Κατά της απεγκληματοποίησης της δυσφήμησης

Η ποινική τιμώρηση της δυσφήμησης (συκοφαντικής ή μη) έχει αποτελέσει κατά το πρόσφατο παρελθόν αντικείμενο συζητήσεων και αντεγκλήσεων για πολλούς από τους ενδιαφερόμενους για ζητήματα δικαιοφιλοσοφικού ή ηθικού περιεχομένου. Οι κατ’ εξοχήν υπερασπιστές της απεγκληματοποίησης της δυσφήμησης φαίνεται πως είναι οι φιλελεύθεροι που συχνά αντιδικούν με τους «απέναντι» για το ζήτημα αυτό. Λαμβάνοντας ως δεδομένη την κατ’ αρχήν ανάγκη ποινικής τιμώρησης των ανήθικων συμπεριφορών θα εξετάσω τη φιλελεύθερη παράδοση και την ηθική της θεωρία σε μία προσπάθεια να δείξω ότι: 1) η ετεροβλάβη δεν είναι απαραίτητη για τον περιορισμό της προσωπικής αυτονομίας/ελευθερίας δράσης κατά την παράδοση αυτή 2) στις περισσότερες περιπτώσεις δυσφήμησης υφίσταται βλάβη κατά την ίδια παράδοση 3) το αν η δυσφήμηση είναι συκοφαντική ή όχι ελάχιστα επιδρά στην συγκεκριμένη συζήτηση εφόσον η συμπεριφορά του συκοφαντούντος είναι δόλια και 4) ακόμα και η κλασική ελευθεριστική θεωρία αδυνατεί να απαντήσει στην πρόκληση των υπερμάχων της ποινικής τιμώρησης.

Ι. Συνηθέστατα αναφέρεται στις συζητήσεις των ποπ ελευθεριστών ότι η αρχή της βλάβης είναι ταυτόσημη με τον κλασικό φιλελευθερισμό. Η θέση αυτή στηρίζεται, ασφαλώς, στη γνωστή φράση του J. S. Mill στο On Liberty, σύμφωνα με την οποία ο μόνος καλός λόγος για να περιορίζει κανείς την ελευθερία δράσης των πολιτών είναι η ετεροβλάβη (harm to others) και όπου υπονοείται, προφανέστατα, η άδικη ετεροβλάβη. Αυτή την αρχή θα θεωρήσω, αποφεύγοντας κάθε πρωτοτυπία, τη βάση της ηθικής θεωρίας του κλασικού φιλελευθερισμού. Το ποινικό δίκαιο, λοιπόν, έχει, ως μηχανισμός περιορισμού της αυτονομίας των πολιτών, πεδίο δράσης κάθε φορά που κάποιος εξ αυτών αδίκως βλάπτει κάποιον άλλο. Η κυρίαρχη θέση της αρχής αυτής στη φιλελεύθερη ηθική θεωρία δεν αμφισβητείται από κανέναν, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Αυτό που αμφισβητείται έντονα και απόλυτα δίκαια είναι η αποκλειστικότητά της. Κι αυτό διότι ο θείος Mill συμπεριλαμβάνει, χωρίς κανένα δισταγμό και μάλλον αυτονόητα, και την αρχή της προσβολής (offence principle) στη θεωρία του. Ας δούμε και το πρωτότυπο προς αποφυγήν αμφισβητήσεων:

Again, there are many acts which, being directly injurious only to the agents themselves, ought not to be legally interdicted, but which, if done publicly, are a violation of good manners and, coming thus within the category of offences against others, may rightly be prohibited. Of this kind are offences against decency

Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε εδώ είναι καταφανώς ισχυρότερο από αυτό που χρειαζόμαστε για να αποφανθούμε ότι ο κλασικός φιλελευθερισμός δε θα αποδεχόταν το άδικο της τιμώρησης της δυσφήμησης. Κι αυτό διότι ο Mill συμπεριλαμβάνει στη θέση και απλές εκδηλώσεις «κακών τρόπων», στις οποίες ασφαλώς συγκαταλέγονται απείρως ηπιότερες σε ό,τι αφορά την επίδραση στον αποδέκτη τους (εξύβριση) ή και χωρίς αποδέκτη (δημόσια ούρηση ή γύμνια) συμπεριφορές. Ομοίως, ο φιλοσοφικός εγγονός του Mill, ο Joel Feinberg, που μένει όσο λίγοι πιστός στο πνεύμα του On Liberty, αποδέχεται ρητώς και κατόπιν εκτενούς επιχειρηματολογίας την αρχή της προσβολής, αφιερώνοντάς της έναν από τους 4 τόμους του σημαντικού έργου του The Moral Limits of the Criminal Law. Συμπερασματικά, λοιπόν, η φιλελεύθερη παράδοση και η προβολή της στο πολιτικοφιλοσοφικό παρόν διά της –δικαιωματοκρατικής, φυσικά, και όχι ωφελιμιστικής- θεωρίας του Feinberg φαίνεται να δέχεται χωρίς δυσκολία την προσβολή ως καλό λόγο περιορισμού της ελευθερίας δράσης του ατόμου. Η δυσφήμηση, όπως και η εξύβριση, εμπίπτουν χωρίς αμφιβολία στην κατηγορία των προσβολών αυτών.

ΙΙ. Στις περισσότερες περιπτώσεις δυσφήμησης, όμως, το διακύβευμα δεν συνίσταται απλά σε μία άδικη προσβολή του συκοφαντούμενου αλλά επεκτείνεται και σε stricto sensu βλάβες εις βάρος του εν λόγω προσώπου. Ο Α διαθέτει ένα καφενείο στο κέντρο του Ηθικοχωρίου, ενός παραδοσιακού ελληνικού χωριού. Ο Β, που αντιπαθεί ή ανταγωνίζεται τον Α, διαδίδει ότι ο τελευταίος είναι παιδεραστής που έχει μάλιστα καταδικασθεί στις Η.Π.Α. όπου διέμενε πριν επιστρέψει στα πάτρια. Η κατηγορία αυτή είναι πέρα για πέρα ψευδής και θίγει βαθύτατα τον Α αλλά δεν κάνει μόνο αυτό. Επιπροσθέτως έχει μία σειρά από επιπτώσεις απολύτως αναμένομενες – και, φυσικά, ευχάριστες για τον Β: η επιχείρησή του Α καταστρέφεται, η οικογένειά του τον εγκαταλείπει, οι φίλοι του εξαφανίζονται. Το αποτέλεσμα είναι σοβαρότατες οικονομικές και ψυχικές βλάβες που πλήττουν ανυπολόγιστα την ευημερία του. Το ότι αυτές οι βλάβες είναι τέτοιες κατά τη φιλελεύθερη παράδοση είναι αδιαμφισβήτητο. Κι αυτό διότι οι περισσότεροι φιλελεύθεροι –και σίγουρα ο Mill και ο Feinberg- έχουν μία αντίληψη της βλάβης που σχετίζεται άμεσα με την έννοια του συμφέροντος. Η άδικη καταρράκωση των συμφερόντων μας, (όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε και όχι κάποια τρίτη ομάδα ανθρώπων ή θεωρία), συνιστά βλάβη – κι εδώ είναι προφανές ότι τα συμφέροντα του Α υποφέρουν δίχως εκείνος να έχει κάνει τίποτα για να το αξίζει. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι το εξής: είναι η βλάβη που τελικά επέρχεται εκείνη που επιδιώκεται διά της δυσφήμησης; Μήπως, δηλαδή, αυτή το πλήγμα στα συμφέροντα είναι απλά παρεμπίπτον, μία παρενέργεια της δυσφήμησης που δε διαφέρει, για παράδειγμα, από την τρύπα στο πουκάμισο που προκαλεί η σφαίρα που πετυχαίνει την καρδιά; Νομίζω πως θα ήταν δύσκολο να υποστηρίξει κανείς κάτι τέτοιο πειστικά. Κι αυτό διότι η δυσφήμηση ως απλή διάδοση ενός αρνητικού γεγονότος ή μίας αρνητικής κρίσης για ένα πρόσωπο δε θα ήταν το ηθικό ατόπημα που όλοι βρίσκουμε πως είναι αν δεν συνδεόταν αναπόσπαστα με τη βλάβη της ευημερίας του δυσφημούμενου. Το θύμα λογίζεται ως τέτοιο όχι απλά επειδή κάτι κακό προστέθηκε στην περιγραφή της προσωπικότητάς του αλλά επειδή αυτό έχει τις παραπάνω συνέπειες. Σε μία κοινωνία που θα αποδεχόταν το παιδεραστικό παρελθόν ή απλά θα αδιαφορούσε γι’ αυτό η δυσφήμηση αυτή θα έμοιαζε πολύ λιγότερο ως τέτοια. Ο δυσφημών δυσφημεί για να πλήξει τον δυσφημούμενο διά της πράξης του και όχι απλά για να του προσδώσει ένα χαρακτηριστικό αδιαφορώντας για ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δυσφήμηση και βλάβες, πέραν της ίδιας της βλάβης στην προσωπικότητα, η βαρύτητα της οποίας για την κατάφαση της ποινικής τιμώρησης φαίνεται πως αμφισβητείται, είναι αλληλένδετες.

ΙΙΙ. Ας τροποποιήσουμε το παραπάνω παράδειγμα. Ο Β διαδίδει, αντί του ψεύδους περί παιδεραστίας, το αληθές γεγονός ότι ο Α είναι ομοφυλόφιλος. Δεδομένης της ηθικής οικολογίας του Ηθικοχωρίου, οι συνέπειες δε διαφέρουν σε τίποτα από εκείνες του αρχικού παραδείγματος και οι βλάβες που προκύπτουν είναι ακριβώς οι ίδιες. Εκ πρώτης όψεως, δε βλέπω κανένα λόγο σημαντικής διαφοροποίησης της ποινικής αντιμετώπισης της συγκεκριμένης συμπεριφοράς σε σχέση με την συκοφαντική δυσφήμηση. Ασφαλώς, η διασπορά μίας τέτοιας ψευδούς είδησης που βλάπτει τον Α καταδεικνύει ότι ο χαρακτήρας του Β είναι ακόμα χειρότερος σε αυτή την περίπτωση– είναι, επιπροσθέτως, και ψεύτης! Αλλά τα δύο σημαντικά μεγέθη παραμένουν στην ίδια ηθική περιοχή: ο Β σκοπεύει, διά της δήλωσής του, τη βλάβη των συμφερόντων του Α και η βλάβη αυτή είναι άδικη. Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα έχει εδώ μία ένσταση: η δήλωση του Β δεν είναι μόνο αληθής – είναι και «ουδέτερη», υπό την έννοια ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις μας δε θα πρέπει να θεωρείται ότι μας δυσφημούν, με λίγες προφανείς εξαιρέσεις. Συνεπάγεται αυτό, λοιπόν, ότι θα πρέπει να δεχθώ ότι δόλιες και βλαπτικές αποκαλύψεις θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στις εδώ υπό απαγόρευση συμπεριφορές, ακόμα κι αν δεν είναι δυσφημιστικές; Η απάντησή μου είναι «γιατί όχι;». Σκεφτείτε έναν ακτιβιστή υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων που βρίσκεται σε μία συγκέντρωση της ΚΚΚ. Ένας παλιός του φίλος που παρευρίσκεται γνωρίζει τη δράση του και αποφασίζει να την αποκαλύψει φωνάζοντας «ο άνθρωπος αυτός είναι ένας γνωστός υπέρμαχος των δικαιωμάτων των μαύρων». Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτή η δήλωση είναι τιμητική – εν προκειμένω, όμως, θα προκαλέσει μετά βεβαιότητος τον ξυλοδαρμό του ακτιβιστή. Τα δύο μεγέθη που συζητούσαμε παραπάνω παραμένουν ως έχουν και η συμπεριφορά του αποκαλύπτοντος δε διαφέρει από την καθιερωμένη έννοια της «δυσφήμησης», όπως προσεγγίσθηκε νωρίτερα. Ας το δούμε και από μία άλλη όψη: οι ρατσιστές ρωτούν το φίλο του ακτιβιστή ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που βρίσκεται ανάμεσά τους και αν είναι ομοϊδεάτης τους. Ένα δυσφημιστικό ψέμμα («είναι ρατσιστής») θα σώσει το υποψήφιο θύμα – η τιμητική αλήθεια θα τον καταστρέψει. Ο άνθρωπος που καλείται να το αποφασίσει στην πραγματικότητα πρέπει να αποφασίσει αν θα επιτρέψει ή θα αποτρέψει μία άδικη ετεροβλάβη.

IV. Οι περισσότεροι ελευθεριστές προσυπογράφουν κάποια μορφή του λεγόμενου non-aggression ή zero aggression principle. O Murray Rothbard εξηγεί τη βασική αρχή: “No one may threaten or commit violence (’aggress’) against another man’s person or property (War, Peace and the State). Νομίζω ότι αυτή η αρχή καταδικάζει και τους ελευθεριστές στην παραδοχή του αποδεκτού της τιμώρησης της δυσφήμησης. Κι αυτό διότι η συμπεριφορά του δυσφημούντος είναι καταφανέστατα επιθετική (και δεν είναι –ούτε μπορεί να είναι στις περισσότερες περιπτώσεις- απάντηση σε άδικη επίθεση, δηλαδή αμυντική, προς ικανοποίηση και των όρων της Ayn Rand, στην οποία αποδίδεται η μητρότητα της αρχής). Επιστρέφοντας στον Ροθμπαρντ, είναι σαφές ότι η δυσφήμηση, ακόμα και όταν δεν συνεπάγεται βλάβες στο σώμα ή την περιουσία, συνιστά επίθεση στο «πρόσωπο» (person). Κι αυτό διότι ως πρόσωπο κατά παράδοση λογίζεται το σύνολο αυτών από τα οποία αποτελούμαστε – και όχι μόνο το σώμα μας. Κλασικό σύγχρονο παράδειγμα αποτελεί η δουλειά του Peter Singer πάνω σε αυτό που ονομάζουμε personhood – και έχει έντονη αν όχι απόλυτη σχέση με όλα τα ψυχικά και νοητικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους ζωντανούς οργανισμούς. Εδώ, για να κλείσω, κάποιοι θα μου καταλόγιζαν υπερβολική προσήλωση στην επιλογή των λέξεων ενός ανθρώπου που ίσως να μην χρησιμοποιούσε τους όρους με την παραδοσιακή ακρίβεια των πολιτικών φιλοσόφων (κάτι μάλλον προφανές στην συνέχεια του άρθρου που παραθέτω). Ίσως, δηλαδή, να επιλέγω, ως προς αυτό έναν εύκολο αντίπαλο από το στρατόπεδο των ελευθεριστών. Δεν μπορώ, για λόγους οικονομίας, να πω πολλά επ’ αυτού εδώ και γι΄αυτό θα περιοριστώ σε ένα ενδεικτικό σχόλιο. Αν η ίδια η ιδιοκτησία του εαυτού επιθυμούμε να έχει το νοηματικό βάθος που οι θιασώτες της της αποδίδουν, θα πρέπει να αναφέρεται σε αυτό ακριβώς: στον εαυτό, ως σύνολο, και όχι σε κάποιες μόνο εκφάνσεις της φύσης (σώμα) ή των έργων του (περιουσία). Θα μπορούσε, λοιπόν, και από τη γενική αυτή «πρωτεύουσα» αρχή του ελευθερισμού να συμπεράνει κανείς ευθέως, με την κατάλληλη προεργασία που δεν μπορεί να γίνει εδώ, ότι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ίσως ο ελευθεριστής να δεσμεύεται υπέρ της τιμώρησης της δυσφήμησης περισσότερο από το φιλελεύθερο!

Μικρά δικηγορικά

elas1.JPG

Ελληνικής Αστυνομίας το ανάγνωσμα σήμερα.

Υπάρχει πρόβλημα με τα διαβιβαστικά που συντάσσονται κατά την αστυνομική προανάκριση. Η Αστυνομία καλώς αναγράφει στα διαβιβαστικά, με τα οποία στέλνει τους κρατούμενους στον Εισαγελέα, μια πρώτη νομική εκτίμηση των πράξεών τους. Το πρόβλημα είναι ότι ο Εισαγγελέας της ποινικής δίωξης έχει στην διάθεσή του ένα ημίωρο για να εκτιμήσῃ την δουλειά που έκανε η Αστυνομία μέσα σε μία ημέρα το λιγώτερο. Η συνέπεια είναι ότι 9 φορές στις 10 ο Εισαγγελέας ακολουθεί τυφλά το διαβιβαστικό και ασκεί την δίωξη για τα εγκλήματα που αναφέρονται σε αυτό. Ο κρατούμενος πηγαίνει στον ανακριτή με φουσκωμένη την δίωξη, επιβαρυντικές περιστάσεις που είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, εγκληματική οργάνωση αντί συμμορίας και δεν συμμαζεύεται. Σκέφτομαι ότι αν υπήρχε ένας Εισαγγελέας στην πηγή του κακού, ένας Εισαγγελέας Προανακρίσεως με έδρα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, που δουλειά του θα ήταν να ελέγχῃ εκ του σύνεγγυς την πορεία της αστυνομικής προανάκρισης, ένας Εισαγγελέας πάνω από τα κεφάλια της Αστυνομίας, πολλά από τα άτοπα θα διωρθώνονταν. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο πρακτικά (ένας Εισαγγελέας σε κάθε τμήμα; Εισαγγελείς σε νυχτερινές βάρδιες; Ένας Εισαγγελέας για κάθε πόσους προσαγόμενους; κ.λπ.).

Υπάρχει πρόβλημα με την πρόσβαση των συνηγόρων στους κατηγορουμένους. Η Αστυνομία γενικά σέβεται τους δικηγόρους και οι αστυνομικοί μάς φέρονται φιλικά και με κατανόηση. Πάντα υπάρχει φυσικά μια καχυποψία ή μια επαγγελματική, ας πούμε, αντιζηλία («εμείς τους βάζουμε, εσείς τους βγάζετε» κ.λπ.), αλλά γενικά οι σχέσεις είναι καλές. Τα πράγματα χαλάνε όταν καμιά φορά η Αστυνομία, σε μεγάλες και σοβαρές υποθέσεις ιδίως, θέλει να κρατήσῃ πρώτα για τον εαυτό της τον συλληφθέντα ή απλώς προσαχθέντα για μερικές ώρες, να τον ανακρίνῃ με την ησυχία της και μετά να μπλεχτῄ ο ενοχλητικός συνήγορος στα πόδια της. Τότε παίζεται καμιά φορά το παιχνίδι «ψάξε, ψάξε, δεν θα τον βρῃς»: ο συλληφθείς δεν είναι σε μας, είναι στο ΑΤ Ακροπόλεως, είναι καθ’ οδόν από τον Πειραιά, μήπως δεν είναι στο Ηθών και είναι στο Ωργανωμένο Έγκλημα;, είστε βέβαιοι ότι έχει συλληφθή;, περιμένετε να ξαναρωτήσω κ.λπ. Και εμείς παίζουμε με τις τάπες των βαρελιών, περιμένοντας την προανάκριση να ωριμάσῃ…

Υπάρχει πρόβλημα με τις κατ’ οίκον έρευνες. 9 στις 10 φορές η Αστυνομία ισχυρίζεται ότι διενεργήθηκαν χωρίς την παρουσία δικαστικού λειτουργού, επειδή δήθεν συνῄνεσε ο ιδιοκτήτης. Επειδή μπορούμε να εικάσουμε πώς αποσπάται αυτή η συναίνεση, ιδίως από Πακιστανούς, Αλβανούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, ίσως θα ήταν καλύτερο να απαιτήται και παρ’ ημίν σε κάθε περίπτωση ένταλμα ερεύνης ή και προφορική εντολή σε περιπτώσεις επείγοντος από τον Εισαγγελέα Προανακρίσεως.

Υπάρχει πρόβλημα με τις απολογίες. Οι κατηγορούμενοι καταγγέλλουν ξύλο, πολύ ξύλο. Η Ασφάλεια, το Ηθών, η Ομόνοια μάλλον καμαρώνουν για την αισχρή φήμη τους. Αστυνομικοί απαντάνε αφοπλιστικά ηλίθια ότι «αν δεν τους δείρουμε, δεν ομολογούν!». Οι προανακριτικές απολογίες δεν είναι σχεδόν ποτέ ίδιες με τις ανακριτικές, και δεν φταίνε μόνο οι δικηγόροι που βάζουν το χεράκι τους. Πιθανόν κάποιοι από τους κατηγορουμένους να λένε ψέματα, αποκλείεται όμως όλοι. Οι μηνύσεις κατά των βασανιστών αστυνομικών δεν ευδοκιμούν ποτέ λόγῳ ελλείψεως αποδείξεων και συνένοχης αλληλεγγύης. Και εδώ θα άλλαζαν (θέλω να πιστεύω!) τα πράγματα με έναν εισαγγελικό λειτουργό παρόντα. Ή, φθηνότερα και ευκολώτερα: προτείνω την μαγνητοσκόπηση των απολογιών των κατηγορουμένων και της υπογραφής τους και την συνυποβολή τους στον Εισαγγελέα.

Η συνθηκη του Κυοτο: ελληνικες ανακριβειες, ελληνικες μεγαλοστομιες και ελληνικη τσαπατσουλια

Στο παρον αρθρο θα συζητησουμε το θεμα των προβληματων της Ελλαδας στην εφαρμογη της συνθηκης του Κυοτο για το οποιο γραφτηκαν πολλα. Για να γινει σωστη δουλεια, συνδυαζουμε τις γνωμες ενος νομικου και ενος οικονομολογου α λα Μπεκερ-Ποσνερ.

Ο νομικος και πρωτοεμφανιζομενος συγγραφεας μας, ΠΠ:

Προς αποκατάσταση της αληθείας και κινούμενος από εμμονή στην ακρίβεια την παρεχόμενης πληροφόρησης θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής:

1. Η τελική απόφαση του Enforcement Branch της Επιτροπής Συμμόρφωσης με ημερομηνία 17 Απριλίου 2008 υιοθετεί τα συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει το ίδιο στις 6 Μαρτίου 2008. Κατά συνέπεια εκεί (στο preliminary finding) θα πρέπει να αναζητηθεί η αιτιολογία του προσωρινού αποκλεισμού της Ελλάδας από το μηχανισμό εμπορίας ρύπων που έχει συσταθεί στα πλαίσια του πρωτοκόλλου του Κυότο.

2. Όπως παρουσιάζεται και στην ιστορική αναδρομή της Επιτροπής, η αρχική αναφορά επί του μηχανισμού μέτρησης ρύπων που έχει εγκαταστήσει η Ελλάδα συνέπεσε με την μετάβαση της αρμοδιότητας επίβλεψης του μηχανισμού αυτού από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών στο τμήμα Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ (μέσα 2007 - αρχές 2008).

3. Το κύριο ερώτημα που τίθεται από την Επιτροπή, και επί του οποίου κρίνεται πως απαιτούνται επιπλέον πληροφορίες, αφορά τον μηχανισμό μέτρησης ρύπων και είναι το εξής (παραθέτω το απόσπασμα σημείο 16) :

“Additional information is required that specifically addresses whether and how the national system is maintained through transitions”.

Συνεπώς αυτό που θέλει να εξακριβώσει η Επιτροπή είναι το κατά πόσο ο μηχανισμός είναι σε θέση να διατηρεί την αξιοπιστία του κατά τις περιόδους μετάβασης της αρμοδιότητας επίβλεψης του μηχανισμού από φορέα σε φορέα. Ειδικότερα η Επιτροπή δεν απέκτησε καθαρή εικόνα κυρίως σε τρία ζητήματα που αφορούν την μεταβίβαση αρμοδιοτήτων: 1. πώς εξασφαλίζεται η συνέχεια στην μέτρηση των ρύπων κατά τις μεταβατικές περιόδους 2. πως εξασφαλίζεται η μεταφορά της τεχνογνωσίας από τον προηγούμενο στον επόμενο φορέα και 3.την αδυναμία συνάντησης με το προσωπικό του νέου φορέα που θα φέρει την ευθύνη των μετρήσεων εφ’εξής (παρ. 12).

4. Το άρθρο του REUTERS, στο οποίο ανακριβώς παραπέμπουν αρκετοί, αναφέρεται σε συμπληρωματικά στοιχεία σχετικά με τα ανωτέρω ζητήματα τα οποία υπέβαλλε το ελληνικό κράτος ενώπιον της Επιτροπής πριν την λήψη της τελικής της απόφασης και όχι σε στοιχεία μετρήσεων ρύπων. Αντιθέτως το άρθρο του REUTERS επικαλείται τα στοιχεία των μετρήσεων για να σημειώσει πως είμαστε ελαφρά πάνω από τα όρια των στόχων του Κυότο.

5. Με την απόφαση της η Επιτροπή το μόνο που κάνει είναι να θέτει την Ελλάδα προσωρινά εκτός των μηχανισμού εμπορίας ρύπων, που υφίσταται στα πλαίσια του πρωτοκόλλου, έως ότου αποκτήσει πλήρη εικόνα επί των ζητημάτων που έχει θέσει εντός δηλαδή των επομένων δύο μηνών. Όπως σωστά επισημαίνει και το REUTERS η απόφαση αυτή δεν έχει ουδεμία πρακτική σημασία για την Ελλάδα δεδομένου ότι η τελευταία εβρισκόμενη μέσα στους στόχους εκπομπής ρύπων δεν έχει ανάγκη αγοράς ρύπων. Στην περίπτωση μάλιστα που δημιουργηθεί μία τέτοια ανάγκη αυτή θα καλυφθεί από την αγορά διοξειδίου του άνθρακα της Ε.Ε. στην οποία συνεχίζει να συμμετέχει («The ruling means that Greece is barred from such offsetting except under one track of emissions trading with former communist countries. Greek companies would still be able to take part in a European Union market for carbon dioxide. Greece’s emissions were running some 26 percent above 1990 levels in 2006, slightly above Greece’s Kyoto target of no more than 25 percent above 1990 levels between 2008-12. As a result it has little need to buy offsets.»).

Σχόλιο:
Μία ποινή δεν είναι ποτέ καλή για την εικόνα της χώρας, η εκμετάλλευση και η διόγκωση της σημασίας της είναι πολύ χειρότερη
Continue reading ‘Η συνθηκη του Κυοτο: ελληνικες ανακριβειες, ελληνικες μεγαλοστομιες και ελληνικη τσαπατσουλια’

Τελικα εφερε το ευρω ανοδο του πληθωρισμου?

Ή μηπως οι φυλλαδες εχουν απλα στοχο να τρομοκρατουν τον κοσμο? Οικονομικη επιστημη εναντιων ελληνικων ΜΜΕ.

Η ολη φιλολογια περι “ακριβειας” στα ελληνικα μεσα μαζικης παρπληροφορησης πολυ σπανια ξεπερνα το επιπεδο συζητησης καφενειου. Τελευταιο κρουσμα ενα αρθρο στα Νεα με τον απιστευτο τιτλο 7 χρόνια ευρω-ακρίβειας έκαψαν την Ελλάδα της δραχμής . Το μεν αρθρο αυτο μπορει κανεις να το ανασκολοπισει με 3 φρασεις, την δε (ψευδ)αισθηση πολλων Ελληνων οτι το ευρω εφερε ανοδο τιμων ειναι λιγο πιο δυσκολο, αλλα θα το δοκιμασω.

Ξεκινω απο το φαινομενο της τρομοκρατησης του πληθυσμου με γελοια τρικ.

Εξανεμίζεται η αγοραστική δύναμη των μισθωτών, καθώς βασικά καταναλωτικά είδη πωλούνται έως και 240% πιο ακριβά σε σχέση με το 2001

240% πιο ακριβα! Μα καλα πως δεν εχουμε μεινει ολοι στοην ψαθα? Μα φυσικα γιατι τα ΝΕΑ επιλεγουν την μεγαλυτερη αυξηση και την παρουσιαζουν σαν αντιπροσωπευτικη. Θα μπορουσε καλλιστα να εχουμε αυξηση 240% σε ενα προϊον και μειωση 70% σε ολα τα αλλα, που θα σημαινει πτωση του γενικου επιπεδου τιμων. Τα ΝΕΑ θα μιλουσαν και παλι για 240% αυξησεις, γιατι τα κακα νεα πουλανε τις εφημεριδες, οχι τα καλα.

Στο ιδιο αρθρο τα ΝΕΑ παρουσιαζουν μια σειρα αλλων τιμων κανοντας πραγματικα χοντροκομμενα λαθη: συγκρινουν ας πουμε ενα Ford Focus του 2001 με ενα Focus του 2008! Μα αυτα ειναι εντελως διαφορετικα αυτοκινητα, πως μπορει κανεις να συγκρινει τις τιμες τους? Ειναι σαν να λεμε οτι τα μηλα εκαναν 1 ευρω χτες και μια μπανανα κανει 2 ευρω σημερα, αρα εχουμε αυξηση τιμων 100%!

Ειναι φανερο λοιπον οτι ο αρθρογραφος δεν κανει σοβαρη αναλυση ενος φαινομενου αλλα απλα προσπαθει να πουλησει εντυπωσεις. Ξεπερνω λοιπον την εντελως αντιδεοντολογικη παρουσιαση των νεων απο τα ΝΕΑ και μπαινω στο ψητο:

Ο πληθωρισμος στην ευρωζωνη ουσιαστικα δεν εχει αυξηθει μετα την εισαγωγη του ευρω*. Ακομα και σε χωρες σαν την Ελλαδα ο πληθωρισμος μας δεν εχει αυξηθει σε σχεση με το παρελθον. Παρολο που διαχρονικα εχουμε υψηλοτερο πληθωρισμο απο τις μεγαλες χωρες της ΕΕ για λογους που εχω εξηγησει, ο πληθωρισμος μας σημερα ειναι πολυ χαμηλοτερος απο τα υψη που ειχε φτασει την δεκαετια του 80 ή 90. Οι ανθρωποι ομως, οπως βλεπουμε στο γραφημα, αισθανονται οτι ο πληθωρισμος εχει εκτοξευθει.

Inflation perceptions: eurozone

Μηπως λοιπον οι αριθμοι ψευδονται και τα ΝΕΑ κανουν καλυτερη δουλεια στον να μετρανε τον πληθωρισμο?

Η απαντηση μου ειναι ενα καθολικο ΟΧΙ. Η εκλαμβανομενη απο τον πληθυσμο αυξηση των τιμων δεν εχει να κανει με απατες της Στατιστικης Υπηρεσιας αλλα ειναι μια πληθωριστικη ψευδαισθηση που οφειλεται σε ενα συμπλεγμα οικονομικων και ψυχολογικων φαινομενων, που συνανταται σημερα σε ολοκληρο σχεδον τον πλανητη. Αυτο το συμπλεγμα ειναι θα ελεγα μια εξαιρετικη ευκαιρια για επιδειξη των κατορθωματων των πειραματικων οικονομικων και της οικονομικης επιστημης γενικοτερα.

Πριν εξηγησω τι ακριβως συμβαινει, θα σας παρακαλεσω να δοκιμασετε το ευκολο παιχνιδι εδω. Οχι μονο θα σας βοηθησει να καταλαβετε τι συμβαινει, αλλα θα βοηθησει και την οικονομικη ερευνα.**
Continue reading ‘Τελικα εφερε το ευρω ανοδο του πληθωρισμου?’

Περί της επιχειρηματολογικής οφρύος

davamand-in-winter.jpg
Ως γνωστόν, στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω στρατιωτικούς κανονισμούς, έτσι, για να γουστάρω. Τον τελευταίο καιρό κάτω από το μαξιλάρι μου έχω τον αγαπημένο ΣΚ 800-1 περί τοπογραφίας. Στην σελ. 13 του ως άνω πονήματος εισάγεται η πολύτιμη έννοια της στρατιωτικής οφρύος. Ας δούμε αν μπορούμε να διδαχθούμε κάτι από την συσσωρευμένη σοφία των καραβανάδων.

Στρατιωτική οφρύς είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων ενός υψώματος που επιτρέπουν την μέγιστη δυνατή θέα προς τα κατώτερα σημεία των κλιτύων, άρα πρόκειται για τα υψηλότερα δυνατά σημεία του υψώματος από τα οποία είναι εφικτή η απρόσκοπτη παρατήρηση των υπωρειών.
Η στρατιωτική οφρύς μπορεί να μην είναι η πιο βολική∙ μπορεί να είναι εκτεθειμένη, γιατί όποιος παρατηρεί, παρατηρείται κιόλας. Μπορεί κάποιος να προτιμᾴ ενστικτωδώς να αποσυρθῄ κάπου πιο ψηλά και απομονωμένα, στην τοπογραφική οφρύν, στο σημείο δηλαδή στο οποίο ο κορμός του υψώματος αλλάζει κλίση και μετατρέπεται στην πλάκα, οδηγώντας προς την κορυφή. Θα κέρδιζε σε υποκειμενικό αίσθημα ασφαλείας, θα έχανε όμως σε αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας. Θα νόμιζε ότι γνωρίζει πού είναι ο εχθρός, αλλά κάποια στιγμή ο εχθρός θα παρουσιαζόταν μπροστά του χωρίς να το καταλάβῃ.

Διερωτώμαι: άραγε στις συζητήσεις μας κάνουμε τον κόπο να κατέλθουμε από τα νεφελώδη ύψη της διανοητικής μας ασφάλειας μέχρι την εκτεθειμένη επιχειρηματολογική οφρύν; Ανταποκρινόμαστε στο διαλογικό μας καθήκον να παρατηρούμε το αντίπαλο επιχείρημα μέχρι τις υπώρειες, σε όλο το λογικό του βάθος, μέχρι την τελευταία συνεπαγωγή του, στα ισχυρά και αδύναμα σημεία του ομοίως; Μήπως αιφνιδιαστούμε κάποια στιγμή, γιατί έχοντας αποσυρθή λίγο πιο πάνω από την επιχειρηματολογική οφρύν, στην απατηλή ασφάλεια της διανοητικής οφρύος, συνηθίζουμε να επιτιθέμεθα σε σκιάχτρα και να ξεκοιλιάζουμε σακκιά με κρασί;

Η αΜ σε νεες περιπετειες - συγχωνευση με το Συνιστολογιο

Μετα απο εναν χρονο ιστολογικης αναΜορφωσης κανουμε μια ανασκοπηση των κατορθωματων μας και ξεκιναμε νεους δρομους

Η αναΜορφωση των 5 Ηπειρων και 7 θαλασσων ειναι ενα γεγονος, χαρη σε σκληρη δουλεια, εβδομαδες αϋπνιας, και ενα καλο λαδωμα στα καταλληλα προσωπα. Πορευθηκαμε παντα με συνθημα: αν εχουμε κανει εναν ακομα αναγνωστη δυστυχισμενο, εχουμε πετυχει τον σκοπο μας. Δεν χασαμε ευκαιρια να ριξουμε το επιπεδο μιας συζητησης. Παντα πιστευαμε στην καταρρακωση του ηθικου του μικρου ανθρωπου και στον εξευτελισμο των αδυνατων. Δεν αποφυγαμε χτυπηματα πισω απο την πλατη, κατω απο την ζωνη ή και κατω απο την φουστανελα. Πατησαμε καθε υποσχεση μας. Δεν αποφυγαμε καμμια συγκρουση αν ημασταν σιγουροι οτι οι δυναμεις μας ειναι συντριπτικα ανωτερες. Δεν εμπλακηκαμε σε μαχες αν υπηρχε η παραμικρη πιθανοτητα ηττας. Και πανω απ’ ολα δεν κρυψαμε τιποτα που θα μπορουσε ο αναγνωστης να μαθει με καποιο αλλο τροπο. Απαλλαξαμε ολους εσας απ΄οσα θα δυστυχουσατε αν γνωριζατε και σας ειπαμε ολα οσα θα θελατε να ακουσετε. Με λιγα λογια, φτιαξαμε ενα τιμιο ιστολογιο.

Σημερα η αναΜορφωση συνανταται με τον ετερο γιγαντα του ελληνικου διαδικτυου, το θρυλικο και πολυτραγουδισμενο Συνιστολογιο της Διανοησης, των Ποιητων και των Φιλοσοφων, με σκοπο να ανεβει σε νεα υψη και να κατελθει σε νεες αβυσσους. Συγχωνευομαστε λοιπον, παροτι δε χωνευομαστε, και ολα τα παλια αρθρα του Συνιστολογιου μεταφερονται μαζι με τα σχολια τους στην παρουσα σελιδα που θα ειναι γνωστη απο σημερα ως αναΜορφωση- Συνιστολογιο (και οχι παραμορφωση-Φρικηστολογιο οπως εσπευσαν να διαδωσουν μερικοι κακεντρεχεις). Continue reading ‘Η αΜ σε νεες περιπετειες - συγχωνευση με το Συνιστολογιο’

Ενα ακομα θυμα της καφριλας στους δρομους

Στην Αθηνα ο νομος της ζουγκλας ζει και βασιλευει. Ως ποτε θα ανεχεστε να ζειτε σαν τα αγρια ζωα, ω ανδρες Αθηναιοι? Ως ποτε θα ψηφιζετε κυβερνησεις και δημαρχους που αφηνουν την πολη σε τετοια χάλια?

Σκοτωθηκε σημερα μια αρχαιολογος στο κεντρο της Αθηνας περπατωντας σε πεζοδρομο απο καφρο με μοτοσυκλετα. Δεν θα μπω σε πολλες λεπτομερειες για την γυναικα που ηταν αποτι φαινεται σημαντικο και ενεργο μελος της αρχαιολογικης κοινοτητας. Οποιος και να σκοτωνεται ετσι αδικα, ειναι ενα τεραστιο κριμα.

Θα παρατηρησω ομως την τραγικη ειρωνεια οτι αυτη η γυναικα ειχε μιλησει συχνα για το χάλι του πεζοδρομου μεταξυ Πολυτεχνειου και Μουσειου ως μελος του Αρχαιολογικου Συμβουλιου. Ποια ηταν η απαντηση της Αθηνας σε ενα ατομο που αγωνιστηκε για την βελτιωση της πολης? Μα φυσικα να της προσφερει τον θανατο κατω απο τις ροδες ενος καφρου. Που οχι μονο δεν ξερει τι σημαινει πεζοδρομος, αλλα πηγαινε μαλιστα και τοσο γρηγορα που δεν μπορεσε να αποφυγει να δολοφονησει εναν πεζο!

Δεν βρισκω την παραμικρη δικαιολογια για αυτον τον καννιβαλο αλλα ουτε και για τους συναδελφους του που τρομοκρατουν τους πεζους σε καθε πεζοδρομο της χωρας. Δεν μπορω να διανοηθω πως σε μια δυτικη χωρα με κρατος και νομους, οι πεζοι πρεπει να μετακινουμαστε στα πεζοδρομια με τρομο για την φυσικη μας ακεραιοτητα. Ειμαι πραγματικα εξω φρενων και οχι μονο με τους καφρους οδηγους (στους οποιους αξιζει παραδειγματικη τιμωρια) αλλα ακομα περισσοτερο με την Τροχαια και την δημοτικη αστυνομια. Την αστυνομια που οχι μονο δεν κοβει ποτε κλησεις ακομα και για τις χειροτερες παραβασεις του ΚΟΚ, αλλα που κανει η ιδια χοντρες παραβασεις χωρις λογο! Continue reading ‘Ενα ακομα θυμα της καφριλας στους δρομους’

ΟΤΕ, Μαρφιν και Deutsche Telekom

Πως να μην ιδιωτικοποιειτε μια κρατικη εταιρεια

Η Deutsche Telekom φαινεται να ειναι στα τελευταια σταδια της εξαγορας σημαντικου μεριδιου στον ΟΤΕ. Οι αντιδρασεις απο ΜΜΕ και αντιπολιτευση ειναι οι συνηθισμενες. Κραυγες περι απωλειας εθνικης περιουσιας και ξεπουληματος, σχεδον απροκαλυπτος ρατσισμος του στυλ “Οι Γερμανοι ξαναρχονται”, καμποση παραπληροφορηση. Δεν θα συζητησω ιδιαιτερα εδω το οτι μια τετοια εξαγορα ειναι χρησιμη για την Ελλαδα ποικιλοτροπως. Πρωτα απολα θα εχουμε εισαγωγη τεχνογνωσιας απο μια κορυφαια εταιρεια τηλεπικοινωνιων. Θα εχουμε ελπιζω και εισαγωγη καλυτερης εξυπηρετησης πελατων, ντιζαϊν καταστηματων κτλ στα προτυπα που μας εχει συνηθισει η Deutsche Telekom. Θα εχουμε συσφιξη των οικονομικων σχεσεων Ελλαδας-Γερμανιας με την δημιουργια μιας εταιρειας που θα ελεγχει σχεδον ολοκληρη την Κεντροανατολικη Ευρωπη.

Κιομως, αν ξεπερασει κανεις λιγο την υστερια και την υστεροβουλια των αντιδρωντων, οι κινησεις της κυβερνησης για το πως θα γινει τελικα η πωληση σηκωνουν πολυ βαρια κριτικη. Εξηγουμαι:

Με την απελευθερωση των αγορων ενεργειας, τηλεπικοινωνιων κτλ ειναι συμφωνος σχεδον καθε οικονομολογος. Μερος αυτης της απελευθερωσης ειναι και η ιδιωτικοποιηση των εως τωρα κρατικων μονοπωλητων (με διαφορες προϋποθεσεις για εξασφαλιση του υγιους ανταγωνισμου). Ως εδω καλα. Αυτο ομως που σχεδον κανενας οικονομολογος δεν θα εβρισκε λογικο ειναι να πωλειται μια επιχειρηση σε μικρα κομματακια.

Υποθεσετε οτι μια εταιρεια ειναι χωρισμενη σε 100 μετοχες και οποιος κατεχει 51 εχει τον απολυτο διοικητικο ελεγχο. Οποιος κατεχει αυτες τις 51 μετοχες και θελει να τις πουλησει, θα ζητησει πολυ περισσοτερα χρηματα απο απλα 51 φορες την τιμη της μιας μεμονωμενης μετοχης.

Αυτο γιατι ο ελεγχος μιας εταιρειας εχει μεγαλη αξια. Ενα πακετο μετοχων που προσφερει αυτον τον ελεγχο προσφερει πολυ παραπανω απο τα μερισματα που λαμβανει ενας απλος μετοχος. Αυτος που κατεχει τις 51 μετοχες διοριζει το διοικητικο συμβουλιο και καθοριζει τις τυχες της εταιρειας. Εχει πλεονεκτηματα που κανενας αλλος μετοχος δεν εχει*.

Η ελληνικη κυβερνηση ομως μεχρι τωρα εχει πουλησει σχεδον καθε μεγαλη κρατικη επιχειρηση με τον στρουθοκαμηλιστικο τροπο των μετοχοποιησεων! Continue reading ‘ΟΤΕ, Μαρφιν και Deutsche Telekom’

Κατά του άρ. 4 παρ. 4 Συντ.

Μία από τις ωραίες εκείνες διατάξεις του όχι και τόσο πολυχρονεμένου ελληνικού Συντάγματος είναι το άρ. 4 παρ. 4 Συντ., το οποίο επιφυλάσσει την είσοδο στην ακριβή δημόσια υπηρεσία μόνο στους ημεδαπούς. Βέβαια, μετά την τσουναμοειδή επέλαση του ευρωπαϊκού δικαίου, η διάταξη αυτή έχει καταστή γράμμα κενό για τις περιπτώσεις των Ευρωπαίων πολιτών. Παραμένει όμως απολύτως ισχυρή για τους λεγόμενους πολίτες τρίτων χωρών. Η πρότασή μου είναι η αναθεώρηση της διάταξης ως εξής: «Mόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όποιες δημόσιες λειτουργίες εισάγεται σχετική εξαίρεση με ειδικούς νόμους».

Οι τριτοχωρικοί λοιπόν πολίτες, οι τριτοκοσμικοί του 21ου αιώνα, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα υψηλά καθήκοντα του Έλληνος δημοσίου υπαλλήλου. Ο γονότυπός τους δεν τους βοηθεί στην πρωτοκόλληση, σφράγιση, προώθηση, καταλογογράφηση, έγκριση, φωτοτύπηση, αρχειοθέτηση εγγράφων. Δεν διαθέτουν επαρκή πίστη στην πατρίδα για να αποκομίσουν τα απορρίμματά μας. Οι πρόγονοί τους δεν παρέχουν εχέγγυα για να διδάξουν αριθμητική στα παιδιά μας. Η ιστορία τους δεν είναι αρκετά ένδοξη για να μπορούν να παραλαμβάνουν τις φορολογικές μας δηλώσεις, μόνο και μόνο για να βρουν λάθη και παραλείψεις σε αυτές.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί φυσικά μια πολύ μεγάλη στρέβλωση στην αγορά εργασίας: το σύνολο των ημιμαθών και ημικαλλιέργητων Ελλήνων αποφοίτων Λυκείου και Πανεπιστημίου αναζητεί εναγωνίως, με την Απογευματινή, το Έθνος και άλλες τέτοιες φυλλάδες στο χέρι, «θέσεις», «διαγωνισμούς», «προκηρύξεις», «συμβάσεις».

Οι συνομήλικοί τους τριτοχωρίτες, παιδιά ενός κατώτερου Συντάγματος, απλώς δουλεύουν.

Για πολλά χρόνια η διαφορά εργαζομένων στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα ήταν διαφορά κομματική: ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Πλέον, βοηθούσης και της απλοχεριάς των κυβερνώντων, με ξένα κόλυβα πάντα, η διαφορά ολοένα γίνεται και εθνική:

Ελλάς Ελλήνων Δημοσίων Υπαλλήλων.

Πως μπορουν οι Ελληνες πολιτες να προωθησουν τα εθνικα θεματα?

Στην χωρα που μετρημενες παρατηρησεις ξενων ονομαζονται ανθελληνικο παραληρημα, μην περιμενετε σοβαρη και επιτυχημενη εξωτερικη πολιτικη

Ειδα στο ιστολογιο του Σπυρου οτι η Υπουργος Εξωτερικων Μπακογιαννη καλεσε μπλογκερ για συζητηση. Μια -ισως η βασικη- ερωτηση που φαινεται να τους εθεσε ειναι πως μπορουν οι Ελληνες χρηστες ιντερνετ να προωθησουν τα εθνικα θεματα στο διεθνες διαδικτυο.

Μου φαινεται εντυπωσιακο οτι για ενα τετοιο ερωτημα, δηλαδη ουσιαστικα για αφουγκρασμο της διεθνους κοινης γνωμης, κληθηκαν να απαντησουν ατομα που μενουν στην Ελλαδα, που πασχουν απο την γνωστη ελλειψη επαφης με τα τεκταινομενα στην λοιπη δυση που φερνει η σφιχτη εσωστρεφης αγκαλια του ελλαδικου χωρου. Χωρις καμμια διαθεση προσβολης των παιδιων που πηγαν στην συναντηση (και καλα εκαναν φυσικα), μου φαινονται απλα ελαφρα ακαταλληλο κοινο για τον δηλωμενο σκοπο. Η μανιωδης ομφαλοσκοπηση των Ελληνων ακομα και οταν θελουν να συνδιαλεχτουν με διεθνες κοινο και να κερδισουν την διεθνη κοινη γνωμη μου προκαλει απορια. Δεν προσπαθουμε να ακουσουμε την γνωμη των αλλων (των ξενων, κουτοφραγκων κτλ) και να δουμε πως θα τους δειξουμε οτι οι θεσεις μας συμφωνουν με το αισθημα δικαιου τους. Αντιθετα θελουμε να τους κανουμε και αυτους Ελληναρες με το ζορι, που θα βλεπουν το αυταποδεικτο των θεσεων μας χωρις κανενα ιδιαιτερο στοιχειο ή επιχειρημα. Εμεις ρε κρετινοι χτιζαμε Παρεθνωνες οταν εσεις εισασταν στα δεντρα! Στηριξτε λοιπον τις θεσεις μας και βουλωστε το!

Η συμπεριφορα των Ελληνων μου θυμιζει λιγο ατομα ακραιων ιδεολογιων που κανουν τοση παρεα με ατομα ιδιων πεποιθησεων που κατεβαινουν στις εκλογες με θεσεις φτιαγμενες να ικανοποιουν μονο τους πιο ακραιους εξ αυτων και περιμενουν το κομα τους να παρει 50%. Καθε φορα εκπλησσονται που πηραν 1%…

Αν με ρωτουσε εμενα κανεις το ερωτημα που εθεσε η ΥΠΕΞ θα απαντουσα μαλλον ως εξης:

ο καλυτερος τροπος να προωθησουν οι Ελληνες τα “εθνικα θεματα” στο διαδικτυο ειναι κατα κανονα βουλωνοντας το στομα τους!!

Continue reading ‘Πως μπορουν οι Ελληνες πολιτες να προωθησουν τα εθνικα θεματα?’