Ήπια. Ανελέητα.

Παράδοξος και δυσοίωνος ο σημερινός μου τίτλος. Τι είναι τάχα ήπιο και ανελέητο ταυτόχρονα; Και γιατί να είναι ανελέητο;

Ήπια” και “ανελέητα” είναι τα δύο παραγγέλματα της ορθής αντεγκληματικής πολιτικής. Το πρώτο αναφέρεται στην νομοθεσία και αποδέκτη έχει τον φορέα της νομοθετικής λειτουργίας. Το δεύτερο απευθυνεται στον εφαρμοστή του νόμου και γενικώτερα στους φορείς του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού. Αυτά είναι γνωστά πράγματα βέβαια, τουλάχιστον από τότε που τα έγραφε ο παππούς Καίσαρ: η νομοθεσία πρέπει να είναι φιλάνθρωπη, επιεικής, χαλαρή, μετρημένη, η εφαρμογή της όμως ανεξαίρετη, απόλυτη, αδιάλειπτη, αδυσώπητη, άγρυπνη.

Read moreΉπια. Ανελέητα.

Το Ιδεοδικείο του Στρασβούργου V: νέο επεισόδιο!

Σύμφωνα με το άρ. 61 παρ. 1 Συντ. “Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων”.

Ας υποθέσουμε ότι αγορεύει στο βήμα της Βουλής των Ελλήνων κάποιος βουλευτής. Ο βουλευτής αυτός δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τους μετανάστες και προβλέπει φοβερά και τρομερά για το μέλλον, όταν οι γυναίκες τους, που, ως γνωστόν, γεννάνε σαν κουνέλες, θα μας έχουν πνίξει με μικρά μουσουλμανάκια. Τα μικρά μουσουλμανάκια θα κάνουν άλλα μουσουλμανάκια και ούτω καθεξής. Σύντομα, η Ελλάδα θα χαθή!

Read moreΤο Ιδεοδικείο του Στρασβούργου V: νέο επεισόδιο!

Σημείωση περί διατάραξης της κοινής ειρήνης

Σύμφωνα με το άρ. 189 παρ. 1 ΠΚ “Όποιος συμμετέχει σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που με ενωμένες δυνάμεις διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ή εισβάλλει παράνομα σε ξένα σπίτια, κατοικίες ή άλλα ακίνητα κτήματα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών”.

Ως «συμμετοχή» στο άρ. 189 παρ. 1 ΠΚ δεν νοείται η συμμετοχή με την τεχνική έννοια των άρ. 45 επ. ΠΚ (ηθική αυτουργία, συνέργεια κ.λπ.). «Συμμετοχή» εδώ, όπως και στο άρ. 170 ΠΚ περί στάσεως, είναι «συνδρομή στη συγκρότηση φορέα συλλογικής επιθετικότητας, σωματική και ψυχική (υπο)στήριξη του πλήθους στην έκνομη ενέργειά του» (Μανωλεδάκης, Επιβουλή, β΄ έκδοση, σελ. 166). Δεν αρκεί η απλή παρουσία εντός του πλήθους ούτε φυσικά η μακρόθεν συμπαράσταση, επικοινωνία ή καθοδήγηση, αλλά απαιτείται η συμμετοχή στον σκληρό πυρήνα του (Κωστάρας, Ειδικό Μέρος, γ΄ έκδοση, άρ. 189, πλαγιάρ. 15), χωρίς όμως να απαιτούνται και πράξεις συνδρομής που συνιστούν ταυτόχρονα απλή συνέργεια, έστω ψυχική, στις συλλογικά διαπραττόμενες βιαιοπραγίες (έτσι όμως ο Μανωλεδάκης, Επιβουλή, β΄ έκδοση, σελ. 166). Συνεπώς, απαιτείται άμεση τοπική επαφή (Μανωλεδάκης, Επιβουλή, β΄ έκδοση, σελ. 167, Κωστάρας, Ειδικό Μέρος, γ΄ έκδοση, άρ. 189, πλαγιάρ. 15).

Read moreΣημείωση περί διατάραξης της κοινής ειρήνης

Περί γυναικείας ενδυμασίας αντιαπαγορευτικός

Άλφα

Επιτέλους δικαιοσύνη για τις γυναίκες! Το κακό είχε παραγίνει πια.

Σύμβολο καταπίεσης. Σύμβολο απελευθέρωσης. Να ρωτήσουμε την ίδια;

Τo στρινγκ είναι το σύμβολο της υποταγής της γυναικείας σάρκας στο ανδρικό εξουσιαστικό βλέμμα. Σφραγίζει την ιδιαίτερη θέση της γυναίκας στην φαλλοκρατική κοινωνία [δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι άνδρες δεν φοράνε στρινγκ, καθόλου τυχαίο!]: την θέση του πορνογραφικού αντικειμένου, της σπερματοδόχου, της παιδοποιού. Οι στρινγκοφορούσες, έχοντας υποστή ολοκληρωτική πλύση εγκεφάλου από την κοινωνία της ευδαίμονος κατανάλωσης, έχουνε πειστή και οι ίδιες, αν είναι δυνατόν, ότι τάχα τις καθιστά θελκτικές, ποθητές, πιο θηλυκές [όταν όλοι ξέρουμε ότι όλες οι γυναίκες είναι όμορφες, για να μην πω το ίδιο όμορφες]. Δεν έχουν καμία απολύτως ελευθερία βούλησης, δεν μπορούν να συναινέσουν, όχι περισσότερο από τα κορίτσια που υφίστανται κλειτοριδεκτομή. Νομίζουν ότι θέλουν να φοράνε αυτό το σύμβολο καταπίεσης, αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλουν. Μπορεί να είναι ικανές να νυμφευθούν, να συντάξουν διαθήκη, να ψηφίσουν, να μεταναστεύσουν, να αλλάξουν το όνομα ή το φύλο τους, αλλά, προς Θεού, δεν είναι ικανές να διαλέξουν το περιεχόμενο της ιματιοθήκης τους.

Read moreΠερί γυναικείας ενδυμασίας αντιαπαγορευτικός

Περί Πελαγιανισμού

Ας υποθέσουμε ότι για κάποιον λόγο έχουμε ανάγκη μεταφυσικής σωτηρίας από ένα Σωτήρα Θεό. Και ας υποθέσουμε ότι υπάρχει Θεός. Ποια είναι η σχέση του Θεού με αυτήν την σωτηρία; Την επιβάλλει, την ευνοεί, την καθιστά εφικτή; Είναι αναγκαίος ή περιττός;

Μια πιθανή απάντηση είναι ο απόλυτος προορισμός: ο Θεός, ο παντογνώστης και παντοδύναμος, έχει επιλέξει προ πάντων των αιώνων όσους πρόκειται να σωθούν. Ο αριθμός τους έχει κλείσει και οτιδήποτε και αν πράξουν δεν πρόκειται να αλλάξη την βούληση του Θεού. H θεία Χάρις είναι ακαταμάχητη, το άτομο δεν έχει ελευθερία βούλησης, δεν μπορεί να διαλέξη να μην σωθή.

Η Ορθοδοξία υιοθετεί την μέση άποψη: θεία Χάρις και ατομική βούληση ενεργούν από κοινού, η μία δεν νοείται χωρίς την άλλη, καίτοι το προβάδισμα ανήκει ασφαλώς στην θεία Χάριν. Για να καρποφορήση όμως απαιτείται και η συνεργία του ανθρώπου. H θεία Χάρις παρέχεται σε όλους δαψιλώς, λίγοι όμως την αξιοποιούν: είναι καθολική, όχι όμως και ακαταγώνιστη, διότι είναι δώρο Θεού. Το προπατορικό αμάρτημα απλώς αμαύρωσε την ανθρώπινη φύση, αλλά δεν κατήργησε εντελώς το καθ’ ομοίωσιν.

Read moreΠερί Πελαγιανισμού

Η κίτρινη πεταλούδα

Τον παλιό καλό καιρό, τότε που στα ποτάμια έρρεε μέλι και γάλα και οι γκόμενες ήταν εύκολες και πρόθυμες, είχα επινοήσει ένα βαρετό καλοκαίρι μια σπαστική άσκηση γλωσσομάθειας και γλωσσεπίδειξης.

Ο κανόνας είναι πολύ απλός: ψάχνουμε να βρούμε έννοιες που εκφράζονται σε όσο το δυνατόν περισσότερες γλώσσες με λέξεις διαφορετικής ετυμολογίας. Ίσως ακούγεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Όσο περισσότερες μάλιστα οι γλώσσες, προφανώς τόσο δυσκολεύει και η αποστολή. Τώρα ειδικά με εργαλεία σαν κι αυτό, το παιχνίδι γίνεται πολύ απλό, αλλά όχι λιγώτερο δύσκολο. Για λόγους πρακτικούς, ας περιορίσουμε την αναζήτηση στο ευρωπαϊκό πεντάγλωσσο (en, de, fr, it, es) συν τα ελληνικά.

Έχω αναπτύξει την εξής θεωρία: οι έννοιες που εκφράζονται με διαφορετικές λέξεις ανευρίσκονται μόνο στις λέξεις της καθημερινής χρήσης, στις λέξεις που φθείρονται, παλιώνουν και αλλάζουν, στις λέξεις των ταπεινών πραγμάτων. Δεν πρόκειται αντιθέτως να τις βρούμε στο λεξιλόγιο των τεχνών και των επιστημών, όπου δεσπόζει το κοινό ελληνορρωμαϊκό υπόστρωμα.

Read moreΗ κίτρινη πεταλούδα

Αποστρατιωτικοποίηση;

Το σημερινό μου άρθρο αναφέρεται στις νήσους του Αρχιπελάγους και ειδικώτερα στο νομικό καθεστώς που διέπει την εγκατάσταση σε ωρισμένες από αυτές στρατιωτικών δυνάμεων. Κοινώς, θίγω το περιώνυμο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων, το οποίο περιφέρεται από δελτίων ειδήσεων σε εφημερίδες την τελευταία τριακονταετία, χωρίς να εξηγούνται εγγύτερα οι λεπτομέρειές του.

Διευκρινίζω εξαρχής ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι ειδικότης μου, οπότε με μεγάλη χαρά θα υποδεχόμουν ένα χριστιανό που θα εξέθετε καλύτερα το ζήτημα.

To Διεθνές Δίκαιο: γλυκό, χαριτωμένο, παιχνιδιάρικο. Αλλά ως εκεί.

Αρχίζω από το βασικό ελληνοτουρκικό νομικό κείμενο, την Συνθήκη της Λωζάννης.

Read moreΑποστρατιωτικοποίηση;