Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ

Μετά την πρώτη και την δεύτερη ανάρτηση, ολοκληρώνω σήμερα τον σχολιασμό της απόφασης S.A.S. κατά Γαλλίας, που έκρινε το ζήτημα της δημόσιας κρυπτοπροσωπίας.

Η απόφαση ελήφθη με την συντριπτική πλειοψηφία 15 έναντι 2 (αλλά λεαινών!). Ας δούμε λοιπόν τι επιχειρηματολόγησαν στην μειοψηφία τους αυτοί οι δύο δικαστές.

Καταρχάς, δεν επρόκειτο για δικαστές, αλλά για δικάστριες. Και αυτό είναι από μόνο του αξιομνημόνευτο: σε μια υπόθεση όπου περιρρέει η ισότητα των φύλων και η καταδυνάστευση των γυναικών από ενστερνισμένους πατριαρχικούς κανόνες, οι μόνοι που μειοψηφούν είναι δύο γυναίκες. Μια Γερμανίδα και και μια Σουηδή.

Αγγελική Νούσβέργερ

Αγγελική Νούσβέργερ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Ελένη Ιαίδερβλομ

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙΙ’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε κάποια εισαγωγικά ζητήματα σχετικά με την απόφαση S.A.S. κατά Γαλλίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Στρασβούργου. Σήμερα θα προσχωρήσουμε με την μελέτη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων και της απόφασης του δικαστηρίου.

Τα νομικά ζητήματα που τίθενται με την απαγόρευση είναι βασικά δύο: ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης και ιδιωτικότητα του ατόμου. Να τα δούμε χωριστά:

burqa 2

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας ΙΙ’

Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση

Η ανθρώπινη δυστυχία που συνοδεύει την τόσο απότομη πτώση του εθνικού εισοδήματος ειναι υπερβολικά σημαντικό θέμα για να γίνεται αντικείμενο υστερικών αντιπαραθέσεων ή υστερόβουλων διαστρεβλώσεων

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, Δρ. Ποινικού Δικαίου
Σωτήρης Γεωργανάς, Αν. Καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης καθ. στο New York University

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο protagon.gr

Η τραγικότερη ίσως όψη της κρίσης που ταλανίζει την Ελλάδα την τελευταία πενταετία είναι οι αυτοκτονίες που συνδέονται με αυτήν. Αυτοκτονίες ανθρώπων που ένιωσαν το βάρος του οικονομικού αδιεξόδου να τους συνθλίβει. Σημάδια της αποτυχίας της κοινωνίας μας να τους βοηθήσει.

Όπως όλα τα κοινωνικά φαινόμενα, έτσι και οι αυτοκτονίες μπορούν (πρέπει!) να μελετηθούν επιστημονικά. Αποσκοπώντας όχι να αποστειρώσουμε ένα δυσάρεστο κοινωνικό φαινόμενο, αλλά να προσδιορίσουμε τις σωστές του διαστάσεις.

Καταρχάς λοιπόν, εξακολουθούμε να έχουμε τον χαμηλότερο δείκτη αυτοκτονιών στον ΟΟΣΑ. Κατά δεύτερον, κιας ακούγεται κυνικό, κάποιοι άνθρωποι πάντοτε αυτοκτονούσαν και πάντοτε θα αυτοκτονούν. Για παράδειγμα, την δεκαετία 2000-09 αυτοκτονούσαν ετησίως (συμφωνα με επίσημα στοιχεία Ελ.Στατ.) περίπου 366 συμπολίτες μας κατά μέσο όρο. Η κορυφή μάλιστα, με 402 θανάτους, σημειώθηκε, χωρίς καμία προφανή αιτία, το 2006, έτος οικονομικής μεγέθυνσης και πολιτικής σταθερότητας!

Η παρατήρηση αυτή καταδεικνύει ότι η αυτοκτονία είναι φαινόμενο πολυπαραγοντικό, όπου η σχέση αιτίου και αιτιατού δεν ανιχνεύεται εύκολα και όπου θα ήταν πλάνη να αποδώσουμε αιτιακή σχέση σε μια απλή στατιστική συσχέτιση. Continue reading ‘Οικονομική κρίση και αυτοκτονίες: η κομματική εκμετάλλευση’

Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας Ι

Τα σημεία τομής κράτους και θρησκείας συνεχίζουν να προβληματίζουν τις δυτικές κοινωνίες. Η νομική επικαιρότητα επανέρχεται κάθε τρεις και λίγο σε αυτά, εξάπτοντας πάθη και επανορίζοντας τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την δημοκρατία μας. Αποφάσεις, όπως η πρόσφατη αμερικανική Greece v. Galloway, το επισημαίνουν με έμφαση.

Ένα εμβληματικό σταθμό σε αυτόν τον συνεχιζόμενο δημόσιο διάλογο έθεσε η απόφαση S.A.S. κατά Γαλλίας (Ιουλ 2014), η οποία αφορούσε το περιώνυμο ζήτημα της ισλαμικής καλύπτρας. [για το ζήτημα αυτό έχω εκθέσει την άποψή μου εδώ]

Στην καθ’ ης η προσφυγή Γαλλία εδώ και λίγα χρόνια έχει απαγορευθή η κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους, πλην περιπτώσεων όπου αυτό επιβάλλεται από λόγους υγείας ή επαγγελματικούς ή στο πλαίσιο αθλητικών, καλλιτεχνικών και εορταστικών δραστηριοτήτων. Η απαγόρευση αυτή μάλιστα κρίθηκε συνταγματική από το ιθαγενές Συνταγματικό Συμβούλιο. Η μόνη χώρα που ακολούθησε αυτήν την ανοπαία ατραπό είναι μέχρι τώρα το Βέλγιο, με το άρ. 563 δις του βελγΠΚ:

Seront punis d’une amende de quinze euros à vingt-cinq euros et d’un emprisonnement d’un jour à sept jours ou d’une de ces peines seulement, ceux qui, sauf dispositions légales contraires, se présentent dans les lieux accessibles au public le visage masqué ou dissimulé en tout ou en partie, de manière telle qu’ils ne soient pas identifiables.

Ο επίμαχος γαλλικός νόμος είναι ο Ν. 2010-1192 του 2010, στο άρ. 1 του οποίου προβλέπονται τα εξής λιτά:

Nul ne peut, dans l’espace public, porter une tenue destinée à dissimuler son visage.

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας κρυπτοπροσωπίας Ι’

Η εργασία ως έγκλημα

Στην φίλη Χ.Κ.

Σύμφωνα με το (απαράδεκτο) άρ. 88 παρ. 1 Ν. 4052/2012, που συνιστά εφαρμογή της Οδηγίας 200/52 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον άγιο σκοπό της επιβολής κυρώσεων σε εργοδότες που απασχολούν παράνομα διαμένοντες αλλοδαπούς τρίτων χωρών:

1. Ο εργοδότης που:
α) απασχολεί εκ προθέσεως παράνομα διαμένοντες πολίτες τρίτων χωρών των οποίων η απασχόληση συνεχίζεται ή επαναλαμβάνεται συστηματικά ή/και β) απασχολεί εκ προθέσεως ταυτόχρονα σημαντικό αριθμό παράνομα διαμενόντων πολιτών τρίτων χωρών ή/και γ) απασχολεί εκ προθέσεως παράνομα διαμένοντες πολίτες τρίτων χωρών των οποίων η απασχόληση συνοδεύεται με ιδιαίτερα καταχρηστικούς όρους εργασίας, τιμωρείται, ανεξάρτητα από την επιβολή διοικητικών κυρώσεων, με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον πέντε (5) μηνών.

Σε αυτά προστίθενται και διοικητικές χρηματικές ποινές και αποκλεισμοί από δημόσιους διαγωνισμούς και κλείσιμο καταστημάτων και και και.

Εδώ ο παράνομος και εγκληματίας είναι ο εργοδότης, όχι ο εργαζόμενος. Εκείνος που διαπράττει κάποιου είδους φαντασιώδες έγκλημα, τουλάχιστον στις περιπτώσεις α και β, είναι ο εργοδότης. Ο εργαζόμενος είναι το θύμα του και ως θύμα απολαύει ευνοϊκών ρυθμίσεων: δικαιούται τον νόμιμο μισθό του συν τις εισφορές (άρ. 81), να προβαίνη σε καταγγελίες στο εργατικό κέντρο (άρ. 83), να προσφεύγη στα δικαστήρια για εργατικές διαφορές (άρ. 86), να του χορηγήται άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους (άρ. 89).

Εκείνος πάντως που δεν είναι εγκληματίας είναι, διάολε, ο μετανάστης. Κι ας είναι λαθραίος, κι ας είναι παράνομος, κι ας είναι παράτυπος, κι ας είναι ό,τι είναι.

Οι φράουλες της μετανάστευσης.

Οι φράουλες της μετανάστευσης.

Continue reading ‘Η εργασία ως έγκλημα’

Την Ισπανια μην την κλαις

Γιατι τα παει κατα διαολου ο ευρωπαϊκος Νοτος?

Στο φετινο Μουνδιαλ, σε 5 παιχνιδια, εχουμε 4 ηττες για τον ευρωπαϊκο Νοτο.
Η πρωταθλητρια κοσμου, κοντρα σε μια μικρη επιπεδη χωρα στις ακτες του Ατλαντικου, παιζει λιγο σαν τον Παναιτωλικο εναντια στην Μπαρσα.
Ιβηρες εναντιον ευρυτερης Γερμανιας, 8-1.
Μεσογειος εναντιον γερμανοφωνων βαρβαρων, οριακα καλυτερα, 9-3. Τι σημαινουν ολα αυτα? Εξηγουν την οικονομικη καταρρευση του Νοτου? Ειναι ενδειξη οτι στην Νοτια Ευρωπη πανε καλα οι ιδιωτες (η Ρεαλ πχ) αλλα οχι το δημοσιο, παμε καλα μονο οταν μας ενωνει ενα οργανωμενο οικονομικο συμφερον, αλλα δεν ξερουμε να συνεργαζομαστε αφιλοκερδως για το κοινο καλο? Continue reading ‘Την Ισπανια μην την κλαις’

Υπέρ της εθνικής αντίρρησης συνείδησης

Σύμφωνα με το άρ. 59 παρ. 1 και 2 Ν. 3421/2005 περί στρατολογίας των Ελλήνων (και ουχί των Ελληνίδων, χμ!):

1. Όσοι για λόγους συνείδησης αρνούνται να εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, επικαλούμενοι τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές τους πεποιθήσεις, μπορεί να αναγνωρίζονται ως αντιρρησίες συνείδησης, σύμφωνα με τις διατάξεις των επόμενων άρθρων.
2. Οι λόγοι συνείδησης που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο πρέπει να απορρέουν από μία γενική αντίληψη για τη ζωή, βασισμένη σε συνειδητές θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή ηθικές πεποιθήσεις, που εφαρμόζονται από το άτομο απαράβατα και εκδηλώνονται με τήρηση ανάλογης συμπεριφοράς.

Continue reading ‘Υπέρ της εθνικής αντίρρησης συνείδησης’

Κύπρος κατά Τουρκίας: η δικαίωση

Λίγες εβδομάδες πριν το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου εξέδωσε σε διηυρυμένη σύνθεση μια πραγματικά ιστορική απόφαση, μια από εκείνες τις αποφάσεις που θα διδάσκωνται στα πανεπιστήμια, θα τις υπολογίζουν οι πολιτικοί, αλλά, πάνω από όλα, θα πραγματώνουν την δικαιοσύνη.

Πρόκειται φυσικά για την απόφαση στην περιλάλητη υπόθεση Κύπρου κατά Τουρκίας.

Εν προκειμένω είχαμε κάτι ούτως ή άλλως σπάνιο, ήτοι μια διακρατική προσφυγή, με άλλα λόγια μια υπόθεση όπου ένα κράτος είχε εναγάγει ένα άλλο κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Για προφανείς λόγους διεθνών σχέσεων κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο. Η κυπριακή προσφυγή ασκήθηκε το μακρινό 1994, ενώ η απόφαση εκδόθηκε το 2001, διαπιστώνοντας πολλές παραβιάσεις εκ μέρους της Τουρκίας, επιφυλασσόμενη όμως ως προς το ζήτημα της ικανοποίησης:

Holds unanimously that the issue of the possible application of Article 41 of the Convention is not ready for decision and adjourns consideration thereof.

Το δίκιο νικά.

Το δίκιο νικά.

Continue reading ‘Κύπρος κατά Τουρκίας: η δικαίωση’

Τα καταφερνουμε σας λεω!

Συνεχεια των παλιοτερων κειμενων, 1, 2 και 3

Συνεχιζοντας την παραδοση, αυτο το κειμενο εχω αρχισει να το γραφω πριν μηνες, αλλα οι εξελιξεις τρεχουν τοσο που αναγκαζομαι να το δημοσιευσω ελαφρως ημιτελες, παρα να περιμενω να μας ξεπερασουν παλι οι εξελιξεις.

Τις μερες αυτες που μιλαμε η ελληνικη οικονομια πιθανοτατα σταματησε να καταρρεει. Για την ακριβεια το ΑΕΠ μας, δηλαδη το συνολικο εθνικο εισοδημα, σταματησε να πεφτει. Η πιττα που εχουμε να μοιρασουμε σταματησε να μικραινει. Κριση τελος. Ας συγχαρουμε αλληλους για 1 λεπτο, χτυπηματακι στην πλατη, πατ πατ, ας ανοιξουμε και μια σαμπανια ελληνικη μπυρα να το γιορτασουμε.

Που το ξερω οτι τελειωσε η κριση? Το λεω για αρκετους λογους.
Καταρχας το πρωτο τριμηνο του 2014 το πραγματικο ΑΕΠ υποχωρησε κατα μολις 0,9%. Και λεω μολις, επειδη αυτη ειναι η καλυτερη επιδοση απο το τριτο τριμηνο του 2008, δηλαδη απο την αρχη της κρισης! Continue reading ‘Τα καταφερνουμε σας λεω!’

Αγορά ψήφων και προτιμησιακή ένταση

Στις φετινές τοπικές εκλογές ακούω ότι η τιμή της ψήφου στην ελεύθερη αγορά των εκλογών διαμορφώθηκε στα 50 ευρώ κατά κεφαλήν. Άραγε πόσο θα ήταν χωρίς την απαγόρευση;

Και γιατί τάχα να μην αφήναμε λυτές τις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης και στην εκλογική αγορά;

Όλα έχουν την τιμή τους.

Όλα έχουν την τιμή τους.

Continue reading ‘Αγορά ψήφων και προτιμησιακή ένταση’

Μικροκλοπες στην Αγγλια

Μου εκλεψαν προσφατα καποια αντικειμενα σε ενα μπαρ στην Αγγλια. Τσαντιστηκα τοσο που πηγα στην αστυνομια. Δεν μπορω να μην ποσταρω το μεηλ που μου εστειλαν:

Dear Mr Georganas

I am sorry to learn that you have become a victim of crime.

I am writing to inform you that your crime is being assigned to a dedicated investigation officer to carry out further enquiries.

This officer will contact you shortly (if they have not done so already) to discuss the details of your crime with you. Part of this discussion will include an agreement on the best method for contacting you during the investigation and the frequency of this contact.

Continue reading ‘Μικροκλοπες στην Αγγλια’

Γιατί συμμετέχω στην παρέλαση υπερηφάνειας (ένας ετεροφυλόφιλος απευθύνεται σε άλλους ετεροφυλόφιλους)

Αναδημοσίευση από το Ξενύχτικον “Μιραμπέλλα”.

Gay flag

Η ιδέα του να ελκύομαι σεξουαλικά ή συναισθηματικά από άτομα του ίδιου φύλου με κάνει να νιώθω στην καλύτερη περίπτωση άβολα και μου είναι αδιανόητη. Φυσικά σε οποιαδήποτε πολιτισμένη και ανεκτική χώρα, μια τέτοια εισαγωγή σε μια ανάρτηση για το ζήτημα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ (Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα) ατόμων θα ήταν αχρείαστη, αλλά ζούμε σε μια Κύπρο όπου όταν κάποιος τοποθετείται πάνω σε ένα ζήτημα αντί να συζητούνται οι θέσεις του, συζητούνται οι προθέσεις του. Επομένως, θέλω να διευκρινίσω μερικά πράγματα.

Είμαι ετεροφυλόφιλος και υποστηρίζω τα ίσα δικαιώματα για τα ΛΟΑΤ άτομα. Επίσης υποστηρίζω τα δικαιώματα των ζώων χωρίς να είμαι ζώο, την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών χωρίς να είμαι γυναίκα, την προστασία των παιδιών χωρίς να είμαι παιδί (ώρες ώρες), τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες χωρίς ο ίδιος να είμαι ανάπηρος, την προστασία του περιβάλλοντος και των θαλασσών χωρίς να είμαι αμπελοπούλι ή χελώνα καρέτα καρέτα καθώς και την προστασία των μειονοτήτων χωρίς να ανήκω σε μειονοτική κοινότητα.

Αντί να αναπτύξω επιχειρηματολογία γιατί υποστηρίζω τα ίσα δικαιώματα των ΛΟΑΤ (ως φιλελεύθερος αυτό είναι για μένα αυτονόητο και είναι σαν να προσπαθώ να πείσω κάποιον ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος), προτιμώ να απαντήσω μερικές από τις πιο συχνές ερωτήσεις που μου υποβάλλουν, τις πλείστες φορές καλοπροαίρετα, άλλα ετεροφυλόφιλα άτομα όταν γίνεται σχετική συζήτηση. Για λόγους αβρότητας ας υποθέσουμε ότι πάντοτε οι συνομιλητές είναι ευγενικοί και δεν αναφέρονται με προσβλητικούς όρους στα ΛΟΑΤ άτομα.

Continue reading ‘Γιατί συμμετέχω στην παρέλαση υπερηφάνειας (ένας ετεροφυλόφιλος απευθύνεται σε άλλους ετεροφυλόφιλους)’

Περί πολλαπλής υποχρεώσεως του εκλέγειν

Με αφορμή ένα σωστό σχόλιο του Χρήστου Γραμματίδη στο City Legal.

Κακώς και κάκιστα το δικαίωμα του εκλέγειν διαπλάθεται στο Σύνταγμα και στην εκλογική νομοθεσία πρωτίστως ως πολιτειακή υποχρέωση του πολίτη. Έτσι, το άρ. 51 παρ. 5 Σ προβλέπει ότι:

Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.

Την ίδια διατύπωση ακολουθεί το άρ. 6 παρ. 2 π.δ. 26/2012, ενώ στο άρ. 117 παρ. 1 του ίδιου προεδρικού διατάγματος προβλέπει και (γελοιωδώς ανεφάρμοστες) ποινικές διατάξεις:

Ο εκλογέας που αδικαιολόγητα δεν ασκεί το δικαίωμα του εκλέγειν, τιμωρείται με φυλάκιση από ένα μήνα μέχρι ένα έτος. Το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει και τις στερήσεις των αξιωμάτων και θέσεων, που προβλέπονται στο άρθρο 63 του Ποινικού Κώδικα, από ένα μέχρι τρία χρόνια.

Continue reading ‘Περί πολλαπλής υποχρεώσεως του εκλέγειν’

Αχ αυτες οι αντιεπιστημονικες πανελληνιες

Απ’το ιστολογιο του Ν Σαραντακου θυμηθηκα παλι την Εκθεση των Πανελληνιων (εδω τα θεματα), μια εξεταση την οποια κατηγορω για 12 απο τα 10 μεγαλυτερα προβληματα της συγχρονης Ελλαδας.

Στο ιστολογιο αυτο κριτικαρουν την επιλογη του κειμενου (πολυ παλιο) και της λεξης “κοινοχρηστος” προς αναζητηση αντωνυμου (παρωχημενη χρηση στο κειμενο).

Εγω απτην αλλη βρισκω την ολη εξεταση αρκετα βαρετη. Βρειτε τις μεταφορες, βρειτε συνωνυμα και αντωνυμα, χμμμμ. Αυτο δεν εχει να κανει με κατανοηση κειμενου τοσο αλλα με τις πατροπαραδοτες αξιες της παπαγαλιας, ορισμων και λεξεων.
Προτιμω ερωτησεις στυλ SAT, κατανοησης του κειμενου, δηλαδη τι ειδους θεσεις πραγματικα στηριζει ο συγγραφεας.

Το χειροτερο ομως φαουλ, τυπικο της Εκθεση Πανελληνιων και της σαπιας κουλτουρας που καλλιεργησε σε τοσες γενιες Ελληνων, ειναι παλι η ελλειψη επιστημονικης σκεψης, η πιστη οτι μια θεση εμπειρικου περιεχομενου (π.χ. το πρωϊ εβρεξε) μπορει να αληθευει λογω ρητορικης (στο λεω εγω, με τοσα ωραια λογια. Ποιος εισαι συ να το αμφισβητησεις?), αστηρικτων ισχυρισμων (ολοι ξερουμε οτι βρεχει το πρωϊ στην Αθηνα), ανεκδοτων (η μαμα μου το ειπε), οχι λογω στηριξης απο επαρκη δεδομενα (ο σταθμος μετρησης κατεγραψε 2 μιλιλιτερ νερο ανα τετραγωνικο μετρο). Κατι που οδηγει και στην κλασικη ελληνικη αντιπαραθεση με αντιρητορικη, αντ χομινεμ επιχειρηματα κτλ (Και γιατι λες οτι εβρεξε? Μηπως εισαι πρακτορας των ομπρελοπαραγωγων?). Continue reading ‘Αχ αυτες οι αντιεπιστημονικες πανελληνιες’

Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας ΙIΙ: η μειοψηφία

Μετά τον πρώτο και τον δεύτερο σχολιασμό της σημαντικής και ενδιαφέρουσας απόφασης Town of Greece vs Galloway, ολοκληρώνω σήμερα με μερικά σημεία από την ισχυρή μειοψηφία της απόφασης, όπως εκφράστηκε από τους δικαστές Μπράιερ, Κέιγκαν, Γκίνσμπεργκ (Εβραίους) και Σοτομαγιόρ (Ισπανόφωνη).

Ελένη Κάγαν.

Ελένη Κάγαν.

Continue reading ‘Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας ΙIΙ: η μειοψηφία’

Έξυπνη διαπραγματεύση ή μυωπικοί εκβιασμοί;

Θα επρεπε να εχουμε εκβιασει την Μερκελ? ή Γιατί το «δώστε μου λεφτά να μην αυτοκτονήσω» δεν είναι καλή στρατηγική

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στα Νεα. Διαβαζεται και σε συνδυασμο με την σειρα κειμενων στους ΦΤ σχετικα με το παρασκηνια της ευρωδιασωσης.

Όσο απομακρύνεται η προοπτική ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη, πληθαίνουν οι φωνές που αμφισβητούν ότι τέτοιος κίνδυνος υπήρξε ποτέ. Όπως ακούσαμε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν κινδύνεψε πραγματικά στον Ψυχρό Πόλεμο, έτσι υπάρχουν ήδη οπαδοί της θεωρίας ότι η ΕΕ ποτέ δεν θα επέτρεπε να καταρρεύσουμε.

Απ’τις δηλώσεις […] Μέρκελ [συμπεραίνουμε προφανώς] πως η Ευρωζώνη παραμένει πολύ σημαντική για να αφεθεί να καταρρεύσει [και] όλοι οι κρίκοι της είναι εξ’ ίσου σημαντικοί για τη διατήρησή της
[...]
Ακύρωσε [η καγκελάριος] μονομιάς το περίφημο Grexit, εκθέτοντας […] ως πολιτικά ιδιοτελείς και αναξιόπιστους τους λιγοστούς και απομονωμένους κινδυνολόγους του ευρώ. Εξέθεσε, επίσης, διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις [...] που, αντί να διαπραγματευτούν σκληρά για την Ελλάδα, πειθήνια υπάκουσαν [...] στα κελεύσματά της.

Α. Τσίπρας Le Monde

Το επιχείρημα, αν το κατανοώ, είναι ότι αφού η Γερμανία επιθυμούσε να διατηρηθεί η ευρωζώνη ακέραιη, θα πλήρωνε κάθε αναγκαίο κόστος. Οφείλαμε συνεπώς να εκβιάσουμε μέχρις εσχάτων για να αποσπάσουμε το υψηλότερο δυνατό βραχυπρόθεσμο κέρδος. Όποιος δεν το έπραξε αδιαφόρησε για την πατρίδα. Continue reading ‘Έξυπνη διαπραγματεύση ή μυωπικοί εκβιασμοί;’

Πολιτικό ερωτηματολόγιο ΙΙΙ

Ενόψει ευρωεκλογών συνεχίζουμε την παράδοση ενός πολιτικού ερωτηματολογίου, σαν κι αυτού που είχαμε συντάξει το 2012.

Η θεματική του αφορά αυτήν την φορά θέματα αποκλειστικά ευρωπαϊκά: 20 ερωτήσεις που να καλύπτουν ένα κατά το δυνατόν ευρύ φάσμα θεμάτων γύρω από τις σχέσεις Ελλάδας και ΕΕ, αλλά και τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ, το μέλλον της, τους θεσμούς της, τα διδάγματα του πρόσφατου παρελθόντος.

Απευθύναμε λοιπόν το ερωτηματολόγιο σε 14 υποψηφίους ευρωβουλευτές από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά, ΔΗΜΑΡ, το Ποτάμι και τις Γέφυρες.

Μας απάντησαν τρεις υποψήφιοι, τους οποίους ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο που αφιέρωσαν. Είναι οι εξής κατ’ αλφαβητική σειρά:

Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Ελιά

Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Ελιά

Σταύρος Τσακυράκης, Ποτάμι

Σταύρος Τσακυράκης, Ποτάμι

Κώστας Χρυσόγονος, ΣΥΡΙΖΑ

Κώστας Χρυσόγονος, ΣΥΡΙΖΑ

Continue reading ‘Πολιτικό ερωτηματολόγιο ΙΙΙ’

Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας ΙI

Συνεχίζω εδώ τον σχολιασμό της απόφασης Town of Greece vs Galloway μετά την προηγούμενη ανάρτηση.

Πώς διακρίνεται η περίπτωση της απόφασης από παρόμοια πραγματικά περιστατικά, που μας απασχολούν και εμάς εδώ εις τας Ευρώπας, όπως είναι η σχολική προσευχή, οι εικόνες σε σχολεία ή δικαστήρια και ο αγιασμός ή η δοξολογία σε επίσημες περιστάσεις;

Να τα δούμε ένα ένα. Γνώμη μου είναι ότι διακρίνεται επαρκώς από τα δύο πρώτα, αλλά ταυτίζεται με το τρίτο.

Καταρχάς, στην σχολική προσευχή είναι (ήταν;) υποχρεωτική η παρουσία (στον βαθμό που δεν είναι υποχρεωτική, δεν έχω πρόβλημα μαζί της). Επιπλέον, υπάρχει και η περιπλοκή σχετικά με τα δικαιώματα των ανηλίκων και το δικαίωμα των γονέων στην ανατροφή των τέκνων τους. Στην περίπτωση όμως του Δήμου Ελλάδος, η νομοθετική προσευχή αφορούσε το εισαγωγικό και τελετουργικό μέρος της διαδικασίας, εκεί όπου, μεταξύ άλλων ωρκίζονταν και πίστη στην σημαία τους. Οι προσφυγούσες [παρένθεση: για την δικονομική ακρίβεια, ενώπιον του SCOTUS προσφυγών ήταν ο Δήμος, όχι οι γυναίκες] εκούσες εξετέθησαν στα κατ’ αυτές προσβλητικά λόγια του ιερέα: αν ήθελαν, ας έβγαιναν έξω και ας επέστρεφαν όταν θα γινόταν η συζήτηση για το θέμα τους. Η παρουσία τους στην προσευχή δεν ήταν προαπαιτούμενο για να ασκήσουν τα δικαιώματά τους ως πολίτες ενώπιον του δημοτικού συμβουλίου.

Οι ίδιες βέβαια ισχυρίζονται το αντίθετο (σελ. 9):

…they argue that the setting and conduct of the town board meetings create social pressures that force nonadherents to remain in the room or even feign participation in order to avoid offend­ing the representatives who sponsor the prayer and will vote on matters citizens bring before the board. The sec­tarian content of the prayers compounds the subtle coer­cive pressures, they argue, because the nonbeliever who might tolerate ecumenical prayer is forced to do the same for prayer that might be inimical to his or her beliefs.

Και ξανά στην σελ. 18:

the public may feel subtle pressure to participate in prayers that violate their beliefs in order to please the board members from whom they are about to seek a favorable ruling.

Τους εξαναγκάζουν; Σιγά μην τους βιάζουν κιόλας.

Continue reading ‘Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας ΙI’

Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας Ι

Λίγες ημέρες πριν το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο δημοσίευσε την σημαντική απόφαση Δήμος Ελλάδος κατά Γκάλλογουεϊ κ.λπ..

Πόσο τέλειο όνομα.

Πόσο τέλειο όνομα.

Η Γκρης λοιπόν μόνο τυχαίο όνομα δεν έχει. Ωνομάστηκε έτσι προς τιμήν του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, που μαινόταν το 1822, όταν ιδρύθηκε η πόλη αυτή στο άλλο ημισφαίριο. Συγκινητικό ε;

Continue reading ‘Η Ελλάς υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας Ι’

Η πυριτιδαποθήκη των «κόκκινων» δανείων

Να ρωτήσουμε την κοινωνία;

Σωτήρης Γεωργανάς, Αν. Καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης καθ. στο New York University
Αντώνης Καραμπατζός, Επ. Καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στην Καθημερινη

Ο τραπεζικός δανεισμός βαρύνει περίπου τον μισό εργαζόμενο πληθυσμό της Ελλάδoς. Σύμφωνα με σχετικές εκτιμήσεις, τα μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια –τα επονομαζόμενα και «κόκκινα»– ανέρχονται αυτή τη στιγμή στο 35%, ήτοι σε 75 δισ. ευρώ (σχετ. «Καθημερινή», 22.1.14 και 2.3.14). Οι προβολές δείχνουν ότι μέχρι τα τέλη του 2014 ενδεχομένως θα ξεπεράσουν τα 85 δισ. ευρώ (40% του συνόλου των δανείων), ενώ από το μέσον περίπου του 2015 αναμένεται μία σταδιακή αποκλιμάκωση.

Η εικόνα αυτή ασφαλώς δεν είναι ενθαρρυντική. Πολλοί δανειολήπτες δεν αντέχουν άλλο την πίεση των οφειλών και εγκαταλείπουν την προσπάθεια τήρησης των δανειακών τους υποχρεώσεων, με αποτέλεσμα η τρύπα των κόκκινων δανείων να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Είναι αλήθεια δε ότι τα περισσότερα από τα μη εξυπηρετούμενα σήμερα δάνεια δόθηκαν μετά την είσοδό μας στην ΟΝΕ, μία περίοδο κατά την οποία τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού, λόγω της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά αλλά και της υπέρμετρης διεθνούς ρευστότητας, εξασφάλιζαν μια πρωτόγνωρη –για τα ελληνικά δεδομένα– ευκολία πρόσβασης σε φθηνό χρήμα. Τράπεζες και δανειολήπτες χόρεψαν μαζί ένα τάνγκο ανεμελιάς και απληστίας. Η αφειδής χορήγηση δανείων βαρύνει σαφώς και τους δύο χορευτές, άλλοτε ισομερώς άλλοτε όχι· φαίνεται, πάντως, ότι αμφότεροι είχαν πιστέψει ότι τα ατομικά εισοδήματα, οι τιμές των ακινήτων και εν γένει η ελληνική οικονομία δεν κινδύνευαν από κάποια σοβαρή πτώση ή ύφεση. Continue reading ‘Η πυριτιδαποθήκη των «κόκκινων» δανείων’