Τι δεν ειχε δει ποτε ως τωρα ενα παιδι πεντεμιση χρονων?

Απαντηση: Την ελληνικη οικονομια να αναπτυσσεται.

Screen Shot 2014-11-15 at 12.28.42

Εδω και οι πληρεις χρονοσειρες. Απ’οτι φαινεται εχουν αναθεωρηθει και τα στοιχεια των προηγουμενων τριμηνων, και η αναπτυξη ξεκινησε απο το πρωτο ή δευτερο τριμηνο.

Δεν ξερω για σας, εμεις παντως θα το γιορτασουμε. Τοσο καιρο περιμεναμε.
Μακαρι ο ανιψιος μου που ειναι στα 5, να βλεπει μονο θετικα νουμερα απο τωρα και περα.

ΥΓ Αναλογως αν κοιτας εποχικα διορθωμενα στοιχεια ή οχι, υπηρξε ενα τριμηνο θετικης αναπτυξης το 2009 ή 2010, αλλα δεν το μετραω επειδη απ’την μια δεν συμφωνουν οι χρονοσειρες, απ’την αλλη δεν κρατησε.

Ο δικός μου Μαραθώνιος

Ε, ναι λοιπόν. Τα κατάφερα! Πήρα και εγώ μέρος στον 32ο Αυθεντικό Μαραθώνιο και τερμάτισα.

Αποβραδίς είχα πάρα πολύ άγχος. Βλέπεις, δεν είχα προπονηθή σχεδόν καθόλου, δεν είχα στο μυαλό μου τον αγώνα και τώρα ένιωθα ότι με πιάνανε με τα βρακιά κατεβασμένα. Λίγος ύπνος λοιπόν και εγερτήριο στις 0500. Ντύνομαι και φεύγω για Σύνταγμα. Εκεί μαζεύονται χιλιάδες συνδρομείς και το κλίμα φτειάχνει σιγά σιγά.

Ώρα 0600. Ενώ κάπου πίσω από την Βουλή σκάει λίγο φως, περνά από μπροστά μας ένα σμαρτάκι. Ο συνοδηγός φωνάζει:

Ε μαραθωναίοι μαλάκες, ξενύχτια, αλκοόλ και γκόμενες!

Ο τύπος προφανώς επέστρεφε από μπουτίκ μπουζουκίων. Δεν μπορώ να μην του δώσω και ένα δίκιο.

Continue reading ‘Ο δικός μου Μαραθώνιος’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ

Συνεχίζω εδώ λοιπόν από το προηγούμενο, με μερικές διευκρινίσεις και αντιρρήσεις.

Η πρώτη πρώτη συνέπεια του εκπαιδευτικού δελτίου είναι ότι έτσι αυξάνεται η ελευθερία επιλογής των γονέων. Αυτό είναι τόσο προφανές, που είναι σχεδόν κοινότοπο, αλλά και τόσο πολύτιμο, που πρέπει να εξαρθή: αντί της κρατικής υποχρέωσης φοίτησης σε ένα σχολείο που διάλεξαν άλλοι, η κάθε οικογένεια επιλέγει μόνη της τι θέλει για τα παιδιά της. Μάλιστα τονίζω ότι το είδος αυτό της αύξησης της ελευθερίας ανήκει στα πρακτικώς χρήσιμα: όταν παρέχουμε σε κάποιον 1000 επιλογές, πρακτικά εξαπολύουμε επίθεση κορεσμού κατά του χρόνου του και της υπολογιστικής του ισχύος. Ο μέσος άνθρωπος απολλύει την σφαίρα, κοινώς χάνει την μπάλα. Εδώ όμως, οι πρακτικές επιλογές, αυτές δηλαδή που βρίσκονται σε απόσταση 15-20 λεπτών, θα μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και αυτό ακριβώς ζητώ: 3-4 σχολεία, από τα οποία να διαλέγη κάθε γονιός με την ησυχία του το σχολείο των παιδιών του.

Ένα άλλο ζήτημα που δεν πρέπει να υποτιμάται είναι το εξής: αν θέλω να στείλω τον Γιαννάκη σε ιδιωτικό σχολείο, πρέπει να πληρώσω αν όχι διπλά, πάντως πολύ για την εκπαίδευσή του: μία φορά μέσω φόρων και μία μέσω των διδάκτρων. Αν είχα όμως στο χέρι τα περιπόθητα 3,5 χιλιάρικα, πιθανώς να συμπλήρωνα εξ ιδίων ό,τι περαιτέρω απαιτείται για ένα κορυφαίο ιδιωτικό σχολείο (ό,τι και αν σημαίνη αυτό). Με τον τρόπο αυτό, ανοίγονται για κάθε παιδάκι δρόμοι που πριν δεν υπήρχαν, ενώ αυξάνουν και οι συνολικές εκπαιδευτικές δαπάνες, άρα η επένδυση στην παιδεία.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι όμως ο εκπαιδευτικός ανταγωνισμός. Υπό το ισχύον καθεστώς, οι πωλήσεις κάθε δημόσιου σχολείου είναι εξασφαλισμένες, ο ανταγωνισμός προς τα ομοχώρια ιδιωτικά είναι αθέμιτος λόγω της βρέξη-χιονίση κρατικής επιχορήγησης, οι μισθοί των εκπαιδευτικών αποσυνδέονται από την αξία, ελλείπουν τα κίνητρα αποδοτικότητας. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν: το σχολείο πρέπει να προσελκύη μαθητές με την φήμη του, τις εγκαταστάσεις του, τις επιπλέον παροχές του, το καλό του όνομα, την αριστεία των καθηγητών του, το καλό όνομα των αποφοίτων του, την ισχυρή σχολική του ταυτότητα. Φανταστήτε ένα σχολείο που τάζει αυξήσεις για να μετεγγράψη καλούς καθηγητές, που εξειδικεύεται σε κάποιο άθλημα ή καλλιτεχνική δραστηριότητα (π.χ. χορός) με πρόσθετες ώρες διδασκαλίας, που επενδύει σε γυμναστήρια ή θεατρική σκηνή. Ευχής έργον εδώ θα ήταν το εκπαιδευτικό δελτίο να συνδυαστή με μια γενικώτερη εκπαιδευτική αποκέντρωση στο επίπεδο της σχολικής μονάδας: επιλογή βιβλίων, ώρες διδασκαλίας, οικονομική διαχείριση, όλα να επιτελούνται στο επίπεδο του σχολείου.

Continue reading ‘Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου I

Το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο του Capitalism and Freedom του M. Friedman είναι μάλλον το 6ο, με αντικείμενο την κρατική παρέμβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

capitalism and freedom

Η κεντρική δικαιοπολιτική του πρόταση στο κεφάλαιο αυτό είναι το περιώνυμο εκπαιδευτικό δελτίο. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο του Γ. Σαρηγιαννίδη στο e-rooster, που τα λέει πολύ ωραία. Για διασκέδαση, διαβάστε και την άλλη άποψη εδώ.

Αλλά πρώτα μερικά ορολογικά: πολλοί αποδίδουν το εκπαιδευτικό δελτίο ως κουπόνι εκπαίδευσης. Προσωπικά εμένα η απόδοση αυτή μού θυμίζει πάνες περισσότερο από όσο πρέπει και γιαυτό δεν την ευνοώ. Άλλοι, πιο ριζοσπαστικοί αναφέρονται απευθείας σε βάουτσερς. Εγώ προτιμώ, δυνατά κι ελληνικά, να μιλώ για δελτίο, όσο κι αν αυτό θυμίζη κατοχή και συσσίτιο, ή μάλλον ακριβώς για αυτόν τον λόγο: επειδή η εκπαίδευση είναι, όσο και αν δεν θέλουμε να το καταλάβουμε, ένα πανάκριβο αγαθό.

Για να δούμε λοιπόν το ζήτημα:

Το κράτος μας ξοδεύει ένα σοβαρό ποσό στην υποχρεωτική εκπαίδευση, εις εκτέλεσιν της συνταγματικής επιταγής του άρ. 16 παρ. 4 Σ:

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Η δωρεάν παιδεία βέβαια, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι σταλήθεια δωρεάν, και όχι μόνο επειδή πρέπει να αγοράζουμε μαρκαδόρους και τσάντες. Όλα από κάπου πληρώνονται, πράγμα που σημαίνει ότι μέσω του οχήματος της δωρεάν παιδείας οι μη γονείς επιδοτούν τους γονείς (και όλως παρεμπιπτόντως την γραφειοκρατία του ΥΠΕΠΘ [που κάπως αλλιώς το λένε τώρα, αλλά δεν με νοιάζει)]. Οπότε, με πάσα ειλικρίνεια, ευχαριστούμε πολύ τους άτεκνους για τον οβολό τους.

Η συνταγματική διάταξη πλειοδοτεί βέβαια σε δωρεανισμό, αλλά εδώ ας περιοριστούμε μόνο στην 9ετή υποχρεωτική εκπαίδευση, γιατί όσα επιχειρήματα ισχύουν επ’ αυτής ενδεχομένως να μην ισχύουν στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο (αλλά και στο Νηπιαγωγείο!). Έχουμε κατά νου λοιπόν τους σημερινούς μαθητές Δημοτικών και Γυμνασίων, ήτοι τους γεννηθέντες μεταξύ 2000 και 2008 (σύνολο γεννηθέντων: 968.925, βλ. εδώ στην σελ. 80), ένα μαθητικό πληθυσμό χονδρικά 900.000 (υπολογίζοντας κάθε ετήσια πληθυσμιακή τάξη λίγο πάνω από 100.000 μείον λίγους θανάτους μείον μαθητική διαρροή), για τους οποίους προβλέφθηκαν να δαπανηθούν το 2013 περίπου 3,4 δισ. ευρώ (βλ. εδώ στην σελ. 94). Σαν να λέμε προκύπτει κατά κεφαλήν μια επιταγή τουλάχιστον 3.500 ευρώ. Το πράγμα είναι σοβαρό.

Είναι η επιδότηση κρατικών σχολείων ο βέλτιστος τρόπος δαπάνης αυτών των 3.500 ευρώ κ.κ.; Είναι αδύνατον να σκεφτούμε καλύτερους;

Υποστηρίζω πως όχι.

Καταρχάς, ένα πραγματικά απεχθές χαρακτηριστικό του συστήματος που ισχύει είναι η γεωγραφική αποκλειστικότητα των σχολικών μονάδων. Επειδή κάθε σχολείο είναι αρμόδιο για μια συγκεκριμένη περιοχή, θεωρήθηκε σώφρον από την γραφειοκρατία και το ανάποδο: κάθε οικογένεια υποχρεούται να εγγράφη τα παιδιά της στο σχολείο της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζονται πραγματικά αξιοθαύμαστα αποτελέσματα: περιορίζεται η ελευθερία επιλογής των γονέων, άρα μειώνεται ο έστω υποτυπώδης ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων, και ακόμα, το πιο σημαντικό ίσως, διασφαλίζεται ο κοινωνικός διαχωρισμός: ότι κανένας κακομούτσουνος μαθητής δεν θα σπουδάση στα σχολεία των καλών περιοχών. Από εδώ τα Ζαρουχλέικα, από εκεί το Πυροσβεστείο, για να το πω πατρινιστί. Ακόμα θυμάμαι συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο που δήλωνε την διεύθυνση της γιαγιάς του και όχι της πραγματικής του κατοικίας, για να έρχεται στο δικό μας σχολείο, που το θεωρούσαν καλύτερο.

Το σύστημα του εκπαιδευτικού δελτίου, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, θα είχε ακόμα ένα πλεονέκτημα έναντι του ισχύοντος πριν καν εφαρμοστή: θα εφαρμόζεται με εισοδηματικά κριτήρια και, άρα, εξαιρεί τους έχοντες. Ενώ σήμερα δηλαδή ο Καραμανλής Β΄ ο Μικρός επαινείται επειδή έστειλε τα παιδιά του σε δημόσιο νηπιαγωγείο, επαινείται δηλαδή επειδή εισέπραξε εις είδος μερικές χιλιάδες κρατικά ευρώ, κερασμένα από όλους μας, το ορθόν θα ήταν το δελτίο να χοηγήται στους πολύ περισσότερους γονείς, αλλά όχι και σε όλους (ας πούμε, μόνο στα δεκατημόρια Β έως Ι, για τα οποία συζητούσαμε εδώ). Έτσι, θα εξοικονομούνταν ακόμη περισσότερα κονδύλια. Αλλά αυτό χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι 3,5 χιλιάρικα ή όσα είναι της κρατικής επιδότησης δεν πάνε απευθείας σε σχολεία και καθηγητές, αλλά στους γονείς με την μορφή ενός ισόποσου δελτίου. Το δελτίο αυτό είναι εξαργυρώσιμο (αλλά και εξαργυρωτέο! η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική!) σε οποιαδήποτε σχολική μονάδα, δημόσια ή ιδιωτική, οπουδήποτε στην χώρα. Ο μόνος περιορισμός είναι ότι η σχολική μονάδα περιλαμβάνεται στον σχετικό κατάλογο του Υπουργείου, έχει ελεγχθή λοιπόν ως προς ασφάλεια, υγιεινή, πρόγραμμα σπουδών, βιβλία κ.λπ. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν μια εφαρμογή στο ΤΑΞΙΣ, όπου κάθε 01η Ιουνίου π.χ. πιστώνεται το αναλογούν ποσό για κάθε τέκνο, το οποίο πρέπει να πιστωθή με την σειρά του από τον γονέα ηλεκτρονικά στον κατάλογο σχολείων που περιέχει η ίδια εφαρμογή. Ο κατάλογος αντιστοιχείται με ένα χάρτη, όπου σημειώνονται τα σχολεία που γειτνιάζουν με την κατοικία της οικογένειας, παρέχονται σύνδεσμοι στους οικείους ιστότοπους, φωτογραφίες, βιογραφικά, στατιστικά, κλικ, κλικ, κλικ. Τέλος.

Τι συνέπειες θα είχε ένα τέτοιο σύστημα; Θα βελτιώνονταν τα σχολεία μας ή όχι; Θα ξεκολλούσαμε από την 42η θέση στα μαθηματικά στην κατάταξη ΠΙΣΑ;

Και, το κυριώτερο, τι λέει για όλα αυτά η ΟΛΜΕ, οι ΕΛΜΕ, η ΔΟΕ και τα λοιπά απεργοδιδασκαλικά ακρωνύμια;

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Η συγκλονιστική συνέχεια στο επόμενο.

Μικρό περί διανεμητικής δικαιοσύνης ΙΙ

Είχα γράψει προ καιρού ένα αρθράκι, χρησιμοποιώντας το διάσημο παράδειγμα του Νόζικ με αυτόν τον τύπο:

chamberlain

Λέγαμε λοιπόν εκεί ότι

… από μόνη της η ανισότητα που δημιουργεί η επιτυχία του ΛεΒρόνου δεν λέει κάτι, δεν είναι καθαυτήν άδικη, αλλά χρειάζονται και άλλα στοιχεία.

Η ανισότητα ήταν όμως το θέμα της τελευταίας μου ανάρτησης, οπότε ξανασκέφτηκα το όλο ζήτημα:

Continue reading ‘Μικρό περί διανεμητικής δικαιοσύνης ΙΙ’

Περί εισοδηματικής ανισότητας

Έχει προτείνει κανείς συγκεκριμένα ποσοστά εισοδήματος επί του ΑΕΠ ως ιδανικά για το ανώτερο εκατοστημόριο και δεκατημόριο του πληθυσμού;

Θέλω να πω, όλοι (οι κατά πολύ περισσότεροι τέλος πάντων) θρηνούν την ανισότητα, την ξορκίζουν, ανακαλύπτουν χάσματα πλουσίων και φτωχών που συνεχώς διευρύνονται και τα λοιπά και τα λοιπά. Κανείς όμως, εξ όσων γνωρίζω, δεν προτείνει πόση ακριβώς ανισότητα κρίνει δίκαιη για μια κοινωνία, με συγκεκριμένους αριθμούς και όχι με το μίγμα κλάψας και κατάρας στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι.

Προσπάθησα λοιπόν εγώ, με τις ασθενείς μου δυνάμεις, να βάλω μια τάξη στο ζήτημα. Αν κάποιος γνωρίζη σχετικά περισσότερα και μπορή να υποδείξη και κανένα προσβάσιμο σύνδεσμο, να μην σιωπήση!

Κατατάσσουμε λοιπόν τον πληθυσμό σε δέκα εισοδηματικές τάξεις, στις οποίες αντιστοιχούμε δέκα ποσοστά εθνικού εισοδήματος, ονομάζοντάς τις από την ανώτερη προς την κατώτερη με Α έως Ι. Κάθε ανώτερο δεκατημόριο πληθυσμού απολαμβάνει υποχρεωτικά μεγαλύτερο ποσοστό εισοδήματος από το αμέσως κατώτερό του (Α>Β>Γ>Δ κ.ο.κ.). Μάλιστα, υπάρχει μια ιδιόμορφη συμμετρικότητα μεταξύ των τάξεων, καθώς κάθε εκατοστημόριο εισοδήματος που προικίζει το ανώτερο, πρώτο 10%, δηλ. το Α, αφαιρείται από το κατώτερο, δέκατο 10%, δηλ. το Ι (και όχι από το Θ ας πούμε) κ.ο.κ. Αντιστοιχούμε συνεπώς κάθε δέκατο πληθυσμού με συγκεκριμένο ποσοστό εισοδήματος, ώστε να εξαντλήται το διαθέσιμο εισόδημα. Χάριν ευκολίας, χρησιμοποιώ μόνο ακέραιους, με μικρότερη την μονάδα.

Και ας πάρουμε τώρα περιπτώσεις:

1. Εξισωτισμός.

Όπου το κάθε δεκατημόριο πληθυσμού αντιστοιχεί σε ακριβώς ένα δέκατο του εθνικού εισοδήματος. Όπου, με άλλα λόγια, δεν έχει νόημα καμία διάκριση του πληθυσμού βάσει εισοδήματος, αφού σε όλους προσνέμεται ίσο κατά κεφαλήν εισόδημα.

exisotismos

Αυτή η στατιστικά απίθανη περίπτωση δεν νομίζω ότι εκπροσωπείται πολιτικά. Δηλαδή, όχι μόνο στον πραγματικό κόσμο δεν έχει παρατηρηθή ποτέ κοινωνία όπου απολαμβάνουν το ίδιο εισόδημα το νήπιο με τον ενήλικα και ο εργατικός με τον οκνηρό, αλλά και στην πολιτική θεωρία δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που το έχει υποστηρίξει. Στο κάτω κάτω, ακόμα και οι κομμουνιστές δογματίζουν “jedem nach seinen Bedürfnissen!”.

Το ενδιαφέρον σημείο του άκρου εξισωτισμού που θα ήθελα εγώ να τονίσω είναι άλλο: είναι άδικος. Όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξη, αλλά δεν πρέπει κιόλας. Ένα ποσό ανισότητας είναι απαραίτητο ήδη για λόγους δικαιοσύνης, απλώς και μόνο επειδή ως μοναδικές και ανεπανάληπτες προσωπικότητες διαφέρουμε καθ’ όλους τους κρίσιμους παράγοντες: εργατικότητα, παραγωγικότητα, επινοητικότητα, εκπαίδευση, ηλικία, ρώμη, ευφυΐα, ακόμη και τύχη.

Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίσα!

Δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίσα!

Continue reading ‘Περί εισοδηματικής ανισότητας’

Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο ότι το ισχύον συνταγματικό και νομοθετικό πλαίσιο είναι πολύ περιοριστικό για την ραδιοτηλεόραση, σε αντίθεση με την ελευθεροτυπία που επικρατεί στον χώρο του τύπου.

Πού οφείλεται όμως αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση;

Τα επιχειρήματα που προσάγονται από τους επάρατους κρατιστές είναι περίπου τα εξής:

α. Οι συχνότητες είναι περιωρισμένες.

Καλώς ήλθατε λοιπόν στο 1974. Το φάσμα των συχνοτήτων που προορίζονται για ραδιοτηλεοπτική χρήση είναι δεδομένο και πεπερασμένο. Η φέρουσα ικανότητά του είναι συγκεκριμένη. Δεν χωράνε άλλοι. Και κάποιος, μαντέψτε ποιος, πρέπει όχι μόνο να κατανείμη τις άδειες (ας καγχάσουμε πάλι εδώ, καγχ, καγχ, καγχ!), αλλά να επιβλέψη και πώς θα διαχειρίζωνται κατά περιεχόμενο τις πολύτιμες και σπάνιες συχνότητες οι παραχωρησιούχοι του δημοσίου, ήτοι οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Το ραδιοτηλεοπτικό φάσμα.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης ΙΙ’

ΑΠΛΗΤΗ 41-60

ΑΠΛΗΤΗ-41: Οι υιοθετηθέντες μέχρι το 1996 κληρονομούν και από τους 4 γονείς τους, δηλαδή και τους θετούς και τους φυσικούς.

ΑΠΛΗΤΗ-42: Οι Lloyds του Λονδίνου ξεκίνησαν από το καφενείο του Εδουάρδου Λλόυδ του 1688, όπου μαζεύονταν ναύτες, έμποροι και εφοπλιστές.

ΑΠΛΗΤΗ-43: *Institutional* investor δεν σημαίνει *θεσμικός* επενδυτής. (Βγαίνει από το institution ως οργάνωση/ίδρυμα, όχι ως θεσμό).

ΑΠΛΗΤΗ-44: Η μόνη καταχρηστική πρόθεση που σχηματίζει σύνθετα (ένα και μοναδικό για την ακρίβεια) είναι η πλην.

ΑΠΛΗΤΗ-45: Ο εγκεφαλικά νεκρός ασθενής έχει σφυγμό, ιδρώνει, ενεργείται και κυοφορεί.

ΑΠΛΗΤΗ-46: Σίμων είναι ελληνικό όνομα, προερχόμενο από το σίμος. Συμεών είναι εβραϊκό όνομα, που συνδέθηκε με το Σίμων λόγω ομοιότητας.

ΑΠΛΗΤΗ-47: Η νηστεία της Σαρακοστής δεν διαρκεί 40 μέρες, αλλά 48.

ΑΠΛΗΤΗ-48: Μπλε στα γαλλικά δεν σημαίνει μπλε. Σημαίνει σιτάρι.

ΑΠΛΗΤΗ-49: Αναφαλαντίας λέγεται αυτός που αρχίζει να έχη φαλάκρα πάνω από το μέτωπο.

ΑΠΛΗΤΗ-50: Το μαντίλι του Γιάννη είναι λερωμένο από την ξενιτειά.

ΑΠΛΗΤΗ-51: Ρουμανία και Τσαντ έχουν βασικά την ίδια σημαία. Αλλά το Τσαντ προηγείται χρονικά.

Ρουμανία ή Τσαντ;

Ρουμανία ή Τσαντ;

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 41-60′

Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι

Με αφορμή την προχτεσινή, εξαιρετικά επιτυχημένη εκδήλωση του ΚΕΦΙΜ για το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, ταξινόμησα και εκθέτω την άποψή μου σχετικά.

Υπέρ της ελευθερίας ραδιοτηλεόρασης;

Τι λόγος! Και τάχα δεν είναι ελεύθερη η ραδιοτηλεόραση;

Χμ.

Σύμφωνα με το άρ. 15 Σ:

1. Οι προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις του προηγούμενου άρθρου δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης.
2. Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή των διοικητικών κυρώσεων υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει. Ο άμεσος έλεγχος του Κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την υποχρεωτική και δωρεάν μετάδοση των εργασιών της Βουλής και των επιτροπών της, καθώς και προεκλογικών μηνυμάτων των κομμάτων από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Οι “προστατευτικές για τον τύπο διατάξεις” στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι και τόοοοοσο προστατευτικές, είναι πάντως καλύτερες από τα ισχύοντα στην ραδιοτηλεόραση. Η ελευθεροτυπία, εκτός από εφημερίδα που φέσωσε προμηθευτές και εργαζομένους πολεμώντας για ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, είναι και σπουδαία συνταγματική αξία, όπως προκύπτει από το άρ. 14 παρ. παρ. 2 και 3 Σ:

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.
3. Η κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται.

Ενώ ο τύπος δεν έχει λοιπόν “κοινωνική αποστολή” ούτε υπόκειται στην τρυφερότητα του “αμέσου ελέγχου” του κράτους, με αποτέλεσμα κανείς να μην ελέγχη την “ποιοτική στάθμη” των εφημερίδων, ακριβώς τα αντίθετα ισχύουν στην ραδιοτηλεόραση.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Εντάξει, ένα Εθνικό Συμβούλιο Εφημερίδων ίσως να μην είναι κακή ιδέα πάντως.

Continue reading ‘Υπέρ της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης Ι’

Η ελεύθερη αγορά των αισθημάτων

Υπάρχει μια αγορά που είναι τόσο αρρύθμιστη, τόσο άναρχη, τόσο αδιάφορη στις ανισότητες που προκαλεί και τόσο κωφή στην αναδιανομή των αγαθών της, που δεν θα μπορούσε να την ελπίση ούτε ο πιο ακραία ανάλγητος φιλελεύθερος οικονομολόγος ούτε να την δη στον εφιάλτη του ο πιο ευαίσθητος σοσιαλιστής καλλιτέχνης (ως γνωστόν στην Ελλάδα οι οικονομολόγοι είναι εξ ορισμού ανάλγητοι και φιλελεύθεροι και οι καλλιτέχνες εξ ορισμού ευαίσθητοι και σοσιαλιστές).

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Υπάρχουν πάντα βέβαια και τα χειρότερα.

Σε αυτήν την αγορά απαντά ο πιο εκτεταμένος τέλειος ανταγωνισμός, όλοι συμμετέχουν στην προσφορά και όλοι συμμετέχουν στην ζήτηση, κάθε παίκτης και παράγει και καταναλώνει, το ποσοστό αγοράς κάθε πωλητή είναι απειροελάχιστο, είναι αδύνατο κάθε ολιγοπώλιο ή ολιγοψώνιο, οι αποφάσεις είναι απολύτως αποκεντρωμένες, η πληροφορία διαχέεται μέχρι το κατώτερο δυνατό κλιμάκιο. Σε αυτήν την αγορά δεν υπάρχουν επιδόματα ανεργίας ούτε προστατευτικές διατάξεις ούτε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κανείς αστυφύλακας δεν διενεργεί υγειονομικούς, φορολογικούς, τελωνειακούς, αγορανομικούς, περιβαλλοντικούς και δεν ξέρω και γω τι άλλους ελέγχους. Οι ανισότητες είναι τεράστιες, το χάσμα των λίγων που έχουν και των πολλών που θα ήθελαν να έχουν δυνητικά αβυσσαλέο. Όποιος πουλάει, κερδίζει, και όποιος δεν πουλάει, χάνει. Έτσι απλά. Έτσι αδυσώπητα.

Θα αναρωτηθή ασφαλώς ο καλόπιστος αναγνώστης: είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτό κάτι τέτοιο στην κοινωνία μας εν έτει 2014; Επιτρέπεται να αφήνεται παντελώς αχαλίνωτος ο νόμος της ζούγκλας, καθ’ ον η μεγάλη ύαινα τρώει την μικρή; Από πότε η ελευθερία μεταμφιέστηκε σε ασυδοσία; Από πού κι ως πού ο κοινωνικός δαρβινισμός ρυθμίζει την ζωή μας σε αυτήν την αγορά; Τι απέγινε η κοινωνική αλληλεγγύη, η στοιχειώδης ισότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η αγορά που δεν την σκιάζουν οι συνδικαλιστικοί αγώνες και δεν την πλακώνει το δίκιο του εργάτη;

Τι άλλο, ο έρωτας βέβαια.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί θεωρούμε –και δικαίως– φρικτή την ιδέα παρέμβασης, αναδιανομής, αλληλεγγύης, ουσιαστικής ισότητας, πήτε το όπως θέλετε, όταν αγοράζουμε σεξ, έρωτα, ερωτοτροπίες, απολύτως φυσιολογική όμως όταν αγοράζουμε χρήματα (γιατί αυτό κάνουμε μέσω της εργασίας μας, καμιά φορά και μέσω της ανεργίας μας). Είναι τάχα τα χρήματα πιο σημαντικά από όλη την κλίμακα αισθητικών και πνευματικών απολαύσεων που κυμαίνεται από το κτηνώδες, ωμό, μπρουταλιάρικο σεξ και φτάνει στον πιο άδολο και παράφορο έρωτα; Δεν είναι τάχα στοιχειώδης σωματική ανάγκη, σχεδόν όσο και το φαγητό ή το ποτό; Γιατί ανεχόμαστε ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζήσουν μια κενή, ανούσια, αδιάφορη, άφιλη ζωή λόγω ακριβώς έλλειψης έρωτα, εξεγειρόμαστε όμως αν π.χ. μειωθή η φορολογία των πλουσίων ή αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι;

Αν θεωρήσουμε απαράδεκτη την ισορροπία τιμών που έχει διαμορφωθή στην αγορά του έρωτα, αν διαβλέπουμε κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής στην ολοένα μεγαλύτερη αντιζηλία όσων έχουν με όσους δεν έχουν, γιατί να μην προβούμε προβαίνει στον διοικητικό καθορισμό των τιμών, προβλέποντας ανώτατη τιμή πωλήσεως της ομορφιάς και κατώτατη εγγυημένη τιμή πωλήσεως της ασχήμιας;

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η ελεύθερη αγορά κάνει και εδώ το θαύμα της βέβαια.

Η απάντηση συνδέεται βέβαια με τα δικαιώματα όχι εκείνου που θίγεται στα συμφέροντα και ενδεχομένως στα δικαιώματά του από την στέρηση, αλλά εκείνου που καλείται να θυσιάση κάτι. Η φορολογία, δικαίως ή αδίκως, θίγει την ιδιοκτησία. Η εξηναγκασμένη συνουσία θα έθιγε πολύ πιο σοβαρά πράγματα.

Μπορούμε βέβαια να εξερευνήσουμε λίγο ακόμη την σκέψη αυτή: προφανώς δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε έναν Εραστό να συνουσιαστή με έναν Ανέραστο. Γιατί να μην τον φορολογήσουμε όμως, ώστε να αγοράση την υπηρεσία στην οικεία αγορά (με ένα δελτίο συνουσίας; σε κρατική υπηρεσία; άδηλον!); Το ίδιο κάνουμε άλλωστε με τις υπηρεσίες υγείας π.χ. Στο κάτω κάτω, είναι βέβαιο ότι ένα τμήμα της ερωτικής επιτυχίας του Εραστού δεν οφείλεται σε εκείνον, αλλά σε παράγοντες για τους οποίους είναι ανεύθυνος (π.χ. γονίδια, κοινωνικές συμβάσεις). Για τον ίδιο λόγο επιβάλλουμε και τον φόρο κληρονομίας άλλωστε. Τέλος, αν δεν υπήρχε η εν γένει κοινωνία, πού θα έβρισκε την ερωτική του επιτυχία ο Εραστός; Η ίδια η έννοια της επιτυχίας του είναι συγκριτική και προϋποθέτει για την ύπαρξή της την ανεπιτυχία κάποιων άλλων: ας πληρώση λοιπόν για να την έχη.

Με αυτήν την ριζοσπαστική σκέψη ερωτικής αλληλεγγύης σας αφήνω: τον φόρο έρωτα.

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Το πορτοφόλι μας σημαδεύει ο τρισκατάρατος!

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που δημοσιεύθηκε σαν σήμερα εφτά χρόνια πριν, με κάποιες αλλαγές.

Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄

Τροποποιήθηκε επιτέλους, αφού κοιλοπόνησε μήνες και χρόνους, ο αγαπημένος μου αντιρατσιστικός Ν. 927/1979 με τον εν θέματι Ν. 4285/14 (ΦΕΚ Α 191).

Να γράψουμε δυο λόγια λοιπόν. Όχι πως ματαιοδοξώ ότι μπορώ να υποκαταστήσω την ερμηνευτική προσφορά των δύο ολόκληρων σελίδων της έκθεσης της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής, που παραπέμπουν και σε ανύπαρκτη έκδοση του Ροξίν, αλλά τέλος πάντων. Ποιος είμαι εγώ τώρα.

Να δούμε λοιπόν λίγο ένα προς ένα τα άρθρα του νόμου.

Σύμφωνα με το άρ. 1:

Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 − 20.000) ευρώ.
2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.
3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000−30.000) ευρώ. Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.
4. Όποιος συγκροτεί ή συμμετέχει σε οργάνωση ή ένωση προσώπων οποιασδήποτε μορφής που επιδιώκει συστηματικά την τέλεση των πράξεων των παραγράφων 1 και 2, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
5. Αν η πράξη των προηγουμένων παραγράφων τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται: α) στις περιπτώσεις των παραγράφων 1 και 2, φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 − 25.000) ευρώ και β) στην περίπτωση της παραγράφου 3, φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή είκοσι πέντε χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων (25.000 − 50.000) ευρώ.

Continue reading ‘Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄’

Υπέρ της απελευθέρωσης των ιδιαιτέρων μαθημάτων

Άρχισε η σχολική χρονιά, αγοράσαμε μολύβια και μαρκαδόρους, τρέξανε και τα πρωτάκια μας αγχωμένα στις τάξεις τους.

Μια καινούργια αρχή.

Μια καινούργια αρχή.

Αρχίσανε και τα ιδιαίτερα μαθήματα.

Αν δεν το ξέρατε είστε συχωρεμένοι, γιατί και εγώ μεγάλος το έμαθα: τα φροντιστήρια που παραδίδουν οι καθηγητές απαγορεύονται.

Σύμφωνα με το άρ. 13 παρ. 9 Ν. 1566/1985:

Η παράδοση ιδιαίτερων μαθημάτων από δασκάλους απαγορεύεται. Η παράβαση της διάταξης του προηγούμενου εδαφίου:
α) επισύρει φυλάκιση μέχρι 3 έτη,
β) συνιστά πειθαρχικό αδίκημα, για το οποίο μπορεί να επιβληθεί και η ποινή της οριστικής παύσης.

[η διάταξη αυτή ισχύει και για τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας σύμφωνα με το άρ. 14 παρ. 20 του ίδιου νόμου]

Γιατί όμως να απαγορεύεται η συγκεκριμένη σύμβαση παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών; Ποιος βλάπτεται τόσο πολύ, ώστε να απαιτήται απαγόρευση, και μάλιστα ποινική;

Προφανώς ούτε ο καθηγητής ούτε ο μαθητής (διά των κηδεμόνων του). Τα δύο μέρη της σύμβασης ελεύθερα συμφώνησαν ο μεν να παραδίδη τα μαθήματα, ο δε να καταβάλλη το τίμημα των υπηρεσιών που συμφωνήθηκε. Από την σύμβαση κερδίζουν και οι δύο κάτι που δεν έχουν: ο μεν χρήματα προς συμπλήρωση του μισθού του, ο δε γνώση. Όπως από κάθε ελεύθερη σύμβαση.

Continue reading ‘Υπέρ της απελευθέρωσης των ιδιαιτέρων μαθημάτων’

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που είχε δημοσιευθή και εδώ 7 και 9 χρόνια πριν αντιστοίχως, με κάποιες αλλαγές. Τίποτε δεν έχει αλλάξει.

Στην πατρίδα μας, την ομορφότερη του κόσμου όλου, ομιλούνται παραδοσιακά, πλην της σαρωτικώς επικρατούσας ελληνικής, και κάποιες άλλες γλώσσες. Αυτές είναι λίγο πολύ οι εξής:

Η αρβανιτική, νοτιοαλβανική τοσκική διάλεκτος.

Η αρωμουνική, κλάδος της χυδαίας βαλκανικής υστερολατινικής, ξαδερφάκι της ρουμανικής.

Η τουρκική, αλταϊκή μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα.

Η αθιγγανική ρωμανική, ινδική γλώσσα.

Η ισπανοεβραϊκή, η γλώσσα των Εβραίων της βόρειας κυρίως Ελλάδας.

Η πομακική μάλλον διάλεκτος παρά γλώσσα, συγγενής έως συγγενεστάτη της βουλγαρικής.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η μακεδονική μάλλον γλώσσα παρά διάλεκτος, ομοίως ως ανωτέρω.

Continue reading ‘Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο’

Η εφαρμογή του μουσουλμανικού ιεροδικαίου από τις μουφτείες της Θράκης

Μεθιστολόγηση αυτού του άρθρου, που είχε δημοσιευθή και εδώ, σχεδόν 8 χρόνια πριν. Χωρίς να αλλάξη τίποτα στο μεταξύ, καθώς το ζήτημα παραμένει στην επικαιρότητα.

Αντικείμενο των σκέψεων που ακολουθούν αποτελεί η νομιμότητα (όχι η πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα) του παρόντος νομικού καθεστώτος του σχετικού με την διοικητική και δικαιοδοτική θέση των μουσουλμάνων μουφτήδων στην Δ. Θράκη. Και λέγοντας νομιμότητα εννοώ βεβαίως την συνταγματικότητα και την εναρμόνιση με τα διεθνή κείμενα προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων που εξασφαλίζει (ή δεν εξασφαλίζει) το σημερινό καθεστώς.

Ποιο είναι όμως ακριβώς το καθεστώς αυτό;

Continue reading ‘Η εφαρμογή του μουσουλμανικού ιεροδικαίου από τις μουφτείες της Θράκης’

Επτά συν μία σκέψεις για τον αντιρατσιστικό νόμο

Τι είχες Αθανάσιε, τι είχα πάντα: ένα αντιρατσιστικό να ψηφίζεται και να μην ψηφίζεται. Σε δουλειά να βρισκώμαστε, τα νύχια μας να τρώμε, να κονταροχτυπιώμαστε στα φατσαμπούκια.

Ας αντικρούσω λοιπόν σε αυτήν την ανάρτηση όσα από τα επιχειρήματα των υποστηρικτών του νόμου θυμάμαι, έχοντας πάντα κατά νου και όσα έχω υποστηρίξει εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και όπου αλλού.

1.

“Η ψήφιση του αντιρατσιστικού αποτελεί περιεχόμενο διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Άσε που μας κούνησε το δάχτυλο και μια επιτροπή γραφειοκρατών που δεν θυμάμαι τώρα πώς την λένε, αλλά είναι τόσο υπεργαλαξιακά σπουδαία”.

Καλά τώρα. Διαβάστε εδώ για το τι εστί απόφαση πλαισίου και, κυρίως, ανατρέξτε στην ρήτρα διαφυγής που προβλέπει η ίδια η απόφαση πλαισίου.

Και για όσους βαριούνται:

2. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα που αντιβαίνουν προς τις θεμελιώδεις αρχές τους σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις ή τους κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα, τις ευθύνες και τις διαδικαστικές εγγυήσεις για τον τύπο ή άλλα μέσα ενημέρωσης, όταν οι κανόνες αυτοί αναφέρονται στον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.

Παρομοίως, η υποχρέωση που εισάγει το ν.δ. 494/1970 αποτελεί μια αόριστη και επικίνδυνη υποχρέωση διεθνούς δικαίου, με έντονο το πολιτικό στοιχείο. Με λίγα λόγια, μια σύμβαση του ΟΗΕ είναι, δεν είναι και τίποτα βαθιά νομικά. Το συγκεκριμένο νομοθετικό κείμενο προβλέπει άλλωστε και την εγκληματοποίηση ακόμη και της διασποράς ιδεών (“all dissemination of ideas based on racial superiority or hatred”). Αν οι νεομισαλλόδοξοι υποστηρίζουν και την απαγόρευση της διασποράς ιδεών επειδή τάχα αποτελεί διεθνή μας υποχρέωση, να μας το πουν ευθέως. Όποιος υποστηρίζει την εκπλήρωση των διεθνών μας υποχρεώσεων, οφείλει να την υποστηρίξη στο ακέραιο. Εκπτώσεις στον αντιρατσισμό θα κάνουμε;

Να το πούμε και ανάποδα: το γεγονός ότι έχουμε υπογράψει την Σύμβαση της Βιέννης για τις ψυχοτρόπες ουσίες σημαίνει τάχα ότι δέσαμε τα χέρια μας και δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε ούτε την κάνναβη; Θεός φυλάξοι, μελάνι σε χαρτί είναι. Η παραβίαση μιας διεθνούς υποχρεώσεως συνεπάγεται την διεθνή ευθύνη της χώρας, η οποία σε επίπεδο ΟΗΕ σημαίνει κάτι κοντά στο τίποτα. Θα καταγγείλουμε την Βιέννη, θα νομιμοποιήσουμε ό,τι θέλουμε και θα προσχωρήσουμε μετά πάλι με επιφύλαξη. Στην Δικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα!

Παρόμοια ισχύουν και για το άρ. 20 παρ. 2 Ν. 2462/1997 (Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων):

Κάθε επίκληση εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, που αποτελεί υποκίνηση διακρίσεων, εχθρότητας ή βίας απαγορεύεται από το νόμο.

2.

“Τέτοιες ρυθμίσεις ισχύουν ήδη σε όλη την Ευρώπη. Ας μπούμε και εμείς επιτέλους στην διαπεφωτισμένη χορεία των πεπολιτισμένων εθνών!”.

Έτσι είναι. Και συντάσσεται και το Ιδεοδικείο του Στρασβούργου.

Αλλά για μισό λεπτό, ωρέ παραληρηματίες της φιμώσεως! Ως πού φτάνει το φιλέρευνο βλέμμα σας; Ποια πρότυπα πιθηκίζετε; Από πού ψωνίζετε ιδεολογικούς συρμούς;

Λοιπόν, υπάρχει μια χώρα εκείθεν του Ατλαντικού, που λέγεται ΗΠΑ. Στην χώρα εκείνη δεν ισχύει καμία από αυτές τις μωρολογίες και, βάσει των συνταγματικών παραδόσεων και θεσμών της, δεν θα μπορούσε να ισχύση.

Freedom of Speech Monument

Οπότε, μην μου επικαλήσθε αυθεντίες. Δεν είναι οι μόνες. Και ασφαλώς όχι οι πιο φιλελεύθερες που κυκλοφορούν.

3.

“Μόνο η Ακροδεξιά βάλλει κατά του αντιρατσιστικού”. Μήπως είσαι λίγο φασίστας;

Η παρατήρηση αυτή δείχνει άγνοια ή διαστρέβλωση. Η σωστή πρόταση είναι “Και η Ακροδεξιά βάλλει κατά του αντιρατσιστικού”, επειδή προφανώς καίγεται η γούνα της. Έχει τους δικούς της λόγους, πρόβλημά της.

Εκείνος όμως ο υπέρμαχος της φίμωσης που περιορίζει την επιχειρηματολογία του στους εύκολους αντιπάλους τύπου Αμβροσίου, Ν. Νικολόπουλου και δεν ξέρω ποιου άλλου ουτιδανού/ψεκασμένου αποκαλύπτει εμμέσως την πενία του: αν έχη τα κότσια, ας τα βάλη με κάποιον στα μέτρα του.

4.

“Η ελευθερία του λόγου δεν είναι απεριόριστη! Μήπως θα καταργήσετε και την συκοφαντική δυσφήμηση;”

Φυσικά και δεν είναι. Είπε κανείς το αντίθετο; Εδώ δεν είναι ούτε καν το δικαίωμα ζωής. [Την συκοφαντική δυσφήμηση δεν θα την καταργήσω όταν έλθω εν τη βασιλεία μου, την εξύβριση όμως οπωσδήποτε].

Λογαριάστε λοιπόν περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου που ισχύουν: Εξύβριση. Δυσφήμηση. Περιύβριση νεκρών. Διέγερση. Διασπορά ψευδών ειδήσεων. Βλασφημία. Απειλή. Αλλά και άλλες ακόμα: Ψευδορκία. Ψευδής καταμήνυση. Ψευδής υπεύθυνη δήλωση. Απάτη. Πλαστογραφία. Και πάει λέγοντας.

Οι νεομισαλλόδοξοι όμως δεν αρκούνται σε αυτές. Δεν τους ενδιαφέρουν οι νόμοι, το λένε ξεκάθαρα, θέλουν καταδίκες, γιατί καταδίκες ψάχνουν οι μέντορές τους και καταδίκες δεν βρίσκουν, βρίσκουν αθωώσεις, σαν την χλαμπούρδα που φάγανε με τον Πλεύρη, και πολύ στεναχωριούνται. Έχοντας προαποφασίσει ότι έγκλημα υπάρχει, τους διαφεύγει ακόμα η τυπική λεπτομέρεια ενός νόμου να το τιμωρή.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε: το νομοθετικό πλαίσιο είναι από επαρκές έως επαρκέστατο. Ο μόνος λόγος ανησυχίας είναι ότι υπάρχουν διατάξεις, όπως όλες οι περί διέγερσης, που είναι εξαιρετικά ευρείες και αόριστες (και γιαυτό ακριβώς έχουν περιπέσει ουσιαστικά σε αχρησία). Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχουν οι καταδίκες των πολιτικών τους αντιπάλων που ζητούν οι νεομισαλλόδοξοι είναι η σύγχρονη νεοελληνική ιδεολογική συνάφεια: ό,τι και να λένε οι νόμοι, ζούμε και αναπνέουμε σε ένα πολιτισμό ελεύθερου λόγου (έως ελεύθερης λογοδιάρροιας. Μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτό).

Αλλά δεν θα απολογηθούμε κιόλας για την προτίμησή μας στην ελευθερία.

clip_image004155

5.

“Κάτι πρέπει να κάνουμε επιτέλους για τον ρατσισμό στην χώρα μας!”

Ασφαλώς και πρέπει να κάνουμε, και πολλά μάλιστα. Το να γίνουμε όμως ίδιοι με τους φασίστες είναι χαμηλά στις δικές μου προτεραιότητες. Παρατηρώ μάλιστα και κάτι κιοφτέδες κλεφταρματολούς των πληκτρολογίων να μιλάνε για “μαχόμενη δημοκρατία” και “καμία ανοχή στους ρατσιστές” και καγχάζω, καγχ, καγχ, καγχ.

Δεν είναι διά πάσαν μαλακίαν το Ποινικό Δίκαιο. Ο χαρακτήρας του είναι αποσπασματικός και επικουρικός. Απαιτεί προσβολή προπαντός ατομικών εννόμων αγαθών. Απεχθάνεται τις αοριστολογίες. Επειδή εξ ορισμού μειώνει την σφαίρα ελευθερίας του νεόκοπου εγκληματία, πρέπει κάθε νέα εγκληματοποίηση να αντιμετωπίζεται με περίσκεψη.

6.

“Αν είχαμε εγκαίρως τον αντιρατσιστικό, η ΧΑ δεν θα είχε πάει στο 10%”.

Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, από τότε που το δικέφαλον κυβερνητικό μας τέρας έστειλε την ηγεσία της ΧΑ στην μπουζού, με την κατάλληλη χρήση της εφεύρεσης του τηλεφώνου μεταξύ άλλων, η ΧΑ κατέρρευσε #μπα.

Τα αίτια της ανόδου της ΧΑ είναι πολιτικά και οικονομικά, άλλα συγκυριακά και άλλα μόνιμα. Η επιβολή αστείων ποινών πλημμεληματικού βαθμού, που αναστέλλονται ή μετατρέπονται σε χρηματικές, σε απολύτως τίποτε δεν θα είχε ωφελήσει την υπόθεση της δημοκρατίας στην χώρα μας. Σχεδόν βέβαιο είναι το αντίθετο.

7.

“Αυτό με την προστασία των γενοκτονιών δεν μας πολυαρέσει βέβαια, γιατί παραείναι ανοιχτά ολοκληρωτικό. Αν ισχύση όμως, να αφορά μόνο τους Εβραίους και κανένα άλλο”.

Το έξυπνο το πουλί από την μύτη πιάνεται, όταν το επιχείρημα τού έρχεται αυτεπίστροφο στο δοξαπατρί. Εγώ τάσσομαι φυσικά κατά οποιασδήποτε παρόμοιας απαγόρευσης, αλλά έχει πλάκα να τρολάρουμε λίγο τους νεομισαλλόδοξους.

Καταρχάς, δεν έχει τελικά τόσο μεγάλη σημασία αν η γενοκτονία των Ποντίων ήταν γενοκτονία (όπως λέει η επιστημονική εταιρεία των επαγγελματιών ιστορικών που ασχολούνται με την μελέτη των γενοκτονιών, διατηρεί όμως επιφυλάξεις η αντιεθνικιστική μερίδα των Ελλήνων φατσαμπουκιζόντων) ή “απλώς” εθνοκάθαρση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η προστασία του κυοφορούμενου αντιρατσιστικού να μείνη στις γενοκτονίες. Και οι εθνοκαθαρθέντες άνθρωποι ήτανε. Άλλωστε, η εθνοκάθαρση περιλαμβάνεται στο καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μαζί με γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου.

Αν λοιπόν ως τρυφεροί και ευαίσθητοι πρέπει να προστατεύσουμε το ανύπαρκτο έννομο αγαθό που λέγεται “επίσημη κρατική αλήθεια ως προς τις γενοκτονίες”, χάριν, έστω, των απογόνων των γενοκτονημένων, δεν συντρέχει τάχα ο ίδιος τρυφερός και ευαίσθητος λόγος να προστατεύσουμε το ανύπαρκτο έννομο αγαθό που λέγεται “επίσημη κρατική αλήθεια ως προς τις εθνοκαθάρσεις”, χάριν, έστω, των απογόνων των εθνοκαθαρθέντων;

[Προβλέπω ότι η επόμενη γραμμή αμύνης των εθνογκρινιάρηδων είναι ότι ούτε εθνοκάθαρση έγινε στον Πόντο, μια παρεξήγηση ήτανε]

Και η συν μία:

Ο αντιρατσιστικός θα ψηφιστή. Με την μία ή την άλλη μορφή. Αλλά δεν θα εφαρμοστή, με την μία ή την άλλη μορφή, όπως τον φαντάζονται τουλάχιστον οι νεομισαλλόδοξοι υποστηρικτές του. Οπότε, πάλι την ίδια κουβέντα θα κάνουμε σε λίγα χρόνια.

Το πρόβλημα είναι ότι υποψιάζομαι ότι οι λόγοι της μη εφαρμογής του δεν θα είναι ακριβώς η περίσσεια φιλελευθερισμού.

Υπάρχει ηθικό καθήκον αποφυγής της τεκνοποιίας;

Αντιλαμβάνομαι ότι αυγουστιάτικα η ανθρωπότητα έχει πιο σοβαρά πράγματα για να ασχοληθή. Αλλά εγώ αυτά σκεφτόμουνα το βράδυ που κουνούσα την μικρή: κι αν είναι ηθικά μεμπτό να κάνουμε παιδιά;

(Ας σημειωθή βέβαια ότι η ανυπαρξία ένα ηθικού καθήκοντος μη τεκνοποιίας δεν συνεπάγεται την ύπαρξη ενός ηθικού δικαιώματος στην τεκνοποιία. Όχι αναγκαστικά δηλαδή, έτερον εκάτερον. Νομικά το ζήτημα είναι σαφές πάντως.)

Η βασική (η μόνη;) αντίρρηση κατά της τεκνοποιίας που ξέρω είναι η οικολογική (εννοώ όχι μεταξύ των ανθρώπων που δεν επιθυμούν να κάνουν παιδιά, αλλά μεταξύ όσων θα ήθελαν να κάνουν, κρίνουν όμως ότι υπάρχουν ηθικοί λόγοι που τους επιβάλλουν να απόσχουν). Η οικολογική αντίρρηση λοιπόν διατείνεται περίπου ότι είμαστε υπερβολικά πολλοί στην Γη μας, καταναλώνουμε πολύ και επιβαρύνουμε το περιβάλλον ακόμη περισσότερο. Ένας ακόμη άνθρωπος δεν είναι αυτό που λείπει από την οικολογική ισορροπία, αλλ’ αντιθέτως κάθε νέος τοκετός μάς φέρνει πιο κοντά στην οικολογική καταστροφή.

Κάπως έτσι.

Η γενική αυτή αντίληψη μπορεί να αποκρυσταλλωθή σε δύο εκδοχές: την αυστηρή, που αντιτίθεται πλήρως στην παιδοποιία και κατ’ αποτέλεσμα καλεί για μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού, και την ήπια, που ανέχεται την συντήρηση του παρόντος πληθυσμού με την διατήρηση της τεκνοποίησης στο όριο της αναπληρώσεως των γενεών, ήτοι στα 2 παιδάκια ανά γόνιμη γυναίκα (κατ’ ακριβολογίαν το ποσοστό είναι λίγο μεγαλύτερο, επειδή κάποια από τα τέκνα, δυστυχώς, δεν θα φτάσουν σε αναπαραγωγική ηλικία).

Αυτή η (ουσιαστικά νεομαλθουσιανή) αντίληψη, όσο και αν φοριέται, δεν δικαιολογείται από τα στοιχεία.

Continue reading ‘Υπάρχει ηθικό καθήκον αποφυγής της τεκνοποιίας;’

Επιτρέπεται η ιδιωτική κυριότητα επί αρχαιοτήτων;

Στον φίλο Α.Φ., για την καθαρή σκέψη.

(Πραγματικά, κάντε την ερώτηση του τίτλου σε κάποιον κρατιστή και ακούστε απαντήσεις!)

Έγραφα 7,5 χρόνια πριν (βρε πώς γεράσατε κι ασπρίσατε κλπ κλπ):

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (άρ. 21 παρ. 1 Ν. 3028/2002), όλα τα αρχαία κινητά που ανευρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας ανήκουν στο ελληνικό κράτος. Ως εδώ ας πούμε καλώς. Θα μπορούσε να αμφισβητηθῄ θεωρητικώς ο αποκλεισμός της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα αρχαία αντικείμενα, αλλά δεν θα ακολουθήσω εδώ αυτήν την γραμμή επιχειρηματολογίας.

Καιρός να το κάνω σήμερα όμως. Ειδικώτερα, με ενδιαφέρει το ζήτημα αν de lege ferenda είναι επιτρεπτή συνταγματικώς η ύπαρξη ιδιωτικών εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί αρχαιοτήτων, ιδίως δε του κατεξοχήν ιδιοκτησιακού δικαιώματος, της κυριότητας.

Η σχετικώτερη συνταγματική διάταξη είναι το άρ. 24 παρ. 6 Σ, που διαλαμβάνει τα εξής:

Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών.

Η διάταξη αυτή προβλέπει την κρατική προστασία του ανθρωπογενούς πολιτισμικού περιβάλλοντος, εισάγοντας θετικό δικαίωμα προς κρατική δράση στον τομέα αυτό. Δεν προνοεί όμως σχετικά με το σε ποιον θα ανήκουν τα “μνημεία”, περιοριζόμενη να επιτρέπη την επιβολή περιορισμών στην επ’ αυτών ιδιωτική ιδιοκτησία, και μάλιστα μετ’ αποζημίωσιν. Πράγμα που λογικά σημαίνει ότι περιορίζεται, χωρίς να εξαφανίζεται, μόνο κάτι που υπάρχει: η επί των μνημείων ιδιωτική κυριότητα.

Continue reading ‘Επιτρέπεται η ιδιωτική κυριότητα επί αρχαιοτήτων;’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ

Μετά την πρώτη και την δεύτερη ανάρτηση, ολοκληρώνω σήμερα τον σχολιασμό της απόφασης S.A.S. κατά Γαλλίας, που έκρινε το ζήτημα της δημόσιας κρυπτοπροσωπίας.

Η απόφαση ελήφθη με την συντριπτική πλειοψηφία 15 έναντι 2 (αλλά λεαινών!). Ας δούμε λοιπόν τι επιχειρηματολόγησαν στην μειοψηφία τους αυτοί οι δύο δικαστές.

Καταρχάς, δεν επρόκειτο για δικαστές, αλλά για δικάστριες. Και αυτό είναι από μόνο του αξιομνημόνευτο: σε μια υπόθεση όπου περιρρέει η ισότητα των φύλων και η καταδυνάστευση των γυναικών από ενστερνισμένους πατριαρχικούς κανόνες, οι μόνοι που μειοψηφούν είναι δύο γυναίκες. Μια Γερμανίδα και και μια Σουηδή.

Αγγελική Νούσβέργερ

Αγγελική Νούσβέργερ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε κάποια εισαγωγικά ζητήματα σχετικά με την απόφαση S.A.S. κατά Γαλλίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Σήμερα θα προσχωρήσουμε με την μελέτη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων και της απόφασης του δικαστηρίου.

Τα νομικά ζητήματα που τίθενται με την απαγόρευση είναι βασικά δύο: ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης και ιδιωτικότητα του ατόμου. Να τα δούμε χωριστά:

burqa 2

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ’

Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση

Η ανθρώπινη δυστυχία που συνοδεύει την τόσο απότομη πτώση του εθνικού εισοδήματος ειναι υπερβολικά σημαντικό θέμα για να γίνεται αντικείμενο υστερικών αντιπαραθέσεων ή υστερόβουλων διαστρεβλώσεων

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, Δρ. Ποινικού Δικαίου
Σωτήρης Γεωργανάς, Αν. Καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης καθ. στο New York University

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο protagon.gr

Η τραγικότερη ίσως όψη της κρίσης που ταλανίζει την Ελλάδα την τελευταία πενταετία είναι οι αυτοκτονίες που συνδέονται με αυτήν. Αυτοκτονίες ανθρώπων που ένιωσαν το βάρος του οικονομικού αδιεξόδου να τους συνθλίβει. Σημάδια της αποτυχίας της κοινωνίας μας να τους βοηθήσει.

Όπως όλα τα κοινωνικά φαινόμενα, έτσι και οι αυτοκτονίες μπορούν (πρέπει!) να μελετηθούν επιστημονικά. Αποσκοπώντας όχι να αποστειρώσουμε ένα δυσάρεστο κοινωνικό φαινόμενο, αλλά να προσδιορίσουμε τις σωστές του διαστάσεις.

Καταρχάς λοιπόν, εξακολουθούμε να έχουμε τον χαμηλότερο δείκτη αυτοκτονιών στον ΟΟΣΑ. Κατά δεύτερον, κιας ακούγεται κυνικό, κάποιοι άνθρωποι πάντοτε αυτοκτονούσαν και πάντοτε θα αυτοκτονούν. Για παράδειγμα, την δεκαετία 2000-09 αυτοκτονούσαν ετησίως (συμφωνα με επίσημα στοιχεία Ελ.Στατ.) περίπου 366 συμπολίτες μας κατά μέσο όρο. Η κορυφή μάλιστα, με 402 θανάτους, σημειώθηκε, χωρίς καμία προφανή αιτία, το 2006, έτος οικονομικής μεγέθυνσης και πολιτικής σταθερότητας!

Η παρατήρηση αυτή καταδεικνύει ότι η αυτοκτονία είναι φαινόμενο πολυπαραγοντικό, όπου η σχέση αιτίου και αιτιατού δεν ανιχνεύεται εύκολα και όπου θα ήταν πλάνη να αποδώσουμε αιτιακή σχέση σε μια απλή στατιστική συσχέτιση. Continue reading ‘Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση’