Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο ότι το ισχύον συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο είναι πολύ περιοριστικό για την ραδιοτηλεόραση, σε αντίθεση με την ελευθεροτυπία που επικρατεί στον χώρο του τύπου.

Πού οφείλεται όμως αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση;

Τα επιχειρήματα που προσάγονται από τους επάρατους κρατιστές είναι περίπου τα εξής:

α. Οι συχνότητες είναι περιωρισμένες.

Καλώς ήλθατε λοιπόν στο 1974. Το φάσμα των συχνοτήτων που προορίζονται για ραδιοτηλεοπτική χρήση είναι δεδομένο και πεπερασμένο. Η φέρουσα ικανότητά του είναι συγκεκριμένη. Δεν χωράνε άλλοι. Και κάποιος, μαντέψτε ποιος, πρέπει όχι μόνο να κατανείμη τις άδειες (ας καγχάσουμε πάλι εδώ, καγχ, καγχ, καγχ!), αλλά να επιβλέψη και πώς θα διαχειρίζωνται κατά περιεχόμενο τις πολύτιμες και σπάνιες συχνότητες οι παραχωρησιούχοι του δημοσίου, ήτοι οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ’

ΑΠΛΗΤΗ 41-60

ΑΠΛΗΤΗ-41: Οι υιοθετηθέντες μέχρι το 1996 κληρονομούν και από τους 4 γονείς τους, δηλαδή και τους θετούς και τους φυσικούς.

ΑΠΛΗΤΗ-42: Οι Lloyds του Λονδίνου ξεκίνησαν από το καφενείο του Εδουάρδου Λλόυδ του 1688, όπου μαζεύονταν ναύτες, έμποροι και εφοπλιστές.

ΑΠΛΗΤΗ-43: *Institutional* investor δεν σημαίνει *θεσμικός* επενδυτής. (Βγαίνει από το institution ως οργάνωση/ίδρυμα, όχι ως θεσμό).

ΑΠΛΗΤΗ-44: Η μόνη καταχρηστική πρόθεση που σχηματίζει σύνθετα (ένα και μοναδικό για την ακρίβεια) είναι η πλην.

ΑΠΛΗΤΗ-45: Ο εγκεφαλικά νεκρός ασθενής έχει σφυγμό, ιδρώνει, ενεργείται και κυοφορεί.

ΑΠΛΗΤΗ-46: Σίμων είναι ελληνικό όνομα, προερχόμενο από το σίμος. Συμεών είναι εβραϊκό όνομα, που συνδέθηκε με το Σίμων λόγω ομοιότητας.

ΑΠΛΗΤΗ-47: Η νηστεία της Σαρακοστής δεν διαρκεί 40 μέρες, αλλά 48.

ΑΠΛΗΤΗ-48: Μπλε στα γαλλικά δεν σημαίνει μπλε. Σημαίνει σιτάρι.

ΑΠΛΗΤΗ-49: Αναφαλαντίας λέγεται αυτός που αρχίζει να έχη φαλάκρα πάνω από το μέτωπο.

ΑΠΛΗΤΗ-50: Το μαντίλι του Γιάννη είναι λερωμένο από την ξενιτειά.

ΑΠΛΗΤΗ-51: Ρουμανία και Τσαντ έχουν βασικά την ίδια σημαία. Αλλά το Τσαντ προηγείται χρονικά.

Ρουμανία ή Τσαντ;

Ρουμανία ή Τσαντ;

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 41-60′

Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι

Με αφορμή την προχτεσινή, εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση του ΚΕΦΙΜ για το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, ταξινόμησα και εκθέτω την άποψή μου σχετικά.

Υπέρ της ελευθερίας ραδιοτηλεόρασης;

Τι λόγος! Και τάχα δεν είναι ελεύθερη η ραδιοτηλεόραση;

Χμ.

Σύμφωνα με το άρ. 15 Σ:

1. Οι προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις του προηγούμενου άρθρου δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης.
2. Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Οι “προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις” στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι και τόοοοοσο προστατευτικές, είναι πάντως καλύτερες από τα ισχύοντα στην ραδιοτηλεόραση. Η ελευθεροτυπία, εκτός από εφημερίδα που φέσωσε προμηθευτές και εργαζομένους πολεμώντας για ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, είναι και σπουδαία συνταγματική αξία, όπως προκύπτει από το άρ. 14 παρ. παρ. 2 και 3 Σ:

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.
3. Η κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται.

Ενώ ο τύπος δεν έχει λοιπόν “κοινωνική αποστολή” ούτε υπόκειται στην τρυφερότητα του “αμέσου ελέγχου” του κράτους, με αποτέλεσμα κανείς να μην ελέγχη την “ποιοτική στάθμη” των εφημερίδων, ακριβώς τα αντίθετα ισχύουν στην ραδιοτηλεόραση.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι’

Η ελεύθερη αγορά των αισθημάτων

Υπάρχει μια αγορά που είναι τόσο αρρύθμιστη, τόσο άναρχη, τόσο αδιάφορη στις ανισότητες που προκαλεί και τόσο κωφή στην αναδιανομή των αγαθών της, που δεν θα μπορούσε να την ελπίση ούτε ο πιο ακραία ανάλγητος φιλελεύθερος οικονομολόγος ούτε να την δη στον εφιάλτη του ο πιο ευαίσθητος σοσιαλιστής καλλιτέχνης (ως γνωστόν στην Ελλάδα οι οικονομολόγοι είναι εξ ορισμού ανάλγητοι και φιλελεύθεροι και οι καλλιτέχνες εξ ορισμού ευαίσθητοι και σοσιαλιστές).

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Σε αυτήν την αγορά απαντά ο πιο εκτεταμένος τέλειος ανταγωνισμός, όλοι συμμετέχουν στην προσφορά και όλοι συμμετέχουν στην ζήτηση, κάθε παίκτης και παράγει και καταναλώνει, το ποσοστό αγοράς κάθε πωλητή είναι απειροελάχιστο, είναι αδύνατο κάθε ολιγοπώλιο ή ολιγοψώνιο, οι αποφάσεις είναι απολύτως αποκεντρωμένες, η πληροφορία διαχέεται μέχρι το κατώτερο δυνατό κλιμάκιο. Σε αυτήν την αγορά δεν υπάρχουν επιδόματα ανεργίας ούτε προστατευτικές διατάξεις ούτε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κανείς αστυφύλακας δεν διενεργεί υγειονομικούς, φορολογικούς, τελωνειακούς, αγορανομικούς, περιβαλλοντικούς και δεν ξέρω και γω τι άλλους ελέγχους. Οι ανισότητες είναι τεράστιες, το χάσμα των λίγων που έχουν και των πολλών που θα ήθελαν να έχουν δυνητικά αβυσσαλέο. Όποιος πουλάει, κερδίζει, και όποιος δεν πουλάει, χάνει. Έτσι απλά. Έτσι αδυσώπητα.

Θα αναρωτηθή ασφαλώς ο καλόπιστος αναγνώστης: είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτό κάτι τέτοιο στην κοινωνία μας εν έτει 2014; Επιτρέπεται να αφήνεται παντελώς αχαλίνωτος ο νόμος της ζούγκλας, καθ’ ον η μεγάλη ύαινα τρώει την μικρή; Από πότε η ελευθερία μεταμφιέστηκε σε ασυδοσία; Από πού κι ως πού ο κοινωνικός δαρβινισμός ρυθμίζει την ζωή μας σε αυτήν την αγορά; Τι απέγινε η κοινωνική αλληλεγγύη, η στοιχειώδης ισότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η αγορά που δεν την σκιάζουν οι συνδικαλιστικοί αγώνες και δεν την πλακώνει το δίκιο του εργάτη;

Τι άλλο, ο έρωτας βέβαια.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί θεωρούμε –και δικαίως– φρικτή την ιδέα παρέμβασης, αναδιανομής, αλληλεγγύης, ουσιαστικής ισότητας, πήτε το όπως θέλετε, όταν αγοράζουμε σεξ, έρωτα, ερωτοτροπίες, απολύτως φυσιολογική όμως όταν αγοράζουμε χρήματα (γιατί αυτό κάνουμε μέσω της εργασίας μας, καμιά φορά και μέσω της ανεργίας μας). Είναι τάχα τα χρήματα πιο σημαντικά από όλη την κλίμακα αισθητικών και πνευματικών απολαύσεων που κυμαίνεται από το κτηνώδες, ωμό, μπρουταλιάρικο σεξ και φτάνει στον πιο άδολο και παράφορο έρωτα; Δεν είναι τάχα στοιχειώδης σωματική ανάγκη, σχεδόν όσο και το φαγητό ή το ποτό; Γιατί ανεχόμαστε ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζήσουν μια κενή, ανούσια, αδιάφορη, άφιλη ζωή λόγω ακριβώς έλλειψης έρωτα, εξεγειρόμαστε όμως αν π.χ. μειωθή η φορολογία των πλουσίων ή αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι;

Αν θεωρήσουμε απαράδεκτη την ισορροπία τιμών που έχει διαμορφωθή στην αγορά του έρωτα, αν διαβλέπουμε κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής στην ολοένα μεγαλύτερη αντιζηλία όσων έχουν με όσους δεν έχουν, γιατί να μην προβούμε προβαίνει στον διοικητικό καθορισμό των τιμών, προβλέποντας ανώτατη τιμή πωλήσεως της ομορφιάς και κατώτατη εγγυημένη τιμή πωλήσεως της ασχήμιας;

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η απάντηση συνδέεται βέβαια με τα δικαιώματα όχι εκείνου που θίγεται στα συμφέροντα και ενδεχομένως στα δικαιώματά του από την στέρηση, αλλά εκείνου που καλείται να θυσιάση κάτι. Η φορολογία, δικαίως ή αδίκως, θίγει την ιδιοκτησία. Η εξηναγκασμένη συνουσία θα έθιγε πολύ πιο σοβαρά πράγματα.

Μπορούμε βέβαια να εξερευνήσουμε λίγο ακόμη την σκέψη αυτή: προφανώς δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε έναν Εραστό να συνουσιαστή με έναν Ανέραστο. Γιατί να μην τον φορολογήσουμε όμως, ώστε να αγοράση την υπηρεσία στην οικεία αγορά (με ένα δελτίο συνουσίας; σε κρατική υπηρεσία; άδηλον!); Το ίδιο κάνουμε άλλωστε με τις υπηρεσίες υγείας π.χ. Στο κάτω κάτω, είναι βέβαιο ότι ένα τμήμα της ερωτικής επιτυχίας του Εραστού δεν οφείλεται σε εκείνον, αλλά σε παράγοντες για τους οποίους είναι ανεύθυνος (π.χ. γονίδια, κοινωνικές συμβάσεις). Για τον ίδιο λόγο επιβάλλουμε και τον φόρο κληρονομίας άλλωστε. Τέλος, αν δεν υπήρχε η εν γένει κοινωνία, πού θα έβρισκε την ερωτική του επιτυχία ο Εραστός; Η ίδια η έννοια της επιτυχίας του είναι συγκριτική και προϋποθέτει για την ύπαρξή της την ανεπιτυχία κάποιων άλλων: ας πληρώση λοιπόν για να την έχη.

Με αυτήν την ριζοσπαστική σκέψη ερωτικής αλληλεγγύης σας αφήνω: τον φόρο έρωτα.

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που δημοσιεύθηκε σαν σήμερα εφτά χρόνια πριν, με κάποιες αλλαγές.

Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄

Τροποποιήθηκε επιτέλους, αφού κοιλοπόνησε μήνες και χρόνους, ο αγαπημένος μου αντιρατσιστικός Ν. 927/1979 με τον εν θέματι Ν. 4285/14 (ΦΕΚ Α 191).

Να γράψουμε δυο λόγια λοιπόν. Όχι πως ματαιοδοξώ ότι μπορώ να υποκαταστήσω την ερμηνευτική προσφορά των δύο ολόκληρων σελίδων της έκθεσης της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής, που παραπέμπουν και σε ανύπαρκτη έκδοση του Ροξίν, αλλά τέλος πάντων. Ποιος είμαι εγώ τώρα.

Να δούμε λοιπόν λίγο ένα προς ένα τα άρθρα του νόμου.

Σύμφωνα με το άρ. 1:

Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 − 20.000) ευρώ.
2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.
3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000−30.000) ευρώ. Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.
4. Όποιος συγκροτεί ή συμμετέχει σε οργάνωση ή ένωση προσώπων οποιασδήποτε μορφής που επιδιώκει συστηματικά την τέλεση των πράξεων των παραγράφων 1 και 2, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
5. Αν η πράξη των προηγουμένων παραγράφων τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται: α) στις περιπτώσεις των παραγράφων 1 και 2, φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 − 25.000) ευρώ και β) στην περίπτωση της παραγράφου 3, φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή είκοσι πέντε χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων (25.000 − 50.000) ευρώ.

Continue reading ‘Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄’

Υπέρ της απελευθέρωσης των ιδιαιτέρων μαθημάτων

Άρχισε η σχολική χρονιά, αγοράσαμε μολύβια και μαρκαδόρους, τρέξανε και τα πρωτάκια μας αγχωμένα στις τάξεις τους.

Μια καινούργια αρχή.

Μια καινούργια αρχή.

Αρχίσανε και τα ιδιαίτερα μαθήματα.

Αν δεν το ξέρατε είστε συχωρεμένοι, γιατί και εγώ μεγάλος το έμαθα: τα φροντιστήρια που παραδίδουν οι καθηγητές απαγορεύονται.

Σύμφωνα με το άρ. 13 παρ. 9 Ν. 1566/1985:

Η παράδοση ιδιαίτερων μαθημάτων από δασκάλους απαγορεύεται. Η παράβαση της διάταξης του προηγούμενου εδαφίου:
α) επισύρει φυλάκιση μέχρι 3 έτη,
β) συνιστά πειθαρχικό αδίκημα, για το οποίο μπορεί να επιβληθεί και η ποινή της οριστικής παύσης.

[η διάταξη αυτή ισχύει και για τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας σύμφωνα με το άρ. 14 παρ. 20 του ίδιου νόμου]

Γιατί όμως να απαγορεύεται η συγκεκριμένη σύμβαση παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών; Ποιος βλάπτεται τόσο πολύ, ώστε να απαιτήται απαγόρευση, και μάλιστα ποινική;

Προφανώς ούτε ο καθηγητής ούτε ο μαθητής (διά των κηδεμόνων του). Τα δύο μέρη της σύμβασης ελεύθερα συμφώνησαν ο μεν να παραδίδη τα μαθήματα, ο δε να καταβάλλη το τίμημα των υπηρεσιών που συμφωνήθηκε. Από την σύμβαση κερδίζουν και οι δύο κάτι που δεν έχουν: ο μεν χρήματα προς συμπλήρωση του μισθού του, ο δε γνώση. Όπως από κάθε ελεύθερη σύμβαση.

Continue reading ‘Υπέρ της απελευθέρωσης των ιδιαιτέρων μαθημάτων’

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που είχε δημοσιευθή και εδώ 7 και 9 χρόνια πριν αντιστοίχως, με κάποιες αλλαγές. Τίποτε δεν έχει αλλάξει.

Στην πατρίδα μας, την ομορφότερη του κόσμου όλου, ομιλούνται παραδοσιακά, πλην της σαρωτικώς επικρατούσας ελληνικής, και κάποιες άλλες γλώσσες. Αυτές είναι λίγο πολύ οι εξής:

Η αρβανιτική, νοτιοαλβανική τοσκική διάλεκτος.

Η αρωμουνική, κλάδος της χυδαίας βαλκανικής υστερολατινικής, ξαδερφάκι της ρουμανικής.

Η τουρκική, αλταϊκή μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα.

Η αθιγγανική ρωμανική, ινδική γλώσσα.

Η ισπανοεβραϊκή, η γλώσσα των Εβραίων της βόρειας κυρίως Ελλάδας.

Η πομακική μάλλον διάλεκτος παρά γλώσσα, συγγενής έως συγγενεστάτη της βουλγαρικής.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η μακεδονική μάλλον γλώσσα παρά διάλεκτος, ομοίως ως ανωτέρω.

Continue reading ‘Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο’

Η εφαρμογή του μουσουλμανικού ιεροδικαίου από τις μουφτείες της Θράκης

Μεθιστολόγηση αυτού του άρθρου, που είχε δημοσιευθή και εδώ, σχεδόν 8 χρόνια πριν. Χωρίς να αλλάξη τίποτα στο μεταξύ, καθώς το ζήτημα παραμένει στην επικαιρότητα.

Αντικείμενο των σκέψεων που ακολουθούν αποτελεί η νομιμότητα (όχι η πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα) του παρόντος νομικού καθεστώτος του σχετικού με την διοικητική και δικαιοδοτική θέση των μουσουλμάνων μουφτήδων στην Δ. Θράκη. Και λέγοντας νομιμότητα εννοώ βεβαίως την συνταγματικότητα και την εναρμόνιση με τα διεθνή κείμενα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων που εξασφαλίζει (ή δεν εξασφαλίζει) το σημερινό καθεστώς.

Ποιο είναι όμως ακριβώς το καθεστώς αυτό;

Continue reading ‘Η εφαρμογή του μουσουλμανικού ιεροδικαίου από τις μουφτείες της Θράκης’

Επτά συν μία σκέψεις για τον αντιρατσιστικό νόμο

Τι είχες Αθανάσιε, τι είχα πάντα: ένα αντιρατσιστικό να ψηφίζεται και να μην ψηφίζεται. Σε δουλειά να βρισκώμαστε, τα νύχια μας να τρώμε, να κονταροχτυπιώμαστε στα φατσαμπούκια.

Ας αντικρούσω λοιπόν σε αυτήν την ανάρτηση όσα από τα επιχειρήματα των υποστηρικτών του νόμου θυμάμαι, έχοντας πάντα κατά νου και όσα έχω υποστηρίξει εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και όπου αλλού.

1.

“Η ψήφιση του αντιρατσιστικού αποτελεί περιεχόμενο διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Άσε που μας κούνησε το δάχτυλο και μια επιτροπή γραφειοκρατών που δεν θυμάμαι τώρα πώς την λένε, αλλά είναι τόσο υπεργαλαξιακά σπουδαία”.

Καλά τώρα. Διαβάστε εδώ για το τι εστί απόφαση πλαισίου και, κυρίως, ανατρέξτε στην ρήτρα διαφυγής που προβλέπει η ίδια η απόφαση πλαισίου.

Και για όσους βαριούνται:

2. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα που αντιβαίνουν προς τις θεμελιώδεις αρχές τους σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις ή τους κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα, τις ευθύνες και τις διαδικαστικές εγγυήσεις για τον τύπο ή άλλα μέσα ενημέρωσης, όταν οι κανόνες αυτοί αναφέρονται στον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.

Παρομοίως, η υποχρέωση που εισάγει το ν.δ. 494/1970 αποτελεί μια αόριστη και επικίνδυνη υποχρέωση διεθνούς δικαίου, με έντονο το πολιτικό στοιχείο. Με λίγα λόγια, μια σύμβαση του ΟΗΕ είναι, δεν είναι και τίποτα βαθιά νομικά. Το συγκεκριμένο νομοθετικό κείμενο προβλέπει άλλωστε και την εγκληματοποίηση ακόμη και της διασποράς ιδεών (“all dissemination of ideas based on racial superiority or hatred”). Αν οι νεομισαλλόδοξοι υποστηρίζουν και την απαγόρευση της διασποράς ιδεών επειδή τάχα αποτελεί διεθνή μας υποχρέωση, να μας το πουν ευθέως. Όποιος υποστηρίζει την εκπλήρωση των διεθνών μας υποχρεώσεων, οφείλει να την υποστηρίξη στο ακέραιο. Εκπτώσεις στον αντιρατσισμό θα κάνουμε;

Να το πούμε και ανάποδα: το γεγονός ότι έχουμε υπογράψει την Σύμβαση της Βιέννης για τις ψυχοτρόπες ουσίες σημαίνει τάχα ότι δέσαμε τα χέρια μας και δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε ούτε την κάνναβη; Θεός φυλάξοι, μελάνι σε χαρτί είναι. Η παραβίαση μιας διεθνούς υποχρεώσεως συνεπάγεται την διεθνή ευθύνη της χώρας, η οποία σε επίπεδο ΟΗΕ σημαίνει κάτι κοντά στο τίποτα. Θα καταγγείλουμε την Βιέννη, θα νομιμοποιήσουμε ό,τι θέλουμε και θα προσχωρήσουμε μετά πάλι με επιφύλαξη. Στην Δικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα!

Παρόμοια ισχύουν και για το άρ. 20 παρ. 2 Ν. 2462/1997 (Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων):

Κάθε επίκληση εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, που αποτελεί υποκίνηση διακρίσεων, εχθρότητας ή βίας απαγορεύεται από το νόμο.

2.

“Τέτοιες ρυθμίσεις ισχύουν ήδη σε όλη την Ευρώπη. Ας μπούμε και εμείς επιτέλους στην διαπεφωτισμένη χορεία των πεπολιτισμένων εθνών!”.

Έτσι είναι. Και συντάσσεται και το Ιδεοδικείο του Στρασβούργου.

Αλλά για μισό λεπτό, ωρέ παραληρηματίες της φιμώσεως! Ως πού φτάνει το φιλέρευνο βλέμμα σας; Ποια πρότυπα πιθηκίζετε; Από πού ψωνίζετε ιδεολογικούς συρμούς;

Λοιπόν, υπάρχει μια χώρα εκείθεν του Ατλαντικού, που λέγεται ΗΠΑ. Στην χώρα εκείνη δεν ισχύει καμία από αυτές τις μωρολογίες και, βάσει των συνταγματικών παραδόσεων και θεσμών της, δεν θα μπορούσε να ισχύση.

Freedom of Speech Monument

Οπότε, μην μου επικαλήσθε αυθεντίες. Δεν είναι οι μόνες. Και ασφαλώς όχι οι πιο φιλελεύθερες που κυκλοφορούν.

3.

“Μόνο η Ακροδεξιά βάλλει κατά του αντιρατσιστικού”. Μήπως είσαι λίγο φασίστας;

Η παρατήρηση αυτή δείχνει άγνοια ή διαστρέβλωση. Η σωστή πρόταση είναι “Και η Ακροδεξιά βάλλει κατά του αντιρατσιστικού”, επειδή προφανώς καίγεται η γούνα της. Έχει τους δικούς της λόγους, πρόβλημά της.

Εκείνος όμως ο υπέρμαχος της φίμωσης που περιορίζει την επιχειρηματολογία του στους εύκολους αντιπάλους τύπου Αμβροσίου, Ν. Νικολόπουλου και δεν ξέρω ποιου άλλου ουτιδανού/ψεκασμένου αποκαλύπτει εμμέσως την πενία του: αν έχη τα κότσια, ας τα βάλη με κάποιον στα μέτρα του.

4.

“Η ελευθερία του λόγου δεν είναι απεριόριστη! Μήπως θα καταργήσετε και την συκοφαντική δυσφήμηση;”

Φυσικά και δεν είναι. Είπε κανείς το αντίθετο; Εδώ δεν είναι ούτε καν το δικαίωμα ζωής. [Την συκοφαντική δυσφήμηση δεν θα την καταργήσω όταν έλθω εν τη βασιλεία μου, την εξύβριση όμως οπωσδήποτε].

Λογαριάστε λοιπόν περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου που ισχύουν: Εξύβριση. Δυσφήμηση. Περιύβριση νεκρών. Διέγερση. Διασπορά ψευδών ειδήσεων. Βλασφημία. Απειλή. Αλλά και άλλες ακόμα: Ψευδορκία. Ψευδής καταμήνυση. Ψευδής υπεύθυνη δήλωση. Απάτη. Πλαστογραφία. Και πάει λέγοντας.

Οι νεομισαλλόδοξοι όμως δεν αρκούνται σε αυτές. Δεν τους ενδιαφέρουν οι νόμοι, το λένε ξεκάθαρα, θέλουν καταδίκες, γιατί καταδίκες ψάχνουν οι μέντορές τους και καταδίκες δεν βρίσκουν, βρίσκουν αθωώσεις, σαν την χλαμπούρδα που φάγανε με τον Πλεύρη, και πολύ στεναχωριούνται. Έχοντας προαποφασίσει ότι έγκλημα υπάρχει, τους διαφεύγει ακόμα η τυπική λεπτομέρεια ενός νόμου να το τιμωρή.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε: το νομοθετικό πλαίσιο είναι από επαρκές έως επαρκέστατο. Ο μόνος λόγος ανησυχίας είναι ότι υπάρχουν διατάξεις, όπως όλες οι περί διέγερσης, που είναι εξαιρετικά ευρείες και αόριστες (και γιαυτό ακριβώς έχουν περιπέσει ουσιαστικά σε αχρησία). Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχουν οι καταδίκες των πολιτικών τους αντιπάλων που ζητούν οι νεομισαλλόδοξοι είναι η σύγχρονη νεοελληνική ιδεολογική συνάφεια: ό,τι και να λένε οι νόμοι, ζούμε και αναπνέουμε σε ένα πολιτισμό ελεύθερου λόγου (έως ελεύθερης λογοδιάρροιας. Μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτό).

Αλλά δεν θα απολογηθούμε κιόλας για την προτίμησή μας στην ελευθερία.

clip_image004155

5.

“Κάτι πρέπει να κάνουμε επιτέλους για τον ρατσισμό στην χώρα μας!”

Ασφαλώς και πρέπει να κάνουμε, και πολλά μάλιστα. Το να γίνουμε όμως ίδιοι με τους φασίστες είναι χαμηλά στις δικές μου προτεραιότητες. Παρατηρώ μάλιστα και κάτι κιοφτέδες κλεφταρματολούς των πληκτρολογίων να μιλάνε για “μαχόμενη δημοκρατία” και “καμία ανοχή στους ρατσιστές” και καγχάζω, καγχ, καγχ, καγχ.

Δεν είναι διά πάσαν μαλακίαν το Ποινικό Δίκαιο. Ο χαρακτήρας του είναι αποσπασματικός και επικουρικός. Απαιτεί προσβολή προπαντός ατομικών εννόμων αγαθών. Απεχθάνεται τις αοριστολογίες. Επειδή εξ ορισμού μειώνει την σφαίρα ελευθερίας του νεόκοπου εγκληματία, πρέπει κάθε νέα εγκληματοποίηση να αντιμετωπίζεται με περίσκεψη.

6.

“Αν είχαμε εγκαίρως τον αντιρατσιστικό, η ΧΑ δεν θα είχε πάει στο 10%”.

Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, από τότε που το δικέφαλον κυβερνητικό μας τέρας έστειλε την ηγεσία της ΧΑ στην μπουζού, με την κατάλληλη χρήση της εφεύρεσης του τηλεφώνου μεταξύ άλλων, η ΧΑ κατέρρευσε #μπα.

Τα αίτια της ανόδου της ΧΑ είναι πολιτικά και οικονομικά, άλλα συγκυριακά και άλλα μόνιμα. Η επιβολή αστείων ποινών πλημμεληματικού βαθμού, που αναστέλλονται ή μετατρέπονται σε χρηματικές, σε απολύτως τίποτε δεν θα είχε ωφελήσει την υπόθεση της δημοκρατίας στην χώρα μας. Σχεδόν βέβαιο είναι το αντίθετο.

7.

“Αυτό με την προστασία των γενοκτονιών δεν μας πολυαρέσει βέβαια, γιατί παραείναι ανοιχτά ολοκληρωτικό. Αν ισχύση όμως, να αφορά μόνο τους Εβραίους και κανένα άλλο”.

Το έξυπνο το πουλί από την μύτη πιάνεται, όταν το επιχείρημα τού έρχεται αυτεπίστροφο στο δοξαπατρί. Εγώ τάσσομαι φυσικά κατά οποιασδήποτε παρόμοιας απαγόρευσης, αλλά έχει πλάκα να τρολάρουμε λίγο τους νεομισαλλόδοξους.

Καταρχάς, δεν έχει τελικά τόσο μεγάλη σημασία αν η γενοκτονία των Ποντίων ήταν γενοκτονία (όπως λέει η επιστημονική εταιρεία των επαγγελματιών ιστορικών που ασχολούνται με την μελέτη των γενοκτονιών, διατηρεί όμως επιφυλάξεις η αντιεθνικιστική μερίδα των Ελλήνων φατσαμπουκιζόντων) ή “απλώς” εθνοκάθαρση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η προστασία του κυοφορούμενου αντιρατσιστικού να μείνη στις γενοκτονίες. Και οι εθνοκαθαρθέντες άνθρωποι ήτανε. Άλλωστε, η εθνοκάθαρση περιλαμβάνεται στο καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μαζί με γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου.

Αν λοιπόν ως τρυφεροί και ευαίσθητοι πρέπει να προστατεύσουμε το ανύπαρκτο έννομο αγαθό που λέγεται “επίσημη κρατική αλήθεια ως προς τις γενοκτονίες”, χάριν, έστω, των απογόνων των γενοκτονημένων, δεν συντρέχει τάχα ο ίδιος τρυφερός και ευαίσθητος λόγος να προστατεύσουμε το ανύπαρκτο έννομο αγαθό που λέγεται “επίσημη κρατική αλήθεια ως προς τις εθνοκαθάρσεις”, χάριν, έστω, των απογόνων των εθνοκαθαρθέντων;

[Προβλέπω ότι η επόμενη γραμμή αμύνης των εθνογκρινιάρηδων είναι ότι ούτε εθνοκάθαρση έγινε στον Πόντο, μια παρεξήγηση ήτανε]

Και η συν μία:

Ο αντιρατσιστικός θα ψηφιστή. Με την μία ή την άλλη μορφή. Αλλά δεν θα εφαρμοστή, με την μία ή την άλλη μορφή, όπως τον φαντάζονται τουλάχιστον οι νεομισαλλόδοξοι υποστηρικτές του. Οπότε, πάλι την ίδια κουβέντα θα κάνουμε σε λίγα χρόνια.

Το πρόβλημα είναι ότι υποψιάζομαι ότι οι λόγοι της μη εφαρμογής του δεν θα είναι ακριβώς η περίσσεια φιλελευθερισμού.

Υπάρχει ηθικό καθήκον αποφυγής της τεκνοποιίας;

Αντιλαμβάνομαι ότι αυγουστιάτικα η ανθρωπότητα έχει πιο σοβαρά πράγματα για να ασχοληθή. Αλλά εγώ αυτά σκεφτόμουνα το βράδυ που κουνούσα την μικρή: κι αν είναι ηθικά μεμπτό να κάνουμε παιδιά;

(Ας σημειωθή βέβαια ότι η ανυπαρξία ένα ηθικού καθήκοντος μη τεκνοποιίας δεν συνεπάγεται την ύπαρξη ενός ηθικού δικαιώματος στην τεκνοποιία. Όχι αναγκαστικά δηλαδή, έτερον εκάτερον. Νομικά το ζήτημα είναι σαφές πάντως.)

Η βασική (η μόνη;) αντίρρηση κατά της τεκνοποιίας που ξέρω είναι η οικολογική (εννοώ όχι μεταξύ των ανθρώπων που δεν επιθυμούν να κάνουν παιδιά, αλλά μεταξύ όσων θα ήθελαν να κάνουν, κρίνουν όμως ότι υπάρχουν ηθικοί λόγοι που τους επιβάλλουν να απόσχουν). Η οικολογική αντίρρηση λοιπόν διατείνεται περίπου ότι είμαστε υπερβολικά πολλοί στην Γη μας, καταναλώνουμε πολύ και επιβαρύνουμε το περιβάλλον ακόμη περισσότερο. Ένας ακόμη άνθρωπος δεν είναι αυτό που λείπει από την οικολογική ισορροπία, αλλ’ αντιθέτως κάθε νέος τοκετός μάς φέρνει πιο κοντά στην οικολογική καταστροφή.

Κάπως έτσι.

Η γενική αυτή αντίληψη μπορεί να αποκρυσταλλωθή σε δύο εκδοχές: την αυστηρή, που αντιτίθεται πλήρως στην παιδοποιία και κατ’ αποτέλεσμα καλεί για μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού, και την ήπια, που ανέχεται την συντήρηση του παρόντος πληθυσμού με την διατήρηση της τεκνοποίησης στο όριο της αναπληρώσεως των γενεών, ήτοι στα 2 παιδάκια ανά γόνιμη γυναίκα (κατ’ ακριβολογίαν το ποσοστό είναι λίγο μεγαλύτερο, επειδή κάποια από τα τέκνα, δυστυχώς, δεν θα φτάσουν σε αναπαραγωγική ηλικία).

Αυτή η (ουσιαστικά νεομαλθουσιανή) αντίληψη, όσο και αν φοριέται, δεν δικαιολογείται από τα στοιχεία.

Continue reading ‘Υπάρχει ηθικό καθήκον αποφυγής της τεκνοποιίας;’

Επιτρέπεται η ιδιωτική κυριότητα επί αρχαιοτήτων;

Στον φίλο Α.Φ., για την καθαρή σκέψη.

(Πραγματικά, κάντε την ερώτηση του τίτλου σε κάποιον κρατιστή και ακούστε απαντήσεις!)

Έγραφα 7,5 χρόνια πριν (βρε πώς γεράσατε κι ασπρίσατε κλπ κλπ):

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (άρ. 21 παρ. 1 Ν. 3028/2002), όλα τα αρχαία κινητά που ανευρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας ανήκουν στο ελληνικό κράτος. Ως εδώ ας πούμε καλώς. Θα μπορούσε να αμφισβητηθῄ θεωρητικώς ο αποκλεισμός της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα αρχαία αντικείμενα, αλλά δεν θα ακολουθήσω εδώ αυτήν την γραμμή επιχειρηματολογίας.

Καιρός να το κάνω σήμερα όμως. Ειδικώτερα, με ενδιαφέρει το ζήτημα αν de lege ferenda είναι επιτρεπτή συνταγματικώς η ύπαρξη ιδιωτικών εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί αρχαιοτήτων, ιδίως δε του κατεξοχήν ιδιοκτησιακού δικαιώματος, της κυριότητας.

Η σχετικώτερη συνταγματική διάταξη είναι το άρ. 24 παρ. 6 Σ, που διαλαμβάνει τα εξής:

Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών.

Η διάταξη αυτή προβλέπει την κρατική προστασία του ανθρωπογενούς πολιτισμικού περιβάλλοντος, εισάγοντας θετικό δικαίωμα προς κρατική δράση στον τομέα αυτό. Δεν προνοεί όμως σχετικά με το σε ποιον θα ανήκουν τα “μνημεία”, περιοριζόμενη να επιτρέπη την επιβολή περιορισμών στην επ’ αυτών ιδιωτική ιδιοκτησία, και μάλιστα μετ’ αποζημίωσιν. Πράγμα που λογικά σημαίνει ότι περιορίζεται, χωρίς να εξαφανίζεται, μόνο κάτι που υπάρχει: η επί των μνημείων ιδιωτική κυριότητα.

Continue reading ‘Επιτρέπεται η ιδιωτική κυριότητα επί αρχαιοτήτων;’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ

Μετά την πρώτη και την δεύτερη ανάρτηση, ολοκληρώνω σήμερα τον σχολιασμό της απόφασης S.A.S. κατά Γαλλίας, που έκρινε το ζήτημα της δημόσιας κρυπτοπροσωπίας.

Η απόφαση ελήφθη με την συντριπτική πλειοψηφία 15 έναντι 2 (αλλά λεαινών!). Ας δούμε λοιπόν τι επιχειρηματολόγησαν στην μειοψηφία τους αυτοί οι δύο δικαστές.

Καταρχάς, δεν επρόκειτο για δικαστές, αλλά για δικάστριες. Και αυτό είναι από μόνο του αξιομνημόνευτο: σε μια υπόθεση όπου περιρρέει η ισότητα των φύλων και η καταδυνάστευση των γυναικών από ενστερνισμένους πατριαρχικούς κανόνες, οι μόνοι που μειοψηφούν είναι δύο γυναίκες. Μια Γερμανίδα και και μια Σουηδή.

Αγγελική Νούσβέργερ

Αγγελική Νούσβέργερ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε κάποια εισαγωγικά ζητήματα σχετικά με την απόφαση S.A.S. κατά Γαλλίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Σήμερα θα προσχωρήσουμε με την μελέτη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων και της απόφασης του δικαστηρίου.

Τα νομικά ζητήματα που τίθενται με την απαγόρευση είναι βασικά δύο: ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης και ιδιωτικότητα του ατόμου. Να τα δούμε χωριστά:

burqa 2

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ’

Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση

Η ανθρώπινη δυστυχία που συνοδεύει την τόσο απότομη πτώση του εθνικού εισοδήματος ειναι υπερβολικά σημαντικό θέμα για να γίνεται αντικείμενο υστερικών αντιπαραθέσεων ή υστερόβουλων διαστρεβλώσεων

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, Δρ. Ποινικού Δικαίου
Σωτήρης Γεωργανάς, Αν. Καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης καθ. στο New York University

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο protagon.gr

Η τραγικότερη ίσως όψη της κρίσης που ταλανίζει την Ελλάδα την τελευταία πενταετία είναι οι αυτοκτονίες που συνδέονται με αυτήν. Αυτοκτονίες ανθρώπων που ένιωσαν το βάρος του οικονομικού αδιεξόδου να τους συνθλίβει. Σημάδια της αποτυχίας της κοινωνίας μας να τους βοηθήσει.

Όπως όλα τα κοινωνικά φαινόμενα, έτσι και οι αυτοκτονίες μπορούν (πρέπει!) να μελετηθούν επιστημονικά. Αποσκοπώντας όχι να αποστειρώσουμε ένα δυσάρεστο κοινωνικό φαινόμενο, αλλά να προσδιορίσουμε τις σωστές του διαστάσεις.

Καταρχάς λοιπόν, εξακολουθούμε να έχουμε τον χαμηλότερο δείκτη αυτοκτονιών στον ΟΟΣΑ. Κατά δεύτερον, κιας ακούγεται κυνικό, κάποιοι άνθρωποι πάντοτε αυτοκτονούσαν και πάντοτε θα αυτοκτονούν. Για παράδειγμα, την δεκαετία 2000-09 αυτοκτονούσαν ετησίως (συμφωνα με επίσημα στοιχεία Ελ.Στατ.) περίπου 366 συμπολίτες μας κατά μέσο όρο. Η κορυφή μάλιστα, με 402 θανάτους, σημειώθηκε, χωρίς καμία προφανή αιτία, το 2006, έτος οικονομικής μεγέθυνσης και πολιτικής σταθερότητας!

Η παρατήρηση αυτή καταδεικνύει ότι η αυτοκτονία είναι φαινόμενο πολυπαραγοντικό, όπου η σχέση αιτίου και αιτιατού δεν ανιχνεύεται εύκολα και όπου θα ήταν πλάνη να αποδώσουμε αιτιακή σχέση σε μια απλή στατιστική συσχέτιση. Continue reading ‘Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας Ι

Τα σημεία τομής κράτους και θρησκείας συνεχίζουν να προβληματίζουν τις δυτικές κοινωνίες. Η νομική επικαιρότητα επανέρχεται κάθε τρεις και λίγο σε αυτά, εξάπτοντας πάθη και επανορίζοντας τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την δημοκρατία μας. Αποφάσεις, όπως η πρόσφατη αμερικανική Greece v. Galloway, το επισημαίνουν με έμφαση.

Ένα εμβληματικό σταθμό σε αυτόν τον συνεχιζόμενο δημόσιο διάλογο έθεσε η απόφαση S.A.S. κατά Γαλλίας (Ιουλ 2014), η οποία αφορούσε το περιώνυμο ζήτημα της ισλαμικής καλύπτρας. [για το ζήτημα αυτό έχω εκθέσει την άποψή μου εδώ]

Στην καθ’ ης η προσφυγή Γαλλία εδώ και λίγα χρόνια έχει απαγορευθή η κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους, πλην περιπτώσεων όπου αυτό επιβάλλεται από λόγους υγείας ή επαγγελματικούς ή στο πλαίσιο αθλητικών, καλλιτεχνικών και εορταστικών δραστηριοτήτων. Η απαγόρευση αυτή μάλιστα κρίθηκε συνταγματική από το ιθαγενές Συνταγματικό Συμβούλιο. Η μόνη χώρα που ακολούθησε αυτήν την ανοπαία ατραπό είναι μέχρι τώρα το Βέλγιο, με το άρ. 563 δις του βελγΠΚ:

Seront punis d’une amende de quinze euros à vingt-cinq euros et d’un emprisonnement d’un jour à sept jours ou d’une de ces peines seulement, ceux qui, sauf dispositions légales contraires, se présentent dans les lieux accessibles au public le visage masqué ou dissimulé en tout ou en partie, de manière telle qu’ils ne soient pas identifiables.

Ο επίμαχος γαλλικός νόμος είναι ο Ν. 2010-1192 του 2010, στο άρ. 1 του οποίου προβλέπονται τα εξής λιτά:

Nul ne peut, dans l’espace public, porter une tenue destinée à dissimuler son visage.

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας Ι’

Η εργασία ως έγκλημα

Στην φίλη Χ.Κ.

Σύμφωνα με το (απαράδεκτο) άρ. 88 παρ. 1 Ν. 4052/2012, που συνιστά εφαρμογή της Οδηγίας 200/52 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον άγιο σκοπό της επιβολής κυρώσεων σε εργοδότες που απασχολούν παράνομα διαμένοντες αλλοδαπούς τρίτων χωρών:

1. Ο εργοδότης που:
α) απασχολεί εκ προθέσεως παράνομα διαμένοντες πολίτες τρίτων χωρών των οποίων η απασχόληση συνεχίζεται ή επαναλαμβάνεται συστηματικά ή/και β) απασχολεί εκ προθέσεως ταυτόχρονα σημαντικό αριθμό παράνομα διαμενόντων πολιτών τρίτων χωρών ή/και γ) απασχολεί εκ προθέσεως παράνομα διαμένοντες πολίτες τρίτων χωρών των οποίων η απασχόληση συνοδεύεται με ιδιαίτερα καταχρηστικούς όρους εργασίας, τιμωρείται, ανεξάρτητα από την επιβολή διοικητικών κυρώσεων, με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον πέντε (5) μηνών.

Σε αυτά προστίθενται και διοικητικές χρηματικές ποινές και αποκλεισμοί από δημόσιους διαγωνισμούς και κλείσιμο καταστημάτων και και και.

Εδώ ο παράνομος και εγκληματίας είναι ο εργοδότης, όχι ο εργαζόμενος. Εκείνος που διαπράττει κάποιου είδους φαντασιώδες έγκλημα, τουλάχιστον στις περιπτώσεις α και β, είναι ο εργοδότης. Ο εργαζόμενος είναι το θύμα του και ως θύμα απολαύει ευνοϊκών ρυθμίσεων: δικαιούται τον νόμιμο μισθό του συν τις εισφορές (άρ. 81), να προβαίνη σε καταγγελίες στο εργατικό κέντρο (άρ. 83), να προσφεύγη στα δικαστήρια για εργατικές διαφορές (άρ. 86), να του χορηγήται άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους (άρ. 89).

Εκείνος πάντως που δεν είναι εγκληματίας είναι, διάολε, ο μετανάστης. Κι ας είναι λαθραίος, κι ας είναι παράνομος, κι ας είναι παράτυπος, κι ας είναι ό,τι είναι.

Οι φράουλες της μετανάστευσης.

Οι φράουλες της μετανάστευσης.

Continue reading ‘Η εργασία ως έγκλημα’

Την Ισπανια μην την κλαις

Γιατι τα παει κατα διαολου ο ευρωπαϊκος Νοτος?

Στο φετινο Μουνδιαλ, σε 5 παιχνιδια, εχουμε 4 ηττες για τον ευρωπαϊκο Νοτο.
Η πρωταθλητρια κοσμου, κοντρα σε μια μικρη επιπεδη χωρα στις ακτες του Ατλαντικου, παιζει λιγο σαν τον Παναιτωλικο εναντια στην Μπαρσα.
Ιβηρες εναντιον ευρυτερης Γερμανιας, 8-1.
Μεσογειος εναντιον γερμανοφωνων βαρβαρων, οριακα καλυτερα, 9-3. Τι σημαινουν ολα αυτα? Εξηγουν την οικονομικη καταρρευση του Νοτου? Ειναι ενδειξη οτι στην Νοτια Ευρωπη πανε καλα οι ιδιωτες (η Ρεαλ πχ) αλλα οχι το δημοσιο, παμε καλα μονο οταν μας ενωνει ενα οργανωμενο οικονομικο συμφερον, αλλα δεν ξερουμε να συνεργαζομαστε αφιλοκερδως για το κοινο καλο? Continue reading ‘Την Ισπανια μην την κλαις’

Υπέρ της εθνικής αντίρρησης συνείδησης

Σύμφωνα με το άρ. 59 παρ. 1 και 2 Ν. 3421/2005 περί στρατολογίας των Ελλήνων (και ουχί των Ελληνίδων, χμ!):

1. Όσοι για λόγους συνείδησης αρνούνται να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, επικαλούμενοι τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές τους πεποιθήσεις, μπορεί να αναγνωρίζονται ως αντιρρησίες συνείδησης, σύμφωνα με τις διατάξεις των επόμενων άρθρων.
2. Οι λόγοι συνείδησης που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο πρέπει να απορρέουν από μία γενική αντίληψη για τη ζωή, βασισμένη σε συνειδητές θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή ηθικές πεποιθήσεις, που εφαρμόζονται από το άτομο απαράβατα και εκδηλώνονται με τήρηση ανάλογης συμπεριφοράς.

Continue reading ‘Υπέρ της εθνικής αντίρρησης συνείδησης’

Κύπρος κατά Τουρκίας: η δικαίωση

Λίγες εβδομάδες πριν το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου εξέδωσε σε διηυρυμένη σύνθεση μια πραγματικά ιστορική απόφαση, μια από εκείνες τις αποφάσεις που θα διδάσκωνται στα πανεπιστήμια, θα τις υπολογίζουν οι πολιτικοί, αλλά, πάνω από όλα, θα πραγματώνουν την δικαιοσύνη.

Πρόκειται φυσικά για την απόφαση στην περιλάλητη υπόθεση Κύπρου κατά Τουρκίας.

Εν προκειμένω είχαμε κάτι ούτως ή άλλως σπάνιο, ήτοι μια διακρατική προσφυγή, με άλλα λόγια μια υπόθεση όπου ένα κράτος είχε εναγάγει ένα άλλο κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Για προφανείς λόγους διεθνών σχέσεων κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο. Η κυπριακή προσφυγή ασκήθηκε το μακρινό 1994, ενώ η απόφαση εκδόθηκε το 2001, διαπιστώνοντας πολλές παραβιάσεις εκ μέρους της Τουρκίας, επιφυλασσόμενη όμως ως προς το ζήτημα της ικανοποίησης:

Holds unanimously that the issue of the possible application of Article 41 of the Convention is not ready for decision and adjourns consideration thereof.

Το δίκιο νικά.

Το δίκιο νικά.

Continue reading ‘Κύπρος κατά Τουρκίας: η δικαίωση’

Τα καταφερνουμε σας λεω!

Συνεχεια των παλιοτερων κειμενων, 1, 2 και 3

Συνεχιζοντας την παραδοση, αυτο το κειμενο εχω αρχισει να το γραφω πριν μηνες, αλλα οι εξελιξεις τρεχουν τοσο που αναγκαζομαι να το δημοσιευσω ελαφρως ημιτελες, παρα να περιμενω να μας ξεπερασουν παλι οι εξελιξεις.

Τις μερες αυτες που μιλαμε η ελληνικη οικονομια πιθανοτατα σταματησε να καταρρεει. Για την ακριβεια το ΑΕΠ μας, δηλαδη το συνολικο εθνικο εισοδημα, σταματησε να πεφτει. Η πιττα που εχουμε να μοιρασουμε σταματησε να μικραινει. Κριση τελος. Ας συγχαρουμε αλληλους για 1 λεπτο, χτυπηματακι στην πλατη, πατ πατ, ας ανοιξουμε και μια σαμπανια ελληνικη μπυρα να το γιορτασουμε.

Που το ξερω οτι τελειωσε η κριση? Το λεω για αρκετους λογους.
Καταρχας το πρωτο τριμηνο του 2014 το πραγματικο ΑΕΠ υποχωρησε κατα μολις 0,9%. Και λεω μολις, επειδη αυτη ειναι η καλυτερη επιδοση απο το τριτο τριμηνο του 2008, δηλαδη απο την αρχη της κρισης! Continue reading ‘Τα καταφερνουμε σας λεω!’