Θάνου κατά Τσακυράκη: μια δίκη στο αρχείο

Από την φιλόξενη ιστοσελίδα του Μπουξ Τζέρναλ:

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Νίκος Παρασκευόπουλος, Καθηγητής του Ποινικού δικαίου, είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρεωπιστώνεται η εισήγηση για την κατάληψη της Προεδρίας του Αρείου Πάγου από την κ. Βασιλική Θάνου το έτος 2015, τότε που κάποιοι συμπολίτες μας «ψήφισαν για πολίτευμα». Η κατάληψη της Προεδρίας του Αρείου Πάγου απετέλεσε για την κ. Θάνου το επιστέγασμα μιας 40ετούς υπηρεσίας στο δικαστικό σώμα, καθώς και στα συνδικαλιστικά όργανα αυτού.

Ιδιαιτέρως μνημονεύει την κ. Θάνου ο νομικός κόσμος της χώρας, δικαστικός, εισαγγελικός και δικηγορικός, για την μεγάλη και πολύμηνη δικαστική απεργία που είχε ενορχηστρώσει το 2012, καθώς και για την απροσδόκητη ερμηνεία που έδινε τότε στο άρ. 23 του Συντάγματος. Οφείλω βέβαια να παρατηρήσω, για την ιστορική ακρίβεια του πράγματος, ότι επί Προεδρίας της κ. Θάνου το φαινόμενο των αντισυνταγματικών δικαστικών απεργιών εξηλείφθη πλήρως και ότι η ερμηνεία του άρ. 23 επανέκαμψε εις τα ίδια. Ας μου επιτραπεί να την συγχαρώ.

Η κ. Θάνου, υπό την ιδιότητά της ως Προέδρου του Αρείου Πάγου, απέστειλε τον Ιούλιο του 2015 μια επιστολή στους Ευρωπαίους ομολόγους της, ενόψει του προκηρυχθέντος τότε δημοψηφίσματος. Η επιστολή αυτή προκάλεσε ενθουσιασμό ίσως σε κάποιους, υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια σε άλλους, εθνική ανάταση σε άλλους, θυμηδία τέλος σε κάποιους άλλους.

Ο κ. Σταύρος Τσακυράκης, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, συνέταξε ένα επικριτικό δημοσίευμα στο προσωπικό του ιστολόγιο με αφορμή την επιστολή αυτή. Η κ. Θάνου υπέβαλε έγκληση εις βάρος του κ. Τσακυράκη για το δημοσίευμα αυτό, όπως ήταν άλλωστε το νόμιμο δικαίωμά της και όπως συνηθίζουν να πράττουν οι ανώτατοι πολιτειακοί λειτουργοί σε κάποιου είδους χώρες. Ο κ. Παρασκευόπουλος αρνήθηκε ρητώς να ασκήση πειθαρχική δίωξη εις βάρος της κ. Θάνου για την έγκληση αυτή.

Continue reading ‘Θάνου κατά Τσακυράκη: μια δίκη στο αρχείο’

Ορθογραφικά ΙΙΙ: η αναπαράσταση των δυσφθόγγων

Εντάξει, ομολογώ ότι δεν υπάρχει λέξη δύσφθογγος (μέχρι μόλις τώρα τουλάχιστον). Αλλά η γλώσσα εξελίσσεται, νέες ανάγκες εμφανίζονται και μπορούμε να διατάζουμε τις λέξεις να μας υπηρετούν όπως θέλουμε.

Δύσφθογγος λοιπόν είναι ένας κακός και άτακτος φθόγγος τον οποίο δεν αναπαριστά ή δεν αναπαριστά ικανοποιητικά το υπάρχον αλφαβητικό μας σύστημα. Ο δύσφθογγος μπορεί να είναι αλλοδαπός, οπότε μικρό το κακό, γιατί καμία γλώσσα δεν υποχρεούται να αποδίδη τους φθόγγους των άλλων γλωσσών, είτε ημεδαπός, οπότε υπάρχει οπωσδήποτε κάποια αστοχία. Αλλά ατελή τα ανθρώπινα.

Θυμίζω ότι φθόγγος είναι απλώς ένας ήχος όπως ο ήχος [α], που συνήθως αντιστοιχεί σε ένα γράμμα, όπως είναι εν προκειμένω το γράμμα άλφα. Ο [α] συνεπώς είναι ένας εύφθογγος, που αντιστοιχεί αμφιμονοσήμαντα στο γράμμα του. Ένα τέλειο ζευγαράκι.

Σε γλώσσες όπως τα ελληνικά τέτοια ζευγαράκια είναι ο κανόνας, πράγμα που κάνει πολύ εύκολη την ανάγνωση. Αυτές είναι οι γλώσσες που, σε γενικές γραμμές, “διαβάζονται όπως γράφονται”, π.χ. ισπανικά ή γερμανικά, σε αντίθεση με τον φθογγολογικό συρφετό γλωσσών όπως τα αγγλικά ή τα γαλλικά. Η απόσταση μεταξύ φθόγγου και γράμματος υποδηλώνει προφανώς την μεγάλη φθογγολογική εξέλιξη της γλώσσας από τότε που αποκρυσταλλώθηκε το αλφαβητικό της σύστημα, γιατί, όταν πρωτογράφτηκε, υπήρχε προφανώς αντιστοιχία φθόγγου και γράμματος. Έτσι, τα τουρκικά π.χ., που αλφαβητίστηκαν πριν ούτε εκατό χρόνια, αποτελούν κατεξοχήν παράδειγμα γλώσσας που διαβάζεται όπως γράφεται.

Τα ελληνικά, που μας ενδιαφέρουν τώρα, σαν γενικά συντηρητική γλώσσα, δεν έχει απομακρυνθή και πάρα πολύ στην προφορά της από το γραπτό ίνδαλμα. Όμως, υπάρχουν και εδώ διάφορα θέματα, που συναρτώνται με την αναπαράσταση διαλεκτικών και κάποιων αλλοδαπών φθόγγων.

Continue reading ‘Ορθογραφικά ΙΙΙ: η αναπαράσταση των δυσφθόγγων’

ΑΠΛΗΤΗ 81-100

ΑΠΛΗΤΗ-81: Το άθροισμα δύο απείρων είναι άπειρο. Η διαφορά δύο απείρων δεν ορίζεται.

ΑΠΛΗΤΗ-82: Το κρασί αναφλέγεται στους 52 βαθμούς Κελσίου.

ΑΠΛΗΤΗ-83: ‘Υπέρτακτες” καλούνται οι πράξεις που είναι καλό να τις κάνουμε, αλλά δεν είναι κακό να μην τις κάνουμε.

ΑΠΛΗΤΗ-84: Ο πρώτος Έλληνας στον οποίο απονεμήθηκαν θεϊκές τιμές στην αρχαιότητα ήταν ο Λύσανδρος.

ΑΠΛΗΤΗ-85: Το τελετουργικό πλοίο του Δόγη της Βενετίας ωνομαζόταν Βουκένταυρος.

Guardi, Il Doge sul Bucintoro si dirige verso San Nicolò di Lido

Guardi, Il Doge sul Bucintoro si dirige verso San Nicolò di Lido

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 81-100’

Περί της κλίμακας εδωδιμότητας

Σας είχα υποσχεθή να αναπτύξω κάποια στιγμή πώς αντιλαμβάνομαι την ηθική κλιμάκωση των ειδών. Μπορούμε να βαθμολογήσουμε και εν συνεχεία να κατατάξουμε τα είδη ζωής σε μία κλίμακα, ονομαζομένη κλίμακα Θάλυς από τον ευρέτη της. Η κλίμακα αυτή βαθμονομείται από το μηδέν έως το άπειρο, ή τέλος πάντων συνεχίζεται και μετά το σημείο όπου βαθμολογείται ο άνθρωπος, για τον απλό λόγο ότι μπορούμε να φανταστούμε (και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε) ένα είδος ζωής με ιδιότητες τέτοιες που να συγκεντρώνη υψηλότερες βαθμολογίες από τον άνθρωπο.

Πάνω στην κλίμακα σημειώνονται διάφορα όρια, εκ των οποίων ενδιαφέρει ιδίως ο πήχυς εδωδιμότητας: κάθε είδος που τον υπερβαίνει δεν επιτρέπεται ηθικώς να χρησιμοποιηθή από τον άνθρωπο για λόγους γαστριμαργικούς. Άλλος τέτοιος πήχυς είναι π.χ. ο πήχυς πειραματισμού, ήτοι με ποια είδη ζωής επιτρέπεται να πειραματιστούμε και υπό ποιες προϋποθέσεις.

Η βαθμολόγηση τώρα διενεργείται επί τη βάσει κριτηρίων, στην εκτίμηση των οποίων, καθ’ όσον αφορά τις ανανθρώπινες μορφές ζωής, ιδιαίτερη σημασία έχει η συνδρομή της Ζωοηθολογίας. Μπορούμε να συζητήσουμε σχετικά με το ποια θα είναι τα κριτήρια αυτά, ποιο είναι το ηθικό βάρος καθενός και γιατί αποκλείεται το α ή το β και πιθανώς να υπάρξουν κάποιες επιμέρους διαφωνίες. Ωστόσο, λίγοι νομίζω θα διαφωνούσαν με ένα κατάλογο σημείων σαν τον ακόλουθο (όπου οι ιδιότητες δεν καταχωρίζονται κατ’ αξιολογική σειρά):

1. Νοημοσύνη,
2. Αυτοσυνειδησία,
3. Ικανότητα πόνου,
4. Συναίσθηση.

Continue reading ‘Περί της κλίμακας εδωδιμότητας’

Ξέρω πως θα ‘ρθει

Η τέχνη είναι μέσο έκφρασης για τους καλλιτέχνες. Πιο σωστά, μόνο για τους ταλαντούχους καλλιτέχνες. Για εμάς τους υπόλοιπους, που δεν ευλογηθήκαμε με ταλέντο πραγματικό, η τέχνη είναι αναμνήσεις. Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη  φορά που με πήγαν οι γονείς μου στην Επίδαυρο: Τρωάδες, με την Άννα Συνοδινού. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα σε κανονική όπερα (να με συμπαθάτε, η Λυρική δεν μετράει): Così fan tutte στην Staatsoper της Βιέννης – θυμάμαι την συνοδό μου και πού σταθήκαμε (διότι χρήματα υπήρχαν μόνο για Stehplatz). Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ο Κιμούλης στον Συρανό τότε παλιά στο Εθνικό (ήμουν μικρός ή ήταν ο Κιμούλης καλός τότε; ). Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα τον Ατσαλένιο Γίγαντα του Βερν, τη Δίκη, την Καμπάνα, τις Γραμμές των Οριζόντων. Θυμάμαι ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι του Μπρελ που με έβαλε να ακούσω η δασκάλα των Γαλλικών μήπως και τα συμπαθήσω λίγο (έπιασε παρεμπιπτόντως). Θυμάμαι ότι δεν πίστευα στα αυτιά μου όταν άκουσα πρώτη φορά τυχαία τον Lawrence Tibbett να τραγουδάει αυτό. Θυμάμαι τα πρόσωπα των κοριτσιών που κάθονταν δίπλα μου στην Μποέμ του Τζεφιρέλι στην ΜΕΤ.

Γι’ αυτό το μόνο που μπορώ να γράψω για τον Θάνο Ανεστόπουλο είναι όσα θυμάμαι από την τέχνη του. Όπως τον Κάφκα, τον Μπρελ και τον Μοτσαρτ, έτσι κι εκείνον δεν τον αισθάνομαι ούτε φίλο μου, ούτε συνοδοιπόρο μου, ούτε εκφραστή των ιδεών μου. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλός με τους συνεργάτες, τους φίλους ή τις φιλενάδες του. Δεν έχει σημασία τι κόμμα ψήφιζε ή ποιον θεό προσκυνούσε. Σημασία έχει τι θυμόμαστε από την τέχνη του.

Θυμάμαι την πρώτη συναυλία των Κρίνων που παρακολούθησα. Φοιτητής στη Κομοτηνή, μάλλον το 1997, στο μεγάλο αμφιθέατρο της Πανεπιστημιούπολης. Λίγα ήξερα και μου φαινόταν ότι ‘όλοι αυτοί’ είναι κακέκτυπα των Sisters of Mercy, αλλά με τράβηξε σχεδόν με το ζόρι μια κοπέλα. Θυμάμαι ακριβώς τι φορούσε και ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που μας έφερε μπροστά-μπροστά. Θυμάμαι ότι χάσαμε τα λεωφορεία και μείναμε τελευταίοι να αναρωτιόμαστε αν θα περάσει άλλο. Θυμάμαι ότι τότε έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο και για δύο εβδομάδες τα Κρίνα είχαν την τιμητική τους. Θυμάμαι ότι κάπως έτσι ξεκίνησε μια μικρή εμμονή με αυτή την μπάντα.

Θυμάμαι την συναυλία στο Ρόδον, παρέα με τον Αναγνωστόπουλο. Τότε που μιλούσε συνέχεια για τη γυναίκα του και όχι για τα παιδιά του. Πριν γίνει διαπρεπής ποινικολόγος έτρεχε μπροστά με τη νεολαία και κοπανιόταν αγρίως, τραυματίζοντας με το καλαβρυτινό μένος του όποιον άτυχο βρισκόταν δίπλα του. Τώρα κοπανιέται στα έδρανα και πού και πού κοπανιόμαστε και μαζί για να θυμηθούμε τα παλιά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα το γρατζουνισμένο cd με το Λιώνοντας μόνος, το Κάτω από το Ηφαίστειο και την Μουχλαλούδα. Ο Αναγνωστόπουλος μου το έφερε για να μάθω και τίποτα πέρα από τα άλμπουμ.  Θυμάμαι να περιμένω να πάρω εισιτήριο στο Ρόδον και να ντρέπομαι να πάρω μία από τις αφίσες της εισόδου. Μια κυρία που μόλις είχε κατεβάσει μία για το γιο της το κατάλαβε και κατέβασε μία και για μένα. Ακόμα στον τοίχο του εφηβικού μου δωματίου βρίσκεται. Θυμάμαι το Θάνο unplugged στο Closer να γκρινιάζει για το θόρυβο: ‘έγινε η βαβούρα σας συνήθειά μας’.

Θυμάμαι να κάθομαι με έναν συμφοιτητή μου σε έναν άθλιο μπλε καναπέ με μία τρισάθλια κιθάρα και να τραγουδάμε τις Μέρες Αργίας. Θυμάμαι το ίδιο τραγούδι να το παίζουν ένας Μαροκινός, ένας Σκωτσέζος, μια Ελβετίδα και δύο Έλληνες, επειδή άρεσε στον Σκωτσέζο (για την ακρίβεια του άρεσε το Μέρες Άργκιας, αλλά το ίδιο κάνει).

Τα Κρίνα δεν ήταν η καλύτερη μπάντα. Ένας -νομίζω- συνεργάτης τους είχε πει ότι καθένας ξεχωριστά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά όλοι μαζί είναι το κάτι άλλο. Το άλμπουμ Έγινε η απώλεια συνήθειά μας ήταν μία έκρηξη συμπιεσμένης δημιουργικότητας, αλλά πιο εντυπωσιακή ήταν η ωρίμανση και η μουσική πρόοδος της μπάντας. Ομοίως, ο Ανεστόπουλος δεν ήταν ο καλύτερος τραγουδιστής. Το στυλ του ή θα το αγαπούσες ή θα το μισούσες και κανείς δεν διασκέδαζε όταν ξεχνούσε τα λόγια και τραγουδούσε ό,τι να ‘ναι. Αλλά όπως είχε πει ένας παλιός και βαθύς γνώστης της όπερας που είχε ακούσει όλους τους μεγάλους: ‘ο Björling ήταν πάντα πολύ καλός, αλλά ο Corelli ήταν μία κακός και μία ανατριχιαστικός’. Ο Ανεστόπουλος στις καλές του ήταν ανατριχιαστικός. Και η ανατριχίλα δημιουργεί αναμνήσεις.

Ο θάνατος δεν είναι δα και τόσο τρομαχτικός όταν τον τραγουδάς όλη σου τη ζωή. Το ξέρεις πως θα ‘ρθει. Το θέμα είναι ποιο παλτό θα φοράς. Καλύτερα το φθαρμένο που αποδεικνύει ότι έζησες.

Τα μετάλλια των ισχνών αγελάδων, και το δίδαγμα τους

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο Βημα

Η Ελλάδα έχει κερδίσει φέτος στην Βραζιλία τα περισσότερα μετάλλια από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 και μετά. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι αθλητές μας δούλεψαν, μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και μείωσης των κρατικών δαπανών, επί το πλείστον μόνοι τους, αθόρυβα, δίχως ένα πανάκριβο “Σπίτι της Σκοποβολής” ή ιδιαίτερη κρατική αρωγή, ενίοτε και μακριά από την Ελλάδα. Χωρίς να εξάγουμε υπερβολικά γενικά συμπεράσματα απ’την σημαντική προσωπική επιτυχία μιας χούφτας Συνελλήνων, φαίνεται να έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα της νέας Ελλάδας που αναδύεται από τις στάχτες της κρίσης: εξωστρεφής, με αυτοπεποίθηση, αλλά αθόρυβη και μακριά απο τον κρατισμό του παρελθόντος.

Για τα ολυμπιακά κατορθώματα, όσο και τις άλλες, αθόρυβες, αλλά πολύ υπαρκτές, καθημερινές επιτυχίες των Ελλήνων, σημαντικό ρόλο παίζει το υλικό κληροδότημα των καλών εποχών προ κρίσης. Επηρεασμένοι από την μιζέρια της ύφεσης τείνουμε να το υποτιμούμε, αλλά οι φυσικές και πνευματικές υποδομές της χώρας παραμένουν σε υψηλά επίπεδα ανεπτυγμένης χώρας. Τα τελευταία χρόνια πληγώθηκε βαριά η άμεση δυνατότητα μας να παράγουμε εισόδημα (με σημαντικότερη απώλεια το τραπεζικό σύστημα), αλλά θεμελιώδεις παράγοντες, όπως οι φυσικές υποδομές και το ανθρώπινο κεφάλαιο που χτίστηκε επί δεκαετίες, ακόμα και με δανεικά, παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο. Όπως θα έλεγαν στο Braveheart, μπορεί να χάσουμε τις κατασκευαστικές, αλλά δεν θα χάσουμε τους αυτοκινητόδρομους που έφτιαξαν.

Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι πως τα θεμελιώδη της χώρας μας αντιστοιχούν πια σήμερα σε υψηλότερο εισόδημα από αυτό που (δεν) απολαμβάνουν οι κάτοικοι της.

Αφού λοιπόν οι (φυσικές και άυλες) υποδομές λίγο πολύ υπάρχουν, αυτό που μετράει μεσομακροπρόθεσμα είναι ο κόπος των Ελλήνων: η όρεξη που έχουμε για τίμια, σκληρή δουλειά, η εξωστρέφεια μας, η δυνατότητα να σκεφτόμαστε και να πράττουμε με παγκόσμια πρότυπα και μεγάλους χρονικούς ορίζοντες. Περιέργως, η κρίση έχει συντελέσει σημαντικά στο να προσεγγίσουμε τον σύγχρονο κόσμο, όσον αφορά την νοοτροπία μας. Η “φούσκα” μας έδωσε υποδομές και πόρους, η κρίση μας καθάρισε το μυαλό, μας δίδαξε πώς να εκτιμήσουμε τους πόρους και να μην τους σπαταλούμε. Σχηματικά, προ κρίσης, οι αθλητές έβλεπαν μικρά, μπορεί να βολευόνταν με μια κρατική χορηγία, μπορεί να ονειρεύονταν να πάρουν ένα μικρό κομματάκι από την σχετικά μεγάλη εγχώρια πίτα, τους αρκούσε να είναι πρώτοι στο ελληνικό χωριό. Με την κρίση, ο ελληνικός χώρος μίκρυνε, τα όνειρα μεγάλωσαν δια της βίας, οι αθλητές μας αναγκάστηκαν να γίνουν πρώτοι στις παγκόσμιες μητροπόλεις, γιατί απλούστατα η εγχώρια πίτα δεν φτάνει πια.

Ακόμα και η χιλιο-λοιδορούμενη μετανάστευση των Ελλήνων προς υγιέστερες ευρωπαϊκές οικονομίες, έχει κάνει και βαθύ καλό (κάτι που θέλει ολόκληρο άρθρο). Προ κρίσης, ο νοητός ορίζοντας δράσης των περισσότερων Αθηναίων σταματούσε κάπου στον Άγιο Στέφανο προς Βορρά, ίσως στις Κυκλάδες προς Νότο. Σήμερα στους νέους Έλληνες γίνεται όλο και πιο φυσικό να μελετούν ευκαιρίες στο Λονδίνο, στην Ζυρίχη ή το Πάλο Άλτο. Αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν λιγότερο με την γενιά μεταναστών του ’60 που αναζητούσε ψωμί στις γερμανικές φάμπρικες, και περισσότερο με καλοεκπαιδευμένους Βρετανούς του 1870, που αναζητούσαν ευκαιρίες σε κάθε γωνιά της παγκόσμιας αυτοκρατορίας, αντί να ανταγωνίζονται εξίσου καλοεκπαιδευμένα άτομα στο μικρό βροχερό πυκνοκατοικημένο νησί τους.

Για να ανέβει η οικονομία μας και να συναντήσει το δυναμικό μας, για να προσεγγίσει το (χαμηλό πια) εισόδημα μας τις (πλούσιες ακόμα) δυνατότητες μας, το στοίχημα είναι διπλό:

Από την μία να βελτιώσουμε τις βραχυπρόθεσμες συνθήκες στην χώρα, πριν παρακμάσουν τα μακροπρόθεσμα θεμελιώδη. Να καθαρίσουμε το πεδίο για να δράσουν και αναδειχτούν οι άριστοι, πριν προχωρήσει τόσο η κρίση που ξεχάσουν τι σημαίνει αριστεία. Να στήσουμε ταχύτατα ένα δίκαιο, αποτελεσματικό κράτος που να μην μπλέκεται στα πόδια των τίμιων πολιτών, πριν πάρουν όλοι τα πόδια τους να φύγουν — και μείνουν μόνο όσοι ξέρουν να «ελίσσονται».

Από την άλλη, όταν αρχίσει να βελτιώνεται η οικονομία, να μην ξεχάσουμε τα διδάγματα της κρίσης. Να μην γυρίσουμε ποτέ στην εσωστρέφεια και στην μιζέρια του κρατισμού. Ακόμα και όταν αποκτήσει η χώρα πόρους, να μην τους ρουφάει πάλι το κράτος για να τους κατανέμει με στενόμυαλα, λαϊκιστικά ή κομματικά κριτήρια, αλλά να τους αποδίδει πίσω στους πολίτες. Όχι άλλα Παλάτια στην Άμμο, αλλά χαμηλότερους φόρους για όλους.

Δυστυχώς, τόσο στο θέμα της καλλιέργειας, επιβράβευσης και αξιοποίησης της αριστείας, όσο στην λιτή, αποτελεσματική, σπαρτιάτικη διακυβέρνηση, υπάρχουν γωνιές στην κοινωνία που πεισματικά αρνούνται να δεχτούν το δίδαγμα της κρίσης (βλ. π.χ. αμετανόητους που υπονοούσαν ότι το κράτος υποχρεούται να χτίσει σύγχρονα σκοπευτήρια σε κάθε επαρχιακή πόλη!). Δυστυχέστερα, αυτά τα κοντόφθαλμα και αναχρονιστικά ένστικτα φαίνεται να κυριαρχούν συντριπτικά στην σημερινή διακυβέρνηση των Ελλήνων.

Ο δεκαεπταετής εκλογέας

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιδιώκει να καταβιβάση το κατώτατο όριο του δικαιώματος του εκλέγειν στα 17 έτη (από 18 που είναι σήμερα). Πρόκειται φυσικά για μια πρόταση απολύτως σύμφωνη με την σοσιαλεθνικιστική ιδεολογία της, αλλά και με τους ειδικώτερους εκλογικούς και μικροκομματικούς σχεδιασμούς της. Το γλείψιμο στους πιτσιρικάδες αποτελεί προνομιακό πεδίο για τον ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον από τότε που η κομματική τους φυλλάδα κυκλοφορούσε το 2008 με χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο με την καμμένη Αθήνα και “αντικάλαντα”.

Τι δέον ψηφίζειν όμως επί της προτάσεως αυτής; Ιδού μερικές σκέψεις:

Καταρχάς, να βάλουμε κάτω τα δεδομένα. Σήμερα ζουν στην Ελλάδα περί τους 100.000 17ρηδες (γεννήσεις 1999: 100.643). Αυτή είναι η νέα εκλογική πελατεία που θέλει να κολακεύση ο Τσίπρας και οι συν αυτώ, προσδοκώντας γύρω στις 30.000-40.000 ψήφους για το κόμμα τους, αν αφαιρέσουμε την αποχή και τις ψήφους των άλλων κομμάτων. Συγκριτικά, δεν είναι κάτι το πολύ σπουδαίο εκλογικά, αν αναλογιστούμε ότι τις εκλογές του Σεπτ 2015 τις κέρδισαν οι ΣΥΡΙΖΑίοι με περιθώριο 400.000 ψήφους.

Continue reading ‘Ο δεκαεπταετής εκλογέας’

Υπέρ της απλής αναλογικής ΙΙ

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω την αναγκαιότητα της απλής αναλογικής ως μόνου συνταγματικώς θεμιτού εκλογικού συστήματος. Έχω συζητήσει κατά καιρούς επιμέρους όψεις του θέματος, όπως τον εκλογικό πήχυ του 3%, τους κανόνες λήψεως αποφάσεων εντός της Βουλής και την γεωγραφική εκλογική ισότητα. Εδώ θα συνοψίσω κάποια επιχειρήματα, θα προβώ σε διευκρινίσεις και θα συντρίψω τσάκα τσάκα τους διαλογικούς μου αντιπάλους.

Πάμε:

1. Η απλή αναλογική έχει προεξέχον ηθικοπολιτικό βάρος ως αίτημα, τέτοιο που δεν έχει κανένα άλλο εκλογικό σύστημα. Αντιθέτως, κάθε εκλογικό σύστημα στιγματίζεται αρνητικά τόσο περισσότερο, όσο απέχει από την απλή αναλογική: το πλειοψηφικό για παράδειγμα αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. Δεν είναι ίσα κι όμοια. Αναλογικότητα σημαίνει ισότητα, που σημαίνει δικαιότητα. Νιώστε λίγο.

2. Ισότητα της ψήφου σημαίνει ισοσθένεια της ψήφου. Ότι κάθε ψήφος συνυπολογίζεται εξίσου κατά την μετατροπή των ψήφων σε έδρες. Ότι μία ψήφος ισούται με μία ψήφο (με την επιφύλαξη εύλογων τεχνικών περιορισμών). ότι το εκλογικό σύστημα μεταγλωττίζει το ποσοστό των ψήφων σε ίσο κατά το δυνατόν ποσοστό επί των εδρών.

Αλλά μην ακούτε εμένα, διαβάστε το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο στην υπ’ αριθμ. 11/1994 απόφασή του:

Η ελευθερία βέβαια του κοινού νομοθέτη κατά τη θέσπιση του εκλογικού συστήματος τελεί υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως της καθιερούμενης από το Σύνταγμα αρχής της ισότητας του εκλογικού δικαιώματος, το μεν και κυρίως, ως ειδικότερης μορφής της γενικής αρχής της ισότητας των Ελλήνων πολιτών ενώπιον του νόμου που πηγάζει από το άρθρο 4, το δε ως αρχής συνυφασμένης με την αρχή της καθολικότητας της ψήφου, που πηγάζει από το άρθρο 51 παρ. 3 του Συντάγματος. Σύμφωνα δε με την αρχή αυτή της ισότητας του εκλογικού δικαιώματος όλοι οι εκλογείς είναι ίσοι κατά την ψήφο με την έννοια: […] και γ) ότι κάθε ψήφος έχει ίση νομική δύναμη (αρχή της ισοδυναμίας της ψήφου).
Η αρχή της ισοδυναμίας της ψήφου σημαίνει ότι η ψήφος κάθε εκλογέα ασκεί την ίδια επιρροή στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος και επομένως η ίδια εκλογική δύναμη, δηλαδή ο αυτός αριθμός εγκύρων ψηφοδελτίων ασκεί την ίδια επιρροή στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος στην ίδια εκλογική περιφέρεια, με το ίδιο σύστημα κατανομής εδρών και κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

[Αδιάφορο αν το ίδιο το ΑΕΔ εφαρμόζει όσα ορθά εξαγγέλλει. Η μείζων πρόταση του δικανικού συλλογισμού είναι εκεί]
΄
Το ξεκαθαρίσαμε κι αυτό λοιπόν.

Continue reading ‘Υπέρ της απλής αναλογικής ΙΙ’

Αυτεπίστροφοι φόροι ή η εξόντωση των κουλάκων

Λίγο διαφορετικη εκδοση δημοσιευτηκε στην Καθημερινη

Κάποιος βγάζει €7000, τον φορολογούμε και παίρνουμε 3000.
Μην μου πείτε ότι δεν ζει καλά με 3000!

Βουλευτής Γ. Κυρίτσης, αιτιολογεί την φορολογική πολιτική της κυβέρνησης

Κάθε φορά που αυξάνεται ένας φόρος, οπουδήποτε στον πλανήτη, σκοτεινοί «προφήτες» προβλέπουν αυτεπίστροφη καταστροφή. Σαν μπούμερανγκ που αντί να χτυπήσει το θήραμα, επιστρέφει και σκοτώνει τον κυνηγό, η ζημιά του φόρου στην οικονομία είναι τέτοια που τα συνολικά φορολογικά έσοδα θα πέσουν. Στην πραγματικότητα σπάνια βρίσκουμε ακλόνητα στοιχεία αυτεπίστροφου φόρου (βλ. καμπύλη Λάφφερ), αλλά φαίνεται ότι η οικονομική πολιτική μας καταφέρνει το ακατόρθωτο: πάμε για ένα νέο αρνητικό ρεκόρ.

Η προφητεία της αυτεπίστροφης φορολογίας οφείλεται συνήθως είτε σε παρανόηση είτε σε προσωπικό συμφέρον. Κάθε φόρος φυσικά βλάπτει σε πρώτο επίπεδο αυτούς που τον πληρώνουν (σε δεύτερο μπορεί να ωφελεί, αν χρηματοδοτεί απαραίτητες δημόσιες δράσεις), αλλά πολύ σπάνια οπισθοκροτεί τόσο που βλάπτει αυτόν που τον καθορίζει: καμμία κυβέρνηση δεν είναι τόσο αυτοκαταστροφική που να θέλει ταυτόχρονα χαμηλότερα έσοδα και δυσαρεστημένους ψηφοφόρους.

Για να ξεκαθαριστεί πόσο δύσκολο κατόρθωμα είναι η αυτεπίστροφη φορολογία, αρκεί το παράδειγμα του πετρελαίου θέρμανσης. Η αύξηση του φόρου οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση της ζήτησης και ριζική στροφή σε συχνά υποδεέστερες μεθόδους θέρμανσης (όπως φαίνεται με γυμνό οφθαλμό χειμωνιάτικες μέρες στην Αθήνα). Όσο ισχυρά όμως και να αντέδρασαν οι πολίτες στην αύξηση του φόρου, τα συνολικά φορολογικά έσοδα ανέβηκαν, δεν έπεσαν (βλ. Γ. Παλαιολόγος «Ο 13ος Άθλος του Ηρακλή»).

Ακόμα και στην διαβόητη περίπτωση του ΦΠΑ (από τους υψηλότερους στην ΕΕ) δύσκολα καταδεικνύεται αρνητικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Γιατί δεν φτάνει να μετρήσουμε απλά αν τα φορολογικά έσοδα έπεσαν μετά την αύξηση του ΦΠΑ. Ταυτόχρονα έγινε πλήθος άλλων μεταβολών που ζημίωναν την ελληνική οικονομία, και είναι εξαιρετικά δύσκολο να απομονώσεις το αποτέλεσμα κάθε μεταβολής ξεχωριστά (όπως δείχνει και η διαβόητη υπόθεση του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή).

Στην περίπτωση Ryanair όμως, τυχόν οικονομικοί ντετέκτιβ θα έβρισκαν ξεκάθαρα μια καπνισμένη κάνη. Εξαιτίας του φόρου 12 ευρώ ανά επιβάτη που επιβάλλει το ελληνικό κράτος στις αεροπορικές, η γνωστή για την ολιγάρκεια της εταιρεία, αποφάσισε να περικόψει τα δρομολόγια προς Ελλάδα. Η συνολική ζημιά για την χώρα από τις χαμένες αφίξεις είναι ξεκάθαρα μεγαλύτερη από το όφελος του φόρου.

Βλέπουμε ακραίο παράδειγμα μας παραδοσιακής στην χώρα τάσης (νομικίστικη προέλευσης;), μια υπηρεσία να παίρνει μέτρα με
(α) μοναδικό γνώμονα το στενό εισπρακτικό της συμφέρον, το οποίο και
(β) βλέπει εντελώς μυωπικά, αγνοώντας αποτελέσματα δεύτερου επιπέδου («γενικής ισορροπίας» στα οικονομικά).

Τυπικά, μια υπηρεσία ή υπουργείο που θέλει να παρουσιάσει «έργο» παίρνει μέτρα με άμεσο όφελος για την ίδια, που όμως προκαλεί καθαρή ζημία στην χώρα συνολικά, και σε ορισμένες περιπτώσεις βλάπτει ακόμα και την δημόσια τσέπη καθαυτή. Τυπικό παράδειγμα η εθελούσια έξοδος υπεράριθμων υπαλλήλων σε ΔΕΚΟ, που μείωνε μεν το μισθολογικό κόστος, αλλά αύξανε την επιβάρυνση για τα ασφαλιστικά ταμεία, που τελικά πάλι το ίδιο κράτος καλείται να πληρώσει, και ίσως με μεγαλύτερο κόστος!

Στον τουρισμό, τα 12 ευρώ του αεροπορικού τέλους είναι αμελητέα μπροστά στα τουλάχιστον 700 ευρώ που φέρνει ο επισκέπτης στην ελληνική οικονομία συνολικά (γι’αυτό π.χ. στα Χανιά οι ξενοδόχοι συνειδητά επιδοτούν τις αφίξεις της Ryanair!). Αλλά ακόμα και μόνο την τσέπη της να κοιτάζει η κυβέρνηση, φέρεται σαν να αγνοεί τα τουλάχιστον 300 ευρώ αυξημένου ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος που αποφέρει στα κρατικά ταμεία κάθε τουρίστας.

Κάνοντας σωστούς λογαριασμούς χωρίς ιδεοληψία δεν θα ορίζαμε φόρους για τα μάτια του κόσμου αλλά θα κοιτούσαμε το συνολικό αποτέλεσμα στην οικονομία: αν ήταν αρνητικό, όπως είναι ξεκάθαρο στην περίπτωση Ryanair, θα τον καταργούσαμε.

Δυστυχώς αντί για κατάργηση ζημιογόνων φόρων, η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε τόσο δραματική αύξηση φόρων και εισφορών (έως και 600%!) που μόνο σε αύξηση διαφθοράς ή/και μετανάστευση εισοδημάτων μπορεί να οδηγήσει. Η επιβάρυνση στα υψηλά εισοδήματα είναι τέτοιας σκληρότητας που γίνεται τιμωρία, όχι απλή συνεισφορά στο κοινό καλό, αρχίζοντας να θυμίζει την εξόντωση των κουλάκων απ’τον Στάλιν

Αντί να δουν τα γουρούνια τους να κατάσχονται, πολλοί αγρότες προτιμούσαν να τα σφάξουν και να τα φάνε, έτσι ώστε, μέχρι το 1935 τα ζωντανά της ΕΣΣΔ μειώθηκαν στο μισό σε σχέση με το 1929. Αλλά το σύντομο όργιο φαγητού ακολουθήθηκε από παρατεταμένη, βασανιστική πείνα.
Ν. Φέργκιουσον, Ο Πόλεμος στον Κόσμο

Οι κουλάκοι όμως δεν είναι ηλίθιοι να τιμωρούνται αμίλητοι — ψηφίζουν με τα πόδια τους. Πρώτη φορά ακούς Έλληνες που βγάζουν 40 ή 80 χιλιάδες ευρώ ετησίως να σκέφτονται την μετανάστευση για να ανταπεξέλθουν των υποχρεώσεων τους χωρίς να χρειάζεται να κλέβουν το κράτος. Μπορεί να είναι ευρέως διαδεδομένα στην Ελλάδα τα συμπλέγματα φθόνου που εμφανίζουν την μεσαία/ανώτερη εισοδηματική τάξη ως ανάξια συμπάθειας, αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι οι ευμαρείς είναι φορολογικά απαραίτητοι, το βαρύ πυροβολικό της καταβολής φόρων.

ΟΚ, φατε τους πλουσιους τωρα. Του χρονου τι θα φατε;

Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να διώξει κάθε άτομο υψηλού εισοδήματος και κάθε επιχείρηση που φέρνει έσοδα στην χώρα, δεν θα δημιουργήσουμε έναν Μαρξιανό παράδεισο που όλοι θα έχουμε «σύμφωνα με τις ανάγκες μας», αλλά Χομπσιανή κόλαση «όλοι εναντίον όλων», μια πραγματικά επικίνδυνη κατάσταση ανακυκλούμενης φτώχειας και μιζέριας. Ας ελπίσουμε ότι αυτό είναι ένα αρνητικό ρεκόρ που ακόμα και η πιο ιδεοληπτική κυβέρνηση δεν θέλει να σπάσει.

Not their finest hour ή οι ψεκασμενοι κερδιζουν στην πατριδα της κοινοβουλευτικης δημοκρατιας

Συντομευμενη εκδοση δημοσιευτηκε στα Νεα

Upon this battle […] depends our own British life,
and the long continuity of our institutions and our Empire.
[…] if the British Empire and its Commonwealth last for a thousand years,
men will still say, This was their finest hour.

W. Churchill

The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter.
παλι, W. Churchill

Ποτέ στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έγινε τόση ζημιά, σε τόσο πολλούς, από τόσο λίγους. Για λίγες ψήφους λοιπόν, η Βρετανία μπαίνει στον δρόμο για το άγνωστο. Με κακή διαχείριση του ζητήματος πανευρωπαϊκά (και δεν έχουμε δει πολύ καλή ώς τώρα) τα σκοτεινά σενάρια κυριολεκτικά τρομάζουν: από διάλυση της Βρετανίας μέχρι αποσάθρωση της ΕΕ. Continue reading ‘Not their finest hour ή οι ψεκασμενοι κερδιζουν στην πατριδα της κοινοβουλευτικης δημοκρατιας’

Ο Πλάτων περί υπερβολοειδούς προεξοφλήσεως

Λέει ο παππούς ο Πλάτωνας στο 356Α-Β του Πρωταγόρα, διά στόματος Σωκράτους (που διηγείται μια υποθετική ερώτηση τρίτου):

πολὺ διαφέρει, ὦ Σώκρατες, τὸ παραχρῆμα ἡδὺ τοῦ εἰς τὸν ὕστερον χρόνον καὶ ἡδέος καὶ λυπηροῦ, μῶν ἄλλῳ τῳ, φαίην ἂν ἔγωγε, ἢ ἡδονῇ καὶ λύπῃ; οὐ γὰρ ἔσθ᾽ ὅτῳ ἄλλῳ. ἀλλ᾽ ὥσπερ [356b] ἀγαθὸς ἱστάναι ἄνθρωπος, συνθεὶς τὰ ἡδέα καὶ συνθεὶς τὰ λυπηρά, καὶ τὸ ἐγγὺς καὶ τὸ πόρρω στήσας ἐν τῷ ζυγῷ, εἰπὲ πότερα πλείω ἐστίν. ἐὰν μὲν γὰρ ἡδέα πρὸς ἡδέα ἱστῇς, τὰ μείζω ἀεὶ καὶ πλείω ληπτέα: ἐὰν δὲ λυπηρὰ πρὸς λυπηρά, τὰ ἐλάττω καὶ σμικρότερα: ἐὰν δὲ ἡδέα πρὸς λυπηρά, ἐὰν μὲν τὰ ἀνιαρὰ ὑπερβάλληται ὑπὸ τῶν ἡδέων, ἐάντε τὰ ἐγγὺς ὑπὸ τῶν πόρρω ἐάντε τὰ πόρρω ὑπὸ τῶν ἐγγύς, ταύτην τὴν πρᾶξιν πρακτέον ἐν ᾗ ἂν ταῦτ᾽ ἐνῇ: ἐὰν [356c] δὲ τὰ ἡδέα ὑπὸ τῶν ἀνιαρῶν, οὐ πρακτέα. μή πῃ ἄλλῃ ἔχει, φαίην ἄν, ταῦτα, ὦ ἄνθρωποι; οἶδ᾽ ὅτι οὐκ ἂν ἔχοιεν ἄλλως λέγειν.

Continue reading ‘Ο Πλάτων περί υπερβολοειδούς προεξοφλήσεως’

35 σχόλια για το Καινοτόμο Σύνταγμα

Δημοσιεύθηκε στις 05Ιουν16 η πρόταση “Ένα Καινοτόμο Σύνταγμα για την Ελλάδα” των Αλιβιζάτου/Βουρλούμη/Γεραπετρίτη/Κτιστάκι/Μάνου/Σπυρόπουλου (ΚαινΣ). Τέσσερις νομικοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου στο Δημόσιο Δίκαιο, και δύο επιχειρηματίες με μεγάλη πείρα ζωής και πολιτική συμμετοχή κατέστρωσαν ένα πολύ ενδιαφέρον, ριζοσπαστικό σε πολλά σημεία του, συνταγματικό σχέδιο για τον αιώνα μας. Περιττεύει να πω πόσο εκτιμώ την δημόσια παρουσία πολλών από αυτούς, γιαυτό και διάβασα με πολύ ενδιαφέρον την αναθεωρητική τους πρόταση.

Θα ήθελα στην ανάρτηση αυτή να σχολιάσω μερικά σημεία της, τα περισσότερα επικριτικά. Το έχουμε αυτό εμείς οι γκρινιάρηδες, ψάχνουμε να βρούμε το κάρφος στον οφθαλμό του άλλου για να κάνουμε τον έξυπνο. Στην πραγματικότητα, το θεωρώ μια πολύ ερεθιστική βάση συνταγματικής συζήτησης και περιμένω με ανυπομονησία την δημοσίευση και της αιτιολογικής της έκθεσης.

Περισσότερο ίσως και από τις προτάσεις του, το ΚαινΣ εκπλήσσει και πρωτοτυπεί με την σιωπή του: όντας πολύ πιο συνοπτικό από το ισχύον (11.500 λέξεις έναντι 25.000) παραλείπει σιωπηρά πολλές διατάξεις του σημερινού μας Συντάγματος, από τους ενόρκους μέχρι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους μέχρι τα περίπλοκα κωλύματα εκλογιμότητας. Δεν έχω ελέγξει όλες αυτές τις παραλείψεις, αλλά υποψιάζομαι ότι εκεί έγκειται πολλή από την καινοτομία της κρινόμενης πρότασης. Όχι απαραιτήτως για καλό πάντα.

Continue reading ’35 σχόλια για το Καινοτόμο Σύνταγμα’

Υπέρ της χορτοφαγίας ΙΙ: το οικολογικό επιχείρημα

Το οικολογικό επιχείρημα κατά της κρεοφαγίας δεν είναι το ισχυρότερο, αλλά είναι και έγκυρο και αληθές και πειστικό από μόνο του κιόλας.

Η βασική τριάδα του είναι η εξής:

1. Η δυτική κατανάλωση κρέατος δεν είναι επιβιώσιμη.

Μελετώντας την κατά κεφαλήν κρεοφαγία (και διατηρώντας μια μικρή επιφύλαξη για την αξιοπιστία των δεδομένων), διαπιστώνουμε (καμία έκπληξη!) ότι πολύ κρέας τρώνε οι πλούσιες χώρες, με πρωταθλήτριες την Ν. Ζηλανδία, την Δανία και το Λουξεμβούργο, που κινούνται πάνω από το όριο των 140 κιλών ετησίως. Αυτό σημαίνει κοντά στα 400 γραμμάρια (μικτού, δηλαδή και με κόκαλα, λίπη κλπ, αλλά και προοριζόμενου για κατοικίδια) κρέατος την ημέρα. Έλεος ρε φίλε.

Από την μια ντουζίνα χώρες που καταναλώνουν πάνω από 100 κιλά κρέατος ετησίως, όλες (πλην δύο καραϊβικών και της Μογγολίας! Κυνηγάνε ακόμα καβάλα στ’ άλογα οι ταμερλάνοι φαίνεται) ανήκουν σε ΕΕ και αγγλοσαξωνικό κόσμο. Το κρέας είναι ακριβό.

Εντύπωση προκαλεί επίσης η χαώδης διακύμανση, από τα 5 κιλά της υποηπείρου Ινδίας στα 52 της Κίνας στα 80 περίπου Ελλάδας και Γερμανίας μέχρι τα 125 των ΗΠΑ. Δεδομένου του τεράστιου περιθωρίου αύξησης της κρεοφαγίας που επαπειλείται σε μεγάλες πληθυσμιακά χώρες (: Ινδονησία 8 κιλά, Πακιστάν 12, Τουρκία 19), αντιλαμβάνεται κανείς ότι το κρέας δεν φτάνει για όλους. (και δεν εννοώ τα παρόντα επίπεδα παραγωγής του, αλλά και τα δυνητικά, βλ. υπό 3) Όσο πλουσιώτερη γίνεται μια χώρα, τόσο αυξάνει η κρεατική ζήτηση, αν δε μάλιστα οι νεοεισερχόμενοι στην λέσχη των ευμαρών θελήσουν να αντιγράψουν τα δυτικά επίπεδα κατανάλωσης κρέατος (πράγμα που συνιστά εύλογη υπόθεση), δημιουργείται πολύ σοβαρό οικολογικό πρόβλημα. Αν όλος ο πλανήτης έτρωγε όσο κρέας τρώμε εμείς, η κρεοφαγία θα αποκτούσε αίφνης πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Πίνακας από το modernfarmer.com.

Πίνακας από το modernfarmer.com.

Continue reading ‘Υπέρ της χορτοφαγίας ΙΙ: το οικολογικό επιχείρημα’

Περί της χρήσεως πλαστικού χρήματος

Η χρήση πλαστικού χρήματος έχει πολλά και σπουδαία πλεονεκτήματα, τόσο για τους χρήστες, όσο και για το κράτος: απαλλάσσει από την τυραννία των μετρητών (έχω αρκετά λεφτά; τα έχω σε βολικές υποδιαιρέσεις; είναι στο κατάλληλο νόμισμα; κι αν τα χάσω;), ενώ επιπλέον καταγράφει κάθε συναλλαγή και άρα περιορίζει δραστικά την φοροδιαφυγή.

Στα σοβαρά τώρα, μπορείτε να φανταστήτε τα δισέγγονά σας να κυκλοφορούν με πουγκάκια γέμοντα ντιντινιζόντων νομισμάτων; Εγώ όχι.

Είναι από την άλλη μεριά βέβαιο ότι οι καταναλωτές χρήματος (γιατί αυτό είμαστε όλοι όσοι χρησιμοποιούμε χρήμα) δεν έχουν κάποιου είδους απαίτηση στην συγκεκριμένη μορφή του χρήματος: αν θα είναι δραχμή ή ευρώ, αν οι υποδιαιρέσεις του θα είναι 5, 10, 50, 100 ή κάτι άλλο κλπ. Αυτά έχει την εξουσία να τα αποφασίση κυριαρχικά το κράτος.

Περασμένα μεγαλεία παραοικονομίας.

Περασμένα μεγαλεία παραοικονομίας.

Continue reading ‘Περί της χρήσεως πλαστικού χρήματος’

Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Από ποια τάξη πρέπει να διδάσκωνται τα σχολιαρόπαιδα τα αρχαία ελληνικά; Ή μήπως δεν πρέπει να τα διδάσκωνται ολωσδιόλου; Μήπως είναι πολύ δύσκολα και μπερδεύουν τα τρισχαριτωμένα κεφαλάκια των παιδιών μας; Ή μήπως, αντίθετα, είναι απαραίτητα για να μάθουν οι μαθητές τον Ορθό Λόγο, το Μέτρο και την Αρετή;

Ιδανικό ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος για να γίνουμε μπίλιες, παραδοσιοκράτες εναντίον κοσμοπολιτών, πατριώτες εναντίον μεταεθνικών, αρχαιόπληκτοι εναντίον εθνομηδενιστών, φιλόλογοι εναντίων πάντων.

Θα ήθελα να περιοριστώ πιο πολύ στους κοινούς τόπους όλων όσων συμμετέχουμε σε αυτήν την συζήτηση:

1. Τα Αρχαία είναι καύλα.

Τα Αρχαία είναι τέλεια. Δεν υπάρχει πραγματικά καλός μαθητής που να μην αγαπά τα Αρχαία. Δεν χωρεί επ’ αυτού συζήτηση. Όσοι αντιτίθενται στην διδασκαλία τους πρώτα θα μου φέρουν τον έλεγχό τους.

Continue reading ‘Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση’

Μια εικόνα, (το ίδιο πρωτόγονοι επί) 200 χρόνια

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο Book’s Journal. Δυστυχως αυτοι οι απιθανοι τυποι εδωσαν παλι αφορμη να γινει επικαιρο

Υπουργειο Υγειας. Υγειας λεμε.

Δύσκολα βλέπεις τόσα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, και ειδικά επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, συμπυκνωμένα σε μια εικόνα. Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής καπνίζει άνετος σε κλειστό χώρο, κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου, επιδεικνύοντας εντυπωσιακή τριπλή αδιαφορία: Αδιαφορία για τους νόμους του κράτους. Αδιαφορία για τους διπλανούς του (από κυβέρνηση που διατρανώνει ενδιαφέρον για τους αδύναμους! Αν δεν ειναι αδύναμοι αυτοί που υποχρεώνονται να αναπνέουν τον καπνό της αυτού Υπουργοσύνης, τότε ποιός είναι;). Αδιαφορία για το μήνυμα που δίνει στους Έλληνες γενικά. Continue reading ‘Μια εικόνα, (το ίδιο πρωτόγονοι επί) 200 χρόνια’

Η δευτέρα περίπτωσις IV

Η Χριστίνα Ζευγώλη του Αντωνίου είναι Πρωτοδίκης Αθηνών. Αποφοιτήσασα από την Εθνική των Δικαστών Σχολή μας, η πάρεδρος Ζευγώλη τοποθετήθηκε, όπως συνηθίζεται, για ένα χρόνο στην Αθήνα.

Η πρώτη μετάθεση της Ζευγώλη μετά την παρεδρία της ήταν στην εξωτική Καλαμάτα, δυο ώρες όλες κι όλες από την Αθήνα. Όπου κατά νόμον εμφανίστηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2015.

Δεν μακροημέρευσε όμως στην Καλαμάτα η Ζευγώλη. Λίγους μήνες μετά, στις 29 Ιανουαρίου 2016 το 15μελές Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο απεφάσισε την μετάθεση της Ζευγώλη από την Καλαμάτα, πού αλλού;, πίσω στην Αθήνα, τόπο συμφερόντων της. Το σχετικό προεδρικό διάταγμα των μεταθέσεων δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Γ-211/2016 στις 09 Μαρτίου 2016.

Κατά νόμον τώρα ισχύουν για τους νεοδιοριζόμενους πρωτοδίκες τα εξής, κατ’ άρ. 50 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Καταστάσεως Δικαστικών Λειτουργών:

1. Το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο για τις προαγωγές και μεταθέσεις δικαστικών λειτουργών συνεδριάζει κατά το χρονικό διάστημα από 10 Μαΐου έως 10 Ιουνίου. Οι προαγόμενοι και μετατιθέμενοι δικαστικοί λειτουργοί είναι υποχρεωμένοι να εμφανισθούν στις θέσεις τους έως τις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Κατ’ εξαίρεση, για την πλήρωση κενών οργανικών θέσεων, που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια του δικαστικού έτους, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο συνεδριάζει για προαγωγές και μεταθέσεις δικαστικών λειτουργών και κατά τους μήνες Οκτώβριο και Ιανουάριο. Οι κατά το προηγούμενο εδάφιο προαγόμενοι και μετατιθέμενοι δικαστικοί λειτουργοί είναι υποχρεωμένοι να εμφανισθούν στις θέσεις τους εντός ενός (1) μηνός από τη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος περί προαγωγής ή μετάθεσης. Αν εμφανισθεί απρόβλεπτη υπηρεσιακή ανάγκη ή σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια του δικαστικού έτους, επιτρέπεται απόσπαση δικαστικού λειτουργού, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 51.
2. Μετάθεση δικαστικού λειτουργού δεν επιτρέπεται πριν από τη συμπλήρωση υπηρεσίας ενός (1) δικαστικού έτους στον τόπο όπου τοποθετήθηκε, λόγω διορισμού. Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται μετάθεση και πριν την παρέλευση του ανωτέρω χρονικού διαστήματος, για υπηρεσιακούς ή σοβαρούς προσωπικούς λόγους, οι οποίοι πρέπει να βεβαιώνονται ειδικά στην απόφαση ή αν υποβληθούν αιτήσεις αμοιβαίας μετάθεσης ή εάν υπάρχει κώλυμα εντοπιότητας. Οι αμοιβαίες μεταθέσεις κατά τη διάρκεια του δικαστικού έτους υλοποιούνται μετά τη λήξη αυτού.
3. Μετάθεση δικαστικού λειτουργού μπορεί να γίνει είτε ύστερα από αίτηση αυτού είτε αυτεπαγγέλτως προκειμένου να αντιμετωπισθεί υπηρεσιακή ανάγκη, η οποία πρέπει να εκτίθεται αναλυτικά στην απόφαση. Απαγορεύεται να αποφασισθεί μετάθεση που έχει σχέση με την άσκηση των δικαιοδοτικών και εν γένει υπηρεσιακών καθηκόντων του δικαστικού λειτουργού.

Continue reading ‘Η δευτέρα περίπτωσις IV’

Βουλευτική ψήφος και πειθαρχικά μέτρα

Ωρισμένα επαγγελματικά επιμελητήρια απείλησαν (και απειλούν) με πειθαρχικά μέτρα, μη αποκλειομένης της διαγραφής, εναντίον όσων βουλευτών τυγχάνουν και μέλη τους (αναγκαστικά και εκ του νόμου για την άσκηση του επαγγέλματός τους) σε περίπτωση που τα μέλη αυτά τυχόν υπερψηφίσουν τα ασφαλιστικά και φορολογικά νομοσχέδια της κυβέρνησης Τσίπρα. Σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, τα εν λόγω επιμελητήρια επικαλούνται τους εσωτερικούς κώδικες δεοντολογίας τους, από τους οποίους (υποτίθεται ότι) προκύπτει η υποχρέωση αλληλεγγύης μεταξύ των μελών τους, αλλά και προαγωγής των επαγγελματικών συμφερόντων της οικείας συντεχνίας, ως νομική βάση της απειλούμενης πειθαρχικής δίωξης.

Ασφαλώς η συντριπτική φορολόγηση που νομοθέτησε η πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκει αντίθετο κάθε νοήμονα άνθρωπο, πολλώ δε μάλλον όταν, ειδικά για τους ελεύθερους επαγγελματίες, ο φονικός συνδυασμός φόρου εισοδήματος 29%, εισφορών 38% και ΦΠΑ 24%, με παράλληλη έλλειψη αφορολογήτου ορίου, εμφαίνει σαφώς τον δημευτικό χαρακτήρα των πολλαπλών φορολογιών. Η απειλή των πειθαρχικών μέτρων όμως (: εξαγγελία σπουδαίου μελλοντικού κακού, που εξαρτάται από τον εξαγγέλλοντα) θέτει ενδιαφέροντα ζητήματα, όχι μόνο στενά νομικά, όσο και ευρύτερα πολιτικά, σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Continue reading ‘Βουλευτική ψήφος και πειθαρχικά μέτρα’

Η δευτέρα περίπτωσις ΙΙΙ

Στις 22 Απριλίου 2016 διωρίστηκαν οι νέοι μας Ειρηνοδίκες, 194 εν όλω. Με γεια τους.

Αρχίζει παρένθεση. Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός αφορούσε αρχικά 54 θέσεις όλες κι όλες βέβαια, αριθμός λογικός. Η θεαματική αύξηση του αριθμού των διοριστέων +140 εν μέσω ισχνοτάτων αγελάδων έγινε στις 14 Αυγούστου 2015 με τον Ν. 4336/2015. Ενθυμείσθε, είναι ο μνημονιακός νόμος που ψήφισε ξημερώματα η Βουλή μας, με τους βουλευτές να κοιμούνται ξεθεωμένοι στα έδρανα. Οι οργανικές θέσεις των Ειρηνοδικών σε όλη την επικράτεια με τον νόμο αυτό αυξήθηκαν κατά 18% με την μία, από 776 σε 916. Ζωή νά’χουνε. Λέγεται ότι η αύξηση αυτή οφείλεται σε προσωπική παρέμβαση της πρώην Προέδρου της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων, Προέδρου του Αρείου Πάγου και πρώην Πρωθυπουργού. Με επιχείρημα τις αυξημένες υπηρεσιακές ανάγκες, ιδίως λόγω του νόμου Κατσέλη. Οι δικαστικοί λειτουργοί βέβαια είναι ισόβιοι. Κλείνει η παρένθεση.

Continue reading ‘Η δευτέρα περίπτωσις ΙΙΙ’

Στρατιωτικά ενθυμήματα VI: η στολή εργασίας

Ο αποπάνω μου στην Μονάδα ήταν ένας πιτσιρικάς (εγώ είχα πάει σχετικά μεγάλος, οπότε για μένα σχεδόν όλοι πιτσιρικάδες ήταν. Τους βαριόμουνα). Δεν ήταν κακό παιδί, είχε την στοιχειώδη ευφυΐα να καταλαβαίνη πότε τον παίρνει για χαβαλέ και πότε να κάνη ότι δουλεύει στο ΚΕΠΙΚ, τόσο όσο χρειάζεται, ώστε να μην δίνη στόχο. Όταν μπήκα στον θάλαμο με τη καινούργια σειρά, προσπάθησε μισοαστεία μισοσοβαρά να μου το παίξη παλιός. Αλλά, είπαμε, βαριόμουνα. Γελαστό παιδί, Μίλτο τον λέγανε. Στον στρατό βέβαια όλοι τον ήξεραν με το επώνυμο.

Λίγο μετά την απόλυση, τελείωσε η πλάκα. Έπρεπε να αρχίσω να δουλεύω. Και αυτό έκανα. Ξυπνούσα το πρωί, έβαζα την στολή εργασίας, έπαιρνα τον χαρτοφύλακα και πήγαινα στα δικαστήρια, στο γραφείο, στις υπηρεσίες, όπου βγάζει κανείς το ψωμί του τέλος πάντων σαν δικηγόρος.

Continue reading ‘Στρατιωτικά ενθυμήματα VI: η στολή εργασίας’