα περιγράφει γλαφυρά την σοβιετική νοοτροπία της κυβέρνησης και την πολλαπλή ζημία που προκαλεί, φανερή ακόμα και στους δρόμους της πόλης. Η κυβέρνηση ρυθμίζει την αγορά εργασίας λες και βρίσκεται στο Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ (1927). Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά να γυρίζει την οικονομία στο 1927.

Η ιστορία της έμμισθης εργασίας χαρακτηρίζεται, στο μυαλό πολλών, από μια συνεχή πάλη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο και υψηλότερους μισθούς. Ποιος έφερε το 8ωρο, αν όχι οι αγώνες των εργαζομένων; Η σωστή απάντηση είναι: η άνοδος της παραγωγικότητας χάρη στην εκβιομηχάνιση, σε συνδυασμό με την εξομάλυνση της αγοράς εργασίας.

Σκεφτείτε ότι οι (αυτοαπασχολούμενοι) αγρότες του 1900 φυσικά δεν ήξεραν από 8ωρα. Όσο χρειαζόταν, δούλευαν, από ανατολή μέχρι δύση του ήλιου. Κανένας αγώνας ή απεργία δεν θα το άλλαζε αυτό. Οι βιομηχανικοί εργάτες κατάφεραν να ξεφύγουν από τον ζυγό αυτής της αδιάκοπης εργασίας επειδή δούλευαν σε βιομηχανίες, με μηχανήματα που πολλαπλασίαζαν την δύναμη του κόπου τους.

Read moreΑπό την εποχή του φουγάρου στην εποχή της γνώσης

Πολιτική εξουσία και δημοσιογραφική ελευθερία

Αναδημοσίευση από τα Νέα της 18ης Δεκεμβρίου 2018, σχετικά με την φασιστική επίθεση σε Σκάι και Καθημερινή.

Ασφαλώς έσπευσαν όλοι να καταδικάσουν την εγκληματική βομβιστική επίθεση στο κτήριο των δύο μεγάλων αντιπολιτευόμενων μέσων ενημέρωσης, του ραδιοτηλεοπτικού Σκάι και της εφημερίδας «Καθημερινή». Η ομόθυμη αποδοκιμασία της θρασύδειλης επίθεσης αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για την πολιτική απομόνωση των εγκληματιών. Χωρίς «ναι μεν, αλλά», χωρίς συμψηφισμούς, δισταγμούς ή αοριστολογίες.

Ανάμεσά τους καθόλου λιγώτερο ειλικρινής εμφανίζεται και η καταδίκη των διαφόρων κυβερνητικών αξιωματούχων. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα στελέχη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πράγματι αποτροπιάζονται με την επίθεση και πράγματι εύχονται να μην είχε συμβή ποτέ.

Μόνο που ένα ερωτηματικό αιωρείται πάνω από τις δηλώσεις τους. Ένα ερωτηματικό που δημιουργείται από την μακροχρόνια, συστηματική, προσωποποιημένη, εριστική και απεριόριστη επίθεση σειράς προβεβλημένων υπουργών και παρατρεχάμενων της εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατά των αντιπολιτευόμενων δημοσιογράφων. Κατ’ αυτών ακριβώς δηλαδή που έπεσαν θύμα της βομβιστικής επίθεσης.

Μπορείτε άραγε να διανοηθήτε ένα κράτος όπου σωρεία υπουργών καταφέρεται επί χρόνια εναντίον των θρησκευτικών λειτουργών ενός διαφορετικού θρησκεύματος; Με χαρακτηρισμούς αντίστοιχους των χαρακτηρισμών «ερπύστριες», «βοθροκάναλα» και «θα σας θάψουμε στα τρία μέτρα»; Δεν θα συνιστούσε κάτι τέτοιο παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας; Δεν θα καταγγελλόταν πανταχόθεν; Και ακόμη: ποιος θα ήταν σταλήθεια ο φταίχτης, αν βρισκόταν ένας βλαξ που θα επετίθετο σε κάποιον από τους εν λόγω λειτουργούς;

Read moreΠολιτική εξουσία και δημοσιογραφική ελευθερία

Περί της εικονικής πορνογραφίας ανηλίκων

Για την πορνογραφία ανηλίκων έχω γράψει πριν σχεδόν 10 χρόνια αυτό εδώ το άρθρο. Εκεί έγραφα τα εξής σοφά λόγια:

Η παρ. 3 του άρ. 348Α ΠΚ τιμωρεί ακόμη και εικονικές αποτυπώσεις εικονικών ασελγών πράξεων. Στην περίπτωση αυτή όμως ο ζήλος των συντακτών του νόμου υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Ο ποινικός νόμος δεν επιτρέπεται να τιμωρή την παιδεραστία (ή την πιπινοθηρία!) καθ’ αυτήν ως έξη, αλλά μόνο συγκεκριμένες παιδεραστικές πράξεις που βλάπτουν το έννομο αγαθό της ανηλικότητας. Διαφορετικά, η αρχή της βλάβης ως νομιμοποιός του Ποινικού Δικαίου εξοβελίζεται εις όφελος ενός Ποινικού Δικαίου του εγκληματία, των τηλεοπτικών παραθύρων και της μέσης νοικοκυράς και όχι της εγκληματικής πράξης. Περί αυτού όμως ακριβώς πρόκειται και εδώ: η δημιουργία εικονικού πορνογραφικού υλικού με εικονικούς ανηλίκους μόνο την εικονική ανηλικότητα βλάπτει, όχι την πραγματική, και μόνο εικονικά εγκλήματα μπορεί να στοιχειοθετήση, όχι πραγματικά. Πρόκειται ουσιαστικά για μία έμμεση τιμώρηση του εγκληματικού φρονήματος, όχι βέβαια καθ’ αυτό, αλλά μίας αβλαβούς εκδήλωσής του. Για να γίνη αυτό πιο κατανοητό, έστω το εξής παράλληλο παράδειγμα: εάν ο Α δημιουργεί πορνογραφικά κινούμενα σχέδια, στα οποία κάποιος αρσενικός χαρακτήρας «βιάζει» έναν θηλυκό χαρακτήρα ή ακόμη ο ένας σκοτώνει τον άλλο ή πλαστογραφεί την υπογραφή του άλλου, δεν μπορεί να υποστηριχθή δογματικά η τιμώρησή του για την πράξη αυτή (εικονικός βιασμός; εικονική ανθρωποκτονία; εικονική πλαστογραφία;).

Πράγματι, το άρ. 348Α παρ. 3 ΠΚ προβλέπει τις εξής ανοησίες:

Υλικό παιδικής πορνογραφίας, κατά την έννοια των προηγούμενων παραγράφων, συνιστά η αναπαράσταση ή η πραγματική ή εικονική αποτύπωση σε ηλεκτρονικό ή άλλο υλικό φορέα του σώματος ή μέρους του σώματος ανηλίκου, κατά τρόπο που προδήλως προκαλεί γενετήσια διέγερση, καθώς και πραγματικής ή εικονικής ασελγούς πράξης που διενεργείται από ή με ανήλικο.

Άρα λοιπόν ο Έλλην νομοθέτης εξομοιώνει κανονιστικά το πραγματικό ανήλικο σώμα με το εικονικό: εικονικό ίσον πραγματικό, πράγμα που σημαίνει επίσης με μια απλή αντιστροφή και ότι πραγματικό ίσον εικονικό. Μα τι υπέροχη προστασία της ανηλικότητας, πόσο καλούλης είναι ο Έλλην νομοθέτης και τι μας νοιάζει εμάς η ελευθερία της έκφρασης.

Παρακαλώ; Η ελευθερία της έκφρασης; Τι σχέση μπορεί να έχη η ελευθερία της έκφρασης με ένα στυγερό εγκληματία, όπως ο πορνογράφος ανηλίκων;

Read moreΠερί της εικονικής πορνογραφίας ανηλίκων