Βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση περί των επελθουσών εκλογών

Αχ, δεν μου έφτανε που με έκανε η μάνα μου ψηλό, μελαχροινό και έμορφο, μου δόθηκε το χάρισμα των σωστών προβλέψεων. Σαν άλλο Κάσσανδρο όμως, έτσι κι εμένα οι φίλοι και οι εδικοί δεν με πιστέψανε. Για να δούμε τι έλεγα και τι πέτυχα λίγες μέρες πριν:

Έγραφα ότι δεν θα υπήρχε αυτοδυναμία. Εδώ παραλίγο να το χάσω, αλλά έστω και οριακά το πέτυχα: 149 έδρες κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Α, μην ξεχάσω: Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ της χώρας, ποια είναι η γνώμη σας για την απλή αναλογική; Για τους 50 κλεμμένους βουλευτές; Λέμε τώρα. #ιδεολογία.

Έγραφα ότι η ΝΔ θα είναι δεύτερη. Και μου αντέλεγαν ότι τάχα η ψαλίδα κλείνει και ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις την δίνουν στο 2% και κάτι τέτοια. Και φάγανε 8,5 μονάδες στο κεφάλι. Καλώς.

Έγραφα:

Σε αυτό το πλαίσιο, ο αμφιταλαντευόμενος κεντρώος ψηφοφόρος πρέπει να διερωτηθή: πού έχει η ψήφος μου μεγαλύτερη αξία; Έχει άραγε την παραμικρή σημασία αν η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση θα έχη 81 βουλευτές αντί για 80; Δεν το νομίζω. Αντιστρόφως, έχει σημασία αν το Ποτάμι θα έχη ως κυβερνητικός εταίρος 10% αντί για 6%; Ναι, τεράστια. Γιατί τότε το Ποτάμι μπαίνει στην συγκυβέρνηση με άλλο αέρα, άλλη πολιτική επιρροή και άλλες προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης. Όσο πιο ισχυρός είναι ο ελάσσων εταίρος, προφανώς τόσο καλύτερα για την μετριοπάθεια και την ευστάθεια του όλου κυβερνητικού σχήματος.

Και η μεν ΝΔ τερμάτισε με 76 βουλευτές, πολύ σπουδαία διαφορά τάχα σε σχέση με το αν είχε 75. Πέτυχα ακόμα και το ποταμίσιο ποσοστό, ακριβώς 6,05% πήραμε.

Αλλά τα έχω με όσους κεντρώους ψήφισαν Σαμαρά. Υπενθυμίζω ότι το Ποτάμι έχασε την τρίτη εκλογική θέση για μόλις 15.000 ψήφους. Ψήφους που, το ξαναγράφω για να το χωνέψω, πήγαν αντ’ αυτού στον εντολέα του Ψηλού Παναθηναϊκάκια. Σπουδαία.

Αγαπητοί εν φιλελευθερισμώ λελεδεξιοί, εγώ τι να σας πω. Σας τα λέει καλύτερα ο καθρέφτης σας. Όλοι εσείς που κλείνατε την μύτη σας και κόβατε το χέρι σας ψηφίζοντας Σαμαρά, πώς νιώθετε για την ψήφο σας σήμερα; Ειλικρινής απορία. Το χειρότερο όλων είναι ότι η τρομοκρατημένη ψήφος στην ΝΔ αναδεικνύεται σε προσωπική ψήφο στον Σαμαρά. Που θα τον λουστούμε κι άλλο. Αλλά μην κάνετε ότι δεν ξέρατε: είχατε προειδοποιηθή να μην τα καταπίνετε όλα. Τέλος.

Να πούμε και ένα καλό πράγμα για τον καταληψία-βυσματία (Θα πεθάνουμε και δεν θα έχουμε μάθει ποιος ΠΑΣΟΚος βυσμάτωσε τον Τσίπρα στον στρατό.) Πρωθυπουργό μας:

Η πολιτική ορκωμοσία Τσίπρα ήταν η κορυφαία στιγμή της θητείας του. Άντε, φτάνει τώρα.

Μια ιστορική στιγμή.

Μια πραγματικά ιστορική στιγμή.

Ασφαλώς βέβαια δεν ανεδείχθη το Ποτάμι σε στροφέα, πράγμα που εξαρχής δεν ανήκε στα εφ’ ημίν, αλλά στα ελπιζόμενα. Η ριζοσπαστική αριστερά κύλησε και βρήκε το καπάκι της στην ριζοσπαστική δεξιά. Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα.

Για την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ, τι να πω, καλά τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν θα συγκυβερνούσε με τον ακροδεξιό Σαμαρά, αλλά συγκυβερνά με τον Καμμένο, που δεν είναι ακροδεξιός. Βρες το λάθος.

Συγκυβέρνηση Χριστιανικής Δημοκρατίας με Ρόζα. Δώσε πόνο.

Συγκυβέρνηση Πυρικαύστου Ελλάδος με Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας. Χτύπα κι άλλο, θα τ’ αντέξω.

Αν μή τι άλλο, κυβερνά επιτέλους η σοβαρή Χρυσή Αυγή. Ωστόσο, δείξτε μου ένα ΣΥΡΙΖΑίο που να είχε την ακεραιότητα να τα βροντήξη λόγω συνεργασίας με ΑΝΕΞΕΛΛ. Έναν. #ιδεολογία #αρχή_άνδρα_δείκνυσι

Πόσο θα ήθελα μόνο να ήταν αλλιώς τα πράγματα, να είχα λίγη από την αισιοδοξία του ΣΓ, να έπαιρνα πατατάκια και να καθόμουνα σε μια γωνιά να γελάω.

Αλλά δεν είναι.

Ο Τσιπρας πρωθυπουργος ή Τι περιμενουμε απτον Συριζα?

Μια σειρα προβλεψεων (χαζων και μη), αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνηση.

Κυριως για να μπορεσω να πω σε λιγους μηνες, “σας τα παμε εμεις”, κουνωντας τον δεικτη ενοχλητικα μπροστα στην μυτη του συνομιλητη.

-Διαπραγματευσεις
Το αν και τι θα καταφερουν οι υπερδιαπραγματευτες των 5 ηπειρων και των 7 θαλασσων, το χουμε συζητησει ηδη.

Παντως, οπως ειπε και ο σναποραζ, σε συνατηση Τσιπρα με Σοϊμπλε, παιζει να ειναι η πρωτη φορα στην ζωη του Σ που θα γελασει.

Περα απο την πλακα, φυσικα θα γινουν παραχωρησεις, τις ετοιμαζουν ηδη, επιμηκυνση, ισως μειωση επιτοκιων κτλ Αυτο ειναι πολιτικα εφικτο (δεδομενου οτι κανεις φορολογουμενος δεν θελει να μας χαρισει λεφτα, αλλα λιγοι θα καταλαβουν οτι η επιμηκυνση σημαινει ακριβως το ιδιο), αυτο θελουμε και μεις ουσιαστικα, να μην πληρωνουμε πολλα καθε χρονο. Τωρα, αν θα χρωσταμε υποτιθεται ακομα σε 50 ή 70 χρονια, τι μας νοιαζει? Θα ειναι αστεια η δοση τοτε, μακαρι να μου δινανε στεγαστικα δανεια με τετοιους ορους.

Αλλα αυτο δεν θα γινει φυσικα χαρη στην οποιανδηποτε κυβερνηση βγει, αλλα χαρη στο συμφερον των εταιρων μας να μην διαλυθει η Ελλαδα. Μπορει οι ταγοι της πολιτειας μας να θελουν να τραδουδησουν my flow, my show, brought me the dough, αλλα στην πραγματικοτητα ειναι their dough, their flow, saving the show.

Για να το πω ακριβεστερα, το μονο που μπορει να αλλαξει μια νεα κυβερνηση ειναι να τσαντισει τοσο εξωφρενικα πολυ τους εταιρους μας που να μην κανουν την παραχωρηση. Αλλιως θα γινει.

-Ευρωπαϊκο πολιτικο σκηνικο
Τωρα, σοβαρα, ακουω απο εξυπνα ατομα οτι ο Συριζα εχει γινει πια πιο μεηνστρημ, θα τον ακουσουν στην Ευρωπη και θα αλλαξει και γενικα η πολιτικη σκηνη πανευρωπαϊκα, να μην πω και στην Κινα. Αληθεια?

Εγω λεω δεν θα αλλαξει απολυτως τιποτα. Φυσικα οι ξενες κυβερνησεις και τα μεγαλα κομματα θα μιλησουν με τον πρωθυπουργο της Ελλαδας, αναγκασμενοι ειναι, εδω κουτσομιλησαν μεχρι και με τον Χαϊντερ, που σιγουρα ηταν πολυ χειροτερος απολα τα ελληνικα κοινοβουλευτικα κομματα πλην ΧΑ.
Αλλα περιμενετε οτι ξαφνικα ο πολιτικος λογος του ΣΥΡΙΖΑ θα γινει “φυσιολογικος” στα ευρωπαϊκα ματια? Δηλαδη και 80% να παρει στην Ελλαδα, συνειδητοποιειτε οτι ειναι το 80% μιας μικρης χωρας στην γωνια της Ευρωπης γεωγραφικα, και ακομα πιο περα πολιτικα? Συνομιλητες του ΣΥΡΙΖΑ, στον κοσμο των πολιτικων ιδεων, ειναι η γερμανικη Λινκε (πρωην ανατολικογερμανοι κομμουνιστες) του αντε 8-10% (και χωρις Ανατολικη Γερμανια θα παιρνε ακομα λιγοτερο), αντε το ισπανικο Ποδέμος (μεχρι να καταλαβουν τι εστι ΣΥΡΙΖΑ και να καταλαβουν και τι θελουν και οι ιδιοι). Κανενα κανονικο κεντροαριστερο κομμα, SPD, PSOE, Labour, δεν μπορει να συμφωνησει με ανθρωπους που θελουν να επανακρατικοποιησουν την Ολυμπιακη (περιμενοντας προφανως να ξαναβρεξει επιδοτησεις απ’την ΕΕ. Χα!). Ενας απο τους δυο θα πρεπει να αλλαξει, και ειλικρινα ειναι λιγο απιθανο να αλλαξει το 95% της ευρωπαϊκης κεντροαριστερας για να τα βρει με ενα 5% που ετυχε να κυβερνησει την Ελλαδα.

Αντικαθεστωτικοτητα
Αναμεσα στους νεους βλεπω μια δυνατη ταση να σιχαινονται τα “καθεστωτικα” κομματα, να ψηφιζουν ΣΥΡΙΖΑ γιατι θα καταργησει τα ΜΑΤ και δεν συμμαζευεται. Απο αυριο ο ΣΥΡΙΖΑ θα ειναι καθεστως, το οποιο φανταζομαι θα σημαινει ταχυτατο disillusion για ολους αυτους.
Περιμενω πως και πως τα ΜΑΤ (ή οπως αλλιως τα ονομασουν) να σωζουν τον Τσιπρα απο τους ιδιους τους οχλους που παρακινουσε και εθρεψε τοσα χρονια.

-Ανθρωπινα δικαιωματα
Ο κυριοτερος λογος να ψηφισεις ΣΥΡΙΖΑ ειναι για να γινει κατι στο πεδιο των ανθρωπινων δικαιωματων στην Ελλαδα, που στην εποχη της κρισης μαλλον χασαμε εδαφος. Μεταναστες, αδυναμες ομαδες, ομοφυλοφιλοι, θα πρεπει να αρχισουν να αντιμετωπιζονται απο το ελληνικο κρατος ως ισοτιμοι ανθρωποι. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτιθεται εχει καλα ενστικτα στο ζητημα, αλλα η συντηρητικοτητα της ελληνικης κοινωνιας ειναι δυνατη, ακομα και μεσα στην αριστερα. Αν νομιμοποιησουν γαμους ομοφυλων και κανουν κατι στο ζητημα της ιθαγενειας (ωστε να φτανει οτι γεννηθηκες και εζησες 18 χρονια στην Ελλαδα, χωρις να παιζεις στην Εθνικη μπασκετ, για να σε θεωρει το κρατος Ελληνα) θα χαρω πολυ. Αλλα δεν το βλεπω.

-Κοσμοθεωρια των Ελληνων και Οικονομια
Οπως και με τις διαπραγματευσεις, η νεα κυβερνηση μονο με αυτοκτονια θα αναστρεψει τις καλες εξελιξεις. Το προσεξατε ή οχι, η υφεση τελειωσε, η οικονομια αρχισε να ανεβαινει. Το οτι δεν τοχετε δει στις τσεπες σας ακομα δεν σημαινει οτι δεν συμβαινει, ή οτι δεν θα γινοταν αργα ή γρηγορα αισθητο.

Τωρα, φυσικα οι εκλογες εφεραν καποια προβληματα, καταθεσεις εφυγαν προς απορροφητηρες ή εξωτερικο. Αν βγει γρηγορα κυβερνηση και ομαλοποιηθει η κατασταση, καποιες καταθεσεις θα επιστρεψουν, ελπιζω ο τουρισμος δεν θα πληγει ανεπανορθωτα, η ανακαμψη θα συνεχιστει.

Δυο κακα σεναρια μπορω να φανταστω:

Σεναριο Α) Το ατυχημα, πιθανοτητα ελπιζω κατω απο 10%

Η τελευταια λεξη που θα ακουγοταν στο Υπουργειο Συριζονομικων πριν βγουμε στην δραχμη δεν θα ηταν φυσικα ουτε “Αέρραααα”, ούτε “Ζήτωωω”, αλλα, για να το πω ευγενικα, ενα απλο “ουπς”. Πιο ρεαλιστικα, θα ακουσουμε κατι σαν “ωωωωχ μαλάακαααα”, βλ και ντοκουμεντο εδω, το οποιο νομιζω περιγραφει τέλει την κατασταση πριν και μετα:

Αν εχουν αισθηση υπευθυνοτητας μπορει να πουν και “γαμω το κεφαλι μου“, αλλα δεν το περιμενω.

Γιατι ατυχημα? Ισως επειδη χρειαζονται 11 δις αμεσα, ισως για αλλους λογους.

Σεναριο Β) πιθανοτητα 20%?
Δεν γινεται ατυχημα, ο ΣΥΡΙΖΑ ψιλοκανει κωλοτουμπα, πεταει και λιγη χρυσοσκονη με 4-5 λαϊκιστικα μετρα μηδενικου πραγματικου αποτελεσματος (“επανιδρυει” ΕΡΤ, καταργει ΕΝΦΙΑ και τον ονομαζει ΦΑΠ κτλ). Η ανακαμψη ερχεται οπως περιμενουμε.

Στο μυαλο του κοσμου ομως ολα τα καλα ηρθαν χαρη στον Συριζα, οχι παρα τις φιλοτιμες προσπαθειες του να αναστρεψει την πορεια. Διαμορφωνεται μια νεα πανηλιθια συμβατικη σοφια (ή πιο σωστα παγιωνεται αυτη η παλια που μας ταλανιζει ακομα). Τρωμε στην μαπα οικονομικο ανορθολογισμο και Φωτοπουλους για ακομα 20 χρονια. Ο Αντρεας παραμενει ο δημοφιλεστερος πρωθυπουργος της μεταπολιτευσης. Η Ελλαδα παραμενει μια χωρα με κακες οικονομικες προοπτικες, κυριως επειδη οι ανθρωποι της δεν ειναι ετοιμοι για κατι καλυτερο.

Τεσπα, οπως ειπε και ο Ραλλης το 1981, ελπιζω ο ελληνικος λαος να μην μετανιωσει την ψηφο του. Αλλα οτι και να γινει, να θυμαστε οτι εσεις το επιλεξατε να γινει.

Μυωπικη εσωστρεφεια και μνημη χρυσοψαρου

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο Books Journal

Αν τις εκλογές που έρχονται τις ακολουθήσει σοβαρή ζημιά για την χώρα, θα είναι πιθανότατα ατύχημα και όχι αποτέλεσμα δόλου. Είμαι έτοιμος να πιστέψω ότι σχεδόν κανείς πολίτης δεν ψηφίζει με σκοπό να διαλυθεί η χώρα, κανείς υποψήφιος δεν πολιτεύεται για να κάνει συνειδητά ζημιά. Κιόμως όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να κάνει άλλο ένα μνημειώδες λάθος, να προσθέσει μια ακόμα μαύρη σελίδα στην οικονομική της ιστορία: το χρηματιστήριο κατέρρευσε, τουριστικές κρατήσεις ακυρώνονται, ο δείκτης οικονομικής συγκυρίας ανέστρεψε απότομα την θετική του πορεία, τα διεθνή ΜΜΕ ξέθαψαν φράσεις όπως «ελληνική τραγωδία» και το κακόηχο «grexit”.

Όταν κάποιος ετοιμάζεται να κάνει ζημιά στον εαυτό του και τους άλλους, αν δεν το κάνει επίτηδες, αναγκαστικά το κάνει λόγω κακών υπολογισμών, ίσως αποτέλεσμα διανοητικών περιορισμών. Δύο βασικούς διανοητικούς περιορισμούς βλέπω στην πολιτική συμπεριφορά μας: αδυναμία να μπούμε στο μυαλό των άλλων και να καταλαβαίνουμε τα κίνητρα τους (συνοπτικά, μυωπική εσωστρέφεια) και εξαιρετικά βραχεία μνήμη.

Η μυωπική εσωστρέφεια προκύπτει τόσο από τις σχέσεις μας με άλλους λαούς αλλά και από την λανθασμένη ερμηνεία πολιτικών πράξεων από τους εκλογείς. Λόγω εσωστρέφειας (και έλλειψης ψύχραιμου πραγματισμού) σπαταλήσαμε τόσο διπλωματικό κεφάλαιο και ενέργεια στο “Μακεδονικό”, ένα θέμα που οδηγήθηκε σήμερα να έχει χαμηλή προτεραιότητα μπροστά στα τόσα ζητήματα της πατρίδας. Και συμπεριφερθήκαμε εσωστρεφώς γιατί απλά δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε πώς βλέπει ολόκληρος ο πλανήτης το ζήτημα, ως ανούσιο bullying μιας σχετικά ισχυρής χώρας προς ένα θνησιγενές κρατίδιο. Όση έλλειψη κατανόησης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης έδειξε τότε ο σημερινός μας πρωθυπουργός, γκρεμίζοντας μια κυβέρνηση που του φάνηκε ανεπαρκώς ρωμαλέος διαπραγματευτής (για να πετύχουμε σήμερα όλος ο πλανήτης να λέει την ΠΓΔΜ, Μακεδονία σκέτο), τόση δείχνει βέβαια σήμερα ο άνθρωπος που θέλει να πάρει την θέση του, γκρεμίζοντας ακόμα μια κυβέρνηση, ανίσχυρων –λέει- μειρακίων.

Η ιστορία θα μας διδάξει, ελπίζω χωρίς ανεπανόρθωτες βλάβες, πόσο εκτός πραγματικότητας είναι όποιος θεωρεί ότι μπορεί να πείσει (εκβιάζοντας?) τους Ευρωπαίους ηγέτες (λες και δεν έχουν φορολογούμενους πολίτες στους οποίους θα λογοδοτήσουν) να χαρίσουν, μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες (!!!) δισεκατομμύρια ευρώ σε μια χώρα που ούτε η πιο αναξιοπαθούσα είναι (μα τι διαστροφή να δανείζονται Βαλτικές χώρες για να στηρίξουν την Ελλάδα!), ούτε η πιο υπεύθυνη υπήρξε.

Και μιλώντας περί ιστορίας και υπευθυνότητας, πόσο βραχεία μνήμη έχουμε, πόσο γρήγορα ξεχνάμε τι πραγματικά προκάλεσε τα βάσανα μας! Ολόκληρη η αντιπολίτευση πολιτεύεται με το βασικό σύνθημα ότι «δεν μας έφερε αυτή εδώ». Τεχνικά μπορεί αυτό να είναι σωστό — ούτως ή άλλως, λίγοι από αυτούς που διαγκωνίζονται να μας κυβερνήσουν αύριο, συμμετείχαν σε κυβερνήσεις προ κρίσης.

Το θέμα, όμως, δεν είναι να έχουν οι ηγέτες μας μόνο τα χέρια (επιφανειακά) καθαρά, αλλά και το μυαλό! Πόσο καθαρό μυαλό έχουν κόμματα που λίγο πριν βουλιάξουμε στον δημοσιονομικό βούρκο ζητούσαν αύξηση δημοσίων δαπανών; Πόσο χρέος θα φτάναμε να έχουμε το 2008 αν ακούγαμε εδώ και 30 χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ και τους προκατόχους του; Δηλαδή αν δεν ευθύνονται οι κρατικιστικές ιδέες και η διόγκωση ενός αντιπαραγωγικού δημοσίου για την κρίση, τότε ποιός φταίει; Αυτοί που προειδοποιούσαν για το δημόσιο χρέος (η ΤτΕ, ο ΟΟΣΑ, ανεξάρτητοι οικονομολόγοι, ελάχιστοι πολιτικοί) και τους κατηγορούσε σχεδόν σύσσωμη η πολιτική τάξη για «ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό»;

Ένας άνθρωπος που θυμάται καλά την ελληνική ιστορία και δεν πάσχει απο μυωπική εσωστρέφεια (ή τασεις αυτοεξαπάτησης), τα βλέπει καθαρά: λεφτά δεν υπάρχουν, παρομοίως μαγικές λύσεις ή διαστημικές τεχνικές διαπραγμάτευσης. Αν άνθρωποι που στο πρόσφατο παρελθόν λάτρευαν να μοιράζουν παροχές, διακινδυνεύουν πολιτική αυτοκτονία επιβάλλοντας επαχθείς φόρους, κάποια ανώτερη βία τους υποχρεώνει. Αν στην σημερινή συγκυβέρνηση άρχισαν να συζητούν ακόμα και απολύσεις, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που για δεκαετίες διόριζαν πολίτες/πελάτες στο δημόσιο πιο γρήγορα απ’την σκιά τους, τότε τα περιθώρια είναι όντως εξαιρετικά στενά.

Όποιοι μας κυβερνήσουν αύριο πρέπει να ασπάζονται (έστω καθυστερημένα) τον ορθολογισμό που προέβλεψε την δημοσιονομική μας κατάρρευση, όχι τις παρωχημένες θεωρίες που την προκάλεσαν. Πρέπει να είναι ικανοί τεχνίτες, να ξέρουν τους Ευρωπαίους εταίρους μας και να μπορούν να τους καταλάβουν, ουσιαστικά να καταφέρουν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι. Γιατί μύγες θα έχουμε στα χέρια μας, όχι παχιές αγελάδες. Εν τέλει, αν κάποιος δεν μας φαίνεται κατάλληλος για πρωθυπουργός, σε τέτοιες συνθήκες πιθανότατα δεν θα είναι!

Παλιες καλες εποχες.

Δικαίωμα μας να είμαστε ανυπόμονοι και δυσαρεστημένοι με την αργή πρόοδο των μεταρρυθμίσεων, δικαίωμα μας να θέλουμε ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Ας βρεθούμε και γοητευμένοι, που θα’λεγε κι ο Καβάφης, με τ’ωραίο θέαμα ηγετών υποσχομένων τον παράδεισο. Αλλά όχι να αγνοούμε τι αξίζουν όλα αυτά, τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι υποσχέσεις.

Όχι να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου.

Το κερδισμενο στοιχημα του Κωνσταντινου Καραμανλη

Στην τελικη ευθεια πριν τις εκλογες, εχεις την εντυπωση οτι τιποτα που γραφεται δεν εχει οριζοντα πανω απο λιγες μερες ή εστω βδομαδες. Ετσι, με την τυπικη αισθηση επικαιροτητας, χρονισμου και στρατηγικης που χαρακτηριζει το ιστολογιο μας, μου’ρθε να κανω καποιες σκεψεις με οριζοντα δεκαετιων.

Λοιπον το πιο χαρμοσυνο νεο που ακουσα για την μακροχρονια πορεια του ελληνισμου ειναι οτι, παρ’ολη την κριση, παρ’ολη την ταλαιπώρια, παρ’ολη την συγκρουση συμφεροντων με αρκετους απο τους Ευρωπαιους εταιρους μας, παρ’ολο τον πολεμο των φυλλαδων με τις αντιστοιχες γερμανικες, η μεγαλη πλειονοτητα των συμπολιτων μας παραμενει ευρωφιλη.
80% λεει ειναι υπερ του ευρώ, παρ’ολο που στα ματια πολλλων ανθρωπων το ευρω ειναι μερος του οικονομικου μας προβληματος.
Νομιζω οτι η αποφαση υπερ του ευρω ειναι ενστικτωδης, ειναι μια αποφαση υπερ της Ευρωπης.

Ειναι ξεκαθαρο νομιζω πια στην ελληνικη κοινωνια οτι η θεση μας ειναι στην Ευρωπη, οχι φιλοι της Ευρωπης, ή στο πλάι της Ευρωπης, αλλα μερος της Ευρωπης, της φιλελευθερης συγχρονης Ευρωπης, αυτης που ακολουθει δηλαδη την παραδοση του σχηματισμου που ονομαζαμε καποτε Δυτικη Ευρωπη, Εσπερια ή οπως αλλιως θελετε. Continue reading ‘Το κερδισμενο στοιχημα του Κωνσταντινου Καραμανλη’

Πολιτική ωριμότητα και δημοκρατία α λα Ελληνικά

Το καλοκαίρι που βρισκόμουν στην Ελλάδα παρακολούθησα ολόκληρη, μη με ρωτήσετε γιατί, τη συζήτηση στη βουλή για τις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε στη δημόσια διοίκηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, και συγκεκριμένα των Κωνσταντοπούλου και Λαφαζάνη, ήταν αρνητική. Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν το γιατί. Και οι δύο παρέθεσαν κάποιους λόγους για τους οποίους, κατά την άποψή τους, η μεταρρύθμιση δεν θα έχει τα θεμιτά αποτελέσματα, αλλά παρά τις παραινέσεις του υπουργού δεν είχαν να αντιπροτείνουν κάτι. Ουσιαστικά παρέμειναν απολογητές του στατους κβο. Στην τελευταία του παρέμβαση ο Λαφαζάνης πρότεινε επιτέλους μια λύση η οποία συνοψίζεται ως, “να φύγετε εσείς για να έρθουμε εμείς”. Κατά την άποψή του το πρόβλημα δεν είναι θεσμικό, αλλά θέμα προσώπων. Οι κυβερνώντες είναι ανίκανοι ή δεν έχουν τη βούληση να λύσουν τα προβλήματα, και αν έρθουν οι του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα βελτιωθούν τα πράγματα. Τι διάολο, έχει η ριζοσπαστική αριστερά τέτοιο πλεονέκτημα στην προσέλκυση ικανών στελεχών?

Ο Λαφαζάνης ήξερε τι έκανε. Το κύριο σκεπτικό του Έλληνα ψηφοφόρου επί δεκαετίες κάθε φορά που καταψήφιζε μια κυβέρνηση ήταν, “ας δούμε και τους άλλους”. Continue reading ‘Πολιτική ωριμότητα και δημοκρατία α λα Ελληνικά’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Γ

Μετά το πρώτο και το δεύτερο μέρος της μικρής εμπειρικής μου έρευνας και έχοντας τώρα ένα αρκετά μεγάλο εμπειρικό δείγμα, μιας δεκαπενταετίας περίπου, μπορούμε να αποτολμήσουμε κάποια σχόλια σχετικά με την νομοθετική παραγωγή της Βουλής μας:

Το ποσοστό των διεθνών συμβάσεων είναι συγκλονιστικά μεγάλο.

Οι διεθνείς συμβάσεις είναι βασικά δύο ειδών: διμερείς ή πολυμερείς.

Οι διμερείς, όπως είναι προφανές από το όνομά τους, αναφέρονται σε σύμβαση μεταξύ δύο κρατών, της Ελλάδας αφενός και κάποιας άλλης χώρας, συνήθως ευρωπαϊκής, βορειοαμερικανικής ή μεσογειακής αφετέρου (οι πιο εξωτικές χώρες που συνάντησα ήταν η Ουγκάντα με τον Ν. 2852/2000 και κάτι φορολογικοί παράδεισοι της Καραϊβικής, τύπου Νήσων Καϋμάν). Οι συμβάσεις αυτές καλύπτουν ένα πλήθος θεμάτων, από συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις μέχρι αεροπορικές μεταφορές μέχρι περιβαλλοντικές καταστροφές μέχρι πολιτιστικές ανταλλαγές μέχρι αποφυγή διπλής φορολογίας μέχρι δικαστική συνδρομή και ό,τι άλλο. Με λίγα λόγια, είναι φρικτά και βαρετά γραφειοκρατικά κείμενα της υπαλληλίας του ΥπΕξ, που δεν αφορούν απολύτως κανένα (πλην κάποιων εξαιρέσεων, όπως ο Ν. 3558/2007 για τον μακαρίτη αγωγό Πύργου-Αλεξανδρούπολης). Σπανιώτερα, έχουν ευρύτερη πολιτική σημασία, όταν σηματοδοτούν μια νέα περιφερειακή συμμαχία, όπως ο Ν. 3786/2009 για την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία με το Κατάρ.

Ελάχιστα καλύτερα είναι τα πράγματα με τις πολυμερείς συμβάσεις, συνήθως στο πλαίσιο του ΟΗΕ ή κάποιου από τους θυγατρικούς οργανισμούς του, π.χ. Γιούνισεφ (αλλά και άλλων, του Συμβουλίου της Ευρώπης ή του ΝΑΤΟ π.χ.). Ενίοτε παρουσιάζονται εδώ συμβάσεις με κάποιο πραγματικό διακύβευμα και ευρύτερη νομική σημασία, με πολιτικές προεκτάσεις ή ηθικό προβληματισμό, όπως το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Ν. 3003/2002), το Πρωτόκολλο του Κιότου (Ν. 3017/2002), η Σύμβαση κατά της φαρμακοδιέγερσης (Ν. 3516/2006) ή η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για θέματα αστικού δικαίου περί διαφθοράς (Ν. 2957/2001).

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Γ’

Βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση περί των επερχόμενων εκλογών

Γιατί, ως γνωστόν, ρηχοστόχαστες εγώ δεν κάνω. :-)

Σήμερα, όπως και το 12, οι αντιμνη ξέρουν τι να ψηφίσουν: οι αριστεροί ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ, οι δεξιοί ΑΝΕΞΕΛ, ΛΑΟΣ (κατεβαίνουν αυτοί ή επέστρεψαν στην πολυκατοικία;) ή ακόμα και ΧΑ. Πολύ ωραία.

Το πρόβλημα, όπως και το 12, το έχουν οι μνη.

Η δική μου εκτίμηση για όσους περιφέρονται πέριξ του κέντρου είναι η εξής:

Το 12 υπήρχε πράγματι επιχείρημα κατά της ψήφου σε μικρό κόμμα: ότι δεν θα έμπαινε στην Βουλή. Το επιχείρημα αυτό εξελίχθηκε φυσικά σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, με αποτέλεσμα να μην βρούμε την ψήφο μας τον Μάιο 12, αλλά να ψηφίσουμε όλοι ΝΔ, ελέω εκλογικού νόμου. Αν ήξερα ότι θα συνέβαινε αυτό, που το υποψιαζόμουνα φυσικά έντονα, μπορεί και να ψήφιζα κάτι άλλο, πιο κοινοβουλευτικό.

Το επιχείρημα αυτό δεν ισχύει όμως σήμερα, γιατί στην Βουλή θα υπάρχη το Ποτάμι (και το ΠΑΣΟΚ, αν επιμένετε παραδοσιακά). Υπάρχει δηλαδή ένα κόμμα που μας παρέχει σχετική ασφάλεια για να το ψηφίσουμε, έστω με τον Τατσόπουλό του, πάντως όχι με Βορίδη, Πλεύρη, Γεωργιάδη από την μια και Γιακουμάτο, Ντινόπουλο, Βούλτεψη από την άλλη. Μια ευπρόσωπη επιλογή. Ο χειρότερος υποψήφιος του Ποταμιού είναι ο Ψαριανός ή ο Τατσόπουλος ξερωγώ. Ο χειροτερος του ΣΥΡΙΖΑ; Ο χειρότερος της ΝΔ; Τι να λέμε τώρα.

Ραχήλ/γερά/για την Αριστερά! (δημώδες)

Τον σταυρό σας ζητεί η Ραχήλ Μακρή. Δεν έχει αρκετούς.

Τον σταυρό σας ζητεί η Ραχήλ Μακρή. Δεν έχει αρκετούς.

Continue reading ‘Βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση περί των επερχόμενων εκλογών’

Εβδομαδιαιος Καρολος και Ελευθερια Εκφρασης

Ειμαι ενστικτωδώς εναντιος στις μαζικες κινησεις και αντιδρασεις. Οχι τοσο απο ελιτισμο, οσο απο κυνισμο, σκεπτικισμο, ταση να φοβαμαι την συμβατικη σκεψη. Οταν καποιος ξεκιναει “ολοι ξερουμε”, υποψιαζομαι οτι τιποτα δεν ξερουμε.

Διαβασα ομως, σχετικα με την φρικτη σφαγη στο Charlie Hebdo, ενα επιχειρημα που με επεισε: οσοι δεν παλευουμε συνεχως υπερ της ελευθεριας εκφρασης, αφηνουμε γυμνους και απροστατευτους, στο προσκηνιο, αυτους που παλευουν για μας. Εκτεθειμενους στις φωνες, απειλες, στην τυφλη οργη εκεινων που νομιζουν οτι εχουν δικαιωμα να μας πουν τι θα λεμε και τι θα σκεφτομαστε (ειτε ειναι ανεγκεφαλοι οπαδοι της σαρια, ειτε αμορφωτοι πουριτανοι στην ζωνη της Βιβλου των ΗΠΑ, ειτε ελληνορθοδοξοι Ταλιμπαν).

Φυσικα αυτοι που αποφασιζουν να παρουν οπλα και να δολοφονησουν ανθρωπους για ενα σκιτσο, δεν ειναι κανονικοι ανθρωποι, ουτε καν αντιπροσωπευτικα δειγματα των φανατικών κοινοτητων απο τις οποιες ξεπηδουν. Αλλα οπως και να εχει, απο καποιον επηρεαζονται, καποια (παρανοϊκη) ιδεολογια ακολουθουν, καποια (απαισια) λογικη εχουν οι πραξεις τους και καποιον απωτερο σκοπο επιτελουν.

Σε αυτους λοιπον που συνδαυλιζουν το μισος (συχνα χωρις να ξερουν που θα φτασει), τους μυαλωμενους μεντορες της αμυαλης βιας, πρεπει να απαντησουμε: ειμαστε περισσοτεροι και ανθεκτικοτεροι απ’οτι νομιζετε. Για καθε δολοφονο που υποκινειτε να τιμωρησει μια απλη πραξη ελευθερης εκφρασης (ενα απλο σκιτσο διαολε!), θα αναδημοσιευουμε 10.

(α κοιταξτε πως λειτουργει και η ελευθερια εκφρασης: αν προσβαλεστε ευκολα, απλα μην διαβαζετε παρακατω!)
Continue reading ‘Εβδομαδιαιος Καρολος και Ελευθερια Εκφρασης’

Η Ανάπτυξη Πηγή Δυστυχίας

Η προωθούμενη ανάπλαση στο Ελληνικό θέτει το ερώτημα ποσες ευκαιρίες έχασε η χωρα για πραγματική ανάπτυξη και ποιός την εμπόδιζε;

Δημοσιευθηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στην Καθημερινη.

Η συνύπαρξη των ανθρώπων σε κοινωνίες πάντα προκαλούσε συγκρούση μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και της ανάγκης για αμοιβαίες παραχωρήσεις, για κανόνες. Όσο πιο πολιτισμένη γίνεται μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη δυστυχία προκαλεί σε κάποιους πολίτες που περιορίζονται από τις κοινωνικές επιταγές, όπως έγραφε ήδη το 1929 ο Φρόυντ στο διάσημο Das Unbehagen in der Kultur (μεταφρασμένο ως Ο Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας).* Μια λιγότερο μελετημένη έκφανση αυτού του φαινομένου είναι η οικονομική ανάπτυξη και η ανεξήγητη δυστυχία που φαίνεται να φέρνει σε μερικούς συμπολίτες μας.

Πρόσφατα παραχωρήθηκε, ξεπερνώντας (οριστικά;) και τον σκόπελο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το αεροδρόμιο του Ελληνικού για ένα από τα μεγαλύτερα έργα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι παραχωρησιούχοι υπόσχονται επένδυση 7-8 δις, που θα φέρει εργασία για 50.000 άτομα (σχεδόν το συνολικό εργατικό δυναμικό του Βόλου δηλαδή) και 1 εκατομμύριο νέους επισκέπτες για την Αθήνα. Συγκριτικά, το τελευταίο αυτόφωτο μνημείο μεγάλου βεληνεκούς που χτίστηκε στην πόλη (όχι π.χ. μουσείο επίδειξης περασμένων μεγαλείων), ο Παρθενώνας, έχει περίπου 2 εκ. επισκέπτες. Όσο προκλητικό και να ακούγεται, στο Ελληνικό χτίζουμε, τουριστικά μιλώντας (και αν ευσταθούν τα στοιχεία), μισό Παρθενώνα. Χωρίς μάλιστα να χρειαζόμαστε τα μεταλλεία του Λαυρίου.

Κιομως, ένα έργο τέτοιας σημασίας για την πόλη, αν όχι την χώρα, έπρεπε να περιμένει την βαθύτατη οικονομική κρίση για να γίνει. Continue reading ‘Η Ανάπτυξη Πηγή Δυστυχίας’

Μία συναρπαστική κατάσταση

Στις επερχόμενες εκλογές τίθενται για πρώτη φορά με τόση πιστότητα τα πραγματικά διλήμματα που αντιμετωπίζουμε. Τα πραγματικά και όχι ιδεατά διλήμματα, αυτά που λαμβάνουν υπόψη την πολιτική πραγματικότητα. Π.χ., οποιοδήποτε δίλημμα έχει στο ένα σκέλος του το να εφαρμόσουμε μέχρι κεραίας τις μεταρρυθμίσεις του μνημονίου είναι ιδεατό, διότι δεν απαντάει στο *ποιοι* θα εφαρμόσουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις – ούτε το πολιτικό υποκείμενο, ούτε η βάση για αυτό υπήρξε ποτέ.

Ευθυγραμμιζόμενα με την πραγματικότητα, τα διλήμματα θα οδηγήσουν σε πιο καθαρές λύσεις, με μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση, και θα μας βγάλουν από την ακινησία, χωρίς αυτό να σημαίνει προς τη «σωστή» κατεύθυνση. «Σωστή» κατεύθυνση, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει· η κάθε επιλογή έχει πολλών ειδών συνέπειες. Συγκεκριμένα:

° Η κυβερνητική πλειοψηφία, με τον εκβιασμό της λήξης της χρηματοδότησης που προετοίμασε, θέτει τους πολίτες ξεκάθαρα μπροστά στο δίλημμα που στην πραγματικότητα τους έχει θέσει εδώ και χρόνια: ομαλότητα με διάσωση των πλέον οπισθοδρομικών δυνάμεων που υπάρχουν στη χώρα, ή πιθανές περιπέτειες. Νίκη του Σαμαρά (κατά τη γνώμη μου πολύ πιθανή) θα τον καταστήσει απόλυτο κυρίαρχο για τα επόμενα τέσσερα με οκτώ χρόνια. Το εμπνευσμένο από τον Ερντογάν ή τον Ούγγρο Ορμπάν στυλ αυταρχικής διακυβέρνησης που πρεσβεύει, με περιφρόνηση των κοινοβουλευτικών θεσμών, «εντολές» που φτάνουν μέχρι και στην ανεξάρτητη, θεωρητικά, Δικαιοσύνη, εξυπηρέτηση των ημετέρων με κατάργηση θεσμών διαφάνειας και ανεξαρτήτων αρχών, θα μας απομακρύνει όλο και περισσότερο από την ουσία αυτού που ονομάζουμε «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Από την άλλη, θα αποφύγουμε την άμεση αγωνία της χρηματοδότησης, θα περάσουν τα μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές, η χώρα θα συνεχίσει να πορεύεται σε μία μουντή κανονικότητα, με τα καλά της και τα κακά της. Η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση θα διαλυθεί: ένα κομμάτι της θα γίνει πολύ πιο ακραίο, συσσωρεύοντας όλο και περισσότερη οργή, και ένα άλλο θα συνειδητοποιήσει ότι χωρίς έναν πιο ρεαλιστικό λόγο δεν πρόκειται να νικήσει ποτέ τον Σαμαρά, και θα συνεισφέρει στη δημιουργία μιας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης με άγνωστο αυτή τη στιγμή όχημα.

° Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα μας κρατήσει στην τσίτα για πολλούς μήνες, με απρόβλεπτες συνέπειες ειδικά τις πρώτες βδομάδες, όταν και θα λήγει η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ στις τράπεζες με βάση τις εγγυήσεις του Δημοσίου (1η Μαρτίου) και περίπου 2,5 δις ομολόγων. Continue reading ‘Μία συναρπαστική κατάσταση’

Περί ΠΝΠ μικρό στατιστικό ΙΙ

Ή: Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Β.

Είχα γράψει πριν 1,5 χρόνο ένα άρθρο σχολιασμού της πρακτικής της έκδοσης ΠΝΠ από την Κυβέρνηση Σαμαρά. Τις επισημάνσεις μου εκείνες, τις οποίες επαναλαμβάνω και επαναφέρω διά της παρούσης, έρχομαι να επιρρώσω, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συνέλεξα στην προηγούμενή μου ανάρτηση.

Να θυμηθούμε πρώτα ποια είναι αυτά τα εμπειρικά δεδομένα. Ιδού οι κυρωτικοί των ΠΝΠ νόμοι της τελευταίας 15ετίας:
Continue reading ‘Περί ΠΝΠ μικρό στατιστικό ΙΙ’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Α

Ο πρώτος νόμος της νέας χιλιετίας ήταν ο Ν. 2783/2000, που δημοσιεύθηκε στις 07 Ιανουαρίου 2000 (ακολουθώ εδώ την συνήθεια, υπολογίζοντας το 2000 σε τούτη δω την χιλιετία, μην βαράτε). Αφορούσε το συγκλονιστικό αντικείμενο “Κύρωση του Πρωτοκόλλου σχετικού με τη Συμφωνία της Μαδρίτης που αφορά τη διεθνή καταχώρηση οχημάτων”.

Μέχρι την στιγμή που γράφονται τούτες εδώ οι γραμμές, φτάσαμε αισίως στον Ν. 4319/2014. Σύνολο 1536 νόμοι σε 15 χρόνια και κάτι, ένας ρυθμός 102 νόμων κατ’ έτος.

Θέλησα να δω πώς κατηγοριοποιείται όλη αυτή η νομοθετική παραγωγή. Προς τον σκοπό αυτό, ταξινόμησα τους νόμους στις εξής κατηγορίες: α. απολογισμοί/ισολογισμοί/προϋπολογισμοί, β. μεταφορά ευρωπαϊκών οδηγιών, κύρωση αποφάσεων και συνθηκών κ.λπ., γ. κύρωση συμβάσεων και ιδρυμάτων, δ. κύρωση ΠΝΠ, ε. διεθνείς συμβάσεις, στ. λοιποί νόμοι.

Η κατηγορία α είναι εξαιρετικά σημαντική πολιτικά και γιαυτό αξίζει μια κατηγορία μόνη της. Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Α’

Η δευτέρα περίπτωσις ΙΙ

Να κάνουμε πρώτα την σύνδεση με το προηγούμενο επεισόδιο:

Αποφοίτησε λοιπόν εν δόξη και τιμή και η Κ΄ σειρά των εισαγγελικών λειτουργών. Όπου η τριάδα των Χρυσικού, Κουμπή και Παπαθεοδώρου, που είχε εντυπωσιάσει με τις επιδόσεις της στις προφορικές εισαγωγικές εξετάσεις πέρσι, καταλαμβάνοντας τελικά τις θέσεις 1, 3 και 4, επιβεβαίωσε τις προβλέψεις, αποφοιτώντας στις θέσεις 1, 2 και 7. Οι οποίες θα καθορίζουν στο μέλλον το ιεραρχικό προβάδισμα μεταξύ των συναδέλφων της Κ΄ σειράς. Καλή σταδιοδρομία εύχομαι λοιπόν και να τιμήσουν τις οικογενειακές τους παραδόσεις.

Continue reading ‘Η δευτέρα περίπτωσις ΙΙ’

Μικρογλωσσικό περί Αγκώνας

Con la collaborazione del caro amico Panitaliano. E buon capodanno a tutti!

Come si deve pronunciare il nome della città di Ancona? In greco, naturalmente.

Bandiera di Ancona

Bandiera di Ancona

Continue reading ‘Μικρογλωσσικό περί Αγκώνας’

3 σκέψεις για την υπόθεση Χαϊκάλη

Διαβάζοντας το πόρισμα του Αντεισαγγελέα Εφετών Π. Παναγιωτόπουλου για την υπόθεση Χαϊκάλη:

1. Ισχυρίζεται ο Παναγιωτόπουλος (σελ. 6 του πορίσματός του):

… δεν λαμβάνονται υπόψιν τα προσκομισθέντα υπό του καταγγέλλοντος Π. Χαϊκάλη πειστήρια […]βλ. ΑΠ 277/2014 […] η εκ του άρθρου 177 παρ. 2 ΚΠΔ προκύπτουσα απαγόρευση δεν περιλαμβάνει πράξεις ή εκδηλώσεις προσώπων που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο των ανατιθεμένων σε αυτούς υπηρεσιακών καθηκόντων και κατά την εκτέλεση τούτων, όπερ δεν υφίσταται εν προκειμένω, καθόσον η κατά τα άνω καταγραφή-αποτύπωση της προφορικής συνομιλίας εγένετο μεταξύ ιδιωτών και όχι το πλαίσιο υπηρεσιακού καθήκοντος και κατά την εκτέλεση τούτου.

Τι μας λέει εδώ ο Εισαγγελέας; Ότι η νομολογία του Αρείου Πάγου μάς διδάσκει ότι η απόλυτη απαγόρευση της χρήσης αποδεικτικών μέσων κάμπτεται μόνο όταν έχουμε πράξεις στο πλαίσιο υπηρεσιακών καθηκόντων και κατά την εκτέλεση αυτών. [η νομολογία αυτή είναι βέβαια σαφώς αντισυνταγματική, αλλά επειδή το Σύνταγμα εν προκειμένω είναι σαφώς ηλίθιο, αγαπάμε την νομολογία] Και ότι εδώ δεν είχαμε πράξη στο πλαίσιο υπηρεσιακών καθηκόντων. Πράγματι, ο Χαϊκάλης ούτε στην Βουλή ήταν ούτε αγόρευε ούτε ψήφιζε. Ήταν ένας ιδιώτης.

Ιδιώτης βουλευτής.

Ιδιώτης βουλευτής.

Continue reading ‘3 σκέψεις για την υπόθεση Χαϊκάλη’

Αναθεώρηση της ιδιοκτησίας;

Διαβάζοντας την κωμικοτραγική πρόταση αναθεώρησης του Συντ. της Νέας Δημοκρατίας:

Κατά την ως τώρα ερμηνεία κι εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 17 παρ. 1 του Συντάγματος έχει γίνει δεκτό, ιδίως στο πλαίσιο της νομολογίας, ότι οι διατάξεις αυτές καλύπτουν την προστασία μόνον των εμπράγματων δικαιωμάτων.
α) Τούτο όμως έρχεται σε καταφανή αντίθεση προς τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου –κυρίως δε προς τις διατάξεις του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής- οι οποίες, όπως ερμηνεύονται κι εφαρμόζονται παγίως από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καλύπτουν την προστασία και των ενοχικών δικαιωμάτων.

Τι μας λένε λοιπόν οι κύριοι αναθεωρηταί στην πρότασή τους; Ότι το αρ. 17 Σ, που προστατεύει την ιδιοκτησία, προστατεύει μόνο τα εμπράγματα δικαιώματα (π.χ. κυριότητα, δουλεία, υποθήκη, ενέχυρο), όχι όμως και τα ενοχικά, όπως είναι τα κάθε είδους συμβατικά ή τα εξ αδικοπραξίας δικαιώματα. Και ότι μπορεί το σπίτι σου να είναι ασφαλές από απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση, δεν είναι όμως και η ενδοσυμβατική αξίωση που έχεις κατά του Δημοσίου: ένας οποιοσδήποτε νόμος μπορεί να χαρίση χρέη του Δημοσίου, να διαγράψη οφειλές του, να παραγράψη αξιώσεις κ.ο.κ.

Πολύ λογικά όλα αυτά. Τα φώναζαν οι καθηγητές μας χρόνια.

Εκτός από αυτό όμως, η αναθεωρητική πρόταση μας διδάσκει ότι η ως άνω περιοριστική ερμηνεία έχει γίνει δεκτή ιδίως στην νομολογία.

Αυτό είναι απολύτως ακριβές. Για το έτος 1996 όμως, που μπήκα εγώ στην Νομική.

Continue reading ‘Αναθεώρηση της ιδιοκτησίας;’

“Νεοφιλελευθερισμος” και η ανυποφορη δειλία της ελληνικης αριστερας

Λιγα πραγματα με ενοχλουν περισσοτερο στον ελληνικο (και σε καποιο βαθμο στον ευρωπαϊκο) δημοσιο διαλογο, απο την ταση να αποδιδουμε ολα τα κακα του κοσμου στον “νεοφιλελευθερισμο”. Ο λογος που ενοχλουμαι κατ’αρχας ειναι απλα δεοντολογικος: μιλανε πολυ, μιλαμε για ποταμους ηλεκτρονικο μελανι, για ενα πραγμα που δεν οριζουν!

Τι ειναι αυτος ο νεοφιλελευθερισμος? Θεωρια πολιτικης φιλοσοφιας? Πλαισιο οικονομικης αναλυσης? Κοσμοθεωρια ενος μεσου θαμωνα καφενειου? Συνολο πρακτικων των αρχοντων του παγκοσμιου καπιταλισμου? Συνωμοσια των πυρηνων της απανθρωπιας?

Κιομως, στην πολιτικη φιλοσοφια δεν ξερω να υπαρχει τετοια θεωρια. Στα οικονομικα ξερω σιγουρα, οριζοντιως, καθετως και απολυτως οτι δεν υπαρχει. Αν ηταν κοσμοθεωρια του μεσου κεφενεδιαρη δεν θα απασχολουσε τοσους αριστερους, και οι αρχοντες του παγκοσμιου καπιταλισμου δεν μπορουν να συμφωνησουν σε πολυ απλουστερα πραγματα, πως μπορει να συμφωνουν στο συνολο των πρακτικων τους? Αρα καταληγω οτι ειναι μια κρυφη τρομοκρατικη οργανωση.

Πιο σοβαρα τωρα, ο βασικος τροπος που οι επικριτες του “νεοφιλελευθερισμου” την γλυτωνουν και αποφευγουν να ορισουν καθαρα και ξαστερα το αντικειμενο της οργης τους, ειναι οτι μιλανε παντα απροσωπα. Επελαση του νεοφιλελευθερισμου, λαιλαπα του νεοφιλελευθερισμου κτλ κτλ Ποιος επελαυνει τελοσπαντων? Ποιοι ειναι οι πιο επιφανεις θεωρητικοι και πρακτικοι του νεοφιλελευθερισμου? Τι ακριβως πρεσβευουν, ποια ειναι ακριβως η συνεκτικη θεωρια που καθοδηγει τις πραξεις τους? Με ποιες αρχες τους διαφωνειτε?

Γιατι δεν τους πιανετε σε ενα δημοσιο διαλογο να τους ξετιναξετε, αφου ειναι τοσο φανερο οτι εχετε δικιο?
Continue reading ‘“Νεοφιλελευθερισμος” και η ανυποφορη δειλία της ελληνικης αριστερας’

Ο θεσμικός δρόμος

Το άρ. 239 ΠΚ τιμωρεί στην δεύτερη περίπτωσή του την κατάχρηση εξουσίας. Σύμφωνα με την διάταξη αυτή, υπάλληλος στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη ή η ανάκριση αξιοποίνων πράξεων τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος με κάθειρξη 5 έως 10 ετών, αν εν γνώσει του εξέθεσε σε δίωξη ή τιμωρία κάποιον αθώο. Υπάλληλος υπό την έννοια της διάταξης αυτής είναι κατεξοχήν ο Εισαγγελέας.


Ψηλός Παναθηναϊκάκιας γαμάει ναζί αγόρια. Στον χώρο του. Τρεις τρεις. Πληροφορίες Εισαγγελία Εφετών Αθηνών. Το κουδούνι γράφει “Α.Σ.”.

Continue reading ‘Ο θεσμικός δρόμος’

Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.

Νέα Καταιγίδα ξέσπασε στην βρετανική εκπαιδευτική πολιτική. Βουλευτές των Τόρηδων ζητούν την επαναφορά των Γραμματικών Σχολείων ως βασικού στυλοβάτη την εκπαιδευτικής πολιτικής, κάτι το οποίο είχε αποκλειστεί το 2010 από τον ηγέτη Κάμερον, αλλά για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Από την πλευρά των εργατικών η ψευτο-προοδευτική Guardian απορρίπτει κάθε συζήτηση, αντιτείνοντας ότι η ανανέωση των γραμματικών σχολείων δεν θα συμβάλει σε αυξημένη κοινωνική κινητικότητα.

Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς.

Το ζήτημα της επιλογής των μαθητών μέσω ειδικών δοκιμασιών (τεστ), προκειμένου να ρυθμιστεί η πρόσβαση σε γυμνάσια και λύκεια ανώτερης ποιότητας και απαιτήσεων (στην Μ. Βρετανία τα λεγόμενα Grammar Schools) είναι θέμα το οποίο θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε περί τα εκπαιδευτικά ζητήματα σκεπτόμενο άνθρωπο. Παλιότερα υπήρχαν και στην Ελλάδα διάφορες σχολές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις οποίες η πρόσβαση ρυθμιζόταν με γραπτό διαγωνισμό. Δυστυχώς και στις δύο χώρες η πρόσβαση με γραπτές εξετάσεις καταργήθηκε στο όνομα μίας στρεβλής αντίληψης περί ισότητας.

Με δεδομένη την επερχόμενη επιδείνωση των εκπαιδευτικών πραγμάτων (η Ελλάδα συνήθως ακολουθεί με διαφορά φάσης τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία), είναι αναγκαίο να προβλεφθούν μέτρα διαφυγής από το βυθιζόμενο σκάφος, τα οποία συμπεριλαμβάνουν την ολοκληρωτική την ολοκληρωτική οικοδιδασκαλία, το εκπαιδευτικό δελτίο και την επαναφορά των σχολείων με εισιτήριες/εισαγωγικές εξετάσεις.

Grammar School

Continue reading ‘Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.’

Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό

Με τις ευχαριστίες μου στον φίλο Στράτετζυ από το e-amyna.

Σύμφωνα με το άρ. 380 παρ. 1 ΠΚ:

Όποιος με σωματική βία εναντίον προσώπου ή με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο σώματος ή ζωής αφαιρεί από άλλον ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα ή τον εξαναγκάζει να του το παραδώσει για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως, τιμωρείται με κάθειρξη. Αν ο υπαίτιος της πράξεως αυτής ενήργησε με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ή αν έφερε πολεμικό τυφέκιο ή πυροβόλο όπλο που φέρει φυσίγγιο των 40 χιλιοστών και άνω ή πολυβόλο ή υποπολυβόλο ή χειροβομβίδα ή εκρηκτικό μηχανισμό ή βαρύ όπλο ή όπλο πυροβολικού, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών.

Το δεύτερο εδάφιο της διάταξης, το οποίος μας ενδιαφέρει εδώ, εισήχθη το πρώτον με τον Ν. 4139/2013 τον Μάρτιο 2013.

Αλλά τι διάβάσαμε ακριβώς; Καταλάβατε; Πάμε πάλι:

Τι εστί φυσίγγιο των 40 χιλιοστών; Τα φυσίγγια που ξέραμε στον στρατό ήταν στο γνωστό και αγαπημένο διαμέτρημα των 7,62. Ακόμα και τα πενηντάρια πολυβόλα είχαν φυσίγγια των 12,7 χιλιοστών. Για να δούμε 40 χιλιοστά πρέπει να προχωρήσουμε πολύ.

Φυσίγγιο των 40 χιλιοστών, βομβίδα για την ακρίβεια, είναι ας πούμε αυτή εδώ:

40x53 grenade

Και σαραντάρι ήταν το κλασσικό αντιαεροπορικό Bofors:

Bofors 40 mm

Continue reading ‘Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό’