Αναθεώρηση της ιδιοκτησίας;

Διαβάζοντας την κωμικοτραγική πρόταση αναθεώρησης του Συντ. της Νέας Δημοκρατίας:

Κατά την ως τώρα ερμηνεία κι εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 17 παρ. 1 του Συντάγματος έχει γίνει δεκτό, ιδίως στο πλαίσιο της νομολογίας, ότι οι διατάξεις αυτές καλύπτουν την προστασία μόνον των εμπράγματων δικαιωμάτων.
α) Τούτο όμως έρχεται σε καταφανή αντίθεση προς τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου –κυρίως δε προς τις διατάξεις του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής- οι οποίες, όπως ερμηνεύονται κι εφαρμόζονται παγίως από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καλύπτουν την προστασία και των ενοχικών δικαιωμάτων.

Τι μας λένε λοιπόν οι κύριοι αναθεωρηταί στην πρότασή τους; Ότι το αρ. 17 Σ, που προστατεύει την ιδιοκτησία, προστατεύει μόνο τα εμπράγματα δικαιώματα (π.χ. κυριότητα, δουλεία, υποθήκη, ενέχυρο), όχι όμως και τα ενοχικά, όπως είναι τα κάθε είδους συμβατικά ή τα εξ αδικοπραξίας δικαιώματα. Και ότι μπορεί το σπίτι σου να είναι ασφαλές από απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση, δεν είναι όμως και η ενδοσυμβατική αξίωση που έχεις κατά του Δημοσίου: ένας οποιοσδήποτε νόμος μπορεί να χαρίση χρέη του Δημοσίου, να διαγράψη οφειλές του, να παραγράψη αξιώσεις κ.ο.κ.

Πολύ λογικά όλα αυτά. Τα φώναζαν οι καθηγητές μας χρόνια.

Εκτός από αυτό όμως, η αναθεωρητική πρόταση μας διδάσκει ότι η ως άνω περιοριστική ερμηνεία έχει γίνει δεκτή ιδίως στην νομολογία.

Αυτό είναι απολύτως ακριβές. Για το έτος 1996 όμως, που μπήκα εγώ στην Νομική.

Continue reading ‘Αναθεώρηση της ιδιοκτησίας;’

“Νεοφιλελευθερισμος” και η ανυποφορη δειλία της ελληνικης αριστερας

Λιγα πραγματα με ενοχλουν περισσοτερο στον ελληνικο (και σε καποιο βαθμο στον ευρωπαϊκο) δημοσιο διαλογο, απο την ταση να αποδιδουμε ολα τα κακα του κοσμου στον “νεοφιλελευθερισμο”. Ο λογος που ενοχλουμαι κατ’αρχας ειναι απλα δεοντολογικος: μιλανε πολυ, μιλαμε για ποταμους ηλεκτρονικο μελανι, για ενα πραγμα που δεν οριζουν!

Τι ειναι αυτος ο νεοφιλελευθερισμος? Θεωρια πολιτικης φιλοσοφιας? Πλαισιο οικονομικης αναλυσης? Κοσμοθεωρια ενος μεσου θαμωνα καφενειου? Συνολο πρακτικων των αρχοντων του παγκοσμιου καπιταλισμου? Συνωμοσια των πυρηνων της απανθρωπιας?

Κιομως, στην πολιτικη φιλοσοφια δεν ξερω να υπαρχει τετοια θεωρια. Στα οικονομικα ξερω σιγουρα, οριζοντιως, καθετως και απολυτως οτι δεν υπαρχει. Αν ηταν κοσμοθεωρια του μεσου κεφενεδιαρη δεν θα απασχολουσε τοσους αριστερους, και οι αρχοντες του παγκοσμιου καπιταλισμου δεν μπορουν να συμφωνησουν σε πολυ απλουστερα πραγματα, πως μπορει να συμφωνουν στο συνολο των πρακτικων τους? Αρα καταληγω οτι ειναι μια κρυφη τρομοκρατικη οργανωση.

Πιο σοβαρα τωρα, ο βασικος τροπος που οι επικριτες του “νεοφιλελευθερισμου” την γλυτωνουν και αποφευγουν να ορισουν καθαρα και ξαστερα το αντικειμενο της οργης τους, ειναι οτι μιλανε παντα απροσωπα. Επελαση του νεοφιλελευθερισμου, λαιλαπα του νεοφιλελευθερισμου κτλ κτλ Ποιος επελαυνει τελοσπαντων? Ποιοι ειναι οι πιο επιφανεις θεωρητικοι και πρακτικοι του νεοφιλελευθερισμου? Τι ακριβως πρεσβευουν, ποια ειναι ακριβως η συνεκτικη θεωρια που καθοδηγει τις πραξεις τους? Με ποιες αρχες τους διαφωνειτε?

Γιατι δεν τους πιανετε σε ενα δημοσιο διαλογο να τους ξετιναξετε, αφου ειναι τοσο φανερο οτι εχετε δικιο?

Κιομως, εδω εχω το βασικοτερο ισως θεωρημα του ελληνικου δημοσιου διαλογο:

ΘΕΩΡΗΜΑ 1 του Ελληνικου Διαδικτυου: Οσο πιο συχνα αναφερεται καποιος στον “νεοφιλελευθερισμο” τοσο λιγοτερο ορεξη εχει να συζητησει σοβαρα το θεμα.

Εξ ου και ο τιτλος. Απιστευτη διανοητικη τεμπελια εως δειλία. Γκρινιάζετε συνεχως για ενα ζητημα, αλλα το μονο που ξερετε να κανετε ειναι να φωναζετε σε πορειες και να χαζολογειτε με ειρωνικα σχολιακια στο τουιτερ. Οριστε η ανοιχτη μου προκληση:

ΠΡΟΚΛΗΣΗ 1: βρειτε τον πιο πειστικο “νεοφιλελευθερο” ανθρωπο στην Ελλαδα και καλεστε τον σε διαλογο μεχρι τελικης πτωσης. Θα κανουμε εμεις τον διαιτητη.

Αν δεν δεχτει, θα απαγαγουμε τα παιδια του μεχρι να δεχτει. Αν παλι δεν δεχτει, υπαρχει ενα υποκαταστατο:

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ 1: Πειτε μου ακριβως τι πρεσβευει ο “νεοφιλελευθερισμος” και θα το υπερασπιστω, ως δικηγορος του διαβολου, σε διαλογο μεχρι τελικης πτωσης.

Ιδου η Ροδος, κτλ.

ΥΓ Κατ’αρχας χρησιμοποιω τον ορο αριστεροι καπως καταχρηστικα. Δεν βριζουν ολοι οι αριστεροι τον νεοφιλελευθερισμο, ουτε ειναι ολοι οι αντι-φιλελε αριστεροι. Αλλα υπαρχει αρκετη ταυτιση των δυο συνολων ωστε το αμαρτημα μου να μην ειναι πολυ βαρυ.
Κατα δευτερον, στην λακωνικοτητα του, ο τιτλος, μπορει να κρυβει και αδικιες. Δεν ειναι βεβαια δειλοι ολοι οι αριστεροαντι-φιλελε.
Αλλα στα 15-18 χρονια πια που ανακατευομαι στο ελληνικο διαδικτυο, δυσκολα μπορω να θυμηθω πανω απο 2-3 αριστερους που συστηματικα και λογικα μπορουσαν να συζητησουν αυτα που τους ενοχλουν στον πλανητη. Ο Μιχαλης, ο Νικολας, χμ, αυτα μαλλον. Και αποτι θυμαμαι αποφευγουν την ισοπεδωση του ορου “νεοφιλελευθερος”.

Ο θεσμικός δρόμος

Το άρ. 239 ΠΚ τιμωρεί στην δεύτερη περίπτωσή του την κατάχρηση εξουσίας. Σύμφωνα με την διάταξη αυτή, υπάλληλος στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη ή η ανάκριση αξιοποίνων πράξεων τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος με κάθειρξη 5 έως 10 ετών, αν εν γνώσει του εξέθεσε σε δίωξη ή τιμωρία κάποιον αθώο. Υπάλληλος υπό την έννοια της διάταξης αυτής είναι κατεξοχήν ο Εισαγγελέας.


Ψηλός Παναθηναϊκάκιας γαμάει ναζί αγόρια. Στον χώρο του. Τρεις τρεις. Πληροφορίες Εισαγγελία Εφετών Αθηνών. Το κουδούνι γράφει “Α.Σ.”.

Continue reading ‘Ο θεσμικός δρόμος’

Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.

Νέα Καταιγίδα ξέσπασε στην βρετανική εκπαιδευτική πολιτική. Βουλευτές των Τόρηδων ζητούν την επαναφορά των Γραμματικών Σχολείων ως βασικού στυλοβάτη την εκπαιδευτικής πολιτικής, κάτι το οποίο είχε αποκλειστεί το 2010 από τον ηγέτη Κάμερον, αλλά για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Από την πλευρά των εργατικών η ψευτο-προοδευτική Guardian απορρίπτει κάθε συζήτηση, αντιτείνοντας ότι η ανανέωση των γραμματικών σχολείων δεν θα συμβάλει σε αυξημένη κοινωνική κινητικότητα.

Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς.

Το ζήτημα της επιλογής των μαθητών μέσω ειδικών δοκιμασιών (τεστ), προκειμένου να ρυθμιστεί η πρόσβαση σε γυμνάσια και λύκεια ανώτερης ποιότητας και απαιτήσεων (στην Μ. Βρετανία τα λεγόμενα Grammar Schools) είναι θέμα το οποίο θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε περί τα εκπαιδευτικά ζητήματα σκεπτόμενο άνθρωπο. Παλιότερα υπήρχαν και στην Ελλάδα διάφορες σχολές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις οποίες η πρόσβαση ρυθμιζόταν με γραπτό διαγωνισμό. Δυστυχώς και στις δύο χώρες η πρόσβαση με γραπτές εξετάσεις καταργήθηκε στο όνομα μίας στρεβλής αντίληψης περί ισότητας.

Με δεδομένη την επερχόμενη επιδείνωση των εκπαιδευτικών πραγμάτων (η Ελλάδα συνήθως ακολουθεί με διαφορά φάσης τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία), είναι αναγκαίο να προβλεφθούν μέτρα διαφυγής από το βυθιζόμενο σκάφος, τα οποία συμπεριλαμβάνουν την ολοκληρωτική την ολοκληρωτική οικοδιδασκαλία, το εκπαιδευτικό δελτίο και την επαναφορά των σχολείων με εισιτήριες/εισαγωγικές εξετάσεις.

Grammar School

Continue reading ‘Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.’

Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό

Με τις ευχαριστίες μου στον φίλο Στράτετζυ από το e-amyna.

Σύμφωνα με το άρ. 380 παρ. 1 ΠΚ:

Όποιος με σωματική βία εναντίον προσώπου ή με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο σώματος ή ζωής αφαιρεί από άλλον ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα ή τον εξαναγκάζει να του το παραδώσει για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως, τιμωρείται με κάθειρξη. Αν ο υπαίτιος της πράξεως αυτής ενήργησε με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ή αν έφερε πολεμικό τυφέκιο ή πυροβόλο όπλο που φέρει φυσίγγιο των 40 χιλιοστών και άνω ή πολυβόλο ή υποπολυβόλο ή χειροβομβίδα ή εκρηκτικό μηχανισμό ή βαρύ όπλο ή όπλο πυροβολικού, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών.

Το δεύτερο εδάφιο της διάταξης, το οποίος μας ενδιαφέρει εδώ, εισήχθη το πρώτον με τον Ν. 4139/2013 τον Μάρτιο 2013.

Αλλά τι διάβάσαμε ακριβώς; Καταλάβατε; Πάμε πάλι:

Τι εστί φυσίγγιο των 40 χιλιοστών; Τα φυσίγγια που ξέραμε στον στρατό ήταν στο γνωστό και αγαπημένο διαμέτρημα των 7,62. Ακόμα και τα πενηντάρια πολυβόλα είχαν φυσίγγια των 12,7 χιλιοστών. Για να δούμε 40 χιλιοστά πρέπει να προχωρήσουμε πολύ.

Φυσίγγιο των 40 χιλιοστών, βομβίδα για την ακρίβεια, είναι ας πούμε αυτή εδώ:

40x53 grenade

Και σαραντάρι ήταν το κλασσικό αντιαεροπορικό Bofors:

Bofors 40 mm

Continue reading ‘Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό’

Περί εκπαιδευτικών αδειών σε κρατουμένους

Πότε χορηγούνται εκπαιδευτικές άδειες σε κρατουμένους; Έχετε τις εξής επιλογές:

Α. Όταν μαζέψουμε αρκετές υπογραφές.
Β. Όταν το αποφασίση ο κρατούμενος.
Γ. Όταν κάψουν αρκετά λεωφορεία οι αλληλέγγυοι.
Δ. Όταν το διατάξη ο Λοβέρδος.
Ε. Όταν (δεν) το αποφασίσουν τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, πειθόμενοι στους νόμους που ισχύουν.

Καθείς επιλέγει κατά την κοσμοθεωρία του ασφαλώς. Απλώς προς ενημέρωση όσων τυχόν θεωρούν την κοσμοθεωρία τους όχι απαραίτητα ανώτερη της πραγματικότητας, εκθέτω τα εξής:

Σύμφωνα με το άρ. 58 ΣωφρΚ περί εκπαιδευτικών αδειών:

1. […] Η άδεια χορηγείται από το Συμβούλιο του άρ. 70 παρ. 1 του παρόντος με τις προϋποθέσεις και κατά τη διαδικασία του άρ. 55 παρ. 1 περ. γ’ παρ. 2 και 3 του παρόντος. Για μεν τους υποδίκους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση, για δε τους χρεοφειλέτες και η σύμφωνη γνώμη του Προέδρου Πρωτοδικών του τόπου κράτησης. Η διάταξη του άρ. 56 παρ. 3 του παρόντος εφαρμόζεται ανάλογα [αφορά την επιβολή περιοριστικών όρων στον αδειούχο]”.

Και τι μας λέει το άρ. 55 ΣωφρΚ για τις προϋποθέσεις;

1. Οι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον:
(1) [αφορά πόση ποινή έχει ήδη εκτίσει],
(2) [αφορά υποδίκους]
(3) Εκτιμάται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων.

Κατά συνέπεια, ο κίνδυνος τελέσεως νέων εγκλημάτων είναι γενικό αρνητικό προαπαιτούμενο κάθε άδειας κρατουμένου τακτικής ή εκπαιδευτικής (όχι όμως και της έκτακτης του άρ. 57). Η εκπαιδευτική άδεια δεν είναι απόλυτο και απαραβίαστο δικαίωμα του κρατουμένου, απλώς και μόνο επειδή πέρασε σε κάποιο ΤΕΙ ή επειδή πήρε βραβείο για την εισαγωγή του. Απεναντίας, συνδέεται, και ορθώς, με αυστηρές προϋποθέσεις. Όσο για τις προγνωστικές κρίσεις, πιστέψτε με, είναι γεμάτο το Ποινικό Δίκαιο. Κάποιος που διακηρύσσει ας πούμε “δεν αναζητούμε οδό διακριτικής απεμπλοκής από τον πόλεμο εναντίων της εξουσίας, αν επιθυμούσαμε κάτι τέτοιο το μόνο σίγουρο είναι ότι το κράτος ευχαρίστως θα μας την προσέφερε αποβλέποντας στον «σωφρονισμό» μας. Το μόνο το οποίο αναζητούμε είναι δρόμοι διαφυγής από το σημείο της εκάστοτε μάχης. Για να συνεχίσουμε ανυποχώρητα τον αγώνα εναντίων του κοινωνικού συστήματος” και μετά πάει και δίνει Πανελλήνιες διευκολύνει αρκετά την εν λόγω προγνωστική κρίση.

Πληροφοριακά πάντα όλα αυτά.

Επίσης πληροφοριακά, δέχομαι στοιχήματα μέχρι του ποσού των 200 ευρώ για πιθανή απόδραση του Ρωμανού, όταν με το καλό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ξαμολήση όλους αυτούς για να σπουδάσουν. Είμαι βέβαιος ότι όλοι οι ρωμανισταί θα σπεύσουν να βγάλουν μερικά εύκολα λεφτά. Άλλωστε, τις πεποιθήσεις μας τις στηρίζουμε με τις πράξεις μας, σωστά;

Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Β΄

Συνεχίζω εδώ μετά το πρώτο μέρος με κάποιες σύντομες παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014.

Σύμφωνα με το άρ. 2:

Δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού που έχουν αναγνωριστεί με αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων ή της Βουλής των Ελλήνων και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους της που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, όταν η συμπεριφορά αυτή εκδηλώνεται κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ή ενέχει απειλητικό ή υβριστικό χαρακτήρα κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου.
2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 − 25.000) ευρώ.

Continue reading ‘Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Β΄’

Περί αναγκαστικής σιτίσεως ΙΙ

Πριν χρόνια και καιρούς είχα ασχοληθή με το ζήτημα της αναγκαστικής σίτισης απεργών πείνας που δεν τυγχάνουν κρατούμενοι σε μια μνημειώδη ανάρτηση, που συμπληρώθηκε με μια μνημειωδέστερη συζήτηση στα σχόλια. Αίφνης, προέκυψε στην (ακροαριστερή) επικαιρότητα νέα περίπτωση απεργίας πείνας με τον Νίκο Ρωμανό. Ερωτάται λοιπόν ολίγον διαφοροποιημένα:

επιτρέπεται η αναγκαστική σίτιση κρατούμενου απεργού πείνας;

[άσχετο, πώς μου ήρθε τώρα: ο τέως απεργός πείνας Σακκάς με τις μη αναστρέψιμες βλάβες πού να είναι, χάθηκε αυτό το παλληκάρι, ώπα, θυμήθηκα, την έχει κοπανήσει]

Continue reading ‘Περί αναγκαστικής σιτίσεως ΙΙ’

Περί εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους σε καταστήματα κράτησης τύπου Γ΄

Μέχρι την στιγμή που γραφόταν το παρόν άρθρο 6372 συμπολίτες μας υποστήριζαν το αίτημα των Ηρακλή Κωστάρη και Νίκου Ρωμανού, κρατουμένων για βαριά κακουργήματα σε πολυετείς ποινές κάθειρξης, να τους χορηγηθούν εκπαιδευτικές άδειες. Ο Ρωμανός κυκλοφόρησε και μια επιστολή, όπου λέει τα δικά του:

Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.

Ηρακλής Κωστάρης

Ηρακλής Κωστάρης

Οι κρατούμενοι έχουν και αρχίσει απεργία πείνας για να υποστηρίξουν το αίτημά τους. Πολλοί πιστεύουν ότι το κράτος από εκδικητικότητα δεν ικανοποιεί το νόμιμο αίτημα ή απλώς και μόνο επειδή απέδρασε εν μέσω αδείας ο Χ. Ξηρός, δεδομένου ότι στον Κωστάρη χορηγούνταν στο παρελθόν άδειες, ενώ ο Ρωμανός πέρασε πριν από λίγο καιρό σε κάποιο ΤΕΙ [ΑΤΕΙ δεν τα λέμε τώρα αυτά;].

Έχει πάντοτε την πλάκα του όταν οι εχθροί και οι αρνητές της δημοκρατίας επικαλούνται άρθρα και νόμους. Ιδίως όταν κάνουν λάθος.

Continue reading ‘Περί εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους σε καταστήματα κράτησης τύπου Γ΄’

Τι δεν ειχε δει ποτε ως τωρα ενα παιδι πεντεμιση χρονων?

Απαντηση: Την ελληνικη οικονομια να αναπτυσσεται.

Screen Shot 2014-11-15 at 12.28.42

Εδω και οι πληρεις χρονοσειρες. Απ’οτι φαινεται εχουν αναθεωρηθει και τα στοιχεια των προηγουμενων τριμηνων, και η αναπτυξη ξεκινησε απο το πρωτο ή δευτερο τριμηνο.

Δεν ξερω για σας, εμεις παντως θα το γιορτασουμε. Τοσο καιρο περιμεναμε.
Μακαρι ο ανιψιος μου που ειναι στα 5, να βλεπει μονο θετικα νουμερα απο τωρα και περα.

ΥΓ Αναλογως αν κοιτας εποχικα διορθωμενα στοιχεια ή οχι, υπηρξε ενα τριμηνο θετικης αναπτυξης το 2009 ή 2010, αλλα δεν το μετραω επειδη απ’την μια δεν συμφωνουν οι χρονοσειρες, απ’την αλλη δεν κρατησε.

Ο δικός μου Μαραθώνιος

Ε, ναι λοιπόν. Τα κατάφερα! Πήρα και εγώ μέρος στον 32ο Αυθεντικό Μαραθώνιο και τερμάτισα.

Αποβραδίς είχα πάρα πολύ άγχος. Βλέπεις, δεν είχα προπονηθή σχεδόν καθόλου, δεν είχα στο μυαλό μου τον αγώνα και τώρα ένιωθα ότι με πιάνανε με τα βρακιά κατεβασμένα. Λίγος ύπνος λοιπόν και εγερτήριο στις 0500. Ντύνομαι και φεύγω για Σύνταγμα. Εκεί μαζεύονται χιλιάδες συνδρομείς και το κλίμα φτειάχνει σιγά σιγά.

Ώρα 0600. Ενώ κάπου πίσω από την Βουλή σκάει λίγο φως, περνά από μπροστά μας ένα σμαρτάκι. Ο συνοδηγός φωνάζει:

Ε μαραθωναίοι μαλάκες, ξενύχτια, αλκοόλ και γκόμενες!

Ο τύπος προφανώς επέστρεφε από μπουτίκ μπουζουκίων. Δεν μπορώ να μην του δώσω και ένα δίκιο.

Continue reading ‘Ο δικός μου Μαραθώνιος’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ

Συνεχίζω εδώ λοιπόν από το προηγούμενο, με μερικές διευκρινίσεις και αντιρρήσεις.

Η πρώτη πρώτη συνέπεια του εκπαιδευτικού δελτίου είναι ότι έτσι αυξάνεται η ελευθερία επιλογής των γονέων. Αυτό είναι τόσο προφανές, που είναι σχεδόν κοινότοπο, αλλά και τόσο πολύτιμο, που πρέπει να εξαρθή: αντί της κρατικής υποχρέωσης φοίτησης σε ένα σχολείο που διάλεξαν άλλοι, η κάθε οικογένεια επιλέγει μόνη της τι θέλει για τα παιδιά της. Μάλιστα τονίζω ότι το είδος αυτό της αύξησης της ελευθερίας ανήκει στα πρακτικώς χρήσιμα: όταν παρέχουμε σε κάποιον 1000 επιλογές, πρακτικά εξαπολύουμε επίθεση κορεσμού κατά του χρόνου του και της υπολογιστικής του ισχύος. Ο μέσος άνθρωπος απολλύει την σφαίρα, κοινώς χάνει την μπάλα. Εδώ όμως, οι πρακτικές επιλογές, αυτές δηλαδή που βρίσκονται σε απόσταση 15-20 λεπτών, θα μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και αυτό ακριβώς ζητώ: 3-4 σχολεία, από τα οποία να διαλέγη κάθε γονιός με την ησυχία του το σχολείο των παιδιών του.

Ένα άλλο ζήτημα που δεν πρέπει να υποτιμάται είναι το εξής: αν θέλω να στείλω τον Γιαννάκη σε ιδιωτικό σχολείο, πρέπει να πληρώσω αν όχι διπλά, πάντως πολύ για την εκπαίδευσή του: μία φορά μέσω φόρων και μία μέσω των διδάκτρων. Αν είχα όμως στο χέρι τα περιπόθητα 3,5 χιλιάρικα, πιθανώς να συμπλήρωνα εξ ιδίων ό,τι περαιτέρω απαιτείται για ένα κορυφαίο ιδιωτικό σχολείο (ό,τι και αν σημαίνη αυτό). Με τον τρόπο αυτό, ανοίγονται για κάθε παιδάκι δρόμοι που πριν δεν υπήρχαν, ενώ αυξάνουν και οι συνολικές εκπαιδευτικές δαπάνες, άρα η επένδυση στην παιδεία.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι όμως ο εκπαιδευτικός ανταγωνισμός. Υπό το ισχύον καθεστώς, οι πωλήσεις κάθε δημόσιου σχολείου είναι εξασφαλισμένες, ο ανταγωνισμός προς τα ομοχώρια ιδιωτικά είναι αθέμιτος λόγω της βρέξη-χιονίση κρατικής επιχορήγησης, οι μισθοί των εκπαιδευτικών αποσυνδέονται από την αξία, ελλείπουν τα κίνητρα αποδοτικότητας. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν: το σχολείο πρέπει να προσελκύη μαθητές με την φήμη του, τις εγκαταστάσεις του, τις επιπλέον παροχές του, το καλό του όνομα, την αριστεία των καθηγητών του, το καλό όνομα των αποφοίτων του, την ισχυρή σχολική του ταυτότητα. Φανταστήτε ένα σχολείο που τάζει αυξήσεις για να μετεγγράψη καλούς καθηγητές, που εξειδικεύεται σε κάποιο άθλημα ή καλλιτεχνική δραστηριότητα (π.χ. χορός) με πρόσθετες ώρες διδασκαλίας, που επενδύει σε γυμναστήρια ή θεατρική σκηνή. Ευχής έργον εδώ θα ήταν το εκπαιδευτικό δελτίο να συνδυαστή με μια γενικώτερη εκπαιδευτική αποκέντρωση στο επίπεδο της σχολικής μονάδας: επιλογή βιβλίων, ώρες διδασκαλίας, οικονομική διαχείριση, όλα να επιτελούνται στο επίπεδο του σχολείου.

Continue reading ‘Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου I

Το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο του Capitalism and Freedom του M. Friedman είναι μάλλον το 6ο, με αντικείμενο την κρατική παρέμβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

capitalism and freedom

Η κεντρική δικαιοπολιτική του πρόταση στο κεφάλαιο αυτό είναι το περιώνυμο εκπαιδευτικό δελτίο. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο του Γ. Σαρηγιαννίδη στο e-rooster, που τα λέει πολύ ωραία. Για διασκέδαση, διαβάστε και την άλλη άποψη εδώ.

Αλλά πρώτα μερικά ορολογικά: πολλοί αποδίδουν το εκπαιδευτικό δελτίο ως κουπόνι εκπαίδευσης. Προσωπικά εμένα η απόδοση αυτή μού θυμίζει πάνες περισσότερο από όσο πρέπει και γιαυτό δεν την ευνοώ. Άλλοι, πιο ριζοσπαστικοί αναφέρονται απευθείας σε βάουτσερς. Εγώ προτιμώ, δυνατά κι ελληνικά, να μιλώ για δελτίο, όσο κι αν αυτό θυμίζη κατοχή και συσσίτιο, ή μάλλον ακριβώς για αυτόν τον λόγο: επειδή η εκπαίδευση είναι, όσο και αν δεν θέλουμε να το καταλάβουμε, ένα πανάκριβο αγαθό.

Για να δούμε λοιπόν το ζήτημα:

Το κράτος μας ξοδεύει ένα σοβαρό ποσό στην υποχρεωτική εκπαίδευση, εις εκτέλεσιν της συνταγματικής επιταγής του άρ. 16 παρ. 4 Σ:

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Η δωρεάν παιδεία βέβαια, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι σταλήθεια δωρεάν, και όχι μόνο επειδή πρέπει να αγοράζουμε μαρκαδόρους και τσάντες. Όλα από κάπου πληρώνονται, πράγμα που σημαίνει ότι μέσω του οχήματος της δωρεάν παιδείας οι μη γονείς επιδοτούν τους γονείς (και όλως παρεμπιπτόντως την γραφειοκρατία του ΥΠΕΠΘ [που κάπως αλλιώς το λένε τώρα, αλλά δεν με νοιάζει)]. Οπότε, με πάσα ειλικρίνεια, ευχαριστούμε πολύ τους άτεκνους για τον οβολό τους.

Η συνταγματική διάταξη πλειοδοτεί βέβαια σε δωρεανισμό, αλλά εδώ ας περιοριστούμε μόνο στην 9ετή υποχρεωτική εκπαίδευση, γιατί όσα επιχειρήματα ισχύουν επ’ αυτής ενδεχομένως να μην ισχύουν στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο (αλλά και στο Νηπιαγωγείο!). Έχουμε κατά νου λοιπόν τους σημερινούς μαθητές Δημοτικών και Γυμνασίων, ήτοι τους γεννηθέντες μεταξύ 2000 και 2008 (σύνολο γεννηθέντων: 968.925, βλ. εδώ στην σελ. 80), ένα μαθητικό πληθυσμό χονδρικά 900.000 (υπολογίζοντας κάθε ετήσια πληθυσμιακή τάξη λίγο πάνω από 100.000 μείον λίγους θανάτους μείον μαθητική διαρροή), για τους οποίους προβλέφθηκαν να δαπανηθούν το 2013 περίπου 3,4 δισ. ευρώ (βλ. εδώ στην σελ. 94). Σαν να λέμε προκύπτει κατά κεφαλήν μια επιταγή τουλάχιστον 3.500 ευρώ. Το πράγμα είναι σοβαρό.

Είναι η επιδότηση κρατικών σχολείων ο βέλτιστος τρόπος δαπάνης αυτών των 3.500 ευρώ κ.κ.; Είναι αδύνατον να σκεφτούμε καλύτερους;

Υποστηρίζω πως όχι.

Καταρχάς, ένα πραγματικά απεχθές χαρακτηριστικό του συστήματος που ισχύει είναι η γεωγραφική αποκλειστικότητα των σχολικών μονάδων. Επειδή κάθε σχολείο είναι αρμόδιο για μια συγκεκριμένη περιοχή, θεωρήθηκε σώφρον από την γραφειοκρατία και το ανάποδο: κάθε οικογένεια υποχρεούται να εγγράφη τα παιδιά της στο σχολείο της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζονται πραγματικά αξιοθαύμαστα αποτελέσματα: περιορίζεται η ελευθερία επιλογής των γονέων, άρα μειώνεται ο έστω υποτυπώδης ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων, και ακόμα, το πιο σημαντικό ίσως, διασφαλίζεται ο κοινωνικός διαχωρισμός: ότι κανένας κακομούτσουνος μαθητής δεν θα σπουδάση στα σχολεία των καλών περιοχών. Από εδώ τα Ζαρουχλέικα, από εκεί το Πυροσβεστείο, για να το πω πατρινιστί. Ακόμα θυμάμαι συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο που δήλωνε την διεύθυνση της γιαγιάς του και όχι της πραγματικής του κατοικίας, για να έρχεται στο δικό μας σχολείο, που το θεωρούσαν καλύτερο.

Το σύστημα του εκπαιδευτικού δελτίου, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, θα είχε ακόμα ένα πλεονέκτημα έναντι του ισχύοντος πριν καν εφαρμοστή: θα εφαρμόζεται με εισοδηματικά κριτήρια και, άρα, εξαιρεί τους έχοντες. Ενώ σήμερα δηλαδή ο Καραμανλής Β΄ ο Μικρός επαινείται επειδή έστειλε τα παιδιά του σε δημόσιο νηπιαγωγείο, επαινείται δηλαδή επειδή εισέπραξε εις είδος μερικές χιλιάδες κρατικά ευρώ, κερασμένα από όλους μας, το ορθόν θα ήταν το δελτίο να χοηγήται στους πολύ περισσότερους γονείς, αλλά όχι και σε όλους (ας πούμε, μόνο στα δεκατημόρια Β έως Ι, για τα οποία συζητούσαμε εδώ). Έτσι, θα εξοικονομούνταν ακόμη περισσότερα κονδύλια. Αλλά αυτό χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι 3,5 χιλιάρικα ή όσα είναι της κρατικής επιδότησης δεν πάνε απευθείας σε σχολεία και καθηγητές, αλλά στους γονείς με την μορφή ενός ισόποσου δελτίου. Το δελτίο αυτό είναι εξαργυρώσιμο (αλλά και εξαργυρωτέο! η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική!) σε οποιαδήποτε σχολική μονάδα, δημόσια ή ιδιωτική, οπουδήποτε στην χώρα. Ο μόνος περιορισμός είναι ότι η σχολική μονάδα περιλαμβάνεται στον σχετικό κατάλογο του Υπουργείου, έχει ελεγχθή λοιπόν ως προς ασφάλεια, υγιεινή, πρόγραμμα σπουδών, βιβλία κ.λπ. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν μια εφαρμογή στο ΤΑΞΙΣ, όπου κάθε 01η Ιουνίου π.χ. πιστώνεται το αναλογούν ποσό για κάθε τέκνο, το οποίο πρέπει να πιστωθή με την σειρά του από τον γονέα ηλεκτρονικά στον κατάλογο σχολείων που περιέχει η ίδια εφαρμογή. Ο κατάλογος αντιστοιχείται με ένα χάρτη, όπου σημειώνονται τα σχολεία που γειτνιάζουν με την κατοικία της οικογένειας, παρέχονται σύνδεσμοι στους οικείους ιστότοπους, φωτογραφίες, βιογραφικά, στατιστικά, κλικ, κλικ, κλικ. Τέλος.

Τι συνέπειες θα είχε ένα τέτοιο σύστημα; Θα βελτιώνονταν τα σχολεία μας ή όχι; Θα ξεκολλούσαμε από την 42η θέση στα μαθηματικά στην κατάταξη ΠΙΣΑ;

Και, το κυριώτερο, τι λέει για όλα αυτά η ΟΛΜΕ, οι ΕΛΜΕ, η ΔΟΕ και τα λοιπά απεργοδιδασκαλικά ακρωνύμια;

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Η συγκλονιστική συνέχεια στο επόμενο.

Μικρό περί διανεμητικής δικαιοσύνης ΙΙ

Είχα γράψει προ καιρού ένα αρθράκι, χρησιμοποιώντας το διάσημο παράδειγμα του Νόζικ με αυτόν τον τύπο:

chamberlain

Λέγαμε λοιπόν εκεί ότι

… από μόνη της η ανισότητα που δημιουργεί η επιτυχία του ΛεΒρόνου δεν λέει κάτι, δεν είναι καθαυτήν άδικη, αλλά χρειάζονται και άλλα στοιχεία.

Η ανισότητα ήταν όμως το θέμα της τελευταίας μου ανάρτησης, οπότε ξανασκέφτηκα το όλο ζήτημα:

Continue reading ‘Μικρό περί διανεμητικής δικαιοσύνης ΙΙ’

Περί εισοδηματικής ανισότητας

Έχει προτείνει κανείς συγκεκριμένα ποσοστά εισοδήματος επί του ΑΕΠ ως ιδανικά για το ανώτερο εκατοστημόριο και δεκατημόριο του πληθυσμού;

Θέλω να πω, όλοι (οι κατά πολύ περισσότεροι τέλος πάντων) θρηνούν την ανισότητα, την ξορκίζουν, ανακαλύπτουν χάσματα πλουσίων και φτωχών που συνεχώς διευρύνονται και τα λοιπά και τα λοιπά. Κανείς όμως, εξ όσων γνωρίζω, δεν προτείνει πόση ακριβώς ανισότητα κρίνει δίκαιη για μια κοινωνία, με συγκεκριμένους αριθμούς και όχι με το μίγμα κλάψας και κατάρας στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι.

Προσπάθησα λοιπόν εγώ, με τις ασθενείς μου δυνάμεις, να βάλω μια τάξη στο ζήτημα. Αν κάποιος γνωρίζη σχετικά περισσότερα και μπορή να υποδείξη και κανένα προσβάσιμο σύνδεσμο, να μην σιωπήση!

Κατατάσσουμε λοιπόν τον πληθυσμό σε δέκα εισοδηματικές τάξεις, στις οποίες αντιστοιχούμε δέκα ποσοστά εθνικού εισοδήματος, ονομάζοντάς τις από την ανώτερη προς την κατώτερη με Α έως Ι. Κάθε ανώτερο δεκατημόριο πληθυσμού απολαμβάνει υποχρεωτικά μεγαλύτερο ποσοστό εισοδήματος από το αμέσως κατώτερό του (Α>Β>Γ>Δ κ.ο.κ.). Μάλιστα, υπάρχει μια ιδιόμορφη συμμετρικότητα μεταξύ των τάξεων, καθώς κάθε εκατοστημόριο εισοδήματος που προικίζει το ανώτερο, πρώτο 10%, δηλ. το Α, αφαιρείται από το κατώτερο, δέκατο 10%, δηλ. το Ι (και όχι από το Θ ας πούμε) κ.ο.κ. Αντιστοιχούμε συνεπώς κάθε δέκατο πληθυσμού με συγκεκριμένο ποσοστό εισοδήματος, ώστε να εξαντλήται το διαθέσιμο εισόδημα. Χάριν ευκολίας, χρησιμοποιώ μόνο ακέραιους, με μικρότερη την μονάδα.

Και ας πάρουμε τώρα περιπτώσεις:

1. Εξισωτισμός.

Όπου το κάθε δεκατημόριο πληθυσμού αντιστοιχεί σε ακριβώς ένα δέκατο του εθνικού εισοδήματος. Όπου, με άλλα λόγια, δεν έχει νόημα καμία διάκριση του πληθυσμού βάσει εισοδήματος, αφού σε όλους προσνέμεται ίσο κατά κεφαλήν εισόδημα.

exisotismos

Αυτή η στατιστικά απίθανη περίπτωση δεν νομίζω ότι εκπροσωπείται πολιτικά. Δηλαδή, όχι μόνο στον πραγματικό κόσμο δεν έχει παρατηρηθή ποτέ κοινωνία όπου απολαμβάνουν το ίδιο εισόδημα το νήπιο με τον ενήλικα και ο εργατικός με τον οκνηρό, αλλά και στην πολιτική θεωρία δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που το έχει υποστηρίξει. Στο κάτω κάτω, ακόμα και οι κομμουνιστές δογματίζουν “jedem nach seinen Bedürfnissen!”.

Το ενδιαφέρον σημείο του άκρου εξισωτισμού που θα ήθελα εγώ να τονίσω είναι άλλο: είναι άδικος. Όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξη, αλλά δεν πρέπει κιόλας. Ένα ποσό ανισότητας είναι απαραίτητο ήδη για λόγους δικαιοσύνης, απλώς και μόνο επειδή ως μοναδικές και ανεπανάληπτες προσωπικότητες διαφέρουμε καθ’ όλους τους κρίσιμους παράγοντες: εργατικότητα, παραγωγικότητα, επινοητικότητα, εκπαίδευση, ηλικία, ρώμη, ευφυΐα, ακόμη και τύχη.

Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίσα!

Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίσα!

Continue reading ‘Περί εισοδηματικής ανισότητας’

Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο ότι το ισχύον συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο είναι πολύ περιοριστικό για την ραδιοτηλεόραση, σε αντίθεση με την ελευθεροτυπία που επικρατεί στον χώρο του τύπου.

Πού οφείλεται όμως αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση;

Τα επιχειρήματα που προσάγονται από τους επάρατους κρατιστές είναι περίπου τα εξής:

α. Οι συχνότητες είναι περιωρισμένες.

Καλώς ήλθατε λοιπόν στο 1974. Το φάσμα των συχνοτήτων που προορίζονται για ραδιοτηλεοπτική χρήση είναι δεδομένο και πεπερασμένο. Η φέρουσα ικανότητά του είναι συγκεκριμένη. Δεν χωράνε άλλοι. Και κάποιος, μαντέψτε ποιος, πρέπει όχι μόνο να κατανείμη τις άδειες (ας καγχάσουμε πάλι εδώ, καγχ, καγχ, καγχ!), αλλά να επιβλέψη και πώς θα διαχειρίζωνται κατά περιεχόμενο τις πολύτιμες και σπάνιες συχνότητες οι παραχωρησιούχοι του δημοσίου, ήτοι οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ’

ΑΠΛΗΤΗ 41-60

ΑΠΛΗΤΗ-41: Οι υιοθετηθέντες μέχρι το 1996 κληρονομούν και από τους 4 γονείς τους, δηλαδή και τους θετούς και τους φυσικούς.

ΑΠΛΗΤΗ-42: Οι Lloyds του Λονδίνου ξεκίνησαν από το καφενείο του Εδουάρδου Λλόυδ του 1688, όπου μαζεύονταν ναύτες, έμποροι και εφοπλιστές.

ΑΠΛΗΤΗ-43: *Institutional* investor δεν σημαίνει *θεσμικός* επενδυτής. (Βγαίνει από το institution ως οργάνωση/ίδρυμα, όχι ως θεσμό).

ΑΠΛΗΤΗ-44: Η μόνη καταχρηστική πρόθεση που σχηματίζει σύνθετα (ένα και μοναδικό για την ακρίβεια) είναι η πλην.

ΑΠΛΗΤΗ-45: Ο εγκεφαλικά νεκρός ασθενής έχει σφυγμό, ιδρώνει, ενεργείται και κυοφορεί.

ΑΠΛΗΤΗ-46: Σίμων είναι ελληνικό όνομα, προερχόμενο από το σίμος. Συμεών είναι εβραϊκό όνομα, που συνδέθηκε με το Σίμων λόγω ομοιότητας.

ΑΠΛΗΤΗ-47: Η νηστεία της Σαρακοστής δεν διαρκεί 40 μέρες, αλλά 48.

ΑΠΛΗΤΗ-48: Μπλε στα γαλλικά δεν σημαίνει μπλε. Σημαίνει σιτάρι.

ΑΠΛΗΤΗ-49: Αναφαλαντίας λέγεται αυτός που αρχίζει να έχη φαλάκρα πάνω από το μέτωπο.

ΑΠΛΗΤΗ-50: Το μαντίλι του Γιάννη είναι λερωμένο από την ξενιτειά.

ΑΠΛΗΤΗ-51: Ρουμανία και Τσαντ έχουν βασικά την ίδια σημαία. Αλλά το Τσαντ προηγείται χρονικά.

Ρουμανία ή Τσαντ;

Ρουμανία ή Τσαντ;

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 41-60′

Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι

Με αφορμή την προχτεσινή, εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση του ΚΕΦΙΜ για το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, ταξινόμησα και εκθέτω την άποψή μου σχετικά.

Υπέρ της ελευθερίας ραδιοτηλεόρασης;

Τι λόγος! Και τάχα δεν είναι ελεύθερη η ραδιοτηλεόραση;

Χμ.

Σύμφωνα με το άρ. 15 Σ:

1. Οι προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις του προηγούμενου άρθρου δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης.
2. Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Οι “προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις” στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι και τόοοοοσο προστατευτικές, είναι πάντως καλύτερες από τα ισχύοντα στην ραδιοτηλεόραση. Η ελευθεροτυπία, εκτός από εφημερίδα που φέσωσε προμηθευτές και εργαζομένους πολεμώντας για ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, είναι και σπουδαία συνταγματική αξία, όπως προκύπτει από το άρ. 14 παρ. παρ. 2 και 3 Σ:

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.
3. Η κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται.

Ενώ ο τύπος δεν έχει λοιπόν “κοινωνική αποστολή” ούτε υπόκειται στην τρυφερότητα του “αμέσου ελέγχου” του κράτους, με αποτέλεσμα κανείς να μην ελέγχη την “ποιοτική στάθμη” των εφημερίδων, ακριβώς τα αντίθετα ισχύουν στην ραδιοτηλεόραση.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι’

Η ελεύθερη αγορά των αισθημάτων

Υπάρχει μια αγορά που είναι τόσο αρρύθμιστη, τόσο άναρχη, τόσο αδιάφορη στις ανισότητες που προκαλεί και τόσο κωφή στην αναδιανομή των αγαθών της, που δεν θα μπορούσε να την ελπίση ούτε ο πιο ακραία ανάλγητος φιλελεύθερος οικονομολόγος ούτε να την δη στον εφιάλτη του ο πιο ευαίσθητος σοσιαλιστής καλλιτέχνης (ως γνωστόν στην Ελλάδα οι οικονομολόγοι είναι εξ ορισμού ανάλγητοι και φιλελεύθεροι και οι καλλιτέχνες εξ ορισμού ευαίσθητοι και σοσιαλιστές).

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Σε αυτήν την αγορά απαντά ο πιο εκτεταμένος τέλειος ανταγωνισμός, όλοι συμμετέχουν στην προσφορά και όλοι συμμετέχουν στην ζήτηση, κάθε παίκτης και παράγει και καταναλώνει, το ποσοστό αγοράς κάθε πωλητή είναι απειροελάχιστο, είναι αδύνατο κάθε ολιγοπώλιο ή ολιγοψώνιο, οι αποφάσεις είναι απολύτως αποκεντρωμένες, η πληροφορία διαχέεται μέχρι το κατώτερο δυνατό κλιμάκιο. Σε αυτήν την αγορά δεν υπάρχουν επιδόματα ανεργίας ούτε προστατευτικές διατάξεις ούτε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κανείς αστυφύλακας δεν διενεργεί υγειονομικούς, φορολογικούς, τελωνειακούς, αγορανομικούς, περιβαλλοντικούς και δεν ξέρω και γω τι άλλους ελέγχους. Οι ανισότητες είναι τεράστιες, το χάσμα των λίγων που έχουν και των πολλών που θα ήθελαν να έχουν δυνητικά αβυσσαλέο. Όποιος πουλάει, κερδίζει, και όποιος δεν πουλάει, χάνει. Έτσι απλά. Έτσι αδυσώπητα.

Θα αναρωτηθή ασφαλώς ο καλόπιστος αναγνώστης: είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτό κάτι τέτοιο στην κοινωνία μας εν έτει 2014; Επιτρέπεται να αφήνεται παντελώς αχαλίνωτος ο νόμος της ζούγκλας, καθ’ ον η μεγάλη ύαινα τρώει την μικρή; Από πότε η ελευθερία μεταμφιέστηκε σε ασυδοσία; Από πού κι ως πού ο κοινωνικός δαρβινισμός ρυθμίζει την ζωή μας σε αυτήν την αγορά; Τι απέγινε η κοινωνική αλληλεγγύη, η στοιχειώδης ισότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η αγορά που δεν την σκιάζουν οι συνδικαλιστικοί αγώνες και δεν την πλακώνει το δίκιο του εργάτη;

Τι άλλο, ο έρωτας βέβαια.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί θεωρούμε –και δικαίως– φρικτή την ιδέα παρέμβασης, αναδιανομής, αλληλεγγύης, ουσιαστικής ισότητας, πήτε το όπως θέλετε, όταν αγοράζουμε σεξ, έρωτα, ερωτοτροπίες, απολύτως φυσιολογική όμως όταν αγοράζουμε χρήματα (γιατί αυτό κάνουμε μέσω της εργασίας μας, καμιά φορά και μέσω της ανεργίας μας). Είναι τάχα τα χρήματα πιο σημαντικά από όλη την κλίμακα αισθητικών και πνευματικών απολαύσεων που κυμαίνεται από το κτηνώδες, ωμό, μπρουταλιάρικο σεξ και φτάνει στον πιο άδολο και παράφορο έρωτα; Δεν είναι τάχα στοιχειώδης σωματική ανάγκη, σχεδόν όσο και το φαγητό ή το ποτό; Γιατί ανεχόμαστε ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζήσουν μια κενή, ανούσια, αδιάφορη, άφιλη ζωή λόγω ακριβώς έλλειψης έρωτα, εξεγειρόμαστε όμως αν π.χ. μειωθή η φορολογία των πλουσίων ή αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι;

Αν θεωρήσουμε απαράδεκτη την ισορροπία τιμών που έχει διαμορφωθή στην αγορά του έρωτα, αν διαβλέπουμε κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής στην ολοένα μεγαλύτερη αντιζηλία όσων έχουν με όσους δεν έχουν, γιατί να μην προβούμε προβαίνει στον διοικητικό καθορισμό των τιμών, προβλέποντας ανώτατη τιμή πωλήσεως της ομορφιάς και κατώτατη εγγυημένη τιμή πωλήσεως της ασχήμιας;

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η απάντηση συνδέεται βέβαια με τα δικαιώματα όχι εκείνου που θίγεται στα συμφέροντα και ενδεχομένως στα δικαιώματά του από την στέρηση, αλλά εκείνου που καλείται να θυσιάση κάτι. Η φορολογία, δικαίως ή αδίκως, θίγει την ιδιοκτησία. Η εξηναγκασμένη συνουσία θα έθιγε πολύ πιο σοβαρά πράγματα.

Μπορούμε βέβαια να εξερευνήσουμε λίγο ακόμη την σκέψη αυτή: προφανώς δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε έναν Εραστό να συνουσιαστή με έναν Ανέραστο. Γιατί να μην τον φορολογήσουμε όμως, ώστε να αγοράση την υπηρεσία στην οικεία αγορά (με ένα δελτίο συνουσίας; σε κρατική υπηρεσία; άδηλον!); Το ίδιο κάνουμε άλλωστε με τις υπηρεσίες υγείας π.χ. Στο κάτω κάτω, είναι βέβαιο ότι ένα τμήμα της ερωτικής επιτυχίας του Εραστού δεν οφείλεται σε εκείνον, αλλά σε παράγοντες για τους οποίους είναι ανεύθυνος (π.χ. γονίδια, κοινωνικές συμβάσεις). Για τον ίδιο λόγο επιβάλλουμε και τον φόρο κληρονομίας άλλωστε. Τέλος, αν δεν υπήρχε η εν γένει κοινωνία, πού θα έβρισκε την ερωτική του επιτυχία ο Εραστός; Η ίδια η έννοια της επιτυχίας του είναι συγκριτική και προϋποθέτει για την ύπαρξή της την ανεπιτυχία κάποιων άλλων: ας πληρώση λοιπόν για να την έχη.

Με αυτήν την ριζοσπαστική σκέψη ερωτικής αλληλεγγύης σας αφήνω: τον φόρο έρωτα.

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που δημοσιεύθηκε σαν σήμερα εφτά χρόνια πριν, με κάποιες αλλαγές.

Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄

Τροποποιήθηκε επιτέλους, αφού κοιλοπόνησε μήνες και χρόνους, ο αγαπημένος μου αντιρατσιστικός Ν. 927/1979 με τον εν θέματι Ν. 4285/14 (ΦΕΚ Α 191).

Να γράψουμε δυο λόγια λοιπόν. Όχι πως ματαιοδοξώ ότι μπορώ να υποκαταστήσω την ερμηνευτική προσφορά των δύο ολόκληρων σελίδων της έκθεσης της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής, που παραπέμπουν και σε ανύπαρκτη έκδοση του Ροξίν, αλλά τέλος πάντων. Ποιος είμαι εγώ τώρα.

Να δούμε λοιπόν λίγο ένα προς ένα τα άρθρα του νόμου.

Σύμφωνα με το άρ. 1:

Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 − 20.000) ευρώ.
2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.
3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000−30.000) ευρώ. Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.
4. Όποιος συγκροτεί ή συμμετέχει σε οργάνωση ή ένωση προσώπων οποιασδήποτε μορφής που επιδιώκει συστηματικά την τέλεση των πράξεων των παραγράφων 1 και 2, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
5. Αν η πράξη των προηγουμένων παραγράφων τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται: α) στις περιπτώσεις των παραγράφων 1 και 2, φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 − 25.000) ευρώ και β) στην περίπτωση της παραγράφου 3, φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή είκοσι πέντε χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων (25.000 − 50.000) ευρώ.

Continue reading ‘Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄’