Αναζητουμε συνεργατες, μερος 2

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ή ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ

Εφτασε παλι η εποχη του χρονου που ξεκιναμε νεα ερευνητικα προγραμματα και αναζητομε κοσμο να συμμετεχει σε πειραματα, ή να μας βοηθησει ως ερευνητικος συνεργατης.

Εδω η ανακοινωση:

Ομάδα πανεπιστημιακών από ιδρύματα της Αγγλίας, Γερμανίας και Ελλάδας αναζητεί:

(α) συνεργάτες για έρευνα, ή/και
(β) συμμετέχοντες σε ΑΜΕΙΒΟΜΕΝΑ οικονομικά πειράματα.

Καλή ευκαιρία όχι μόνο να έρθετε σε επαφή με την εφαρμοσμένη έρευνα, αλλά να έχετε και κάποια έσοδα.

Πληρωμη: αναλόγως το πρόγραμμα, από 8 ευρώ την ώρα, έως 1050 ευρώ για εργασία τεσσάρων εβδομάδων.

Λεπτομέρειες εδώ.

ΥΓ Υποσχομαστε ότι κανενα ζώο ή ανθρωπος δεν θα βασανιστει στα πειραματα :) Ειναι απλα ερωτηματολογια επιλογης ουσιαστικα.

Αποτελεσματα εσωκομματικων εκλογων κεντροαριστερας 2017: πρωτη αναλυση

Οσο κιαν ο Βουλαρινος κοροϊδευει οτι ηταν εκλογες για τον νεο κυρ Φωτη Κουβελη, και οσο κι αν η γενικη εντυπωση απογοητευσης ειναι οτι παλι βγηκε η Φωφη και τιποτα δεν αλλαζει, εγω εχω την εντυπωση οτι κατι μαθαμε απο την χτεσινη αναμετρηση εντος του ΠΑΣΟΚ της κεντροαριστερας, ισως την πρωτη με τοσο ευρεια συμμετοχη ψηφοφορων απο διαφορες πλευρες του φασματος (το αν ειναι ηθικο αυτο, το συζηταει ο Αθανασιος) και σιγουρα με την ευρυτερη γκαμα υποψηφιων.

Τελικα θεωρω πιθανο οτι κατι θα κερδισει και η χωρα, πρακτικα, και οχι μονο σε επιπεδο “γιορτης για την δημοκρατια” και ολα αυτα τα (ορθα) που ακουστηκαν σχετικα:

Κερδη για την χωρα: Continue reading ‘Αποτελεσματα εσωκομματικων εκλογων κεντροαριστερας 2017: πρωτη αναλυση’

Περί εσωκομματικών εκλογών

Είναι μεν νόμιμο, είναι όμως και ηθικό να ψηφίση κανείς στις εσωκομματικές εκλογές ενός κόμματος του οποίους δεν είναι μέλος ή δεν προτίθεται να το ψηφίση στις βουλευτικές εκλογές;

Δεν δημιουργείται τάχα έτσι με αυτόν τον τρόπο ένας μετακινούμενος θίασος ψηφοφόρων ευκαιρίας, οι οποίοι, ιδίως εκεί στις περί το κέντρο πολιτικές δυνάμεις, καθορίζουν τις πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων ερήμην του πυρήνα των οπαδών τους; Μήπως θα ήταν ευεργετικό να ψηφίζαμε και στις εσωκομματικές του ΚΚΕ ή της ΧΑ; Αυτού του είδους η διπλότριπλη κομματική πίστη δεν συνιστά υποκρισία, εισοδισμό και καιροσκοπία;

Αυτά είναι σοβαρά επιχειρήματα και αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε μαζί τους. Αλλά πρώτα το γενικό περίγραμμα:

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια τα πολιτικά κόμματα ανοίγονται πολύ περισσότερο στην κοινωνία. Αυτό όμως δεν είναι παρά ένα σημάδι της παρακμής των κομμάτων. Πράγματι, ένα κόμμα με π.χ. 500.000 ταμειακώς τακτοποιημένα, ενθουσιώδη και συνειδητά μέλη δεν θα χρειαζόταν κανένα άνοιγμα και καμία διεύρυνση. Αλλά θα αρκούνταν στα μέλη του, εκείνα που εκδίδουν την κομματική εφημερίδα, συνεισφέρουν οικονομικά στις κομματικές εξορμήσεις, πάνε εκδρομές και επισκέψεις με την κομματική νεολαία, δουλεύουν ένα κομματικό μεροκάματο και, φυσικά, ανεμίζουν τις κομματικές σημαίες στις κομματικές συγκεντρώσεις. Εμετός.

Στην διεύρυνση τύπου “μέλη και φίλοι” πρωτοστάτησε το ΠΑΣΟΚ, πρώτα με το θρυλικό συνέδριο του 1996, τότε που η τύχη της χώρας κρεμάστηκε από τα χέρια 4.000 “συνέδρων”, ήτοι χειροκροτητών και ποδοκροτητών. Η μετάβαση ωλοκληρώθηκε με την, ας πούμε, εκλογή ΓΑΠ το 2004 και ακολούθως είχαμε την εκλογή Σαμαρά από την βάση της ΝΔ το 2009 (που να μην έσωνε) και τα λοιπά και τα λοιπά.

Σε αυτά τα λοιπά, κορυφαία στιγμή υπήρξε ασφαλώς η εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ στις αρχές του 2016. Εδώ νομίζω ότι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το φαινόμενο πολιτών που δεν ήταν ΝΔ, μερικών που δεν είχαν ψηφίσει ποτέ ΝΔ και άλλων που δεν θα ψήφιζαν και στο μέλλον ΝΔ, που ωστόσο προσήλθαν και ψήφισαν με πίστη και επιμονή τον Κυριάκο. Υιοθετώντας μάλιστα την εσωτερική οπτική γωνία: ποιος θα ήταν ο καλύτερος αρχηγός της ΝΔ; ποιος θα ωφελούσε περισσότερο την χώρα; Με αντεστραμμένα τα πρόσημα το ίδιο παρατηρήθηκε και στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ τον Νοέμβριο 2017. Και πάλι πολλοί πολίτες που δεν είναι ΠΑΣΟΚ ψήφισαν έναν υποψήφιο για την ηγεσία ενός κόμματος που δεν είναι δικό τους.

Φέρθηκαν λοιπόν ανέντιμα όλοι αυτοί;

Απαντώ: οι περισσότεροι ασφαλώς και όχι, μερικοί ίσως ναι.

Καταρχάς, σε εμάς τους φιλελέδες αρέσουν οι συναινετικές καταστάσεις: αν το κόμμα προσκαλέση τους εξωτικούς ψηφοφόρους, νόου στρινγξ αττάτσντ, και αν οι εξωτικοί ανταποκριθούν, κανείς τρίτος δεν έχει δικαίωμα να παραπονήται. Πρόκειται για περίπτωση res inter alios acta. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να υπαγορεύση στα κόμματα πώς θα εκλέγουν την ηγεσία τους και, ακόμη περισσότερο, κανείς νόμος δεν έχει την εξουσία να απαγορεύση τον άλφα ή τον βήτα τρόπο εκλογής. Διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στο άρ. 29 παρ. 1 Σ, σύμφωνα με το οποίο “Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος”. Η εσωκομματική ελευθερία αποτελεί ουσιώδη πολιτική ελευθερία.

Περαιτέρω, είναι σε κάποιο, δυστυχώς μικρότερο βαθμό από όσο θα ήθελα, αληθές ότι ένας μικρός αριθμός ψηφοφόρων του Κέντρου ίσως επηρεάση δυσανάλογα τις εσωκομματικές ισορροπίες ένθεν κακείθεν. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στις εκλογές: μέχρι πρόσφατα, καθένα από τα δύο μεγάλα κόμματα είχε βέβαιο ένα 35-40% της λαϊκής ψήφου, αγωνιζόταν δε στις εκλογές να προσελκύση ή να μην σκιάψη το υπόλοιπο 5% του Κέντρου που θα του εξασφάλιζε την πολυπόθητη νίκη. Αυτό ακριβώς που γινόταν στις βουλευτικές εκλογές δεν πρέπει να μας ξενίζη μεταφερόμενο στις εσωκομματικές.

Τούτων λεχθέντων, ο εξωκομματικός ψηφοφόρος έχει ένα χρέος: να υιοθετήση την εσωκομματική οπτική. Ο εξωκομματικός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ψηφίση τον καλύτερο κατά την γνώμη του για το ΠΑΣΟΚ ή για την σοσιαλδημοκρατική παράταξη, δεν έχει όμως ηθικό δικαίωμα να ψηφίση τον καλύτερο για την ΝΔ (αυτόν που δηλαδή που θα ήταν τόσο άχρηστος για το ΠΑΣΟΚ, που θα ευνοείτο τελικά η ΝΔ). Σεβάσου την πρόσκληση που δέχθηκες και βοήθησε κατά το μέτρο των δυνάμεών σου το κόμμα που γενναιόδωρα σε προσκάλεσε. Αλλιώς, κάτσε σπίτι σου.

Ειδικά προκειμένου για τα κόμματα που διεκδικούν μερίδιο του πολιτικού κέντρου και αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώα, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, είναι οφθαλμοφανής ο γεωμετρικός πολιτικός τόπος των πιθανών ψηφοφόρων τους: οι κεντρώοι ψηφοφόροι απολύτως θεμιτά ψηφίζουν στις εσωκομματικές εκλογές των κομμάτων που επιζητούν στις βουλευτικές εκλογές την ψήφο τους.

Και τι καταλάβαμε τελικά;

Ο εξωκομματικός ψηφοφόρος που γίνεται λίγο εκλογικός περιηγητής είναι μεν καινή οπώρα, πλην όμως ενσαρκώνει και ένα καινό τύπο πολίτη: εκείνον που δεν είναι δεδομένος υποστηρικτής βρέξη-χιονίση, που δεν παραμένει στα κομματικά στεγανά, που διακρίνει το πατριωτικό και το ωφέλιμο και σε άλλους κομματικούς χώρους, που αντιλαμβάνεται ότι ο μελλοντικός Πρωθυπουργός θα είναι και δικός του Πρωθυπουργός, ακόμη και αν δεν προέρχεται από το δικό του κόμμα. Δεν βρίσκω τίποτα κακό σε αυτό.

Ασφαλώς όλοι ξέρουμε ότι το μόνο σοβαρό κόμμα με καταστατικές διαδικασίες που τηρούνται και κομματική γραμμή που επιβάλλεται είναι το ΚΚΕ. Αλλά δεν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία ΚΚΕ.

Σωστά;

Κατά της οπλοκατοχής: εισαγωγικά

Πρώτα να εξομολογηθώ: στον στρατό λάτρευα το όπλο μου. Είχα ως ΥΒίτης ένα τεσσάρι και θυμάμαι ακόμη τον αριθμό του, την μυρωδιά της πυρίτιδας στις βολές, θυμάμαι που κοιμόμουν μαζί του, όταν ήμουν αρχιφύλακας, και άλλα τέτοια αντρικά πράγματα. Ήταν το όπλο που μου είχε δώσει η πατρίδα. Καλή του ώρα εκεί που είναι και αχρείαστο να μείνη. Μόλις απολύθηκα, έχασα κάθε ενδιαφέρον για το άθλημα.

Υπέρ του δικαιώματος οπλοκατοχής προσάγονται εν γένει δύο επιχειρήματα, ένα πολιτικό και ένα φιλελεύθερο. Δεν με πείθει κανένα εκ των δύο και θα προσπαθήσω ακολούθως να δείξω το γιατί.

Πρώτα πρώτα όμως, μερικές αναγκαίες και αγαπημένες διευκρινίσεις:

Λέμε συχνά ότι στην Ελλάδα η οπλοκατοχή απαγορεύεται. Δεν συνειδητοποιούμε ότι η δήλωση αυτή, καίτοι ορθή, αληθεύει τόσο όσο και η δήλωση ότι η οδήγηση αυτοκινήτου απαγορεύεται. Στην πραγματικότητα βέβαια, και οι δύο αυτές ανθρώπινες δραστηριότητες επιτρέπονται κατόπιν κρατικής αδείας, αλλά έχουμε συνηθίσει να τις περιγράφουμε με πολύ διαφορετικό τρόπο. Το ακριβές ειπείν λοιπόν, στην Ελλάδα, όπως και παντού στον κόσμο, η οπλοκατοχή επιτρέπεται κατόπιν αδείας και, προφανώς, απαγορεύεται άνευ αδείας. Εδώ ας πούμε βλέπετε τα δικαιολογητικά της άδειας οπλοφορίας, το δε άρ. 10 παρ. 3 Ν. 2168/1993 προβλέπει τα εξής:

3. Έλληνες πολίτες, που έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους, δύνανται να οπλοφορούν, μετά από άδεια της αρμόδιας αστυνομικής αρχής του τόπου κατοικίας ή διαμονής τους, στις εξής περιπτώσεις: α. Για την ατομική τους ασφάλεια μετά από γνώμη του αρμόδιου εισαγγελέα Πλημμελειοδικών, εφόσον συντρέχουν ιδιαίτερα σοβαροί λόγοι και εξετασθούν επιτυχώς, ιδίως σε θέματα λύσης, αρμολόγησης, γέμισης, απογέμισης και ασφαλούς χρήσης, μεταφοράς και φύλαξης του αιτουμένου όπλου. Για την εξέτασή τους στα ως άνω θέματα οι αιτούντες καταβάλλουν παράβολο ύψους 150 ευρώ υπέρ Δημοσίου, το οποίο μπορεί να αναπροσαρμόζεται ανά διετία με απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη.

Η άδεια αυτή ασφαλώς είναι αρκετά δύσκολο να αποκτηθή (κάποια στιγμή ήθελα να το δοκιμάσω για πλάκα, αλλά μετά βαρέθηκα την γραφειοκρατία και το κόστος). Πιο σοβαρό ακόμα, πρόκειται για άδεια που χορηγείται κατά διακριτική ευχέρεια και όχι κατά δεσμία αρμοδιότητα, και κατά τούτο διαφέρει από την άδεια οδήγησης. Πρέπει, ειδικώτερα, να επικαλεστή κανείς κάποιον ειδικό και έκτακτο λόγο που να καθιστά αναγκαία την οπλοφορία, όχι ας πούμε ένα γενικό αίσθημα ανασφάλειας, διαφορετικά ο Εισαγγελέας παγίως εκδίδει αρνητική γνώμη και το πράγμα σταματά εκεί. Αλλά στην τελική, πρόκειται για μία άδεια όπως όλες οι άλλες. Οι υπέρμαχοι της οπλοκατοχής λοιπόν επιδιώκουν να αφαιρέσουν το κράτος από την εξίσωση και να αναγάγουν την οπλοκατοχή σε συνταγματικό δικαίωμα, όπως στην πνευματική τους πατρίδα, τις ΗΠΑ.

Continue reading ‘Κατά της οπλοκατοχής: εισαγωγικά’

Ωφέλησε το Έθνος η Εθνική Αντίσταση;

Αναφέρεται σχετλιαστικά από πολλούς ιστορικούς ότι τις πρώτες ημέρες της τριπλής Κατοχής, εκεί κατά τον Μάιο 1941, κάποιος παλαιός πολιτικός είπε περίπου ότι “η Ελλάς έκαμε το χρέος της. Τώρα πρέπει να κοιμηθή και να περιμένη να την απελευθερώσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις”.

Πάντα απορούσα για τον σχετλιασμό.

[Εντόπισα και τι μου θυμίζει όλη αυτή η ιστορία: τον δραματικό ρητορικό αγώνα στον Καπετάν Μιχάλη του Καζαντζάκη, σελ. 339-345, όπου οι πρωτοκαπετάνιοι της Ανατολικής Κρήτης λογαριάζουν αν πρέπει να ξεσηκωθούν ή όχι. Ο καπετάν Μιχάλης αναφωνεί πρώτος “Το αίμα των σκοτωμένων βουάει, σηκωθείτε απάνω, καπεταναίοι, Ελευτερία ή Θάνατος!”, αλλά ο γερο-Καμπανάρος τον προσγειώνει: “Πότε θα βάλουμε για όνομα του Θεού γνώση;… παίρνουμε, εμείς οι καπεταναίοι, χιλιάδες ψυχές στον λαιμο μας!”. Αλλά την ομήγυρη κερδίζει ο δάσκαλος λέγοντας “Πότε γίνηκε ένα μεγάλο πράμα στον κόσμο με τέτοια σιγουράδα;”. Επιλέγοντας, “ο γερο-Καμπανάρος κούνησε την γεμάτη γνώση κεφάλα του: -Το μπουζούκι του Ρήγα Φεραίου, μουρμούρισε, θα μας φάει!”. Επρόκειτο να είναι η τελευταία κρητική επανάσταση, που κέρδισε την αυτονομία. Η Κρήτη απελευθερώθηκε λίγα χρόνια μετά, χωρίς επανάσταση].

Πρώτα μερικές διευκρινίσεις: εδώ εννοώ την μαζική και ένοπλη Αντίσταση, αυτήν που πήρε την μορφή ανταρτοπολέμου και εκδηλώθηκε σε μάχες με τον εχθρό και απελευθέρωση εδάφους. Δεν εννοώ την, ας πούμε χαμηλής κλίμακας αντίσταση, που κυμάνθηκε από την υποστολή της γερμανικής σημαίας στην Ακρόπολη μέχρι τα συλλαλητήρια του ΕΑΜ το 1943 μέχρι την φυγάδευση Βρετανών στην Μέση Ανατολή μέχρι την έκδοση πλαστών πιστοποιητικών βαπτίσεως για τους Εβραίους μέχρι ενέργειες δολιοφθοράς ή κατασκοπίας, όπως αυτή εδώ. Με όλα αυτά δεν έχω κανένα πρόβλημα, ούτε και με τις συνέπειές τους.

Επίσης, όπως διαφαίνεται και από το ερώτημα, δεν με ενδιαφέρουν οι ωφέλειες που προκλήθηκαν από την Αντίσταση σε επιμέρους υποκείμενα, ατομικά ή συλλογικά, πλην του έθνους. Δεν με ενδιαφέρει αν εξαιτίας της Αντίστασης πολέμησαν 5-6 λιγώτερες γερμανικές μεραρχίες β΄ διαλογής στο Ανατολικό Μέτωπο ούτε αν χάρη στην Αντίσταση έλαμψε το άστρο του δείνος στρατιωτικοπολιτικού παράγοντα. Με ενδιαφέρει να εξακριβώσω αν, συνυπολογίζοντας όλα τα συν και όλα τα πλην, τελικά τον Οκτώβριο του 1944 το ελληνικό έθνος βγήκε ωφελημένο ή όχι.

Περαιτέρω, κρίνω πως η απάντηση στο ερώτημα συναρτάται απολύτως με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Αν δεν είχε υπάρξει το Έπος του 1940-41, αν δεν είχαμε πληρώσει φόρο αίματος περίπου 15.000 Ελλήνων, αν δεν είχαμε, πρώτοι εμείς, σταθή απέναντι στον επιδρομέα, αν ήμασταν Γάλλοι με λίγα λόγια, τότε θα υπείχαμε πολύ διαφορετικά καθήκοντα τα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά είχαμε υποφέρει ήδη πολύ.

Continue reading ‘Ωφέλησε το Έθνος η Εθνική Αντίσταση;’

Νομπέλ 2017: Ριτσαρντ Θεηλερ και Συμπεριφορικα Οικονομικα

Ο Ριτσαρντ (Ντικ) Θεηλερ κερδισε το Νομπελ Οικονομικων 2017 για την συμβολη του στα Συμπεριφορικα Οικονομικα. Τι ακριβως ειναι τα συμπεριφορικα οικονομικα, και γιατι πρεπει να μας νοιαζει;
Ενα εισαγωγικο κειμενο, μια μπονους συνεντευξη, και ενα παλιοτερο κειμενο ειδικα για την Ελλαδα, θα λυσουν καθε απορια :)

1) Ο οικονομολόγος που μας λύνει τα χέρια – δένοντας τα

Δημοσιευτηκε λιγο διαφορετικο στην Athens Voice

«Σας παρακαλώ κύριε Μπιτζίδη, μαζέψτε τα γλυκά από το τραπέζι, δεν θέλω να φάω άλλα», η γνωστή σκηνή σε κάθε γιορτινό τραπέζι ανά την χώρα. Μα όποιος όντως δεν θέλει, απλά δεν τρώει, θα έλεγε ένας παραδοσιακός οικονομολόγος ή φιλελεύθερος φιλόσοφος. Όχι όμως ο Ντικ Θέηλερ (Thaler) που κέρδισε προχτές το Νομπέλ Οικονομικών, ο οποίος θα σας πρότεινε για να γλυτώσετε από τον κακό εαυτό σας, να κλειδώσετε τα γλυκά σε χρηματοκιβώτιο που προκαλεί ηλεκτροσόκ όταν πάτε να το ανοίξετε.

Αντισυμβατικός πανεπιστημιακός, όπως μαρτυρούν και τα δύο βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης που έγραψε, με εκατομμύρια αντίτυπα πωλήσεις, και βέβαια η όλο χαμόγελα εμφάνιση του σε χολλυγουντιανό μπλοκμπάστερ συνοδευόμενος από λαμπερή στάρλετ.

Χαρακτηριστικά αντισυμβατικές και οι ερευνητικές απορίες του βραβευθέντος, πρωτοστάτη των Συμπεριφορικών Οικονομικών: Πώς γίνεται έξυπνοι άνθρωποι να φέρονται ενίοτε τόσο χαζά, για την τσέπη τους, την καριέρα τους ή και την συναισθηματική τους ζωή; Τι σημαίνει πραγματικά πειρασμός και ανυπομονησία; Κατ’επέκταση, γιατί τόσοι Έλληνες δυσκολευόντουσαν να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς τους, ακόμα και στις εποχές των παχύτερων αγελάδων; Τέτοιες, απλές, «χαζές» (κατά τον ίδιο) ερωτήσεις διαπερνούν το έργο του Θέηλερ και τον οδηγούν στην διαπίστωση ότι δεν είμαστε τέλειοι, δεν είμαστε καν κατά προσέγγιση ορθολογιστές στις σημαντικές αποφάσεις ζωής. Continue reading ‘Νομπέλ 2017: Ριτσαρντ Θεηλερ και Συμπεριφορικα Οικονομικα’

Ο νέος Νώε

Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων· ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐσφραγισμένοι ἐκ πάσης φυλῆς υἱῶν Ἰσραήλ.

Ας υποθέσουμε ότι επίκειται η καταστροφή του πλανήτη και συν αυτώ της ανθρωπότητας. Έστω ότι κάποιο διαστημικό μετέωρο πλησιάζει δρομαίο σε τροχιά σύγκρουσης και ότι ο Βρους Ουίλλης δεν προφταίνει αυτήν την φορά να θυσιαστή για την σωτηρία μας.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κατασκευάσουμε μια διαστημική Κιβωτό και να την παραγεμίσουμε με 144.000 εσφραγισμένους που θα σωθούν από΄την πλανητική συντέλεια. Οι οποίοι θα ταξιδέψουν ένα επικίνδυνο διαπλανητικό ταξίδι, ίσως προς τον Τιτάνα, αγνώστου διαρκείας και με περιωρισμένους πόρους, με σκοπό την σωτηρία και την διαιώνιση της τάλαινας ανθρωπότητας.

Michelangelo, Diluvio universale.

Έστω λοιπόν ότι είστε ο νέος Νώε, ο επιφορτισμένος με την επιλογη των 144.000 εσφραγισμένων. Ποιους θα επιλέγατε και, κυρίως, γιατί;

Continue reading ‘Ο νέος Νώε’

Γλουτενοφοβία και άλλες επικίνδυνες διατροφικές μόδες

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στην Athens Voice

“Μα φυσικά προτιμώ χωρίς γλουτένη, αφού λέει επάνω gluten free, όπως sugar free, parabens free…” Φυσικά αν ήταν ειλικρινής η βιομηχανία τροφίμων θα έλεγε στον αφελή φίλο μου, ότι τέτοια προϊόντα προορίζονται κυρίως για άτομα που είναι brain free και σύντομα θα είναι money free, αν όχι health free. Δυστυχώς δεν υπερβάλλω. Στο θέμα της γλουτένης, όπως και τόσες άλλες διατροφικές μόδες και ματζούνια που κυκλοφορούν σαν επιδημίες, βλέπουμε αρχαίες αδυναμίες της ανθρώπινης σκέψης να μας οδηγούν σε στραβά μονοπάτια.

Καμμία φορά τόσο στραβά, που οδηγούν ακόμα και σε θάνατο, όπως δείχνει μια φρικτή περίπτωση που δικαζόταν στο Βέλγιο πριν λίγο καιρό. Ένα ζευγάρι γονέων, βασισμένοι στα αντιεπιστημονικά κολλήματα τους, επέβαλλαν στο νεογέννητο μωρό τους διατροφή χωρίς γλουτένη και λακτόζη. Με μεγάλη δόση αλαζονείας, αψήφισαν την γνώση των ειδικών, αδιαφόρησαν για τις βασικές ανάγκες ενός μικρού παιδιού και το καταδίκασαν να πεθάνει της πείνας. Ασιτία, σε μια δυτική χώρα, εν έτει 2017.

Αν και τα αποτελέσματα της ιδεοληψίας εδώ ήταν ασυνήθιστα τραγικά, οι Βέλγοι γονείς δεν είναι μόνοι τους, δύο τρελοί σε έναν ωκεανό ορθολογιστών. Continue reading ‘Γλουτενοφοβία και άλλες επικίνδυνες διατροφικές μόδες’

Περί διαφυλικών, μέρος Β΄

Σχετικά με το διαφυλικό ζήτημα είχε γράψει μια ανάρτηση το 2016. Έκτοτε ψηφίστηκε ο σχετικός Ν. 4491/2016, που κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά εμφανίζει και αρκετά σκοτεινά σημεία, για τον λόγο ότι δεν απετέλεσε μια συνολική ρύθμιση, αλλά αντιμετώπισε το ζήτημα αποσπασματικά (παρά τα πολλά εύστοχα σχόλια που διατυπώθηκαν στην δημόσια διαβούλευση). Μπορώ να διακρίνω έξι κυρίως αρρύθμιστα ή προβληματικά ζητήματα:

Στρατιωτική θητεία

Σύμφωνα με το π.δ. 11/2014, η διαταραχή ταυτότητας φύλου (ά.α. 344) είναι ψυχική πάθηση που συνεπάγεται ανικανότητα στράτευσης (Ι5). Καιρός πλέον να καταργηθή.

Το ισχύον στρατολογικό δίκαιο λοιπόν καταλέγει την διαταραχή φύλου στην μείζονα κατηγορία των ψυχικών παθήσεων, μαζί με τις παραφιλίες και τις εν γένει ψυχοσεξουαλικές διαταραχές, ανάμεσα στην τοξικομανία και την νοητική καθυστέρηση. Πλέον, στην 5η έκδοση του Διαγνωστικού Εγχειριδίου της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης ονομάζεται δυσφορία φύλου, αλλά το νόημα είναι το ίδιο. Επιστημονικώς λοιπόν το στράτευμα ορθώς περιγράφει τους διαφυλικούς.

Γιατί όμως οι διαφυλικοί γυναίκανδρες να απαλλάσσωνται της στράτευσης; Δεν είναι ψυχικά ούτε σωματικά ασθενείς. Αν μή τι άλλο, αν είναι πνευματικά και ψυχικά ικανοί να μεταβάλουν το φύλο τους (που είναι!), γιατί δεν είναι για να υπηρετήσουν την θητεία τους; Είναι βέβαια κοινωνικά απόβλητοι και πιθανόν και το ίδιο το στράτευμα να μην επιθυμή στις τάξεις του έναν άνδρα με αιδοίο για ευνόητους λόγους πειθαρχίας. Αυτή είναι η δικαιολογία του Δονάλδου τουλάχιστον.

Αλλά το πράγμα δεν αλλάζει: στην Ελλάδα το είναι άνδρα εκτός από δικαιώματα συνεπάγεται και υποχρεώσεις. Οι άντρες πάνε φαντάροι. Όχι στα δικαιώματα μαζί και στις υποχρεώσεις χώρια.

Χάρτης των χωρών με διαφυλικούς ένστολους.

Continue reading ‘Περί διαφυλικών, μέρος Β΄’

Η Καταλωνία ως νέα Σκωτία

Αναδημοσίευση από το in.gr.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ισπανία σχετικά με το αποσχιστικό δημοψήφισμα της Καταλωνίας επαναφέρουν με εμφατικό τρόπο στον ευρωπαϊκό δημόσιο διάλογο ζητήματα που άπτονται της κρατικής κυριαρχίας και της εθνικής αυτοδιάθεσης. Η αμοιβαία οροθέτηση των δύο αυτών εννοιών υπό συνθήκες φιλελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματος γεννά διχογνωμίες και προκαλεί αντιδράσεις. Ως ίσως μη έδει.

Καταρχάς, από την μια μεριά διατυπώνεται το επιχείρημα των υποστηρικτών της κρατικής κυριαρχίας, οι οποίοι τονίζουν ότι το ισπανικό Σύνταγμα δεν προβλέπει τέτοιου είδους δημοψήφισμα, ότι η Ισπανία είναι ενιαίο και όχι ομοσπονδιακό κράτος, ότι η δημοψηφισματική πρωτοβουλία είναι εμφανώς αντισυνταγματική και ως τέτοια καταστέλλεται από την δικαστική λειτουργία και ότι, σε τελική ανάλυση, δικαίωμα ψήφου σε ένα τέτοιο πιθανό δημοψήφισμα θα έπρεπε να έχη κάθε Ισπανός πολίτης. Παράλληλα, επισείει εμμέσως, πλην σαφώς τον κίνδυνο γενικευμένης αστάθειας που θα μπορούσε να διαχυθή στην ευρωπαϊκή ήπειρο: αν τώρα οι Καταλανοί, αύριο οι Φλαμανδοί και μεθαύριο οι Βαυαροί ίσως.

Continue reading ‘Η Καταλωνία ως νέα Σκωτία’

Υπέρ της χορτοφαγίας IV: το ηθικό επιχείρημα, μέρος Β΄

Λέγαμε την άλλη φορά σχετικά με την καταστροφή των ανανθρώπων και όλες τις ηθικές περιπλοκές που ανακύπτουν. Το πρόβλημα όμως, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο στην θανάτωση. Δημιουργείται πολύ πιο πριν. Ακόμα και κάποιος ηθικά νεκρός χαλαρός, που δεν συγκινείται από τον πόνο ή το γεγονός καθαυτό της θανάτωσης, πρέπει να αναλογιστή πώς φτάνουμε εκεί. Πρέπει στο ηθικό κακό της θανάτωσης να προσθέση και το ηθικό κακό μιας άθλιας ζωής, που συχνά υπερβαίνει και την θανάτωση καθαυτήν (η οποία συχνά είναι επίσης η αθλιωτέρα πάντων).

Στην έκθεσή μου θα εξετάσω χωριστά κάθε είδος σφαγίου, ήτοι κοτόπουλα, χοίρους, μόσχους, αμνοερίφια. Αν κάποιος γνωρίζη περισσότερα και ακριβέστερα, ας με διορθώση.

Ας δούμε λοιπόν λίγο την κατάσταση ανά είδος ζώου:

Χοίροι.

Οι αρσενικοί χοίροι ευνουχίζονται σε ηλικία λίγων ημερών, επί σκοπώ παραγωγής κάπρων που είναι περισσότερο φρόνιμοι και … δεν μυρίζουν στους ευαίσθητους καταναλωτές! Ο ευνουχισμός τους γίνεται με τον παλιό καλό τρόπο: στο ένα χέρι το γουρουνάκι, στο άλλο το μαχαίρι. Ο εκτροφέας κόβει τους όρχεις του νεαρού ζώου εν πλήρει επιγνώσει και των δύο. Η πρακτική αυτή διενεργείται νομίμως χωρίς αναισθητικό σύμφωνα με την Οδηγία 2001/93/ΕΚ της ΕΕ:

Εφόσον ο ευνουχισμός ή η αποκοπή της ουράς πραγματοποιούνται μετά από την έβδομη ημέρα από τη γέννηση, πρέπει να διενεργείται μόνο από κτηνίατρο, χρησιμοποιώντας αναισθητικό, καθώς και παρατεταμένη χορήγηση παυσίπονων.

Ένα τέτοιο βασανιστήριο δεν είναι αναγκαίο, αγαπητοί στομαχοκέφαλοι. Σταματήστε το.

Οι γουρούνες αντιμετωπίζονται ως ζωντανές μηχανές χοιριδίων. Διατηρούνται κατά το δυνατόν σε κατάσταση μόνιμης εγκυμοσύνης, μέσα σε μια θήκη, γιατί περί θήκης πρόκειται (εδώ στην αρχή), στην οποία δεν μπορούν καν να διαγράψουν ένα κύκλο ή να κάνουν δυο βήματα.

Αλλά δήτε και μόνοι σας πόσο χώρο έχουν δύο χοιρομητέρες στην διαφήμιση μιας ελληνικής χοιροτροφικής μονάδας (στο 01:30):

Αυτός είναι ο χώρος στον οποίο αυτά τα κοινωνικά και αγελαία ζώα θα περάσουν όλη τους την ζωή. Δεν πρόκειται για χοιροστάσιο, πρόκειται για φυλακή.

Continue reading ‘Υπέρ της χορτοφαγίας IV: το ηθικό επιχείρημα, μέρος Β΄’

Παραμύθι με τον σεληνοφάγο ποντικό

[-Μπαμπά, ο κακός ο λύκος έφαγε το φεγγάλι;
-Ε, περίπου. Κάτσε να σου πω.]

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ποντικός, ένας πολύ πεινασμένος ποντικός! Ο Ποντικός αυτός είχε πάντα άδειο χώρο στην κοιλίτσα του για τυράκι, γιατί του άρεσε πολύ.

Ένα βράδυ, ο φίλος μας ο Ποντικός πεινούσε. Ήθελε πάλι να φάη τυρί τυράκι. Κοιτάζει δεξιά, τίποτα. Κοιτάζει αριστερά, τίποτα. Κοιτάζει κάτω, τίποτα. Κοιτάζει και επάνω, ωωωωωωω! Και βλέπει ένα εξαίσιο, ολόλαμπρο, λαχταριστό, τεράστιο κεφάλι τυρί! Που το έλεγαν Πανσέληνο.

Continue reading ‘Παραμύθι με τον σεληνοφάγο ποντικό’

Ελληνική αυτοκαταστροφή: Όταν αυτοκτονούν για να μην αλλάξουν

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στην Καθημερινη

«Κάτσε να’ρθει δώ ο umber (sic) και θα δει τι θα πάθει». Ξημερώματα Ιουλίου στο λιμάνι του Πειραιά, οι ασχημότερες εικόνες της αμεταρρύθμιστης Ελλάδας που παραμένει σε βαθιά κρίση. Ουρές ταξί, έξω και πέρα από τις προκαθορισμένες πιάτσες, σε κάθε πλευρά του δρόμου, μίξη απόγνωσης, οργής και φτηνού τσαμπουκά που δυσφημίζει την πόλη στους επισκέπτες και κάνει τον Αθηναίο να μετανιώνει που επέστρεψε. Μικρό αυτοκίνητο σταματάει με αλάρμ μπροστά στην πύλη του λιμανιού, οδηγοί ταξί μυρίζονται ανταγωνιστή και κινούνται απειλητικά. Σε δευτερόλεπτα η κατάσταση πάει να ξεφύγει, χτυπάνε το καπώ και προσπαθούν να ανοίξουν την πόρτα του επιβάτη. Αν ο Αθηναίος δεν φώναζε «τι κάνετε κει, ντροπή σας!» ποιος ξέρει τι κατάληξη θα είχαμε.

Αντί να καταδιώκουν όμως τους χαμηλόμισθους νέους της uber που βρήκαν εργασία χάρη στην δειλή ημι-απελευθέρωση της αγοράς, οι οδηγοί κίτρινων ταξί θα έπρεπε να κατηγορούν τον μυωπικό τους εαυτό και την (επιεικώς) ανεπαρκή συνδικαλιστική τους ηγεσία.

Πρόκειται για τυπική ιστορία ελληνικής αυτοκαταστροφής: μια επαγγελματική ομάδα που μέσα από ακραίες διεκδικήσεις, αδιαφορία για τον πελάτη και απλή καθαρή άγνοια του πως λειτουργεί η αγορά, αυτοκτονεί σταδιακά. Γιατί, πέρα από ζητήματα κράτους δικαίου (πόσο βάρβαρο θέαμα 20 αφηνιασμένοι άνδρες να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό) και διανεμητικής δικαιοσύνης (προηγείται κοινωνικά το «δίκιο» του μεσοαστού ιδιοκτήτη ταξί και όχι του ανέργου που προσλαμβάνει η uber;), τα ταξί έβλαψαν και συνεχίζουν να βλάπτουν πρώτα απ’όλα τον εαυτό τους. Continue reading ‘Ελληνική αυτοκαταστροφή: Όταν αυτοκτονούν για να μην αλλάξουν’

Η ανεξίτηλη μοναδικότητα της κ. Θάνου

Δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής της 16ης Ιουλίου 2017.

Δεν απετέλεσε ασφαλώς έκπληξη για κανέναν ο νέος επαγγελματικός σταθμός της κ. Θάνου. Μετά τις ιδιότητες της αρχισυνδικαλίστριας και κατόπιν απεργού δικαστικής λειτουργού, της επί πρώτη φορά Αριστεράς Πρόεδρου του Αρείου Πάγου (η διηνεκής τιμή της πρότασης ανήκει στον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλο) και της υπηρεσιακής Πρωθυπουργού (ελέω των κενών θέσεων των δύο άλλων προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων), η πρόσφατη τοποθέτησή της ως υπαλλήλου του Πρωθυπουργικού Γραφείου συνιστά την αναμενόμενη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ cursus honorum. Κατ’ εκτίμησιν βέβαια δεν αποτελεί και το επιστέγασμα της σταδιοδρομίας της, τώρα που άνοιξε ενώπιόν της το κομματικό στάδιο. Ωστόσο, παρά το αναμφισβήτητο πρότυπο δικαστικής και μεταδικαστικής επαγγελματικής επιτυχίας που θέτει η κ. Θάνου στους πρώην συναδέλφους της, ή μάλλον εξαιτίας αυτού, δεν θα ήταν άσκοπο να εξετάσουμε κάποια ερωτήματα.

Continue reading ‘Η ανεξίτηλη μοναδικότητα της κ. Θάνου’

Η πρόκληση της χορτοφαγίας

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθερία του Τύπου της 25ης Ιουνίου 2017.

Στους συρμούς των ημερών, όπως είναι το ορεινό τρέξιμο, η καλλωπισμένη γενειάδα και η από τηλοψίας μαγειρική, φαίνεται να προστίθεται σε κάποιο βαθμό και η χορτοφαγία, όχι μόνο ως διατροφική επιλογή, αλλά και ως ηθική στάση ζωής. Οι (σχετικά λίγοι, πλην όμως αυξανόμενοι και κάπως δυσανάλογα θορυβώδεις) χορτοφάγοι προβάλλουν στην πραγματικότητα όμως ζητήματα πολύ πιο βαθιά και δύσβατα από φιλοσοφική πλευρά από ό,τι οι συνήθεις μόδες. Αξίζει να τους ακούσουμε;

Το βασικό επιχείρημα κατά της βρώσης των ζώων (και των ψαριών!) ανάγεται στην ηθική υπόσταση που οφείλουμε να αναγνωρίζουμε στα ενσυναίσθητα πλάσματα με τα οποία μοιραζόμαστε την υφήλιο. Για τον ίδιο λόγο για τον οποίο δεν θα βάζαμε, οι περισσότεροι εξ ημών ελπίζω, φωτιά σε μια γάτα ή δεν θα διασκεδάζαμε συνθλίβοντας τα κεφάλια κουταβιών, δεν πρέπει να σκοτώνουμε τα ζώα για να τα φάμε. Τα ζώα είναι μικρές αυτόνομες ηθικές οντότητες, που αισθάνονται, πονούν, θυμούνται, έχουν προσδοκίες, σχετίζονται, φοβούνται, θυμώνουν, επικοινωνούν και έχουν συνείδηση ενός εαυτού διακριτού από το περιβάλλον και από τα άλλα άτομα του είδους τους. Όπως και για εμάς, η ζωή τους τους είναι πολύτιμη και μοναδική. Η θανάτωσή τους, όταν δεν είναι απολύτως αναγκαία για κάποιον υπέρτερο λόγο, καταστρέφει κάτι υπαρκτό ηθικά, μέσα σε ένα κόσμο όπου ο πόνος και ο θάνατος κάθε άλλο παρά σπανίζουν. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο ερευνά η ζωοηθολογία την ψυχολογία και τις κοινωνικές σχέσεις των ζώων, τόσο περισσότερο εντυπωσιαζόμαστε από τα ευρήματα. Και ασφαλώς αυτό δεν εκπλήσσει από την άποψη της βιολογίας, δεδομένου ότι μοιραζόμαστε με τα ζώα το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του γονιδιώματός μας.

Continue reading ‘Η πρόκληση της χορτοφαγίας’

Αίμα και φράουλες: μια ψύχραιμη ματιά

Πριν από λίγους μήνες εκδόθηκε μια σημαντική απόφαση ελληνικού ενδιαφέροντος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο, η απόφαση Chowdury και λοιποί κατά Ελλάδος. Επειδή δεν έχω ιδέα πώς προφέρεται το όνομα του πρώτου προσφυγόντος, Βεγγαλίτη στην καταγωγή, θα την ονομάζω απλώς η “υπόθεση των φραουλών“, για να συνεννοούμαστε.

Γιατί αυτό ακριβώς αφορά η ως άνω υπόθεση, την περιώνυμη ιστορία με τους απλήρωτους αγρεργάτες που δούλευαν στην Μανωλάδα και όχι μόνο δεν εξωφλήθηκαν, αλλά τους πυροβόλησαν κιόλας, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών από αυτούς. Στο ποινικό σκέλος της υπόθεσης, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πατρών απήλλαξε από την κακουργηματική κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων (άρ. 323Α ΠΚ) τους κατηγορουμένους, με μια απόφαση που προξένησε θύελλα αντιδράσεων (εδώ ας πούμε η εφημερίς της κυβερνήσεως), αλλά εμένα μου φαίνεται πολύ λογική. Με αυτήν την απόφαση αναμετρήθηκε το ΕΔΔΑ, με πολύ πτωχά πτωχά αποτελέσματα, όπως θα δούμε (διαβάστε εδώ ένα λιβανιστήρι μια λιγώτερο επικριτική άποψη).

Επειδή υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να σχολιαστούν, θα εστιάσω στα πιο σημαντικά, κυρίως εκείνα με τα οποία διαφωνώ. Επίσης, πρέπει να τονίσω προκαταρκτικά ότι υπάρχουν πολλές πληροφορίες που λείπουν και πολλά πραγματικά περιστατικά που είναι αδιευκρίνιστα. Δεν μπορώ να κάνω τον ανακριτή κατόπιν εορτής και, άρα, θα προσπαθήσω να βασιστώ στα μη αμφισβητούμενα γεγονότα και μόνο σε αυτά.

Ας θυμηθούμε πρώτα λίγο την ιστορία:

Οι προσφυγόντες, καταγόμενοι από το Μπανγκλαντές, προσελήφθησαν για να δουλέψουν στις καλλιέργειες της φράουλας στην Μανωλάδα. Τονίζω ότι κατοικούσαν σε άλλες πόλεις, πληροφορήθηκαν για την εποχιακή δουλειά εκεί και ταξίδεψαν για να δουλέψουν. Τους προσφέρθηκαν 22 ευρώ ημερομίσθιο συν 3 ευρώ για υπερωρίες, ήτοι 22 Χ 25 = 550 ευρώ μαύρα μηνιαίως κατ’ ελάχιστον. Εργάζονταν καθημερινά 12ωρο μέσα στα θερμοκήπια και κατοικούσαν σε πρόχειρα παραπήγματα χωρίς τρεχούμενο νερό εκεί δίπλα. Κατά την εργασία τους, φυλάσσονταν από ένοπλους φρουρούς του εργοδότη τους.

Ο μισθός δεν τους καταβαλλόταν, κατά τα μέσα Απριλίου μάλιστα κατέφθασαν και άλλοι αγρεργάτες για να εργαστούν στα χωράφια, μετά από πρόσκληση του εργοδότη τους. Την κρίσιμη 17η Απριλίου 2013 συνέβησαν τα εξής (παρ. 8):

Craignant de ne pas être payés, cent à cent cinquante ouvriers recrutés pour la saison 2012‑2013, qui travaillaient dans les champs, se dirigèrent vers les deux employeurs, qui étaient présents, et demandèrent leurs salaires impayés. Un des gardes armés ouvrit alors le feu contre les ouvriers, blessant grièvement trente d’entre eux, parmi lesquels vingt et un des requérants. Les blessés furent transportés à l’hôpital et entendus par la police.

Continue reading ‘Αίμα και φράουλες: μια ψύχραιμη ματιά’

ΑΠΛΗΤΗ 121-140

ΑΠΛΗΤΗ-121: Περί το 70% των ημερήσιων θερμιδικών αναγκών μας απαιτείται μόνο και μόνο για τον βασικό μας μεταβολισμό.

ΑΠΛΗΤΗ-122: Η Μεγαρίδα είναι (ήταν) ένα μικρό νησί στον κόλπο της Νάπολης.

ΑΠΛΗΤΗ-123: Από τους 18 Στρατάρχες εκ του Στρατού που προήγαγε κατά την διάρκεια του Β΄ ΠΠ ο Χίτλερ, σκοτώθηκαν, εκτελέστηκαν, αυτοκτόνησαν ή πέθαναν στην φυλακή οι 8.

Στρατάρχης Έρβιν φον Βιτσλέμπεν. Εκτελέστηκε από το καθεστώς στις 08 Αυγ 1944.

ΑΠΛΗΤΗ-124: Ελλάδα και Μπανγκλαντές έχουν περίπου την ίδια έκταση. Αλλά για κάθε Έλληνα υπάρχου 17 Bεγγαλίτες.

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 121-140’

Κατά του άρ. 16 παρ. 2 Συντ.

Το άρ. 16 παρ. 2 Σ προβλέπει τα εξής:

Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Με απασχολεί εδώ η διττή στοχοθεσία του άρ. 16 παρ. 2 Σ, ήτοι η ανάπτυξη τόσο της εθνικής, όσο και της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων, για την ακρίβεια των Ελληνοπαίδων.

Όπως έχω δείξει και αλλού, ανάπτυξη σημαίνει την εκδίπλωση, την αύξηση, την προώθηση, την μεγέθυνση: η “ανάπτυξη”, που κελεύει το άρ. 16 παρ. 2 Συντ., μπορεί να αναφέρεται μόνο σε ένα θετικό μέγεθος και όχι σε μια άρνηση, σε μια απουσία, σε μια έλλειψη. Σχηματικά, αποστολή της κρατικής εκπαίδευσης είναι να παραλάβη το τίποτε και να το μετατρέψη σε κάτι. Να μεταπλάση ένα (αεθνή;) και (άθρησκο;) μαθητή σε Έλληνα και σε θρησκεύοντα, συνήθως Χριστιανό Ορθόδοξο.

Λοιπόν, εγώ έχω πρόβλημα με την διάταξη αυτή.

Τόσες θύμησες.

Continue reading ‘Κατά του άρ. 16 παρ. 2 Συντ.’

Αμνωρού αριστεία

Λύκος ετοιμάζεται να φάη πρόβατο. Αν τον αποτρέψω από οίκτο προς το πρόβατο (ενέργεια στην οποία δεν υποχρεούμαι), τον αδικώ;

Dramatis personae:
Αμνός
Λύκος
Αμνωρός
Λυκωρός

Αμνός (βοσκοβελάζων ανέμελα):
Αχ, δεν είναι υπέροχα που ζούμε σε ένα δάσος δικαίου, όπου και το πιο μικρό και ανυπεράσπιστο αρνάκι μπορεί να βόσκη με απόλυτη ασφάλεια της ζωής, της ελευθερίας και της περιουσίας του;

Λύκος (γυμνώνων απειλητικά και τρίζων τα δόντια του):
Η φύση με έκανε ζώο αισθαντικό μεν, πλην όμως αρπακτικό και σαρκοφάγο. Σε λυπούμαι, φίλε Αμνέ, αλλά η φύσις με καλεί! Γίνε θύμα της πρωτεϊνικής μου όρεξης!

Continue reading ‘Αμνωρού αριστεία’

Προς στομαχοκεφάλους επιστολή

Μου λένε συχνά ότι είμαι οξύς και απότομος με τις αντίθετες απόψεις, όταν γράφω ας πούμε:

Μας κακίζουν πολύ κρεοφάγοι επειδή, λένε, παριστάνουμε την χορτοφαγική επιλογή ως ηθικά ανώτερη. Αφού είναι. Τι να κάνουμε δηλαδή;

Τι να κάνω κι εγώ;

Αλλά για να σας δείξω λοιπόν πόσο ανεκτικός είμαι με τους φίλους μας τους παμφάγους, έκατσα και έγραψα την κάτωθι ανοιχτή επιστολή:

Continue reading ‘Προς στομαχοκεφάλους επιστολή’