Περί δημοσιοποιήσεως ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων επί ποινικής διώξεως ΙΙ

Συνεχίζω εδώ από το προηγούμενο.

Διερωτώμασταν λοιπόν ποια είναι τα σχετικά με την ποινική δίωξη στοιεία, των οποίων η δημοσίευση επιτρέπεται με εισαγγελική διάταξη. Υποστηρίζω ότι σαφώς μεταξύ αυτών όμως πρέπει να περιλάβουμε και την εικόνα του κατηγορουμένου. Γιατί αλήθεια, τι επιτρέπει αποτελεσματικώτερη ταυτοποίηση του δράστη και ακριβέστερη απόδοση της ευθύνης από την σύνδεσή της με ένα πρόσωπο; Γνωρίζουμε οι ίδιοι πολλούς ανθρώπους κατ’ όψιν, κανένα όμως από την διεύθυνση και το όνομά του [όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι η δημοσίευση της φωτογραφίας θα υπείκη στην αρχή της αναλογικότητας, π.χ. δεν θα τελήται για ελαφρά πλημμελήματα ούτε θα διαιωνίζεται χρονικά].

Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και η ερμηνεία που προκύπτει από τα, όχι πολύ διαφωτιστικά πάντως, Πρακτικά της Βουλής. Εκεί, ο εισηγούμενος Υπουργός Σ. Χατζηγάκης καθορίζει ως εξής την λειτουργία της εν λόγω τροποποίησης (σελ. 2518, παρομοίως και στην σελ. 2529):

Βγάζει τις μάσκες από κοινούς εγκληματίες και προστατεύει την κοινωνία με τις διατάξεις τις οποίες περιέχει

Η διάταξη λοιπόν κατά την εισήγησή της φαίνεται σαφώς να περιελάμβανε την δημοσίευση και των φωτογραφιών των κατηγορουμένων. Κατά την γνώμη μου περισσότερη σαφήνεια στο σημείο αυτό δεν θα έβλαπτε καθόλου, ίσα ίσα.

Παρατηρώ όμως ότι, ενώ επί χρόνια δημοσιεύονται από την ΕΛΑΣ οι φωτογραφίες διαφόρων κατηγορουμένων, κανείς μέχρι τώρα δεν είχε αντιδράσει κατά τον τρόπο αυτό. Λογικά όμως το ζήτημα δεν έχει διαφορά νομικώς: αν είναι παράνομη η δημοσίευση των φωτογραφιών των εκδιδομένων, τότε είναι και αυτών ή αυτών των κατηγορουμένων. Αν είναι “διάπομπευση” το ένα, τότε είναι και το άλλο.

Continue reading ‘Περί δημοσιοποιήσεως ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων επί ποινικής διώξεως ΙΙ’

Σκέψεις ενόψει των επαναληπτικών εκλογών

Κάποτε έπρεπε να ξεσπάσει ο κόσμος και το έπραξε. Στις εκλογές της 6ης Μαϊου λειτουργήσαμε αντανακλαστικά και εξωτερικεύσαμε τα συναισθήματά μας. Δώσαμε τα απαραίτητα μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Τώρα όμως τα ψέματα τελείωσαν. Στις επόμενες εκλογές κρίνεται το μέλλον της χώρας. Πρέπει να σκεφτούμε προσεκτικά, και να πράξουμε υπέυθυνα. Ιδού κάποιες σκέψεις.

Ξεκινάω με ένα παράδοξο. Στις δημοσκοπήσεις το 81% των ερωτηθέντων θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στο Ευρώ. Ωστόσο το λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα: K.K.E., ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., Ανεξάρτητοι Έλληνες, και Χρυσή Αυγή συγκεντρώνουν αρκετά πάνω από το 19% του εκλογικού σώματος. Πώς εξηγείται αυτό? Οι συνομιλίες μου με φίλους που ψήφισαν για πρώτη φορά ένα από αυτά τα κόμματα με έχουν οδηγήσει στο να τους χωρίσω σε τέσσερις κατηγορίες. Ας μου επιτρέψουν οι φίλοι αυτοί, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκουν, να τους θέσω κάποιους προβληματισμούς.

 Α’ Κατηγορία: ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ /Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν θα μας βγάλουν από το Ευρώ.

Όσοι το πιστεύουν αυτό αυταπατώνται. Όλα τα κόμματα στηρίζουν μια προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Εκεί που διαφωνούν είναι στο τι μορφή θα πρέπει να έχει. Οι μεν Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι υπέρ της μονομερούς καταγγελίας και της στάσης πληρωμών προς τους δανειστές. Από όσο όμως γνωρίζω δεν υπάρχει κανένας Ευρωπαίος αξιωματούχος που να δέχεται κάτι τέτοιο. Και δεν μιλάω μόνο για Μέρκελ, Σόιμπλε, και Ρεν. Μιλάω και για Ολάν και τη Γερμανική κεντροαριστερά. Μπορεί οι δεύτεροι να πιέζουν για περισσότερα αναπτυξιακά μέτρα και μεγαλύτερη περίοδο προσαρμογής, αλλά όλοι  συμφωνούν ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τα συμφωνηθέντα. Ο δε ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. έχει χίλιες διαφορετικές θέσεις στο θέμα (ανάλογα με τον ποιον ρωτάει κανείς) αλλά επιμένει στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του προγράμματός του το οποίο περιλαμβάνει την κρατικοποίηση όλων των τραπεζών, του Ο.Τ.Ε., της Δ.Ε.Η., και των ΕΛ.ΤΑ., χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο, μονιμοποίηση συμβασιούχων, κ.α. Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί με όλα αυτά  η εφαρμογή τους μας οδηγεί νομοτελειακά εκτώς Ευρώ καθώς δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνουν δεκτά από την τρόικα. Η δήλωση των στελεχών του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ότι θα βρει τα λεφτά για να κάνει τα παραπάνω διότι έχει την πολιτική βούληση να πατάξει τη φοροδιαφυγή ενώ οι άλλοι δεν την είχαν (δηλαδή δεν το ήθελαν ο Αλογοσκούφης και ο Χριστοδουλάκης και το θέλει ο Λαφαζάνης) ελέγχεται ως αστεία. Το ίδιο ισχύει και για τα εισπρακτικά μέτρα που προτείνουν, όπως ανώτατο φορολογικό συντελεστή 75% και, σύμφωνα με τον υπεύθυνο οικονομικής πολιτικής Γιάννη Μηλιό, φόρο 1% επί του τζίρου των επιχειρήσεων (δηλαδή ανεξάρτητα από το αν είναι κερδοφόρες ή ζημιογόνες-αν δεν τον είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια να το λέει στο δελτίο του Μέγκα δεν θα το πίστευα).

Β’ Κατηγορία: Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ των σκανδάλων μας έφεραν εδώ, γιατί να τους ψηφίσουμε?

Η ένστασή μου έχει να κάνει με το γενικό τσουβάλιασμα των δυο κομμάτων. Επί ΠΑΣΟΚ έχουμε στοιχειοθετημένα σκάνδαλα όπως του Χρηματιστηρίου, του Τσουκάτου-Siemens, και του Τσοχατζόπουλου-υποβρυχίων.  Επί ΝΔ έχουμε τρία μεγάλα σκάνδαλα: Υποκλοπές (από τις ΗΠΑ) οι οποίες ωστόσο ήταν εις βάρος της Ελληνικής κυβερνήσεως και τέλος πάντων δεν ζημίωσαν το δημόσιο, το μη σκάνδαλο του Βατοπεδίου καθώς το σώμα ορκωτών εκτιμητών αλλά και τέσσερις ξένοι οίκοι αποφάνθηκαν ότι η ανταλλαγή δεν ήταν επιζήμια για το δημόσιο, και τα δομημένα ομόλογα τα οποία όμως επαναγόρασε η J.P. Morgan όταν ξέσπασε το θέμα χωρίς να χάσουν λεφτα τα ταμεία και τα οποία ήταν αντίστοιχου ή μικρότερου ρίσκου από τα Ελληνικά κρατικά ομόλογα. Μένουν δηλαδή μόνο τα “σκανδαλάκια” Παυλίδη, Ζαχόπουλου, και το αναψυκτήριο Μαγγίνα. Όπως θα συμβαίνει πάντα με κάθε κόμμα εξουσίας στελέχη και των δυο κομμάτων έχουν “φάει”, αλλά δεν μπορούμε ακόμα και σήμερα να θεωρούμε σκάνδαλο το Βατοπέδι και να το βάζουμε μάλιστα στο ίδιο τσουβάλι με αυτό της Siemens. Επίσης πρέπει να αντιπαραβάλλει κανείς τις προειδοποιήσεις του Καραμανλή πριν τις εκλογές για την ανάγκη λήψης δυσάρεστων μέτρων με τη δημαγωγική στάση του Γ.Α.Π., με το “λεφτά υπάρχουν” και τα περί “πράσινης ανάπτυξης”, και να αναλογιστεί βεβαίως και τις ευθύνες του εκλογικού σώματος που τιμώρησε τον πρώτο εκλέγοντας τον δεύτερο.

Ένσταση έχω επίσης και με το τσουβάλιασμα στελεχών. ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο ο Τσουκάτος, ο Τσοχατζόπουλος, και ο Γ.Α.Π. Είναι και ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοϊδης, ο Ευθυμίου, κ.α. Αντίστοιχα ΝΔ δεν είναι μόνο ο Σαμαράς ή ο Παυλίδης. Είναι και ο Κωστής Χατζιδάκης, ο Στυλιανίδης, ο Παπαθανασίου, κ.α. Οι άνθρωποι αυτοί, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις που είναι αναπόφευκτα για οποιονδήποτε καλείται να λάβει αποφάσεις έχουν αποδεδειγμένα επιτελέσει έργο, και κυρίως διαθέτουν εμπειρία που είναι πολύτιμη στη διαχείρηση των κρίσιμων θεμάτων που καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα. Είναι δυνατόν να θέλουμε να τους πετάξουμε έξω? Αν κάποια στελέχη ελέγχονται για τα πεπραγμένα τους ας μην πάρουν σταυρούς. Όμως στα ψηφοδέλτια τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν στελέχη που αξίζουν μια ψήφο. Ας επιλέξουν οι ψηφοφόροι των κομμάτων αυτών σωστότερα.

Γ’ Κατηγορία: Τόσα χρόνια μας κυβερνούν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ας δούμε και τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα δεν γίνεται.

Όσοι το λένε αυτό επίσης αυταπατώνται. Τα επίπονα μέτρα σιγά-σιγά αποδίδουν. Χάρη σε αυτά το πρώτο τρίμηνο του 2012 είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα. Δυστυχώς φοβάμαι ότι ως αποτέλεσμα της πολιτικής αστάθειας τα νούμερα θα χειροτερέψουν πάλι. Αν αντιστρέψουμε τα μέτρα και παράλληλα ανατρέψουμε τη δανειακή σύμβαση το πρωτογενές έλλειμα θα επανέλθει. Οι θυσίες των τελευταίων χρόνων θα πανε χαμένες. Χωρίς να μπορούμε να δανειστούμε από κανέναν, χωρίς την Ε.Κ.Τ. να εξασφαλίζει ρευστότητα στις Ελληνικές τράπεζες, με τις ιδιωτικές επενδύσεις να εγκαταλείπουν με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς τη χώρα, ακόμα και αν πούμε ότι δεν πληρώνουμε κανένα δανειστή και πάλι το κράτος δεν θα μπορεί να εκπληρώσει ούτε αυτές τις μειωμένες υποχρεώσεις του σε συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους, και ανέργους, ούτε βέβαια να εγγυηθεί τις τραπεζικές καταθέσεις, Εκτός και αν επιστρέψουμε στη δραχμή όπου εκεί θα έχουμε μια τεράστια και απρόβλεπτη ανακατανομή του πλούτου και αύξηση του πληθωρισμού σε διψήφιο νούμερο. Πιθανόν για πολλούς συμπολίτες μας τα πράγματα να μην μπορούν να γίνουν χειρότερα. Για την πλειονότητα του κόσμου ωστόσο τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα.

Δ’ Κατηγορία: Στα @@ μου. Σημασία έχει να φύγουν οι ξένοι. Θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας σαν τον φοίνικα, όπως και στο παρελθόν.

Αυτό βεβαίως είναι μια μεταφυσική άποψη (και μάλλον λανθασμένη σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο). Μπορούμε όμως να τζογάρουμε τις ζωές 10 εκατομμυρίων Ελλήνων και των μελλοντικών γενεών με βάση μια δοξασία?

Η δική μου άποψη είναι ότι υπάρχουν τρεις υπεύθυνες επιλογές. Η μια είναι ο κεντροδεξιός συνασπισμός που φαίνεται να σχηματίζεται με συμμετοχή ΝΔ, Δημοκρατικής Συμμαχίας, ίσως Καρατζαφέρη, και ελπίζω και Μάνου, η δεύτερη είναι το ΠΑΣΟΚ, και η τρίτη είναι η Δημοκρατική Αριστερά. Και τα τρία αυτά πολιτικά μορφώματα έχουν εκφράσει την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου με συγκεκριμένα αιτήματα (ο Πέτρος Δούκας μίλησε για μείωση Φ.Π.Α. πάγωμα μισθών και συντάξεων και σταδιακή αναπροσαρμογή προς τα πάνω κάποιων από αυτές), αλλά χωρίς μονομερείς αποφάσεις και χωρίς τις ασύδοτες πολιτικές που αύξησαν το χρέος 19 φορές από το 1981 μέχρι το 1989 και μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή βάζει τη χώρα σε χρονομηχανή που αναμένεται να γυρίσει το επίπεδο διαβίωσης μισό αιώνα πίσω.

Όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι, κύριε Πρόεδρε!

Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Την ώρα αυτή, που διεξάγεται η μάλλον τελευταία και μάλιστα άπελπις προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, σχολιάζω ένα θεματάκι Συνταγματικού που προέκυψε.

Ο ΠτΔ προσεκάλεσε στην τελευταία αυτή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών τους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων, πλην ενός. Μαντεύετε τίνος.

440.000 ντροπές.

Είναι όμως αυτή η τακτική των επιλεκτικών προσκλήσεων συνταγματική; Υποστηρίζω πως όχι. [και ο Κατρούγκαλος λέει το ίδιο]

Continue reading ‘Όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι, κύριε Πρόεδρε!’

Εκλογικη αποτιμηση – Δυο λογια απο μεσομακροπροθεσμη οπτικη

Η απροσδοκητη ειδηση μεσοπροθεσμου ενδιαφεροντος που εβγαλαν οι εκλογες δεν ειναι η (μη) ανοδος της αριστερας, αλλα το γενικοτερο ξεκαθαρισμα των ρευματων που υπηρχαν στην Ελλαδα και κρυβοντουσαν απο την παντοκρατορια του δικομματισμου

Η ερμηνεια εκλογικων αποτελεσματων ποτε δεν ειναι ευκολη. Τυπικο λαθος που βλεπω ειναι να ερμηνευει κανεις τα αποτελεσματα λες και ειχαμε εναν μεμονωμενο ανθρωπο, τον Λαο, να αποφασιζει. Φυσικα οι εκλογεις ειναι πολυ ετερογενεις, εχουν τοσο διαφορετικες προτιμησεις οσο και διαφορετικο τροπο σκεψης. Ακομα και καθε ατομο μονο του κρυβει ενα μειγμα σκεψεων και κινητρων που σπανιως οδηγουν σε μονολιθικη αποψη. Σημερα μπορει να ψηφισε το κομμα Χ, αυριο μπορει να ψηφζε το Υ, γιατι μεσα του μπορει να ειναι 50% φιλος του Χ και 50% του Υ.*

Παρ’ολαυτα αν κοιταξει κανεις το αποτελεσμα των εκλογων προσεκτικα μπορει να βγαλει καποια συμπερασματα, χρησιμοποιωντας δυο τρεις βασικες αρχες. Καταρχας πρεπει να εχουμε παντα στο μυαλο μας οτι η ψηφος δεν ειναι απαραιτητα ειλικρινης, με την εννοια οτι οι ανθρωποι δεν ψηφιζουν το κομμα που πραγματικα συμπαθουν περισσοτερο. Πολλοι ανθρωποι ψηφισαν στρατηγικα το κομμα που συμπαθουν περισσοτερο (ή αντιπαθουν λιγοτερο), διαλεγοντας μονο απο εκεινα τα κομματα που πιστευουν οτι εχουν ελπιδες να μπουν στην Βουλη ή ακομα περισσοτερο να συμμετασχουν σε μια κυβερνηση. Αυτο σημαινει οτι κομματα που ειναι κοντα στο 3% (κατωφλι εισοδου στην ελληνικη Βουλη) υποφερουν απο το φαινομενο της αυτοεκπληρουμενης προφητειας (ή των πολλαπλων ισορροπιων αν θελετε τεχνικο ορο). Δεν ειναι απιθανο ενα κομμα που ξεπερναει για καποιον λογο το φραγμα των 3 μοναδων στις δημοσκοπησεις ξαφνικα να εμφανιζεται με ποσοστα πολυ πανω απο 3%.**

Για παραδειγμα, στις δημοσκοπησεις η Δραση εβγαζε συνηθως λιγοτερο απο 2%, αλλα υπηρχαν πολλοι αναποφασιστοι που σκεφτοντουσαν να την ψηφισουν ή να πανε για καποιο αλλο κομμα του ευρυτερου χωρου. Continue reading ‘Εκλογικη αποτιμηση – Δυο λογια απο μεσομακροπροθεσμη οπτικη’

Περί δημοσιοποιήσεως ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων επί ποινικής διώξεως Ι

Στην κατηγορία “σκληρό, αλλά να ακουστή” καταλέγεται και το σημερινό άρθρο.

Κλαυθμός και οδυρμός ξέσπασε στην ιστολογοσύνη, και όχι μόνο, για το ζήτημα της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των στοιχείων των εκδιδομένων γυναικών και φορέων του έιτζ που συνελήφθησαν και κατηγορούνται επί κακουργήματι για σκοπούμενη βαρεία σωματική βλάβη [πριν είκοσι χρόνια η δίωξη θα ήταν για απόπειρα ανθρωποκτονίας, ας μην το ξεχνάμε αυτό].

Η υπόθεση έδωσε αφορμή για μία ακόμη φορά για την επίδειξη δωρεάν συμπάθειας προς τις κακόμοιρες τις πόρνες, εξορκίζοντας παράλληλα τους κακούς πελάτες τους, που είναι βιαστές το δίχως άλλο. Όλα τα στοιχεία του καλού μελοδράματος είναι παρόντα: εκείνες φτωχές, πρεζόνια, το δίχως άλλο μετανάστριες και θύματα εμπορίας ανθρώπων (κιόμως όχι, οι πιο πολλές ήταν Ελληνίδες!). Εκείνοι νοικοκυραίοι, οπωσδήποτε παντρεμένοι, ασφαλώς Έλληνες, καναπεδάτοι. Τι φασίστες, τι ναζιστές, τι καλά να πάθουν, τι ότι δεν πλένουν τα δόντια τους, απ’ όλα είχε ο μπαξές της χύδην διαδικτυακής κριτικής.

Δεν ξέρω ακριβώς ποια είναι η σχέση με τις εκδιδόμενες όσων διαρρηγνύουν τις τελευταίες ημέρες τα διαδικτυακά τους ιμάτια. Ασφαλώς κάποιοι έχουν, κάποιοι όμως έχουν διαβάσει απλώς πολλά μυθιστορήματα, όχι και πολύ καλά πάντοτε. Εγώ πάντως έχω γράψει αυτό και έχει τύχει να τις υπερασπιστώ και στο δικαστήριο (και να αθωώσω κιόλας!).

Continue reading ‘Περί δημοσιοποιήσεως ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων επί ποινικής διώξεως Ι’

Κατά του Νεοηθικισμού

Ονομάζουμε Ηθικισμό την δικαιοπολιτική στάση της απαγόρευσης πράξεων απλώς και μόνον λόγω της αντίθεσής τους προς την κρατούσα ηθική αντίληψη σε μια κοινωνία.

Προνομιακό πεδίο εφαρμογής του Ηθικισμού είναι προφανώς η γενετήσια δραστηριότητα. Το πού-μπαίνει-τι ήταν πάντοτε αντικείμενο του πιο ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου και η δικαία χρήσις των επίμαχων μελών ενδιέφερε όσο λίγα άλλα πράγματα τον κρατικό μηχανισμό στις διάφορες εκφάνσεις του.

Continue reading ‘Κατά του Νεοηθικισμού’

Ευρωπαϊστες κατα συνθηκη και ευρωπαϊστες απο πεποιθηση

Ο Θανασης Αναγνωστοπουλος πριν κατι χρονια εθεσε μια ωραια ερωτηση για Τουρκους που θελουν την χωρα τους ως πληρες μελος στην ΕΕ και κατηγορουν την ΕΕ για ρατσισμο οσο δεν τους καλοδεχεται. Αν υποθεσουμε οτι η ΕΕ ηταν θεοφτωχη και μια υποτιθεμενη Αραβικη Ενωση πλουσια, με κοινοτικα πλαισια στηριξης και διαφορες επιδοτησεις, που θα θελατε να ανηκετε?

Θα πιστευε κανεις οτι το αντιστοιχο ελληνικο ζητημα εχει ληξει, το αργοτερο απο την ημερα εκεινη που ο Κωνσταντινος Καραμανλης ειπε το γνωστο ανηκομεν εις την Δυσιν.

Αν το σκεφτει κανεις ομως, η θεληση της Ελλαδας να ανηκει εις την Δυσιν, και ειδικοτερα στην ευρωπαϊκη οικογενεια, δεν εχει δοκιμαστει σοβαρα εως σημερα. Το γεγονος οτι στα ματια των Ελληνων η συμμετοχη στην ΕΕ γινοταν ολο και πιο αποδεκτη, αν οχι ελκυστικη, σιγουρα δεν ειχε και μικρη σχεση με το γεγονος οτι η χωρα λαμβανε και λαμβανει τεραστια χρηματικα ποσα απο την Ενωση. Τα Κοινοτικα Πλαισια Στηριξης ανερχοντουσαν προ κρισης σε καπου 3% του ελληνικου ΑΕΠ ετησιως, και τα οφελη διαχεονται ευρεως. Καθε Ελληνας εχει παρει χρηματα με τον ενα ή τον αλλο τροπο απο την Ενωση. Continue reading ‘Ευρωπαϊστες κατα συνθηκη και ευρωπαϊστες απο πεποιθηση’

Η προχειρότητα της Ελληνικής πολιτικής πρακτικής

Εδώ και καιρό φλερτάρω με τη σκέψη να ψηφίσω Δράση ή Δημοκρατική Συμμαχία. Αποτελούν καλές εναλλακτικές λύσεις για όποιον δεν θέλει να επιβραβεύσει τα δυο μεγάλα κόμματα για τα απίστευτα περιστατικά διαφθοράς, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλει σε αυτές τις δύσκολες ώρες να παραδώσει τη σκυτάλη σε ένα επικίνδυνα λαϊκιστικό συνοθύλευμα με μόνη κοινή συνιστώσα την αντιμνημονιακή ρητορική. Άλλωστε στα προγράμματά τους και τα δυο αυτά κόμματα περιλαμβάνουν θεσμικές αλλαγές τις οποίες υποστηρίζω εδώ και χρόνια, όπως το ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας, τα κουπόνια εκπαίδευσης, η κάλυψη από τους κρατικούς ασφαλιστικούς φορείς της περίθαλψης σε ιδιωτικά νοσοκομεία, κ.α. Παρόλα αυτά, μια πιο προσεκτική ανάγνωση των θέσεων των υποψηφίων τους με έχει αφήσει προβληματισμένο.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα το πώς θα εφαρμωστούν τα κουπόνια εκπαίδευσης. Ο Αλέξανδρος Ηλιόπουλος, υποψήφιος βουλευτής με τη Δραση, προτείνει στο ιστολόγιό του να πάρουμε  ”τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού που θα δοθούν για την Παιδεία στο επόμενο διδακτικό έτος και αντί να τα δώσουμε στο Υπουργείο Παιδείας να τα διαχειριστεί, τα διαιρούμε με τον αριθμό των μαθητών που θα πάνε σχολείο τον ίδιο χρόνο και δίνουμε το ποσό που αναλογεί σε κάθε μαθητή, στον γονέα του! Αυτό το ποσό το δίνουμε με τη μορφή κουπονιού.” Το σχέδιο φαντάζει ωραίο μέχρι να αναλογιστεί κανείς ότι οι σπουδές ενός σημαντικού μέρους των παιδιών, αυτών που πάνε σε ιδιωτικό σχολείο, δεν χρηματοδοτούνται από το κράτος αλλά από τους ίδιους τους γονείς. Αν γίνουν και αυτά τα παιδιά μέτοχοι της ίδιας δαπάνης, όπως άλλωστε είναι και το σωστό, τι ποσό θα αντιστοιχεί τελικά σε κάθε μαθητή? Θα επαρκεί αυτό για να εγγράψει κανείς το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο? Υπάρχει δυνατότητα τα ιδιωτικά σχολεία να καλύψουν μια μεγάλη αύξηση της ζήτησης, και πώς θα ελέγξει το κράτος την πιθανή αύξηση των διδάκτρων που θα επιφέρει μια τέτοια κίνηση? Τέλος, τι θα γίνουν οι καθηγητές στα δημόσια σχολεία που δεν θα συγκεντρώσουν επαρκή αριθμό μαθητών, αλλά και οι εναπομείναντες σε αυτά μαθητές? Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, αυτό της φορολογίας εισοδήματος. Και τα δυο κόμματα προτείνουν ενιαίο φορολογικό συντελεστή 20%. Τι φορολογικά έσοδα αναμένεται να προκύψουν με βάση τον συντελεστή αυτό? Οι δικοί μου γνωστοί ισχυρίζονται ότι κατά μέσο όρο πληρώνουν μεταξύ 35% και 40% του εισοδήματός τους στην εφορία. Αν ισχύει κάτι τέτοιο μιλάμε για σημαντική μείωση. Πώς θα καλυφθεί η διαφορά? Ίσως μετά από δεκαπέντε χρόνια διαμονής μου στις ΗΠΑ να έχω κακομάθει, αλλά θεωρώ ότι η διαδικασία θα έπρεπε να είναι η εξής.

Α) Πρώτα καθορίζουμε τί θα πρέπει να παρέχει το κράτος στους πολίτες, πώς, και πόσο. Continue reading ‘Η προχειρότητα της Ελληνικής πολιτικής πρακτικής’

Πολιτικό ερωτηματολόγιο ΙΙ

Πολλά πολλά χρόνια μετά το πρώτο πολιτικό ερωτηματολόγιο, συντάξαμε ενόψει των εκλογών της 6ης Μαΐου ένα μικρό πολιτικό ερωτηματολόγιο, με θέματα τόσο επικαιρότητας όσο και γενικώτερων απόψεων των υποψηφίων. Το απευθύναμε σε μερικούς υποψηφίους βουλευτές της Δράσης-Φιλελεύθερης Συμμαχίας, αλλά και της Δημοκρατικής Συμμαχίας αργότερα. Κοινό τους γνώρισμα είναι ότι έχουν κάτι να πουν, δεν μιλάνε αοριστολογώντας, δεν αποφεύγουν τις σαφείς θέσεις, ενίοτε δε χρησιμοποιούν και αριθμούς ;-) .

Continue reading ‘Πολιτικό ερωτηματολόγιο ΙΙ’

Εκφραστικη ψηφος εναντιον πραγματιστικης: Αποτελεσματικη διαμαρτυρια ή πεταγμα ψηφου στα σκουπιδια?

Δυο λογια περι θεωριας ψηφοδοτησης σε μαζικες εκλογικες διαδικασιες

Α, στο καλό! Ετσι κι αλλιώς, δεν θα λύσει η ψήφος μου το πρόβλημα της Ελλάδας. Επιλέγοντας κάτι που το πιστεύω, δεν κινδυνεύω τουλάχιστον να γίνω μονόχειρας.

Αποστολος Δοξιαδης στην Καθημερινη, περι του κινδυνου αυτοακρωτηριασμου κατοπιν διαπιστωσεως οτι απο ρεαλισμο/πραγματισμο ψηφισε το λαθος κομμα

Ας κοιταξουμε λιγο το ζητημα απο την σκοπια της πολιτικης θεωριας και θεωριας ψηφοδοτησης, δηλαδη πως ψηφιζει ενα ορθολογικο ατομο. Ενα απο τα πρωτα και πιο ενδιαφεροντα αποτελεσματα της θεωριας ειναι η στρατηγικη ψηφος, δηλαδη οτι οι εκλογεις που ενδιαφερονται για το αποτελεσμα των εκλογων και μονο*, δεν ψηφιζουν παντα το κομμα που προτιμουν.

Ξεκινω με το απλουστερο παραδειγμα, εκλογες μεταξυ δυο κομματων Α και Β με ενα απολυτως πλειοψηφικο συστημα (οποιος μαζεψει περισσοτερες ψηφους κυβερνα μονος του). Εστω οτι για μενα το κομμα Α συνδεεται με ευημερια/ποιοτητα ζωης ΠA και το κομμα Β συνδεεται αντιστοιχα με ευημερια ΠΒ. Οταν ψηφιζω, συγκρινω τις εκτιμησεις μου για το ΠA και ΠΒ και ορθολογικα διαλεγω το κομμα που μου υποσχεται την υψηλοτερη ευημερια.** Ασχετως τι ψηφιζουν οι αλλοι ανθρωποι, το καλυτερο που μπορω να κανω ειναι να ψηφισω το κομμα που προτιμω, ας υποθεσουμε οτι ειναι το Α γιατι ΠA > ΠΒ

Υποθεστε ομως τωρα οτι υπαρχει ενα τριτο κομμα, το Γ. Υποθεστε οτι το κομμα Γ ειναι το χειροτερο κομμα που μπορω να φανταστω για την ευημερια μου, αν εκλεγει η ζωη μου θα καταστραφει. Εχουμε τωρα ΠA > ΠΒ >> ΠΓ. Τι πρεπει να ψηφισω? Τα πραγματα περιπλεκονται και η βελτιστη ψηφος εξαρταται απο τις προτιμησεις των αλλων ψηφοφορων. Ας πουμε οτι ειμαστε συνολικα 5 ψηφοφοροι. Δυο απο αυτους ψηφιζουν μανιωδως Β και δυο ψηφιζουν Γ. Τι πρεπει να ψηφισω εγω? Ειναι προφανες οτι ακομα και ας μου αρεσει το κομμα Α ιδιαιτερως πολυ, μια ψηφος σε αυτο ειναι πεταμενη στα σκουπιδια. Ο,τι και να κανω, το κομμα Α δεν μπορει να κερδισει σε αυτες τις εκλογες. Αυτο που θα κανω λοιπον ειναι να ψηφισω στρατηγικα το Β, ενα κομμα που μου αρεσει λιγοτερο απο το Α, αλλα εχει ελπιδες να εκλεγει και ετσι να αποφυγω το τρισκαταρατο κομμα Γ.

Το παραδειγμα μπορει να ειναι απλο, αλλα η βασικη ενοραση που μας δινει διαπερναει τα περισσοτερα πολιτικα συστηματα του κοσμου. Οταν ενα εκλογικο συστημα εχει καποια χαρακτηριστικα πλειοψηφικοτητας, ενας ορθολογικος ψηφοφορος δεν ψηφιζει αυτο που πραγματικα θελει αλλα την λιγοτερο κακη εναλλακτικη που εχει σοβαρες πιθανοτητες να κερδισει (οπως εχουμε συζητησει και παλιοτερα). Continue reading ‘Εκφραστικη ψηφος εναντιον πραγματιστικης: Αποτελεσματικη διαμαρτυρια ή πεταγμα ψηφου στα σκουπιδια?’