Υπέρ του πρεσβυτέρου υιού

Στην Μ.Ρ., που αγαπάει την άσωτη θυγατέρα μου!

Εντάξει, τον αγαπάμε τον νεώτερο υιό, τον άσωτο. Τα έχουμε πει αυτά.

Αλλά κάποιος πρέπει να υπερασπιστή και τον πρεσβύτερο, διάολε.

Κατά πρώτον, κανείς δεν αδίκησε τον κοπρίτη τον μικρό. Ίσα ίσα, με δική του πρωτοβουλία ζήτησε και έλαβε εις το άρτιον τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Ο πατέρας τους διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον ακριβοδίκαια. Από εκείνη την στιγμή και πέρα, κανείς δεν του χρωστά τίποτα, ειδικά δε ο μεγάλος του αδελφός. Η άλλη όψη της ελευθερίας είναι η ευθύνη, ναι;

Ο νεώτερος κατασώτευσε την περιουσία του, όπως όλοι γνωρίζουμε: διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δικαίωμά του: δική του ήταν και ό,τι ήθελε την έκανε.

Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.

Και ποιος του έφταιγε; Το κακό του το κεφάλι.

Αλλά το νόημα της παραβολής δεν είναι η μομφή και η τιμωρία, όλοι το ξέρουμε αυτό και όλοι ξέρουμε ποιος έφταιξε. Και πράγματι, θα ήταν μια υπέροχη ιστορία συγχώρησης, αν τελείωνε εδώ:

εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

Continue reading ‘Υπέρ του πρεσβυτέρου υιού’

Οι πολιτες ειναι οι λογικοι – Τα κομματα ειναι παραλογα?

Ενα απο τα βασικοτερα ερωτηματα στην πολιτικη οικονομια, που με βασανιζει εδω και χρονια και νομιζω δεν εχει απαντηθει οριστικα, εχει να κανει με την σχεση πολιτών και πολιτικών. Πως μεταφραζονται οι προτιμησεις των πολιτων σε πολιτικες πλατφορμες και πραξεις? Ακολουθουν οι πολιτικοι αυτο που ζητανε οι πολιτες, ή κανουν του κεφαλιου τους?

Στον ελληνικο δημοσιο διαλογο τεινει να υπερισχυει η ιδεα οτι οι πολιτικοι επιβαλλονται στον πολιτη. Εμεις ειμαστε ακακα αγγελουδια που θελουν μια τελεια Ελλαδα, οι πολιτικοι τα κανουν ολα μανταρα πισω απο την πλατη του λαου.

Αντιθετα, στα μοντελα πολιτικης οικονομιας (που ομολογουμενως συνηθως ασχολουνται με ανεπτυγμενες, ωριμες δημοκρατιες) η αιτιοτητα παει τυπικα απο τους πολιτες στους πολιτικους. Η ιδεα ειναι οτι το θεμελιωδες στο πολιτικο παιχνιδι ειναι οι προτιμησεις των πολιτων, απο κει βγαινουν ολα τα αλλα φαινομενα.

Οι πολιτες εκλεγουν τους πολιτικους, συμφωνα με τις προτιμησεις που εχουν. Αν θελω πολεμο στο Ιρακ, ψηφιζω Μπους. Αν δεν θελω, ψηφιζω Κερρυ. Οι πολιτικοι μπορουν να εχουν βεβαια τις δικες τους προτιμησεις, αλλα εχουν περιορισμενη ελευθερια κινησεων. Αν τις εκδηλωσουν υπερβολικα, και παρα την θεληση του λαου, δεν επανεκλεγονται. Με λιγα λογια, συνηθως γινεται ο,τι θελει ο λαος. Ακομα και αν ενιοτε οι πολιτικοι προσπαθουν να κοροϊδεψουν τον λαο, you can fool some people sometimes, but you can’t fool all the people all of the time.

Ποιος τα ψηφισε τα παραλογα κομματα αναρωτιεμαι

Το ερωτημα τελικα ειναι εμπειρικο και μπορει να εχει διαφορετικη απαντηση σε διαφορετικες χωρες. Ισως στην Λογικολανδη οι πολιτες να ψηφιζουν μονο πολιτικους που υποσχονται να κανουν κατι πραγματικα καλο. Οτιδηποτε ατασθαλειες προκυπτουν απο πολιτικους που ειπαν ψεμματα. Απτην αλλη, μπορει στο Μπερλουσκονισταν, οι πολιτες να ψηφιζουν συστηματικα εγκληματιες, που -εκπληξη!- τελικα τα κανουν ολα μανταρα.*

Τι συμβαινει λοιπον στην Ελλαδα?

Οπως ειπα το ερωτημα με βασανιζει εδω και καιρο, και δεν απαντιεται ευκολα. Δεν κρυβω οτι η αισθηση μου ειναι πως οι Ελληνες προσπαθουν με τυπικα ελληνικο τροπο να ξεφορτωθουν τις ευθυνες τους, και πολιτικοι/ΜΜΕ ανταποκρινονται χαϊδευοντας αυτια. Δεν φταιτε εσεις, φταινε οι πολιτικοι. Οι προηγουμενοι παντα. Γιατι εγω θα σας φτιαξω γεφυρες, φραγματα, αυτοκινητοδρομους, ολα αυτα που σας υποσχεθηκαν αλλα δεν εκαναν.

Φυσικα για να εχουμε σοβαρες απαντησεις δεν φτανει η διαισθηση. Εχω συλλεξει ομως καποια δεδομενα και θα χαιρομουν να προσθεσω και αλλα, αν εχει καποιος. Αυτο που ψαχνω ειναι πως επιβραβευουν ή τιμωρουν οι πολιτες τις υποσχεσεις και πραξεις των πολιτικων. Με άλλα λογια, αυτα τα πραγματα που γινονται στην Ελλαδα και μας ενοχλουν -υποτιθεται- γινονται επειδη τα θελαν οι πολιτικοι ή ο λαος?

1) Δημοσιονομικα
α) Πραξη: Ελαχιστα κομματα, απο το 1981 εως σημερα, πραγματικα υποσχεθηκαν οτι θα μειωσουν το χρεος.
Αποτελεσμα: O μεγαλυτερος χασαπης της δημοσιας τσεπης, Αντρεας, επανεξελεγη θριαμβευτικα 2 φορες.
Η κυβερνηση Καραμανλη που μιλησε για δυσκολες μερες το 2009, εχασε απο τον ΓΑΠ που υποσχοταν οτι “λεφτα υπαρχουν”.
σημερα εχει ανεβει σε ισως πρωτο κομμα εκεινο που υποσχεται να γυρισει τις δημοσιες δαπανες μερικα χρονια πισω (και αρκετα δις πιο πανω).

β) Πραξη: Προσφατα η κυβερνηση Σαμαρα εβγαλε πρωτογενες πλεονασμα. Σε μια χωρα που κυριολεκτικα πνιγεται απο τους (ισως οχι παντα αδικους, αλλα σιγουρα ακαιρους, αποτομους και αδιακριτους) φορους, υποσχεθηκε να μοιρασει “κοινωνικο μερισμα”! Επιχειρησεις κλεινουν και ανθρωποι πανε φυλακη για χρεη προς το δημοσιο, αλλα η κυβερνηση κανει την γενναιοδωρη. Με ξενα κολυβα.
Αποτελεσμα:
Κυβερνηση και πρωθυπουργος ανεβαινουν στις δημοσκοπησεις.

2) Κρατος δικαιου
Πολλες κυβερνησεις μιλανε για παταξη της ταδε ή της δεινα παρανομιας. Θα ξηλωσω τα αυθαιρετα. Θα μαζεψω τα παρανομα παρκαρισμενα. Θα κρεμασω στην κεντρικη πλατεια οσους πινουν και οδηγουν.
Πραξη: Καμμια ελληνικη κυβερνηση εως σημερα δεν εχει φερει πραγματικη τηρηση των νομων στην Ελλαδα.
Αποτελεσμα: Δυσκολευομαι να πιστεψω οτι τιμωρηθηκε καποια κυβερνηση για αυτο.

3) Εξωτερικη πολιτικη
Η ελληνικη εξωτερικη πολιτικη ειναι αλλοπροσαλλη, ακομα και με τα υψηλα προτυπα αλλοπροσαλλοσυνης που μας εχουν συνηθισει οι κυβερνησεις μας. Τσακωθηκαμε με μια μικρη χωρα στον Βορρα μας για την ονομασια της, ριξαμε χρονο και χρημα. Τι κερδισαμε, ολοι την λενε Μακεδονια. Ριξαμε απιστευτο χρονο και χρημα στο Κυπριακο, για να ερθει το Σχεδιο Αναν. Το απορριψαμε, το προβλημα παραμενει αλυτο με ολο και χειροτερες προοπτικες. Κ.ο.κ.
Πραξεις: Οι ελληνικες κυβερνησεις αγαπουν τις εθνικιστικες κορωνες και τις φωνασκιες. Μια καπως μεγαλη εξαιρεση ηταν η κυβερνηση Μητσοτακη του 1993, η οποια κατηγορηθηκε για υποχωρητικοτητα στο “Σκοπιανο”.
Αποτελεσμα: Ο Μητσοτακης επεσε και δεν ξαναβγηκε ποτε σε κανενα αξιωμα. Ο Σαμαρας ειναι σημερα πρωθυπουργος.

4) Μεταρρυθμισεις – αποσοβιετοποιηση της οικονομιας
Καλα αυτο ειναι τεραστιο θεμα. Αλλα ποια μεταρρυθμιση εγινε χωρις αντιστασεις? Υπαρχει μεταρρυθμιση που να εχει στηριξη πανω απο 60-70% και να μην προσπαθουν να την κανουν οι πολιτικοι? Το προβλημα ειναι οτι υπαρχουν πολλες μεταρρυθμισεις που ο λαος σε μεγαλο βαθμο απλα δεν θελει.

5) Ανθρωπινα δικαιωματα – Μειονοτητες
Πραξη: Νομος Ραγκουση φιλελευθεροποιει το καθεστως απονομης ιθαγενειας.
Αποτελεσμα: Κριτικη απο παντου. Η δημοτικοτητα του επεσε? Ο νομος καταργηθηκε χαρη στον ακτιβισμο του ΣτΕ.

Πραξη: Η Χρυση Αυγη δερνει και εκφοβιζει μεταναστες.
Αποτελεσμα: Τα ποσοστα της ανεβαινουν.

6) Τοπικη αυτοδιοικηση
α) Πραξεις: Οι δρομοι και τα πεζοδρομια εχουν τα χαλια τους.
Αποτελεσμα: Κανενας δημαρχος δεν αισθανεται καν την αναγκη να απολογηθει. Επανεκλεγονται χωρις προβλημα.

β)
Πραξεις: Ο Ψωμιαδης, το 2001 αποκαλει την χουντα “επανασταση”.
Αποτελεσμα: Εκλεγεται το 2002 Νομαρχης Θεσσαλονικης.
Πραξη: Ο ιδιος, το 2010 παροτρυνει τους πολιτες σε παραβιαση εθνικων νομων (του αντικαπνιστικου) και κατηγορειται για συμμετοχη στο Σκανδαλο Βατοπεδιου,
Αποτελεσμα: Επανεκλεγεται το 2010! Καταδικαζεται για παραβαση καθηκοντος οριστικα το 2012 και εκδιωκεται απο το αξιωμα του Νομαρχη.

Αυτα τα στοιχεια βρηκα, σιγουρα υπαρχουν και αλλα.

Και σοβαρα μου λετε οτι οι πολιτικοι κανουν τα δικα τους, εναντια στην θεληση του παναγαθου και πανεξυπνου λαου μας?

——————————————————

*Προφανως σε ολη αυτη την συζητηση αγνοω ζητηματα κατανομης. Δηλαδη υποθετω οτι υπαρχει μια καλη προταση Α και μια κακη Β, και η καλη προταση ειναι καλη για ολους τους πολιτες ταυτοχρονα. Αλλα ισως ο πολιτικος προτιμαει την Β, γιατι ειναι κακη για ολους τους αλλους αλλα καλη για τον ιδιο. Αυτο μπορει να εχει να κανει με διαφθορα (ο πολιτικος παραγγελνει κακα οπλικα συστηματα γιατι πηρε μεγαλη μιζα), αλλα ισως και απλα ιδεολογικα ζητηματα. Ο πολιτικος π.χ. αγαπαει τον πολεμο, γιατι αισθανεται μαγκας και αρχηγος, οι πολιτες οχι, γιατι τα παιδια τους σκοτωνονται σε μια ξενη χωρα.

Υπέρ της απελευθέρωσης του ωραρίου των εμπορικών καταστημάτων

Δυο λόγια σύντομα για την απελευθέρωση του ωραρίου των εμπορικών, που από τρίχα έχει γίνει τριχιά:

1.

Φτου ξελευθερία ολέ!

Ο καθένας να ανοίγη το κατάστημά του όποτε θέλη και για όσο θέλη. Όποτε και όσο, το ξαναγράφω. Η επαγγελματική και οικονομική του ελευθερία μπορούν να περιωρίζωνται μόνο όταν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Αντιστοίχως, η συμβατική ελευθερία του καταναλωτή να αγοράση κάποιο αγαθό ή υπηρεσία δεν μπορεί να εξαρτάται από το πώς λένε την ημέρα της εβδομάδας, αν δεν υπάρχει πάλι κάποιος σοβαρός λόγος. Το βάρος της απόδειξης επιρρίπτεται στους απαγορευτές, όχι στους ελευθερόφρονες. Στους δύο τρίτος (καταρχήν) δεν χωρεί. Ακόμη και αν αυτό το υπαγορεύη η παράδοση, η θρησκεία ή η ιδεοληψία.

Ο λαός, και εδώ, ψηφίζει με τις πράξεις του.

Ο τοίχος ξέρει καλύτερα.

Ο τοίχος ξέρει καλύτερα.

Continue reading ‘Υπέρ της απελευθέρωσης του ωραρίου των εμπορικών καταστημάτων’

Ο εγώ και ο άλλος εγώ: ένα πρόβλημα ταυτότητας

Σώμα ή πνεύμα; Υλικό ή λογισμικό; Τι συγκροτεί το ανθρώπινο πρόσωπο; Αποτελούν αμφότερα στοιχεία εκ των ων ουκ άνευ; Μπορούν να διαχωριστούν; Και αν διαχωριστούν;

Στις 29 Αυγούστου 1997 το Σκάινετ αποκτά αυτοσυνειδησία.

Στις 29 Αυγούστου 1997 το Σκάινετ αποκτά αυτοσυνειδησία.

Ας σκεφτούμε λίγο με όρους επιστημονικής φαντασίας:

Συνδέω τον εγκέφαλό μου έναν υπολογιστή. Ο υπολογιστής μεταφορτώνει ό,τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μου και το αποθηκεύει σε ένα εξω-(τερικό)εγκέφαλο. Ο εξωεγκέφαλος, που περιέχει πλέον αυτό που βρισκόταν στο κεφάλι μου, έτσι, για πιο πολλή πλάκα, έχει την μορφή ενός ποτηριού.

Να προσθέσουμε όμως ότι η μελλοντική τεχνολογία δεν έχει λύσει όλα τα προβλήματα: γνωρίζουμε ότι βρίσκομαι στο ποτήρι, αλλά δεν μπορεί κανείς να επικοινωνήση μαζί μου και τούμπαλιν. Είμαι κλειδωμένος εκεί μέσα για όλο το προβλεπτό μέλλον.

Σπουδαίο μέρος για να συνεχίση κανείς την ύπαρξή του.

Σπουδαίο μέρος για να συνεχίση κανείς την ύπαρξή του.

Την ίδια στιγμή το υλικό μέρος της ύπαρξής μου, μιας και άδειασε από το λογισμικό που το συνείχε, δεν παρουσιάζει πλέον καμία εγκεφαλική λειτουργία. Ούτε φλοιός ούτε στέλεχος ούτε συμπαθητικό ούτε παρασυμπαθητικό. Για τον λόγο αυτό συνδέεται ταυτόχρονα με μηχανική υποστήριξη σε ιατρική μονάδα εντατικής θεραπείας. Η υποστήριξη εξασφαλίζει ότι έχουμε ένα σώμα κατά λοιπά πλήρως λειτουργικό: τρέφεται, ενεργείται, ιδρώνει, μεγαλώνουν τα νύχια και τα μαλλιά του, κυκλοφορεί το αίμα, πάλλεται η καρδιά, έχει ζεστό και μαλακό δέρμα. Ένας ολοζώντανος εγκεφαλικά νεκρός. Όχι συνειδητότερος από ένα κουνουπίδι.

Συγνώμη κιόλας.

Συγνώμη κιόλας.

Η δεύτερη περίπτωση δεν ανήκει βέβαια στην επιστημονική φαντασία. Εδώ και μερικές δεκαετίες μάς είναι γνωστή ως είτε ως εγκεφαλικός θάνατος είτε επίμονη ή μόνιμη φυτική κατάσταση (PVS). Στις περιπτώσεις αυτές είτε έχει διακοπή πλήρως η εγκεφαλική δραστηριότητα, πράγμα που απεικονίζει η ισοηλεκτρική γραμμή στο ηλεκτρογκεφαλογράφημα, είτε παρουσιάζεται κάποια υποτυπώδης εγκεφαλική δραστηριότητα στο στέλεχος, που δεν περιλαμβάνει όμως τον εγκεφαλικό φλοιό. Που είναι το κέντρο του συνειδότος.

Για εσάς που κάνατε κοπάνα στην Ανθρωπολογία: κόρτεξ είναι ο φλοιός, στεμ το στέλεχος.

Για εσάς που κάνατε κοπάνα στην Ανθρωπολογία: κόρτεξ είναι ο φλοιός, στεμ το στέλεχος.

Η ερώτηση τώρα είναι:

Πόσα εγώ έχουμε πλέον; Είναι δυνατόν να έχουμε δύο από δαύτα; Μήπως διαιρέθηκα σαν αμοιβάδα; Άρα μπορώ να δολοφονηθώ δύο φορές, μία ως σώμα σε κώμα και μία ως εξωεγκέφαλικό ποτήρι; [Ποιο εκ των δύο είναι ο "έτερος" ως υλικό αντικείμενο της ανθρωποκτονίας κατ' άρ. 299 ΠΚ;]

Ή αντιθέτως ένας ήμουν και ένας και μοναδικός θα εξακολουθήσω να είμαι;

Αλλά τότε ποιος από τους δύο;

Υποθέτω ότι φαίνεται σε όλους εύλογο να προκρίνουμε το ποτήρι από το κουνουπίδι. Αν υπάρχει κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο σε μια προσωπικότητα, τότε αυτό είναι η αυτοσυνειδησία της και όλα όσα εκπηγάζουν από αυτήν, όπως η σχεσιακή ικανότητα, ο αναστοχασμός, η μνήμη, το σχέδιο, το θυμικό, η βούληση. Ο σάρκινος χιτώνας μας είναι μεν το μέσον σύναψης σχέσης με το περιβάλλον μας, αλλά όχι η ουσία της ύπαρξής μας.

Γιαυτό και ο νεκρός Κλίνγκων δεν είναι παρά ένα κενό όστρακο.

Γιαυτό και ο νεκρός Κλίνγκων δεν είναι παρά ένα κενό όστρακο.

Οπότε, μην σπάσετε το ποτήρι μου. Παρακαλώ.

[Τι συνέπειες έχουν όλα αυτά για μια σειρά θεμάτων, όπως ο ορισμός του θανάτου, η ηθικονομική αντιμετώπιση όσων βρίσκονται σε φυτική κατάσταση, η έκτρωση, τα δελφίνια και οι χιμπαντζήδες, η κατά Σίνγκερ διάκριση μεταξύ οργανισμού και προσώπου κ.λπ. θα τα πούμε ίσως κάποια άλλη φορά.]

Τα εις -ον ουδέτερα

Ρε γαμώτο, δεν υπάρχει ένα θέμα με τα εις -ον ουδέτερα;

Καταρχάς, το λογικώς πρότερον ερώτημα: υπάρχουν ουδέτερα εις -ον; Αφού στην Κοινή ΝεοΕλληνική (KNE) λήγουν όλα σε -ο! [όχι βέβαια και στα κυπριακά]

Αυτή είναι μια πολύ σωστή παρατήρηση καθ’ όσον αφορά στον κανόνα. Πράγματι, τα ουδέτερα υπό ΚΣ λήγουν σε -ο: το μωρό, το δέντρο, το βάζο, το χουργιό.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό, εξαιρέσεις που έλκουν την καταγωγή τους καταρχάς από παλαιότερες, προ-ΚΝΕ φάσεις της γλώσσας μας, αλλά όχι μόνο.

Το κοινό πρόβλημα που τίθεται εν προκειμένω είναι το εξής:

Πώς είναι οι υπόλοιπες πτώσεις των εις -ον ουδετέρων; Ειδικώτερα, κλίνονται κανονικά, ακολουθώντας το κλιτικό υπόδειγμα τον εις -ο ετεροθαλών αδελφών τους, ή μήπως παραμένουν άκλιτα;

Continue reading ‘Τα εις -ον ουδέτερα’

Στρατιωτικά ενθυμήματα ΙΙ: ποιον βάζουμε γερμανικό

Πάει κάμποσος καιρός που σας φιλοδώρησα με τις ακριβές μου αναμνήσεις από τον στρατό, οπότε καιρός είναι να πούμε άλλη μία ηθικοπλαστική ιστορία με διδακτικό επιμύθιο.

Στον στρατό λοιπόν λόγω ειδικότητας δεν με πιάνανε πολλές ασκήσεις [δυστυχώς, γιατί οι ασκήσεις είχανε πλάκα]. Έτσι, πήγα σκηνάκια μια φορά όλη κι όλη. Αλλά ήταν ωραία.

Ωραία.

Ωραία.

Ήμαστε λοιπόν στην εξοχή, στήσαμε τις σκηνές μας, κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε (ζέστη, πολλή ζέστη!), καμιά φορά βγήκαν και οι υπηρεσίες, εκεί κατά το μεσημέρι.

Επιλοχία είχαμε στην άσκηση ένα καλό παιδί, λίγο απόμακρο. Ήμαστε συνομήλικοι, πράγμα που σήμαινε ότι ήμαστε κάμποσα χρόνια πιο μεγάλοι από τους περισσότερους συμφαντάρους μας και ότι ανήκαμε στην μειοψηφία που είχε πτυχίο. Α, επίσης δεν ήμαστε Κρητικοί. Θεωρητικά λοιπόν είχαμε πολλά κοινά και θα μπορούσαμε να είμαστε πιο κολλητοί. Αλλά δεν ήμαστε, όπως είπα ήταν και λίγο κουμπωμένος αυτός, τα έπαιρνε πολύ στα σοβαρά, τον έλεγαν “ο κύριος προβλεπόμενος”. Γενικά τον εκτιμούσα πάντως.

Continue reading ‘Στρατιωτικά ενθυμήματα ΙΙ: ποιον βάζουμε γερμανικό’

7 συν 1 σκέψεις ακόμη σχετικά με την δίωξη της Χρυσής Αυγής

Η επικαιρότητα δυτυχώς δεν με αφήνει να αγιάσω, γαμώ το κεφάλι μου μαλάκα. Έγραφα λίγο καιρό πριν σχετικά με την δίωξη της ΧΑ, αλλά αναγκάζομαι να επανέλθω ενόψει των εξελίξεων του περιβόητου βίντεου του Μπαλτάκου. Είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένος με όσα μάθαμε χτες. Πάρα πολύ.

1.

Ο Κασιδιάρης έχει διαπράξει αυτόφωρο κακούργημα παραβίασης απορρήτου του άρ. 370Α παρ. 2 ΠΚ, για την ακρίβεια αυτόφωρη είναι εδώ η χρήση του υλικού κατ’ άρ. 370Α παρ. 3 ΠΚ. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να συλληφθή χωρίς άδεια της Βουλής, καθώς η ασυλία του δεν τον καλύπτει.

Για μένα αυτό αποδεικνύει πόσο ηλίθια εσφαλμένη υπήρξε η νομοθετική τροποποίηση του άρ. 370Α ΠΚ με τον Ν. 3674/2008.

Το μακάριο έτος 2008, εάν ενθυμείσθε, κυβερνούσε την δόλια χώρα μας ο Καραμανλής Β΄ ο Μικρός. Η ως άνω νομοθετική τροποποίηση κατήργησε την παράγραφο του άρ. 370Α ΠΚ που προέβλεπε διάφορους λόγους άρσεως του αδίκου. Νομοθετική και πολιτική αιτία της κατάργησης ήταν η υπόθεση Ζαχόπουλου με το περίφημο βίντεο της λαγνουργίας του. Με λίγα λόγια, μια εν θερμώ νομοθετική τροποποίηση χάριν ενός κολλητού αποβαίνει τώρα εις βάρος της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας σε μια απείρως σημαντικώτερη υπόθεση.

Στίχβορτ: τα γαμησιάτικα του Ζαχόπουλου.

zachopoulos

Continue reading ’7 συν 1 σκέψεις ακόμη σχετικά με την δίωξη της Χρυσής Αυγής’

Ολα τα καλα καποτε τελειωνουν

Οι ανθρωποι με τον καιρο αλλαζουν και καποτε αλλαζουν τοσο που οι δρομοι τους πρεπει να χωρισουν.

Ποτε δεν μου αρεσαν οι μακροσκελεις και μελοδραματικες δηλωσεις αποχωρησης. Δυστυχως τα πραγματα ηρθαν ετσι που δεν εχω αλλη εναλλακτικη: αποχωρω απο το συνΙστολογιο αυτο, της αναΜορφωσης. Τι θα γινει με την κεντρικη σελιδα θα το συζητησουμε σε καποιο επομενο σταδιο.

Οπως ξερει οποιοσδηποτε εχει διαβασει αυτο το ιστολογιο, συμπαθω και εκτιμω τον Θαναση (τον Αναγνωστοπουλο ντε). Αλλα παντα εχει την ταση προς καποιες ακραιες εκδηλωσεις της προσωπικοτητας του, οι οποιες δεν με εβρισκαν παντα συμφωνο. Στο ονομα του φιλελευθερισμου και της ανοιχτης κουλτουρας αυτου του ιστολογιου δεν ειπα ποτε τιποτα.

Με την τελεταια καφριλα πραξη του ομως δεν μπορω να συμφωνησω. Αν δεν το εχετε προσεξει ο Θανασης ανελαβε νομικος συμβουλος συγκεκριμενων διαβοητων
προσωπων που προσκεινται στην Χρυση Αυγη. Αφορμη πρεπει να υπηρξε αυτο το κειμενο. Δεν μπορω να πω πολλα παραπανω, το αφηνω στον ιδιο.

Ασπαζομαι την αρχη του Βολταιρου (που δεν βγηκε απτα δικα του χειλη ομως!), θελω καθε φωνη να μπορει να ακουστει σε μια δημοκρατια. Αλλα δεν χρειαζεται να ακουγεται στο δικο μου ιστολογιο. Ουτε δεχομαι οτι ολοι οι ανθρωποι αξιζουν το ιδιο να εχουν καλη νομικη συμβουλη. Αξιζουν να εχουν προσβαση σε ενα αντικειμενικο δικαστηριο και να υπερασπιζονται τον εαυτο τους οσο καλυτερα μπορουν. Αλλα δεν θα τους κανουμε και πλατες για να κανουν τα εγκληματα τους.
Οποτε χωρις αλλη σαλτσα, ωρα καλη και καλην ανταμωση.

ΥΓ Θα ενημερωσω στα σχολια για το νεο μου ιστολογιο, οταν το ετοιμασω (λιγος χρονος αυτες τις μερες).
ΥΓ2 Παραμενω φιλος του Θαναση και θα ηθελα τα σχολια να περιοριστουν στα απολυτως απαραιτητα και αξιοπρεπη. Κανεις δεν μπορει να κρινει τους λογους που τον ωθησαν σε μια τετοια πραξη.

ΑΠΛΗΤΗ 21-40

ΑΠΛΗΤΗ-21: Το 2012 η Τουρκία κινήθηκε (επιτέλους…) στο δημογραφικό όριο της αναπλήρωσης των γενεών.

ΑΠΛΗΤΗ-22: Αντίθετος του αμφιβράχεος (υ-υ) είναι ο κρητικός πους (-υ-).

ΑΠΛΗΤΗ-23: Το ύψος ενός ανθρώπου ισούται προς το ανάπτυγμα των χεριών του, όταν σχηματίζουν ευθεία γωνία.

L' uomo vituviano

ΑΠΛΗΤΗ-24: Η συντομογραφία ΙΑΧ σε ένα φάκελλο σημαίνει “ιδίας αυτού χερσί”, ότι δηλαδή ο φάκελλος πρέπει να παραδοθή μόνο ΙΑΧ.

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 21-40′

Περί του δικαιώματος αυτοδιάθεσης

Με αφορμή την έξαρση του κριμαϊκού ζητήματος, εκθέτω κάποιες σκέψεις περί του δικαιώματος των λαών να αυτοδιατίθενται, ήτοι του δικαιώματός τους σε απόσχιση, ένωση, ανεξαρτησία, αυτονομία, ομοσπονδιοποίηση ή ότι άλλο.

Πρώτον

Το δικαίωμα αυτοδιάθεσης είναι ένα συλλογικό δικαίωμα, που κατοχυρώνεται νομικά στο άρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (ΔΣΑΠΔ), κυρωτικός νόμος 2462/1997:

Όλoι oι λαoί έχoυv τo δικαίωμα της αυτoδιάθεσης. Σύμφωvα με τo δικαίωμα αυτό καθoρίζoυv ελεύθερα τo πoλιτικό καθεστώς τoυς και εξασφαλίζoυv ελεύθερα τηv oικovoμική, κoιvωvική και μoρφωτική αvάπτυξή τoυς.

Δεύτερον

Τα σύνορα υπάρχουν για τους ανθρώπους και όχι αντίστροφα. Δεν υπάρχει τίποτε το ιερό σε μια γραμμή στον χάρτη, ειδικά αν οι άνθρωποι που την υφίστανται έχουν άλλη γνώμη. Οι άνθρωποι άλλωστε δεν αλλάζουν τόσο εύκολα γνώμη για τα σύνορά τους (αν είναι χαραγμένα σωστά βέβαια και όχι αν έχουν επιβληθή από κάποιο δικτάτορα που ένιωθε ενοχές για την συμμετοχή του σε μια γενοκτονία). Αλλά αν αλλάξουν, φταίει το μέχρι τώρα κράτος τους που δεν τους πρόσεξε και όχι εκείνοι.

Τρίτον

Το φάντασμα της αυτοδιάθεσης στοιχειώνει εδώ και μια γενιά την Ευρώπη: Κύπρος, Υπερδνειστερία, Αμπχαζία, Κροατία, Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο, Ν. Οσετία, Κριμαία, Σκωτία, Καταλωνία. Το εθνικό κράτος καλά κρατεί, καλώς ή κακώς, και δεν ζούμε ακόμη στο στρουμφοχωριό της ιλαρής ομοιομορφίας.

Πέραν τούτου, μονάδα μέτρησης του ιστορικού χρόνου δεν είναι ο εφήμερος βίος μας. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, οι ιδεολογίες αλλάζουν, η εθνογένεση συντελείται αδιάκοπα. Όταν όμως αλλάζει το περιεχόμενο, λέγε με εθνικό φρόνημα, αλλάζει και το δοχείο, λέγε με καθεστημένα σύνορα. Πρέπει λοιπόν να έχουμε μια θεωρία για τη αυτοδιάθεση και όχι να φετιχιζώμαστε με την εδαφική ακεραιότητα και το αμετακίνητο των συνόρων.

Continue reading ‘Περί του δικαιώματος αυτοδιάθεσης’

9 συν 1 σκέψεις περί κηδεμονισμού

Με αφορμή την προ ημερών εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ζωηρή εκδήλωση του Ερευνητικού Ομίλου John Stuart Mill στην Νομική, όπου έλαμψαν διά της παρουσίας τους οι ομιλητές Αντώνης Καραμπατζός, Επ. Καθηγητής της Νομικής μας, και Κωνσταντίνος Καλλίρης, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Δικαίου της Οξφόρδης, καταγράφω κάποιες σκέψεις, αξιοποιώντας όσα μας δίδαξαν οι καλοί φίλοι (χωρίς να συμφωνούν βέβαια απαραίτητα με όλα όσα γράφω, αυτοί χάνουν και ντροπή δικιά τους):

1.

Αρχής σοφίας, ξέρετε τι. Το θέμα μας είναι ο κηδεμονισμός, που κάτι παλιοχαρακτήρες τον λένε πατερναλισμό. Ο όρος αυτός έχει δύο κακά: είναι πρώτον ξενόγλωσσος και δεύτερον φαλλοκρατικός. Οπότε εγώ προτιμώ δυνατά κι ελληνικά να τον λέω κηδεμονισμό, που επιτρέπει και την χρήση όλης της οικογένειας λέξεων κηδεμών, κηδεμονεύω, κηδεμονευτικός, ακηδεμόνευτος κ.λπ.

Κηδεμόνας είναι λοιπόν κάποιος που παίρνει τις αποφάσεις (που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε ή δεν ξέρουμε να πάρουμε εμείς) για λογαριασμό μας και πάντα για το καλό μας. Ο κηδεμονισμός συνεπώς 1) περιορίζει την ελευθερία μας, αλλά 2) πάντοτε επ’ αγαθώ: ο κηδεμών είναι αγαθόβουλος. Θυσιάζει ελευθερία για να κερδίση ευημερία. Προωθεί μια αντίληψη του αγαθού δαπάναις του ορθού. Αντιλαμβάνεται την ελευθερία και τις περί αγαθού αντιλήψεις ως ανταγωνιστικά προϊόντα σε ένα αλγεβρικό άθροισμα.

Να και ένας ακόμη αγαθόβουλος κηδεμόνας.

Να και ένας ακόμη αγαθόβουλος κηδεμόνας.

2.

Κηδεμονισμού υπάρχουν κάμποσες ποικιλίες. Σημειώνω εδώ την διάκριση ανάμεσα σε σκληρό και ήπιο κηδεμονισμό, όπου σκληρός και άτεγκτος είναι ο κηδεμών που μας υποκαθιστά κατά τας βουλάς του, ενώ ήπιος είναι ο κηδεμονισμός που συγχωρείται μόνο αφού διαγνωστή κάποιο γνωστικό ή βουλητικό ελάττωμα.

Μια άλλη σημαντική διάκριση είναι μεταξύ θετικού και αρνητικού κηδεμονισμού, όπου ο θετικός κηδεμονισμός εννοεί το αγαθό του κηδεμονευομένου ως προσθήκη, επαύξηση, βελτίωση κάποιου θετικού ιδιώματος, την στιγμή που αρνητικός είναι ο κηδεμονισμός όταν αποτρέπει, παρεμποδίζει, διακωλύει την επέλευση κάποιας βλάβης.

Ο κηδεμών πράττει επίσης αμέσως ή εμμέσως. Άμεσο κηδεμονισμό έχουμε όταν επιβάλλεται κάτι ευθέως στον κηδεμονευόμενο, ενώ έμμεσο όταν η επιταγή απευθύνεται σε τρίτο που έρχεται σε επαφή με τον κηδεμονευόμενο, τυπικά στον προμηθευτή κάποιου προϊόντος ή κάποιας υπηρεσίας.

Εδώ κυρίως ενδιαφέρει ο ήπιος και αρνητικός κηδεμονισμός, άμεσος και έμμεσος.

Continue reading ’9 συν 1 σκέψεις περί κηδεμονισμού’

Υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδος: η ουσία

Λέγαμε στην προηγούμενη ανάρτηση για τα προκαταρκτικά της πολύ σημαντικής υπόθεσης Βαλλιανάτου και λοιπών κατά Ελλάδος. Περισσότερο σημαντική όμως από τα προκαταρκτικά είναι η ουσία.

Γρηγόρης Βαλλιανάτος

Γρηγόρης Βαλλιανάτος

Continue reading ‘Υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδος: η ουσία’

Αυξανομενη ανισορροπια στο Αιγαιο και προτασεις για λυση

Υπάρχει τρόπος η Ελλάδα να βελτιώσει την αποτρεπτική της ικανότητα, μειώνοντας δραστικά τα έξοδα και την διαφθορά στην προμήθεια εξοπλισμών

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, Δρ. Ποινικού Δικαίου
Σωτήρης Γεωργανάς, Αν. Καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου – επισκέπτης στο New York University

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στα Νεα

Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση που ταλανίζει την χώρα μας δεν αφήνει καμιά φορά χρόνο ή διάθεση να σηκώσουμε λίγο το βλέμμα και να δούμε τι γίνεται στην γειτονιά μας. Όπου συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα.

Η γειτονική Τουρκία δεν είναι η Τουρκία που γνωρίζαμε. Ο πληθυσμός της πλέον αγγίζει τα 76 εκ. άτομα, ενώ το ΑΕΠ του 2012 έφτασε τα 612 δισ. ευρώ (έναντι ελληνικού 194 δισ.). Δεν ήταν πάντα έτσι όμως! Το 1973, ελληνικό και τουρκικό ΑΕΠ ήταν σχεδόν ίσα. Ακόμα και κατά την κρίση στα Ίμια, η Τουρκία είχε μια οικονομία που δεν ήταν ακόμη υπερδιπλάσια της ελληνικής. Σήμερα, το τουρκικό ΑΕΠ ισούται με το συνολικό ΑΕΠ Πολωνίας, Ουκρανίας και Ουγγαρίας ή, αλλιώς, προς το ΑΕΠ Ελλάδας, Βελγίου και Σλοβενίας μαζί. Η Τουρκία είναι υπερτριπλάσια οικονομικά και επταπλάσια πληθυσμιακά. Και παρά τους κλυδωνισμούς που συχνά βιώνει στην κοινωνικοοικονομική της πρόοδο (βλ. και την πρόσφατη πολιτική κρίση που έφερε 30% πτώση της λίρας μέσα σε ένα χρόνο), η ψαλίδα θα τείνει μεσομακροπρόθεσμα να ανοίγει εις βάρος μας. Ασφαλώς πρόκειται για μια μείζονα γεωπολιτική αλλαγή στην γειτονιά μας, που δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους.

Continue reading ‘Αυξανομενη ανισορροπια στο Αιγαιο και προτασεις για λυση’

Κριμαία, Κύπρος, Κοσσυφοπέδιο.

Τον Ιούλιο-Αύγουστο 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο.
Τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 2014 η Ρωσσία εισέβαλε στην Κριμαία.

Είναι άραγε συνεπές να αντιτάσσεται κανείς στην πρώτη, αλλά να συντάσσεται με την δεύτερη;

Πολλοί λένε όχι, υποδεικνύοντας τις ομοιότητες: μια ισχυρή τρίτη χώρα εισβάλλει σε μια πιο αδύναμη γείτονά της, επικαλούμενη ότι δήθεν επιδιώκει να προστατεύση από κακομεταχείριση την ομόφυλή της μειονότητα. Δεν είναι άραγε το ίδιο ακριβώς;

Εγώ νομίζω όμως ότι περιορίζονται στην επιφάνεια του πράγματος.

Continue reading ‘Κριμαία, Κύπρος, Κοσσυφοπέδιο.’

Υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδος: τα προκαταρκτικά

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι είναι το σύμφωνο συμβίωσης και τι το χρειαζόμαστε: επειδή υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να είναι έγγαμοι, αλλά να μην το λένε γάμο; Για ποιο λόγο χρειαζόμαστε μια οικογενειακή σύμβαση που να είναι κάτι παραπάνω από μνηστεία και κάτι λιγώτερο από γάμος; Γιατί τότε να μην εισαγάγουμε και καναδυό βαθμίδες ημιγάμων ακόμη;

Τέλος πάντων, ο νόμος είναι νόμος. Και εν προκειμένω νόμος είναι ο Ν. 3719/2008, ο οποίος προβλέπει τα εξής στο άρ. 1:

Η συμφωνία δύο ενήλικων ετερόφυλων προσώπων με την οποία οργανώνουν τη συμβίωσή τους (σύμφωνο συμβίωσης) καταρτίζεται αυτοπροσώπως με συμβολαιογραφικό έγγραφο. Η ισχύς της συμφωνίας αρχίζει από την κατάθεση αντιγράφου του συμβολαιογραφικού εγγράφου στον ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους, το οποίο καταχωρείται σε ειδικό βιβλίο του Ληξιαρχείου.

Οι συμβαλλόμενοι συμβιωτές συνεπώς πρέπει να είναι ετερόφυλοι κατά νόμον. Αυτό συνιστά εξόφθαλμη διάκριση λόγω φύλου, φανταστήτε μόνο να επιτρεπόταν η πώληση κάποιου εμπορεύματος ή το δάνειο μόνο μεταξύ ετεροφύλων (ή μόνο μεταξύ ομοφύλων, το ίδιο είναι). Αυτά τα έχουμε πει εδώ και χρόνια, τι να λέμε τώρα.

Στην υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδος (Νοε 13) προσεβλήθη λοιπόν ενώπιον του Στρασβούργου ακριβώς αυτό.

Από την άποψη αυτή, η έκβαση της υπόθεσης ενώπιον του ΕΔΔΑ ήταν απολύτως αναμενόμενη. Το ίδιο και η συντριπτική πλειοψηφία 16-1 της διηυρυμένης σύνθεσης.

Υπήρξε όμως και ένας λέων στην μειοψηφία.

Continue reading ‘Υπόθεση Βαλλιανάτος και λοιποί κατά Ελλάδος: τα προκαταρκτικά’

Αρχή Προσφυγών, αλλά όχι Προσφύγων;

Προσοχή: ακολουθεί βαρετό νομικό κείμενο. Που όμως κρύβει για κάποιους ανθρώπους ένα ζήτημα σχεδόν ζωής και θανάτου. Κι ας μην του φαίνεται.

Ο Ν. 3907/2011 ίδρυσε στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, που τώρα κάπως αλλιώς το βαφτίσανε, την Υπηρεσία Ασύλου. Αυτή είναι η υπηρεσία η οποία εξετάζει όλα τα αιτήματα ασύλου, σύμφωνα με σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία (Οδηγία 115/2008). Με την νομοθεσία αυτή η σχετική αρμοδιότητα αφαιρέθηκε από την ΕΛΑΣ, όπου τα πράγματα ήταν κάπως, εμ, αντιπροσφυγικά. Δημιουργήθηκε, με τα χρήματα των μερκελιστών βεβαίως, μια αξιόλογη υποδομή, προσελήφθησαν παιδιά με μεταπτυχιακά, διατέθηκαν διερμηνείς (ακόμη και των λινγκάλα) και τα λοιπά. Μια σαφής πρόοδος.

Η αίτηση ασύλου τώρα εξετάζεται σε δύο βαθμούς. Αρχικά την κρίνει ως αποφαινόμενη αρχή ένας χειριστής (χειρίστρια συνήθως, ξέρετε τώρα). Αν απορριφθή, υπάρχει δικαίωμα προσφυγής προς την Αρχή Προσφυγών, που είναι ανεξάρτητη υπηρεσία, χωριστή από την Υπηρεσία Ασύλου. Στην Αρχή λειτουργούν κάμποσες τριμελείς επιτροπές. Η προσφυγή αυτή, για να έχη νόημα, όπως κάθε διοικητική προσφυγή, πρέπει να είναι αποτελεσματική (effective remedy κατ’ άρ. 13 της Οδηγίας) και να μην εξαντλήται σε ένα τυπικό επανέλεγχο. Ο χειριστής (πρέπει να) κρίνεται και ελέγχεται.

Μάλιστα, ο Ν. 3907/2011 χρησιμοποιεί ασυνήθιστα έντονη γλώσσα σχετικά. Στο άρ. 3 παρ. 4 αναφέρει:

Τα μέλη των Επιτροπών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαμβάνουν προσωπικής ανεξαρτησίας.

Continue reading ‘Αρχή Προσφυγών, αλλά όχι Προσφύγων;’

Υπέρ του δικαιώματος πληροφορήσεως του κατηγορουμένου

Ευχαριστώ τον φίλο ποινικολόγο Αντώνη Μπαλτά για σκέψεις, επιχειρήματα και υλικό σχετικά με το σημερινό άρθρο μου.

Είναι δύσκολο πράγμα να είσαι κατηγορούμενος. Ειδικά στην Ελλάδα Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άρ. 12 Ν. 4236/2014 επέφερε πριν λίγες ημέρες, για νιοστή φορά, αλλαγές στον πολύπαθο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Ειδικώτερα, εισήγαγε τις νέες παραγράφους 3, 4 και 5 στο άρ. 101 ΚΠΔ, το οποίο πλέον έχει ως εξής:

1. Ο ανακριτής, μόλις μετά την κλήτευσή του εμφανιστεί ή οδηγηθεί σ’ αυτόν ο κατηγορούμενος για ν’ απολογηθεί, του ανακοινώνει το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου και των άλλων εγγράφων της ανάκρισης. Επιτρέπεται επίσης στον κατηγορούμενο να μελετήσει ο ίδιος ή ο συνήγορός του το κατηγορητήριο και τα έγγραφα της ανάκρισης. Με γραπτή αίτηση του κατηγορουμένου και με δαπάνη του χορηγούνται σε αυτόν αντίγραφα του κατηγορητηρίου και των εγγράφων της ανάκρισης.
2. Την ίδια υποχρέωση έχει ο ανακριτής, και τα ίδια δικαιώματα ο κατηγορούμενος, όταν κληθεί ξανά σε συμπληρωματική απολογία, πάντως μετά το τέλος της ανάκρισης και προτού διαβιβαστεί η απολογία στον εισαγγελέα (άρθρο 308 παρ. 1), καλείται πάντοτε ο κατηγορούμενος να μελετήσει όλη τη δικογραφία. Αν όμως η ανάκριση εξακολούθησε περισσότερο από μήνα μετά την πρώτη ή κάθε μεταγενέστερη απολογία, δικαιούται ο κατηγορούμενος να ασκεί τα δικαιώματά του μια φορά το μήνα, και κάθε φορά ο ανακριτής συντάσσει σχετική έκθεση κάτω από την απολογία του κατηγορουμένου.
3. Κατά παρέκκλιση από τις παραγράφους 1 και 2, εφόσον δεν θίγεται το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, οι αρμόδιες αρχές, κατά την ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση, δεν επιτρέπουν την πρόσβαση σε τμήμα του υλικού, αν αυτή ενδέχεται να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή ή τα θεμελιώδη δικαιώματα άλλου προσώπου ή αν τέτοια άρνηση είναι απολύτως απαραίτητη για την προστασία σημαντικού δημοσίου συμφέροντος, όπως στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η πρόσβαση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη διεξαγωγή έρευνας ή να βλάψει σοβαρά την εθνική ασφάλεια.
4. Για την παροχή πληροφοριών στον κατηγορούμενο, σύμφωνα με τα παραπάνω, συντάσσεται έκθεση ή γίνεται ειδική μνεία στην έκθεση που συντάσσεται αρμοδίως.
5. Ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του έχει το δικαίωμα να υποβάλει αντιρρήσεις κατά της ενδεχόμενης παράλειψης ή άρνησης της αρμόδιας αρχής να παράσχει τις κατά τα ανωτέρω πληροφορίες. Η παράγραφος 3 του άρθρου 236Α εφαρμόζεται αναλόγως.

Continue reading ‘Υπέρ του δικαιώματος πληροφορήσεως του κατηγορουμένου’

Μικρό κανονολογικό ΙΙ

Σε συνέχεια όσων είχα υποστηρίξει εδώ και με αφορμή την πρόσφατη παραπομπή από το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο στο Δικαστήριο της ΕΕ στο Λουξεμβούργο του προδικαστικού ζητήματος αν είναι σύμφωνο με τις ευρωπαϊκές συνθήκες ή μήπως υπερβαίνει τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων, έστω και από την δευτερεύουσα αγορά, θυμήθηκα και κάτι άλλο.

Σύμφωνα με το άρ. 123 παρ. 1 και 125 παρ. 1 της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ):

Απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών, οι οποίες εφεξής αποκα­λούνται «εθνικές κεντρικές τράπεζες», προς θεσμικά και λοιπά όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης, κεντρικές κυβερνήσεις, περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών μελών απαγορεύεται επίσης να αγοράζουν απευθείας χρεόγραφα, από τους οργανισμούς ή τους φορείς αυτούς, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή οι εθνικές κεντρικές τράπεζες. [...]

Η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις, οι περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλοι οργανισμοί δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών μελών, ούτε τις αναλαμβάνει, με την επιφύλαξη των αμοιβαίων χρηματοοικονομικών εγγυήσεων για την από κοινού εκτέλεση ενός συγκεκριμένου έργου. Κανένα κράτος μέλος δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις, οι περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές, άλλοι οργανισμοί δημοσίου δικαίου ή δημόσιες επιχειρήσεις άλλου κράτους μέλους, ούτε τις αναλαμβάνει, με την επιφύλαξη των αμοιβαίων χρηματοοικονομικών εγγυήσεων για την από κοινού εκτέλεση ενός συγκεκριμένου έργου.

Continue reading ‘Μικρό κανονολογικό ΙΙ’

Παρατηρήσεις υπό την υπ’ αριθμ. Α΄ του 1835 απόφαση του Αρείου Πάγου

Μετά την αποκρυπτογράφηση και την δακτυλογράφηση της πρώτης πρώτης πρώτης ποινικής απόφασης του Αρείου Πάγου, η οποία οφείλεται στους φίλους Βουλάγξ, Απόστολο και Γρηγόρη Μανόπουλο, με την ηθική αυτουργία του Νίκου Σαραντάκου, ο πειρασμός να γράψω δυο λόγια για την απόφαση, τα πρώτα μετά από σχεδόν 180 χρόνια, ήταν ακαταμάχητος.

Ιδού λοιπόν κάποια στοιχεία ερμηνευτικά της ίδιας της απόφασης και του ιστορικού συγκειμένου που την παρήγαγε, αξιοποιώντας και τα εύστοχα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης.

Πρώτα, το κείμενο της απόφασης, όπως μεταγράφηκε (ακολούθησα τον πολυτονισμό του Απόστολου, ίσως έχει ξεφύγει καμιά βαρεία, μη βαράτε):

Απόφ. Ποιν. Α΄.

Ἐν ὀνόματι τοῦ Βασιλέως.

Τὸ Δικαστήριον τοῦ Ἀρείου Πάγου.

Συγκείμενον ὑπὸ τῶν Δικαστῶν Κ.Κ. Χρηστοδούλου Κλονάρη Προέδρου, Ἀναστασίου Πολυζωΐδου, Γεωργίου Ἀθανασίου, Δ. Γοδεφρίδου Φέδερ, Δημητρίου Σκορδίλη, Θεοδώρου Μανούση, Γεωργίου Ἀφθονίδου, ἀναπληροῦντος τὸν κύριον Ἰωάννην Σωμάκην ἀπόντα, καὶ τοῦ Γραμματέως Γεωργίου Κ. Ἰσχομάχου, παρόντος καί τοῦ εἰσαγγελέως κυρίου Ἀνδρονίκου Πάϊκου,
Συνελθὸν εἰς δημοσίαν συνεδρίασιν,
Αναγνοῦν τήν παρά τῶν τριῶν δικαστῶν τοῦ ἐν Ἀθήναις Πρωτοδικείου Κ.Κ. Ἀριστείδου Μωραϊτίνη Προέδρου, Χριστοδούλου Αἰνιάνος καί Γεωργίου Μ. Καραμάνου γενομένην αἴτησιν ἐξαιρέσεως ἀπὸ τὴν κατὰ τοῦ Α.Γ. Μουσουδάκη δίκην καί ἐπιστηριζομένην εἰς τὰς ἑξῆς αἰτίας. 1ον ὅτι ἐκδόντες ἅπαξ ἐν συμβουλίῳ βούλευμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἀπεφῄναντο ὅτι αἱ καταμηνυθείσαι πράξεις τοῦ Α.Γ. Μουσουδάκη δὲν εἶναι ἀξιόποινοι, ὅτι ἔπειτα ἀνακοπέντος τοῦ βουλεύματος τούτου καὶ ἐκδοθέντος κατ’ αὐτοῦ ἄλλου βουλεύματος τοῦ δικαστικοῦ συμβουλίου τῶν ἐν Ἀθήναις ἐφετῶν, παρὰ τοῦ ὁποίου ὑποχρεοῦνται νὰ συνεδριάσωσιν εἰς τὸ Πλημμελειοδικείον, τοῦ ὁποίου ἁπαρτίζουσι μέρος, ἐξαιτοῦνται νὰ ἐξαιρεθῶσιν ὥς φθάσαντες ἤδη νὰ ἐκφράσωσι // φράσωσι γνώμην εἰς τὸ βούλευμά των. καὶ 2ον ὅτι ἡ ἐξαίρεσίς των εῖναι σύμφωνος μὲ τὰς παρὰ τῆς νομολογίας κοινῶς παραδεδεγμένας ἀρχὰς, καὶ εἰδικῶς μέ τὴν ἔννοιαν τοῦ 5 παραγράφου τοῦ 51 ἄρθρου τῆς Ποιν. Δικονομίας.
Ἀκοῦσαν τὸν εἰσαγγελέα.
Σκεφθἐν κατὰ τὸν νόμον
Ἐπειδὴ ὁ νόμος ὁρίζει ῥητῶς τὰς αἰτίας ὅσαι φέρουσιν ἐξαίρεσιν Δικαστῶν, εἴτε τὰ μέρη προτείνουσιν αυτήν, εἴτε ὁ δικαστὴς συνειδώς αἰτίαν ἐξαιρέσεως τὴν προβάλλει, καὶ ἐκτὸς τῶν ὥρισμένων τούτων αἰτιῶν πάσα ἄλλη εἶναι ἀπαράδεκτος.
Ἐπειδὴ ἡ ἐξαίρεσις, ὅταν δεν διατάττεται παρὰ τοῦ νόμου, ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὰ δικαζόμενα μέρη τοὺς φυσικοὺς δικαστάς των.
Ἐπειδὴ ὁ 5. παράγραφος τοῦ 51. ἄρθρου τῆς Ποινικῆς Δικονομίας ἐξαιρεῖ μόνους ἐκείνους τοὺς δικαστὰς οἵτινες ἔλαβον μετοχὴν, ἢ συνέπραξαν εἰς τὴν ἀνάκρισην ἢ ἀποφασιν τῆς προκειμένης υποθέσεως ἐν ῷ ἦσαν μέλη ἄλλου Δικαστηρίου, κανεῖς δε ἐκ τῶν τριῶν δικαστῶν τῶν ἐξαιτουμένων τὴν ἐξαίρεσιν δὲν ἀνῆκεν εἰς ἄλλο Δικαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον νά ἔλαβε μετοχὴν ἢ νά συνέπραξε περὶ τῆς προκειμένης ὑποθέσεως, οὐδέ γίνεται τὸ Δικαστήριον ἄλλο ἐξ ἄλλου, διὸτι έκρινε προδικαστικῶς τὴν ὑπόθεσιν, τὴν ὁποίαν πρόκειται να δικάση ὁριστικῶς.
Διὰ ταῦτα ἀποῤῥίπτει τὴν αἴτησιν τῆς ἐξαιρέσεως τῶν τριῶν // τριῶν δικαστῶν τοῦ ἐν Ἀθήναις Πρωτοδικείου.
Ἐκρίθη καὶ ἐδικάσθη τὴν δευτέραν Ἀπριλλίου τοῦ χιλιοστοῦ ὀκτακοσιοστοῦ τριακοστού πέμπτου ἔτους, ἐν Ἀθήναις.

Ὁ Πρόεδρος
Χ. Κλονάρης
Ἀ. Πολυζωΐδης
Γ. Ἀθανασίου
Δ. Γ. Φέδερ
Δ. Σκορδίλης
Θ. Μανούσης
Γ. Ἀφθονίδης

Ὁ Γραμματεὺς
Γ. Κ. Ἰσχόμαχος

Ἐδημοσιεύθη τὴν τρίτη τοῦ αὐτοῦ μηνὸς
ἐν Ἀθήναις

ὁ Πρόεδρος
Χ. Κλονάρης
ο Γραμμ.
Γ. Κ. Ἰσχόμαχος

Continue reading ‘Παρατηρήσεις υπό την υπ’ αριθμ. Α΄ του 1835 απόφαση του Αρείου Πάγου’

Ευχάριστο παλαιογραφικό διάλειμμα ΙΙ

Εντάξει, όχι και τόσο παλαιογραφικό. Αλλά πιο συγκινητικό!

Η χώρα μας είναι μια χώρα σχετικά νεαρά. Ήτο υπόδουλος, γεύθηκε την χαρά της οθωμανικής ανεκτικότητας, τα γνωστά. Με αποτέλεσμα, οι θεσμοί μας να είναι σχετικά πρόσφατοι. Η θεσμική τους μνήμη πηγαίνει το πολύ μέχρι τους παππούδες μας, συνεργουσών σε αυτό όσων σεισμών, λοιμών, λιμών, κατοχών, πολέμων, ΠΑΣΟΚ και λοιπών μεσολάβησαν.

Γιαυτό είναι όμορφο να βλέπης με τα μάτια σου και να ψηλαφής ένα μικρό κομμάτι θεσμικής ιστορίας.

Continue reading ‘Ευχάριστο παλαιογραφικό διάλειμμα ΙΙ’