Κέντρα Ελευθέρου Σωφρονισμού (ΚΕΣ): …άνοιξε κι εσύ ένα, μπορείς!

Published
by
lectoratius
on July 22, 2008
in Πολιτικά
. 3 Comments

Νομίζω ότι με την πρόσφατη απόφαση της Ιεράς Συνόδου να ζητήσει την δημιουργία ενός Κέντρου Ελευθέρου Σωφρονισμού (στο εξής: ΚΕΣ), δηλ. ενός ειδικού σωφρονιστικού καταστήματος για κληρικούς και μοναχούς, το οποίο θα βρίσκεται στην ειδυλλιακή Ιερά Μονή Άνω Δίβρης του Ν. Ηλείας (πρόκειται για την περιώνυμη Χρυσοπηγή), τίθενται πραγματικά νέα δεδομένα στο σωφρονιστικό χάρτη της χώρας.

Αφορμή για την απόφαση αυτή της Ιεράς Συνόδου αποτέλεσαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο - μη καθαιρεθείς ακόμη από την Ιεραρχία - Παντελεήμων - πρώην Μητροπολίτης Αττικής - μέσα στην κορυδαλλική ειρκτή, μολονότι και εκεί απολαύει ειδικής μεταχείρισης (εγκαταβιοί σε «προνομιακό» κελί στην «πτέρυγα των χουντικών», προαυλίζεται μόνος του, κ.ά.). Η Εκκλησία της Ελλάδος, επιθυμώντας να προστατεύσει το αμαρτήσαν - και, σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης, καταχρασθέν πακτωλό «ιερών» χρημάτων - τέκνο της, ζητεί από τα αρμόδια Πολιτειακά όργανα (τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και τον Υπουργό Δικαιοσύνης) να μεριμνήσουν για την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος που θα προβλέπει τα της ίδρυσης και λειτουργίας ενός εκκλησιαστικού ΚΕΣ και θα έχει ως νομοθετική βάση - όπως πιστεύεται - ειδική εξουσιοδοτική διάταξη του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πραγματικά πιστεύω ότι η εξέλιξη αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική, αφού ανοίγει τον δρόμο και για άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, έτσι ώστε να μεριμνήσουν αναλόγως και αυτά για τα δικά τους «μαύρα πρόβατα»! Έτσι, στο μέλλον την ίδρυση ΚΕΣ θα μπορεί να ζητήσει και η πολύπαθη Πάντειος για τα καταδικασθέντα και φυλακισθέντα μέλη της ακαδημαϊκής της κοινότητας! Φανταστείτε πραγματικά πόσο όμορφα θα ήταν να δημιουργηθεί ένα ΚΕΣ για καταδικασθέντες πανεπιστημιακούς στην Πανεπιστημιόπολη Ζωγράφου ή στο Φαληρικό Δέλτα! Εκεί, οι κατάδικοι πανεπιστημιακοί θα έχουν την δυνατότητα να ασκούν ακώλυτα το ακαδημαϊκό τους λειτούργημα, όπως αντιστοίχως ζητεί και η Εκκλησία για τον Παντελεήμονα… Θα μπορούν να κάνουν μάθημα σε σχολεία ή πανεπιστημιακές σχολές που θα έρχονται ως επισκέπτες στο ΚΕΣ, μάλιστα δε οι ώρες αυτές εργασίας θα προσμετρούνται στην αίτησή τους για πρόωρη αποφυλάκιση. Μα, φυσικά το ίδιο θα μπορούσε να ισχύσει και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με την ίδρυση ΚΕΣ για τους υπεξαιρέτες Δημάρχους, Νομάρχες, κοκ!
Το σωφρονιστικό αυτό φαντασιακό σίγουρα θα ενισχύσει σημαντικά τη συντεχνιακή νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας και θα μάς φέρει ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στο μεγάλο μας όνειρο, την δημιουργία μιας κοινωνίας των απόλυτων διακρίσεων…

…Απορία όμως φιλελεύθερου - αριστερού ή δεξιού, δεν έχει σημασία - ψάλτου: Μα, είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα;

Με την ανάρρηση στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο του Ιερώνυμου κάποιοι πίστεψαν ότι η Εκκλησία θα έπαυε να προκαλεί και να νοσφίζεται Πολιτειακή εξουσία. Δυστυχώς, όμως, η «πρόταση σωτηρίας του Παντελεήμονος» μάς προσγειώνει όλους στη γνωστή θλιβερή πραγματικότητα. Με την πρόταση αυτή ζητείται ανοιχτά η προνομιακή μεταχείριση κληρικών και μοναχών κατά προφανή παραβίαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας. Continue reading ‘Κέντρα Ελευθέρου Σωφρονισμού (ΚΕΣ): …άνοιξε κι εσύ ένα, μπορείς!’

Οι διανοούμενοι και ο πάτος

Published
by
kt
on July 20, 2008
in Ηθικά
. 17 Comments

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ στις εφημερίδες και τα Blogs με προβληματισμό μια κατακόρυφη άνοδο, ένα είδος κρεσέντο του κριτικού-καταγγελτικού λόγου. Αναφέρομαι βεβαίως στον γραπτό λόγο που αφορά τρέχοντα ζητήματα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής (το σκάνδαλο Ζήμενς, την «καρατόμηση» Ζορμπά, την ακρίβεια κ.λπ.). Ακόμη και αγαπημένοι μου αρθρογράφοι, τους οποίους παρακολουθώ και διαβάζω με θαυμασμό για την πένα τους και ενδιαφέρον για τις απόψεις τους (όπως ο κ. Χαρίδημος Τσούκας) γράφουν άρθρα με τίτλους όπως: “Πιάσαμε πάτο“. Αναρωτιέμαι όχι αν όντως πιάσαμε πάτο –ίσως αυτό να είναι μια τετριμμένη αλήθεια!- αλλά αν χρειαζόμαστε κάποιους να μας το επαναλάβουν με έμφαση μέσα από την αρθρογραφία τους. Νομίζω ότι η διαπίστωση του «πάτου» δεν έχει συνέπειες μόνον για όσους νιώθουν τα πόδια τους να προσγειώνονται απότομα αλλά και για όσους περιγράφουν την προσγείωση πέφτοντας. Ασφαλώς, το πρώτο πληθυντικό του τίτλου: «Πιάσαμε πάτο!» δεν εξαιρεί ούτε τον αρθρογράφο από τον πάτο ως πολίτη. Τον εξαιρεί όμως ως αρθρογράφο.

Η αρχική μου τάση απέναντι στα παραπάνω είναι να σκεφτώ: Ναι, ασφαλώς και χρειαζόμαστε κάποιους πνευματικούς ανθρώπους, κάποιους διανοουμένους που με παρρησία και λογική επιχειρηματολογία θα επισημαίνουν τα κακώς κείμενα, απευθυνόμενοι σε δύο βασικές κατηγορίες προσώπων-αποδεκτών των λόγων τους: Τους πολιτικούς και άλλους παράγοντες αφενός, οι οποίοι βυθισμένοι στις υπουργικές/κομματικές και άλλες καρέκλες τους, μισοκοιμισμένοι σε κλίμα διαφθοράς και σήψης, θα ξυπνάνε σαν να τους τσίμπησε οίστρος, όταν θα -αναγκάζονται να- διαβάζουν αιχμηρά αλλά τεκμηριωμένα σχόλια για τις ανύπαρκτες επιδόσεις τους στην βελτίωση της εικόνας αυτής της χώρας και της ζωής των πολιτών της. Αλλά και τους πεπαιδευμένους πολίτες, οι οποίοι από την πλευρά τους θα διαβάζουν στο χαρτί ή τον υπολογιστή τους απόψεις έγκυρες, που δεν υποτιμούν την νοημοσύνη τους και προάγουν την κριτική τους σκέψη, κάνοντάς τους συμμετόχους σε μια κοινή διαίσθηση που πρέπει να εκφραστεί με καθαρό λόγο: Ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα και ότι υπάρχει πρόβλημα γενικότερο στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη τάση που διαμορφώνεται μέσα μου με τον καιρό, και καθίσταται ολοένα πιο έντονη: Η διερώτηση αν ο κριτικός-καταγγελτικός λόγος των διανοουμένων στις εφημερίδες και τα blogs αγγίζει κάποιες στιγμές τα δικά του όρια (πάτος!), αποβαίνει κουραστική επανάληψη και αναμάσημα των ήδη ειπωθέντων εν είδει μη-πρωτότυπης μουσικής παραλλαγής στο ίδιο θέμα. Αν, συνελόντι ειπείν, ο λόγος αυτός καταλήγει να αποδυναμώνεται δια της τροπής του ρητού «Επανάληψις μήτηρ μαθήσεως» σε «Επανάληψις μήτηρ παθήσεως». Αναρωτιέμαι αν οι διανοούμενοι –ιδίως οι καλοί εξ αυτών- έχουν ήδη κάνει μεγάλο μέρος της δουλειάς που πρέπει να κάνουν από προσωπικό ηθικό χρέος, και προσεγγίζουν πια την περιοχή μιας «γκρίζας» ζώνης, στην οποία ελλοχεύουν κίνδυνοι: Continue reading ‘Οι διανοούμενοι και ο πάτος’

“Ουδέποτε υπήρξε «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα”

Published
by
S G
on July 18, 2008
in Αταξινομητα
. 36 Comments

Ο πρωθυπουργος της χωρας μας λεει το εξης σε επισημη επιστολη του:

Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Ποτέ δεν υπήρξε. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός, είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής.

Το λιγοτερο που μπορει να πει κανεις ειναι οτι ο συγγραφεας αυτης της θεσης δεν αγαπα την Λογικη και την Ακριβεια. Δεν προσεχει καν να κανει εκεινα τα λεκτικα τρικ που σε προστατευουν απο την μεταγενεστερη κριτικη, ειδικα οταν εχουμε γραπτο λογο που ως γνωστο μενει (σκριπτα μανεντ). Τα τρικ που λενε να μην χρησιμοποιεις εντελως απολυτες θεσεις χωρις αρκετα qualifiers (”αν”, “ισως”, “υπο συνθηκες”, “σε μερικες περιπτωσεις”).

Δεν υπηρξε ποτε μακεδονικη μειονοτητα στην Ελλαδα?
Ποια ειναι αυτη η Ελλαδα, το σημερινο ελληνικο κρατος που ιδρυθηκε ας πουμε το 1821? Ο ελληνικος γεωγραφικος χωρος απο αρχαιους χρονους? Αποσο ξερω και στα δυο αυτα μερη υπηρχε πληθος ατομων που μιλουσαν μια γλωσσα που αποκαλουν μακεδονιτικη.

To 1922 ας πουμε, μεγαλο μερος της ελληνικης Μακεδονιας εχει ατομα που μιλουσαν μια γλωσσα που στους χαρτες της εποχης καταγραφεται ως Μακεδονιτικα (κλικ στην εικονα).

Σε αλλους, εθνογραφικους χαρτες οι ανθρωποι αυτοι καταγραφονται μαλλον ως Βουλγαροι.

Ποια ειναι η επισημη θεση της ελληνικης κυβερνησης? Οτι αυτοι οι ανθρωποι ποτε δεν υπηρξαν? Οτι ηταν Ελληνες? Ή απλα με το ετσι θελω τους αρνουμαστε το δικαιωμα να αποκαλουνται Μακεδονες?

Και τοτε ποια ειναι τελοσπαντων η θεση μας, οτι υπηρξε καποτε μειονοτητα (τι μειονοτητα, πλειονοτητα ηταν οι ανθρωποι αποτι δειχνουν οι χαρτες!) αλλα δεν ηταν Μακεδονες, ηταν κατι αλλο, ας πουμε Βουλγαροι? Δηλαδη για το ονομα της μειονοτητας γινεται ολο το θεμα?

Ειμαι της αποψης οτι δεν μπορουμε να γελοιοποιουμε την ιστορια σαν επιστημη, για να προωθουμε τους εθνικους μας μυθους. Ειμαι της γνωμης οτι ο πρωθυπουργος της χωρας στις επισημες επιστολες του καλα θα κανει να προσεχει 10 φορες τι γραφει, να ελεγχει την ιστορικη, λογικη και γενικα επιστημονικη ακριβεια των λεγομενων του. Ειμαι της θεσης οτι στην εξωτερικη πολιτικη της χωρας δεν χωρανε κινησεις εντυπωσιασμου και εσωτερικης καταναλωσης.

Εν τελει αρκετα παραπληροφορησαμε στα σχολεια τα παιδια μας, με αυτα προβαλλει η αρχουσα ταξη σοτυς πολιτες πώς περιμενουμε να δεχτουν οποιονδηποτε συμβιβασμο, στον οποιο η Ελλαδα θα αναγκαστει εν καιρω να ερθει?

——————–

Πηγες:

το κειμενο της βικιπαιδειας περι Μακεδονιας ειναι νομιζω πολυ ομορφο. Ειμαι πολυ περιεργος να δω τι αντεπιχειρηματα μπορει να δωσει κανεις στο πληθος στοιχειων που παρατιθενται εκει.

Περί της τιμωρητικής διάρκειας της εναλλακτικής θητείας

Published
by
Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος
on July 16, 2008
in Πολιτικά and Νομικά
. 26 Comments

Στην Ελλάδα η εναλλακτική θητεία έχει την διπλάσια διάρκεια όχι από αυτήν που προβλέπεται στον νόμο, γιατί αυτή έχει διάρκεια 24 μηνών, σύμφωνα με το άρ. 6 παρ. 1 Ν. 3421/2005 περί Στρατολογίας των Ελλήνων, αλλά από την θητεία που ισχύει αυτήν την στιγμή βάσει υπουργικής αποφάσεως. Είναι όμως αυτή η διπλάσια διάρκεια δίκαιη ή άδικη, τιμωρητική ή ξετιμωρητική;

Σύμφωνα με την συνταγματική αρχή της ισότητας, ο νόμος οφείλει να ρυθμίζη ομοίως τις όμοιες και ανομοίως τις ανόμοιες καταστάσεις. Σηκώνει φυσικά πολύ συζήτηση το τι ακριβώς σημαίνει “όμοιος” και τι όχι. Είναι κρίσιμη ανομοιότητα π.χ. το χρώμα του δέρματος ή οι ιδεολογικές πεποιθήσεις; Μάλλον όχι. Μερικοί όμως λένε ότι είναι κρίσιμο το τι υπάρχει ανάμεσα στα πόδια μας και σε ποιον θεό πιστεύουμε. Τέλος πάντων.

Ας πούμε λίγο πρόχειρα ότι κρίσιμη εν προκειμένω είναι η (αν)ομοιότητα που αναφέρεται σε ιδιότητες ή χαρακτηριστικά που συμπλέκονται με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η βαθμολογία για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, το ύψος για τους αστυνομικούς, ο διαδικτυακός αλφαβητισμός για τους δημοσίους υπαλλήλους είναι παραδείγματα τέτοιων θεμιτών κριτηρίων διαφοροποίησης.

Υπάρχουν άραγε παρόμοια κριτήρια στο δίπολο ένοπλη στρατιωτική - εναλλακτική θητεία; Υπάρχουν λόγοι που να δικαιολογούν την διαφορετική χρονική μεταχείριση;

Θεωρώ πως ναι, φυσικά. Ας δούμε μερικά σημεία:

1. Ο κίνδυνος: Είναι ίδιοι οι κίνδυνοι που αναλαμβάνει όποιος κάνει βολές με όποιον κουβαλάει πάπιες; Όποιος φυλάει σκοπιά στα σύνορα με όποιον καθαρίζει σκάλες; Όποιος συντηρεί ερπύστριες με όποιον πλένει σώβρακα; Αλήθεια, πόσους νεκρούς είχαν οι εναλλακτικοί τα τελευταία δέκα χρόνια; Πόσους τραυματίες; Πόσοι αυτοκτόνησαν επειδή δεν την πάλευαν; Πόσοι εναλλακτικοί άκουσαν νάρκες να σκάνε σε λαθρομετανάστες και έμπορους ναρκωτικών να συναλλάσσονται μέσα στην νύχτα; Continue reading ‘Περί της τιμωρητικής διάρκειας της εναλλακτικής θητείας’

Τις πταιει για τις διακοπες ηλεκτρικου ρευματος στην Ελλαδα - λιγες απλες και εξυπνες λυσεις

Published
by
S G
on July 9, 2008
in Αταξινομητα
. 13 Comments

To προβλημα της ηλεκτρικης ενεργειας στην Ελλαδα δεν εχει να κανει με σατανικους κερδοσκοπους ουτε με την ακαρδη φυση που μας προκαλει προβληματα. Εχει να κανει με την απορθυμια μας να εξορθολογισουμε την αγορα και την ανικανοτητα μας να εφαρμοσουμε καινοτομες λυσεις

Αυτες τις μερες αρκετοι απο σας θα βιωσετε το διασκεδαστικοτατο πατροπαραδοτο εθιμο των διακοπων ρευματος. Ειναι τοσο αναποσποστο μερος του ελληνικου καλοκαιριου οσο η μυρωδια του αντηλιακου, τα τζιτζικια και τα κεφτεδακια στην παραλια. Ειναι ομως οι ενοχλητικες και ζημιογονες για την βιομηχανια, τον τουρισμο και την ησυχια μας διακοπες ρευματος, τοσο αναποφευκτες οσο θα μας ηθελε η ΔΕΗ ή η κυβερνηση να πιστεψουμε?

Η εντυπωση μου, βασισμενη σε ολιγη οικονομικη επιστημη και ολιγη συγχρονη μηχανολογια ειναι πως οχι, το προβλημα της επαρκειας ρευματος θα μπορουσε να βελτιωθει, αν ειχαμε την διαθεση να εφαρμοσουμε καποιες καινοτομες αλλα ευκολες λυσεις που κυκλοφορουν διεθνως.

Το προβλημα
Ας ξεκινησουμε με την απλη παρατηρηση οτι η παραγωγη ενεργειας υποφερει απο το γνωστο προβλημα των αιχμων ζητησης (παρομοια με τα ΜΜΜ, τις τηλεπικοινωνιες κτλ). Η διαφορα αναμεσα στην ζητηση ενεργειας μιας μεσης ημερας (γυρω στα 7.000 MW) και την ανωτατη ζητηση μιας καλοκαιρινης μερας (γυρω στα 10.500 MW) ειναι παρα πολυ μεγαλη και η διαφορα θα γινεται μεγαλυτερη αυξανεται η ευημερια μας και η χρηση κλιματιστικων. Αυτο σημαινει οτι με το σημερινο συστημα πρεπει να συντηρουμε ολο και περισσοτερες πανακριβες μοναδες μονο και μονο για εκεινες τις λιγες ωρες που θα χρειαστουμε το ρευμα τους. Αυτο ειναι οχι μονο αντιοικονομικο αλλα και αντιοικολογικο. Ακομα χειροτερα, καποιες μερες ουτε καν οι εφεδρειες μας και οι μαζικες εισαγωγες (της ταξης των 2000 MW) δεν φτανουν, οποτε αναγκαστικα κοβεται το ρευμα σε πολλους πολιτες.

Βασικος σκοπος της ενεργειακης πολιτικης λοιπον θα πρεπει να ειναι ο περιορισμος της διαφορας μεταξυ ανωτατης και μεσης καταναλωσης ρευματος, για να αποφυγουμε τις καταστροφικες αιχμες ζητησης. Continue reading ‘Τις πταιει για τις διακοπες ηλεκτρικου ρευματος στην Ελλαδα - λιγες απλες και εξυπνες λυσεις’

Δυο ποδηλατοδρομοι στην Αθηνα - το προγραμμα bicing στην Βαρκελωνη και Velib στο Παρισι

Published
by
S G
on July 7, 2008
in Αταξινομητα
. 6 Comments

Μαθηματα καταπολεμησης του κυκλοφοριακου απο δυο δημιουργικες πολεις. Μαθηματα ερασιτεχνισμου απο μια βαλκανικη πολη

Πριν λιγα χρονια ανοιξαν ποδηλατοδρομοι στην Βαρκελωνη. Δικτυο εκατονταδων χιλιομετρων, με προστασια για τους ποδηλατες, ξεκαθαρες διαγραμμισεις, συστηματικη ενημερωση ολων των πολιτων και αυστηρη επιτηρηση απο την δημοτικη αστυνομια. Πριν απο εναμιση χρονο ακολουθησε το προγραμμα κοινοχρηστων ποδηλατων Bicing (προφερεται μπιθινγκ στα ισπανικα, μπισινγκ στα καταλανικα), παραλληλα με το παρομοιο προγραμμα Velib στο Παρισι. Οποιος πολιτης θελει, γραφεται μελος, πληρωνει μια μικρη συνδρομη και μετα εχει προσβαση σε χιλιαδες ποδηλατα σε διαφορα σημεια της πολης, που τα χρησιμοποιει εως τον προορισμο του και μετα τα αφηνει για χρηση απο αλλα μελη.

Ετσι δεν χρειαζεται να αγορασεις ποδηλατο, να ανησυχεις που θα το παρκαρεις (η κλοπη ποδηλατων ειναι πληγη σε ολη την Ευρωπη), να το συντηρεις κτλ

Στη Βαρκελώνη, στους πρωτους εξι μηνες το συστημα ειχε ηδη ξεπερασει τις προβλεψεις. 80.000 ατομα γραφτηκαν μεσω διαδικτυου και εκαναν 1.000.000 διαδρομες. Σημερα η πολη εχει 3000 ποδηλατα σε 200 αυτοματοποιημενους σταθμους. Στο Παρίσι, το πρόγραμμα εφαρμόζεται σε μεγαλύτερη κλίμακα. Υπαρχουν πανω απο 20 χιλιαδες ποδηλατα σε 1450 σταθμους (ενας χωρος σταθμευσης Velib καθε 300 μετρα).

Ας συγκρινουμε με την Αθηνα που προσφατα ανακοινωθηκε η δημιουργια 2 μεγαλων ποδηλατοδρομων. Δεν ειναι οι πρωτοι, ποδηλατοδρομο εχω πρωτοδει πριν χρονια στο Νεο Ψυχικο (με την ευκαιρια μερας χωρις ΙΧ νομιζω, κρατησε περιπου 4 μερες), εγινε και πιο προσφατα σχετικα εκτεταμενο δικτυο στα Βριλησσια. Αυτοι οι ποδηλατοδρομοι δεν θα ειναι οι τελευταιοι. Αλλα στοιχηματιζω οτι δεν θα ειναι ουτε και η τελευταια φορα που μια καλη ιδεα εφαρμοζεται τοσο αποσπασματικα που δεν θα λειτουργησει.

Οι μικροεφαρμογες-μπαλωματα μιας γενικα καλης ιδεας οχι μονο δεν βοηθανε πολυ, συχνα βλαπτουν. Continue reading ‘Δυο ποδηλατοδρομοι στην Αθηνα - το προγραμμα bicing στην Βαρκελωνη και Velib στο Παρισι’

Αμερικάνα 1 : Αμερικανικος καθημερινος πολιτισμος

Published
by
S G
on July 3, 2008
in Αταξινομητα
. 32 Comments

Το πρωτο σε μια συλλογη αρθρων με τις δυνατοτερες εντυπωσεις μου απο το Λανδ οφ δε μπρεηβ αντ χοουμ οφ δε φρη. Ξεκινω μιλωντας για το υψηλο επιπεδο δικαιοσυνης και ηρεμιας στις καθημερινες συναναστροφες στις ΗΠΑ.

Μενω στις ΗΠΑ εδω και 8 μηνες περιπου. Ομολογω οτι οταν πρωτοηρθα σκεφτομουν λιγο σε εκεινο το στυλ του Ευρωπαιου που θεωρει τον μεσο Αμερικανο επιφανειακο και ετσι… ελαφρα αφελη*.

Ειναι νομιζω καιρος να δηλωσω ανοιχτα οτι θαυμαζω τον καθημερινο πολιτισμο των ΗΠΑ. Και δεν μιλω μονο για τους απλους ανθρωπους στις Μεσοδυτικες Πολιτειτες που μενω, αλλα για σχεδον ολους τους Αμερικανους που ηρθα σε επαφη απο Σαν Ντιεγκο μεχρι Ουασιγκτων. Θα δωσω λιγα απλα παραδειγματα και προκαλω τον αναγνωστη να βρει ευρωπαϊκη χωρα που να συμβαινει κατι τετοιο συχνα:

1) Τον Ιανουαριο ημουν στην Νεα Ορλεανη και ετυχε να ειναι ο τελικος αμερικανικου κολλεγιακου ποδοσφαιρου μεταξυ Ohio State** και Louisiana State. Στους δρομους της γαλλικης συνοικιας κυκλοφορουσαν την μερα πριν το παιχνιδι δεκαδες χιλιαδες οπαδοι του OSU απο το Οχαϊο και το ευρυτερο Μιντουεστ. Ο καθενας με μια big ass beer (με αυτη την ονομασια τις πουλουσαν, δεν κανω πλακα) στο χερι, κατα τις 12 το βραδυ πρεπει να ηταν ολοι τυφλα. Κιομως σε καθε μπαρ, αναμικτοι οπαδοι των δυο ομαδων χοροπηδουσαν και τραγουδουσαν. Δεν ειδα ολο το βραδυ ουτε ενα επεισοδιο. Φανταστειτε την ιδια περιπτωση με Ολυμπιακους και Παναθηναϊκους, οπαδους Μπαρσα και Ρεαλ, οπαδους της Αγγλιας και της Γερμανιας. Θα ειχαμε εκατονταδες θυματα…

2) Μετα απο εναν μηνα περιπου ημουν σε ενα μπαρ και αποτι φαινεται επεσε το κινητο μου στο πατωμα. Σενα μπαρ γεματο μεθυσμενα κολλεγιοπαιδα. Οταν το πηρα ειδηση 2 μερες μετα και πηρα τηλεφωνο να δω μπας και το εχει κανεις, απαντησε ενας ευγενεστατος υπευθυνος του μπαρ οτι το βρηκε καποιος πελατης και τους το παρεδωσε, να περασω να το παραλαβω. Φανταστειτε το ιδιο σε κλαμπ στην Αθηνα. Continue reading ‘Αμερικάνα 1 : Αμερικανικος καθημερινος πολιτισμος’

Πάλι καλά που δεν ήταν Ισπανία-Τουρκία…

Published
by
Kensai
on June 30, 2008
in Ηθικά
. 3 Comments

Ο Roberto Rosetti, ίσως ο καλύτερος Ιταλός διαιτητής τώρα που ο Pierluigi Collina βγήκε στη σύνταξη λόγω ηλικίας (πέρασε τα 45), έχει ένα φυλακτό- δώρο της μαμάς του όπως έχει δηλώσει ο ίδιος στο παρελθόν- που θα μπορούσε να του βγει σε κακό αν η μοίρα ήθελε την Τουρκία* στον τελικό.

Έχει στη σφυρίχτρα** του έναν μικρό αργυρό σταυρουδάκο να κρέμεται, ταλισμάνι να τον βοηθάει να παίρνει σοφές αποφάσεις στα παιχνίδια, μιας που το έργο της διαιτησίας σε κρίσιμους αγώνες κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Για δες όμως που ο σταυρός είναι ένα θρησκευτικό σύμβολο με συγκεκριμένη αξία και θα μπορούσε να δημιουργήσει αβάσιμες κατηγορίες έτσι και μια… αλλόθρησκη ομάδα έφτανε να διεκδικήσει τον τελικό. Αν κέρδιζε δε η ιβηρική ομάδα μπορεί και ο «άπιστος Roberto» να έβρισκε μπελάδες ότι έδωσε τον αγώνα στην καθολικότατη (εδώ γελάμε, πλέον!) Ισπανία.

Το θέμα πραγματικά μου προκαλεί την περιέργεια διότι είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτό που στο παρελθόν είχε αναφέρει ο Θανάσης με τους σταυρούς στα δικαστήρια ή τις μαντίλες στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Δικαιούμαστε να φοράμε τα θρησκευτικά μας σύμβολα εκεί που μπορεί να παρεξηγηθούν ή όχι; Μπορεί να θεωρηθεί η μπάλα θρησκευτικά-ευαίσθητο παιχνίδι;

Continue reading ‘Πάλι καλά που δεν ήταν Ισπανία-Τουρκία…’

Κατά του άρ. 1505 ΑΚ

Published
by
Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος
on June 30, 2008
in Νομικά
. 23 Comments

Το άρθρο 1505 του Αστικού μας Κώδικα αναφέρεται στο επώνυμο των τέκνων. Εύλογα θα αναρωτηθή κανείς, τι πρόβλημα πια μπορεί να εμφανίζη μια διάταξη που ασχολείται με κάτι τόσο απλό και ασήμαντο.

Αμ δε.

Υπάρχουν δύο σημεία στα οποία θα μπορούσε κανείς να κατακρίνη το άρ. 1505 ΑΚ. Ένα εύκολο, στο οποίο έχει ήδη ασκηθή δίκαιη κριτική, και ένα δύσκολο, στο οποίο, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει διακρίνει κανείς κάποιο πρόβλημα.

Το εύκολο σημείο ανευρίσκεται στην τρίτη παράγραφο του άρθρου, όπου ορίζεται ότι “αν οι γονείς παραλείψουν να δηλώσουν το επώνυμο των τέκνων τους, τα τέκνα έχουν για επώνυμο το επώνυμο του πατέρα τους”. Η διάταξη αυτή οφθαλμοφανώς παραβιάζει την αρχή της ισότητας των φύλων και συνιστά ίσως το τελευταίο νομικό απολίθωμα της εποχής της πατριαρχίας (μαζί με την υποχρέωση της συζύγου να υποβάλη φορολογική δήλωση στο όνομα του συζύγου της). Αντιθέτως, θα έπρεπε να προβλέπεται ότι ως επώνυμο ισχύει ο συνδυασμός των επωνύμων των γονέων σε αλφαβητική σειρά. Απλά πράγματα. Ας σημειωθή μόνο ότι η διάταξη δεν φαίνεται να έχη πρακτική σημασία, γιατί ο δήμαρχος ή ο ιερέας πάντα ζητεί την σχετική πληροφορία από τους νυμφευομένους.

Θα ασχοληθώ λοιπόν με το δύσκολο σημείο. Σύμφωνα με το άρ. 1505 παρ. 2 ΑΚ “Το οριζόμενο επώνυμο, κοινό για όλα τα τέκνα, κ.λπ. κ.λπ.”. Ερωτάται: και γιατί τάχα να έχουν όλα τα τέκνα κοινό επώνυμο; Continue reading ‘Κατά του άρ. 1505 ΑΚ’

Ελευθερία χωριζομένη αρετής…

Published
by
Κωνσταντίνος
on June 28, 2008
in Ελάσσονα
. 33 Comments

Η συζήτηση περί φιλελευθερισμού είναι, όσο περιέργο κι αν ακούγεται αυτό, μία από τις αγαπημένες συζητήσεις των Ελλήνων. Συνήθως παίρνει την μορφή καταδίκης ή απόρριψης κάθε φιλελεύθερης ιδέας στο πρόσωπο του λεγόμενου “νεοφιλελευθερισμού”. Λίγοι, φυσικά, αναγνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι παραδέχονται την τεράστια κονονιστική και ηθική βαρύτητα του προθέματος “νεο” αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα που δεν είναι ανάγκη να κουράσουν τα μάτια μας. Λέμε κι άλλα “φιλελεύθερα” όμως: φιλελεύθεροι, και μη (ακόμη και μαρξιστές ή και αναρχικοί) μιλούν για δικαιώματα και τα διεκδικούν με μένος. Κάποια πρόσφατα ανάλογου περιεχομένου περιστατικά με έβαλαν σε σκέψεις σχετικά με το αν μπορεί ο Νεοέλληνας να κάνει χωριό με το φιλελευθερισμό. Και, ως γνωστόν, όποτε μπαίνω εγώ σε σκέψεις ο αναγνώστης της αναμόρφωσης μπαίνει σε κόπο - ενίοτε και σε μπελάδες. Διέκρινα, λοιπόν, τουλάχιστον 3 λόγους για τους οποίους η συνύπαρξη αυτή είναι, προς το παρόν, αδύνατη.

1) Ανεκτικότητα. Η ανεκτικότητα είναι για το φιλελευθερισμό όσο απαραίτητη είναι η κιθάρα για το φλαμένκο. Είναι, θα έλεγε κανείς, το βασικό μάθημα του θείου Μιλλ και το ένα -ίσως και μοναδικό- θέμα στο οποίο συμφωνούν όλοι οι φιλελεύθεροι στοχαστές. Το να γράψει κανείς ένα μακροσκελές κείμενο για να πείσει τον αναγνώστη του ότι η ανεκτικότητα είναι λέξη άγνωστη στον μέσο Έλληνα θα συνιστούσε αχρείαστη φθορά του πληκτρολογίου. Η κοινωνία μας είναι μία από τις λιγότερο ανεκτικές στη Δύση σε ζητήματα προσωπικών επιλογών ή ιδιαιτεροτήτων που δεν αφορούν κανέναν. Αρκεί να προσέξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο πολιτικός “διάλογος” στα ελληνικά πανεπιστήμια: όποιος διαφωνεί υβρίζεται, απωθείται και, στο τέλος, συνετίζεται διά της ράβδου. Κι αν δεν μπορούν να συζητήσουν με ένα κάποιο στοιχειώδη σεβασμό για τη διαφορετική άποψη οι νέοι, ανοιχτόμυαλοι και εν μέσω της προσπάθειάς τους να γίνουν σοφώτεροι πατριώτες μας τι να αναμένει κανείς από τους κουρασμένους και αδιάφορους μεσήλικες ή ηλικιωμένους; Η ανοχή μας απέναντι σε όσα δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας είναι σχεδόν μηδενική και αυτό αποτυπώθηκε και στην κρατική πολιτική σε ευαίσθητα ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, οι θρησκευτικές ελευθερίες, που μας κόστισαν πολλές διεθνείς καταδίκες στο πρόσφατο παρελθόν. Οι έχοντες “ασυνήθιστες” αντιλήψεις περί θρησκείας, έρωτα, οικογένειας κοκ δεν πρέπει, όμως, να απογοητεύονται - δεν έχουν παρά να ζητήσουν την άδεια ημών των υπολοίπων για να ζήσουν όπως επιθυμούν. Εκτός, φυσικά, αν είναι ομοφυλόφιλοι και θέλουν να παντρευτούν στην Τήλο διότι υπάρχει και δικαιοσύνη σε τούτο τον τόπο…
Continue reading ‘Ελευθερία χωριζομένη αρετής…’