Κατηγοριες

Προσκεκλημενοι Συγγραφεις





Εισαγωγικη σημειωση: Το αρθρο εχει πολυ πλουσιο φωτογραφικο υλικο. Για λογους πρακτικοτητας πρεπει να κανετε κλικ πανω στις φωτογραφιες για να τις δειτε σε πληρες μεγεθος.

Γενικα

Ο μισός πληθυσμός της Γης είναι συγκεντρωμένος σε μεγάλες πόλεις, ενώ ορισμένες από αυτές – περίπου 20 στον κόσμο – έχουν μετατραπεί σε μεγαπόλεις (megacities) με πληθυσμό κοντά στα 20 εκατομμύρια κατοίκους. Για την παγκόσμια κοινή γνώμη είναι δεδομένη πλέον η αποδοχή του ουρανοξύστη ως του κτιριακού τύπου ο οποίος αποτελεί την απάντηση σε αυτό το συνεχιζόμενο ((Εως το 2030 ενα 60% της ανθρωπότητας, ή 4,9 δισεκατομμυρια παγκοσμίως, υπολογίζεται οτι θα ζει σε αστικά περιβάλλοντα.)) φαινόμενο μαζικής αστικοποίησης.

Η ανάπτυξη για παράδειγμα του Τόκυο – επιφανές δείγμα μεγαλούπολης άβολα προσαρμοσμένης σε πολύ περιορισμένο χώρο – έχει εγείρει μια σειρά από ιδέες για υπερ-πύργους (supertowers), χτισμένους ακόμα και μέσα στη θάλασσα. Τέτοιες σκέψεις αποτελούσαν κάποτε επιστημονική φαντασία, αλλά πλέον είναι απολύτως υλοποιήσιμες από κατασκευαστική άποψη. Η τεχνολογία έχει φτάσει πλέον σε τέτοια επίπεδα, ώστε να μπορεί να φανταστεί κανείς γιγάντια οικοδομήματα τα οποία να είναι σε θέση και να κατασκευάσει. Όταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο (Taipei 101) έχει ύψος 508 μέτρα, το επόμενο πιο ψηλό κτίριο που κατασκευάζεται (Burj Dubai) θα έχει ύψος πάνω από 600 μέτρα και έχει γίνει κατασκευαστική μελέτη για ένα κτίριο (Sky City) με ύψος 1000 μέτρα, τότε το σενάριο της κατακόρυφης πόλης κάθε άλλο παρά ουτοπικό είναι.

Παρ’ολα αυτά, το να αρθούν τα τεχνικά και χρηματοδοτικά εμπόδια στα ψηλά κτίρια είναι συχνά ευκολότερο από το να αποδεχτούν οι πολιτικοί και μερικοί πολίτες την ανάγκη τους.

eikona_0_1.jpg
Πανοραμική άποψη της πόλης του Σικάγο.
Φαίνεται καθαρά ότι η δημιουργία ενός επιχειρηματικού κέντρου (downtown business center) δεν επηρεάζει αρνητικά την υπόλοιπη αστική ανάπτυξη με χαμηλή δόμηση και κυρίως δεν υποχρεώνει οποιονδήποτε ‘αντίθετο’ πολίτη να έχει καθημερινή επαφή με το εσωτερικό αυτού του κέντρου.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Μέσα στα παγκόσμια αυτά δεδομένα βρίσκεται η Ελλάδα, η οποία για διάφορους γνωστούς και λιγότερο γνωστούς λόγους απέχει από τον παραπάνω κατασκευαστικό διάλογο. Πρόκειται για μια χώρα όπου ο αφορισμός των ψηλών κτιρίων (για τους όποιους λόγους) έχει οδηγήσει στο ίσως πρωτοφανές παγκοσμίως φαινόμενο, όχι μόνο της μη κατασκευής τους αλλά και στην πλήρη ανυπαρξία οποιασδήποτε σκέψης πιθανής εφαρμογής τους – ακόμα και από την αρχιτεκτονική κοινότητα.

Βασική θέση αυτου του κειμένου είναι οτι χρειάζεται άμεσα μια πρόταση η οποία να έχει σοβαρές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη (Μηχανικοί – Πολιτικοί – Πολίτες – κ.α.) ότι στην ιστορική και τεχνολογική πορεία κάθε πολιτισμού και της χώρας στην οποία εκφράζεται, υπάρχουν ορισμένα στάδια τα οποία πρέπει να ακολουθούνται.

Μπορεί η Ελλάδα για ποικίλους ιστορικούς λόγους να βρίσκεται αρκετά χρόνια πίσω σε εξέλιξη από τον υπόλοιπο Δυτικό Κόσμο, και αυτό δυστυχώς φαίνεται σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτιστικής και τεχνολογικής της ανάπτυξης ((Σε επίπεδο υποδομών, η Ελλάδα στερείται ακόμα ενός ολοκληρωμένου κεντρικού οδικού άξονα, ας μην αναφερθούν καλύτερα οι περιφερειακοί. Μέχρι πριν από πολύ λίγα χρόνια χρειαζόταν να περιμένει κανείς το φορτηγό πλοίο για να διασχίσει το στενό του Ρίου Αντίρριου. Το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης σταματάει να λειτουργεί μόλις πέσει ομίχλη και η Αθήνα απέκτησε αεροδρόμιο διεθνών προδιαγραφών μόλις τα τελευταία χρόνια. Η Αθήνα απέκτησε Μετρό με φοβερή υστέρηση, αναλογικά με τις αντίστοιχες Ευρωπαϊκές πόλεις, για τη Θεσσαλονίκη παραμένει ακόμα το φετίχ της πόλης. Στον κλάδο της Υγείας και των Ασφαλίσεων παραμένει ακόμα η Ελλάδα αρκετά χρόνια πίσω. Διατηρείται ακόμα ως η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα (δε ξέρω μετά τις τελευταίες διευρύνσεις αν ισχύει ακόμα), η οποία δεν έχει Εθνικό Κτηματολόγιο, και φυσικά δεν έχει σοβαρά μελετημένο Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο. Όταν σε πανελλήνιο επίπεδο μπαίνουν χιλιάδες στρέμματα στα σχέδια πόλεων, δημιουργώντας υπεραξίες και σε καμία περίπτωση δεν έχει προηγηθεί καμία μελέτη των απαραίτητων υποδομών, τότε το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα κυριαρχεί η λογική της γιατρειάς παρά της πρόληψης.)). Αυτό όμως δε αναιρεί το γεγονός ότι η Αθήνα έχει εξελιχθεί σε μια ‘μεγάπολη’ και η Θεσσαλονίκη σε μια μεγαλούπολη, και πως και οι δύο στερούνται των πιο απαραίτητων υποδομών.

Αναφορικά με την Αθήνα, παρά την προσπάθεια που έγινε με την αφορμή των Ολυμπιακών Αγώνων και την εισροή των τεράστιων αναπτυξιακών κονδυλιών, φαίνεται πως η δημιουργία των υποδομών (Αττική οδός, Αττικό μετρό και επεκτάσεις, τραμ, περιφερειακή Υμηττού, κόμβος Εθνικής οδού στο Φάληρο κ.α.) δεν επαρκεί ούτε για τα σημερινά δεδομένα. Πόσο μάλλον για τις ερχόμενες δεκαετίες.

Επομένως, εάν δεν ληφθεί υπ’όψιν ότι η ανάγκη κατασκευής ψηλών κτιρίων είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη σε όλες τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, τότε θα υπάρξει πιθανόν η ανάγκη να εφαρμοστεί κατευθείαν η λύση ορισμένων μεγακτιρίων τα οποία θα αλλοιώσουν σημαντικά τον υπάρχοντα αστικό ιστό.

eikona_0_2.jpg
Πανοραμική άποψη εναλλακτικής χωροθέτησης 5 ‘μεγακτιρίων’ στο γήπεδο του Ελληνικού.
Πρόταση των αρχιτεκτόνων Αλέξιου Βανδώρου και Γιώργου Βλαχοδήμου στον παγκόσμιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό ‘06 SKYSCRAPER – ARCHITECTURAL COMPETITION’.

Γιατί δεν έχουμε ψηλά κτίρια;

Το ότι η Ελλάδα είναι οικονομικά και τεχνικά έτοιμη για ψηλά κτίρια δεν χωράει αμφισβήτηση. Αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και πόλεις σε χώρες που βρίσκονται πολύ χαμηλότερα από την Ελλάδα τόσο σε βιοτικό επίπεδο, όσο σε οικονομική επιφάνεια (Βουλγαρία, Τουρκία, χώρες στην Αφρική και τη Νότια Αμερική) έχουν κατασκευάσει ψηλά κτίρια ((Παρατηρείται βέβαια το γεγονός ότι χώρες με μέσο προς χαμηλό εισόδημα έχουν σχεδόν όλες ουρανοξύστες. Στην πραγματικότητα τα ψηλά κτίρια βγαίνουν ασχέτως μέσου εισοδήματος από την πραγματική οικονομική ανάγκη για αυτά: όταν η αξία της γης είναι μεγάλη τότε οι κατασκευαστές χτίζουν περισσότερους ορόφους εν απουσία οικοδομικού περιορισμού. Με βάση αυτά τα δεδομένα βέβαια θα έπρεπε και η Ελλάδα, ως μια χώρα με μεσαίο εισόδημα (ως προς τα Ευρωπαϊκά δεδομένα) και μια υψηλή αξία γης μέσα στον αστικό ιστό των πόλεων της, να έχει κατασκευάσει εδώ και χρόνια ψηλά κτίρια.)). Πόλεις με εξαιρετικά ιστορικά κέντρα, τα οποία παρεμπιπτόντως τα έχουν προστατευμένα και από τα αυτοκίνητα και από τη φθορά (Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία) έχουν κατασκευάσει ψηλά κτίρια. Πόλεις που βρίσκονται σε περιοχές εξαιρετικά σεισμογενείς, σαφώς περισσότερο από την Ελλάδα (Ιαπωνία, Λος Αντζελες) έχουν κατασκευάσει εδώ και δεκαετίες πολύ ψηλά κτίρια.

Το θέμα δεν είναι ούτε κατασκευαστικό (αν είναι δηλαδή ακριβότερο το μέταλλο από το σκυρόδεμα, αν υπάρχουν σεισμοί, και λοιπές δικαιολογίες), ούτε αισθητικό (εκτός και αν υπάρχει κάποιος πολίτης που πιστεύει ότι η εικόνα των πόλεων μας αρμόζει στην αισθητική του – ίσως και να αρμόζει δυστυχώς…), ούτε νομικό (με ένα απλό προεδρικό διάταγμα ύστερα από υπερψήφιση στη Βουλή και οποιαδήποτε περιοχή μπορεί να αποκτήσει ειδικούς όρους δόμησης).

Δε χρειάζεται καν να πειραματιστούμε πρώτα δοκιμαστικά με τα ψηλά κτίρια, γιατί υπάρχει τέτοια διεθνής εμπειρία που είναι εξαιρετικά απίθανο να αποτύχει μια οργανωμένη μορφή ανάπτυξης τους. Κι όμως δεν τολμάει κανείς πολιτικός να το προτείνει, φοβούμενος το πολιτικό κόστος.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι γνωστό (υπερεξάπλωση των πόλεων=……………..=………………=…………..), η λύση είναι προφανής (επιλεκτική χωροθέτηση ζωνών ψηλών κτιρίων=…………….=…………), σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες κινήσεις στο επίπεδο των υποδομών, το αποτέλεσμα θα είναι …………… Παρολαυτά παραμένει μια οργανωμένη τύφλωση και ένας στρατευμένος αρνητισμός απέναντι στο λογικό και σχεδόν αυτονόητο.

Οι μηχανικοί μέσα στο κουκούλι των μελετών, των κατασκευών και των δημόσιων έργων, και στην πλήρη αδράνεια και καρεκλοκενταυρία του επίσημου φορέα τους (ΤΕΕ) που είναι θεωρητικά και επίσημος συνομιλητής του κράτους για τεχνικά θέματα, αγρόν αγοράζουν. Και οι πολίτες, μέσα από την αριστοτεχνική σύνδεση των ψηλών κτιρίων με τη δικτατορία, το μύθο της διατήρησης του αττικού τοπίου και της ‘θέας’ προς την Ακρόπολη, τον πλήρη υπνωτισμό τους από τα ΜΜΕ αλλά εν τέλει και κουραστική τριβή τους με την καθημερινότητα που δεν αφήνει περιθώρια στην φαντασια, απλά αδυνατούν να ξεφύγουν απο τον μύθο περι ψηλών κτιρίων.

eikona_0_3.jpg
Πανοραμική άποψη χωροθέτησης 3 ουρανοξυστών στην περιοχή των Λαχανόκηπων στη Δυτική Είσοδο της Θεσσαλονίκης.
Διπλωματική εργασία των αρχιτεκτόνων Αλέξιου Βανδώρου και Ανδρέα Κονδύλη στο τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ.

Είναι ίσως λίγο άδικο να κατηγορηθούν οι πολίτες και για αυτή την παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία. Δυστυχώς όμως, μέσα από τη προκατηλλειμένη επί δεκαετίες παιδεία και την πλήρη εξαφάνιση οποιουδήποτε ίχνους αισθητικής που φέρνει η ενηλικίωση διαδοχικών γενεών μέσα στο απεχθές αστικό περιβάλλον των ελληνικών πόλεων, η ελληνική κοινωνία έχει οδηγηθεί σε μια υπνωτισμένη πορεία προς την ‘α’σχημια. Μεγάλη μερίδα πολιτών, όταν έφτασε η ώρα να φτιάξουν το δικό τους σπίτι, ή να το αγοράσουν προσέθεσαν το δικό τους λιθαράκι στη σημερινή κατάσταση. Διότι όταν αποφασίζεις να αποκτήσεις το σπίτι σου – όνειρο ζωής για τον Έλληνα του 20ου αιώνα – και διαλέγεις έναν μηχανικό και όχι έναν αρχιτέκτονα να στο σχεδιάσει, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Δεν ανήκει στον σκοπό του κειμένου μια εκτενέστερη αναφορά στο ανεπαρκές θεσμικό πλαίσιο, το οποίο ανέχεται το καθεστώς της πλήρους παράνομης δόμησης, και όλων των παρελκομένων – με τη συνένοχη όμως αποδοχή των πολιτών/αγοραστών. Αλλά είναι σίγουρο οτι αφού η χώρα αυτή αδυνατεί να προχωρήσει σε χαρτογράφηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και οι ίδιοι οι πολίτες αδυνατούν να κατανοήσουν ότι είναι συνυπεύθυνοι του κτισμένου περιβάλλοντος, έχουμε τις πόλεις που μας αξίζουν.

Βεβαίως ακόμα πιο παράδοξο είναι το γεγονός πως οι μεγάλοι κατασκευαστές, οι διεθνείς developers που κατασκευάζουν και εκμεταλλεύονται πληθώρα ψηλών κτιρίων απο την Κίνα εως την Μέση Ανατολή, απουσιάζουν μυστηριωδώς. Σε μια χώρα που οι πολιτικές απόφασεις συχνά ποδηγετούνται από κάθε είδους οικονομικά συμφέροντα, προξενεί εντύπωση πως ένα τομέας όπως ο κατασκευαστικός, ο οποίος αποτελεί για χρόνια το κινητήριο μοχλό της ελληνικής ανάπτυξης, διατηρεί έναν τέτοιο περιοριστικό κανονισμό. Είναι απορίας άξιο πως τόσοι άνθρωποι, οι οποίοι καθοδηγούν έως και την εξωτερική πολιτική της χώρας στο βωμό του κέρδους, όχι μόνο δεν πιέζουν προς την απελευθέρωση των υψών αλλά έχουν κυριολεκτικά αφανίσει κάθε τέτοιου είδους συζήτηση.

Ακόμα και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή, μπροστά στο αναμφισβήτητο γεγονός της παροχολογίας (προεκλογικής και μη), να εφαρμόσει την επιλεκτική (μελετημένη μέσα από ένα εθνικό χωροταξικό σχέδιο προφανώς) απελευθέρωση των υψών. Πριμοδοτώντας δηλαδή το ύψος – και όχι απαραίτητα το συντελεστή δόμησης – σε περιοχές όπου θέλει να δημιουργήσει ελεύθερους επίγειους χώρους, θα μπορούσε να προσδώσει υπεραξία σε αρκετές περιοχές. Κοιτώντας το ζήτημα έστω και από την μικροπολιτική σκοπιά που κυριαρχεί Ελλάδα, δεν προκύπτει κάποιο εύλογη απάντηση στο μυστήριο γιατί οι πολιτικοί δεν το κάνουν αυτό. Γιατί σκεφτείτε τι θα σήμαινε η ξαφνική πριμοδότηση αυτού του μεγέθους και πόσες ψήφους θα έφερνε αυτή η απόφαση. Αναιρείται έτσι και η έννοια του πολιτικού κόστους.

όταν αποφασίζεις να αποκτήσεις το σπίτι σου – όνειρο ζωής για τον Έλληνα του 20ου αιώνα – και διαλέγεις έναν μηχανικό και όχι έναν αρχιτέκτονα να στο σχεδιάσει, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου

Ένοχη σιωπή διατηρεί και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, ο οποίος κατανάλωσε όλα τα τελευταία αρχιτεκτονικά συνέδρια γύρω από φιλοσοφικές συζητήσεις και περιόρισε τις δράσεις του στο να χαράσσει στρατηγικές επί χάρτου για την επανάκτηση των χαμένων από το 1932 επαγγελματικών δικαιωμάτων. Φυσικά και η χαρτογράφηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα για τον κλάδο των Αρχιτεκτόνων, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την αποφυγή δημόσιων παρεμβάσεων γύρω από φλέγοντα ζητήματα της ελληνικής πόλης και συνεπώς ευρύτερα της κοινωνίας. Στο τελευταίο Αρχιτεκτονικό Συνέδριο (από το 1999 μέχρι σήμερα απουσιάζει ο επίσημος αρχιτεκτονικός διάλογος) με τίτλο: ‘Η Αρχιτεκτονική και η Ελληνική Πόλη στον 21ο αιώνα’ δεν αναφέρθηκε πουθενά η έννοια των ψηλών κτιρίων, έστω και σαν υπόθεση προς απόρριψη. Όπως συνέβη και σε όλα τα προηγούμενα Αρχιτεκτονικά Συνέδρια. Εξαίρεση αποτελεί το ‘Ελληνικό Συνέδριο Υψηλών κτιρίων’ που διοργάνωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος το 1975, την περίοδο δηλαδή που χτίστηκαν και τα μοναδικά ελάχιστα ψηλά κτίρια στην Ελλάδα.

Αστικές Πολιτικές

eikona_0_4.JPG
Πολυώροφο κτίριο
“νομαρχίας”, Αλέπο, Συρία

Βρέθηκα πριν λίγες ημέρες στην πόλη Αλέπο της Συρίας, την οποία μπορεί κανείς να παρομοιάσει με την Θεσσαλονίκη (δεύτερη σε πληθυσμό από την πρωτεύουσα Δαμασκό, η οποία συγκεντρώνει όλες τις κρατικές λειτουργίες).
Στην πόλη αυτή έχει σχεδόν κατασκευαστεί ένα πολυώροφο κτίριο, πάνω από ογδόντα μέτρα ύψος, το οποίο θα στεγάσει την ‘Νομαρχία’ της ευρύτερης περιοχής. Στο κτίριο αυτό θα μεταφερθούν όλες οι υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και περιφερειακές δημόσιες υπηρεσίες και παραρτήματα όλων των υπουργείων και των κρατικών υπηρεσιών. Με τον τρόπο αυτό αποφάσισαν οι αρχές της χώρας να καταπολεμήσουν το φαινόμενο της καθημερινής μετακίνησης χιλιάδων πολιτών προς την πόλη της Δαμασκού προκειμένου να πραγματοποιήσουν κάποια συναλλαγή με το δημόσιο τομέα.

Θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία που μου προξενούν εντύπωση. Πρώτον, το γεγονός ότι μια χώρα η οποία βρίσκεται στο μεγαλύτερο της μέρος σε τριτοκοσμική κατάσταση, με ελάχιστη ανάπτυξη και ένα σχεδόν μοναρχικό καθεστώς προχώρησε σε μια έξυπνη κίνηση αποκέντρωσης. Δεύτερον, το γεγονός ότι μια πόλη αυτού του μεγέθους με το μεγαλύτερο μέρος των κτιρίων της να βρίσκονται σχεδόν εγκαταλελειμμένα και έναν στοιχειώδη οικοδομικό κανονισμό ο οποίος ορίζει ως μέγιστο ύψος από τρεις έως επτά ορόφους, προχώρησε στην κατασκευή ορισμένων ψηλών κατασκευών για συγκεκριμένο σκοπό. Είτε για την ανέγερση πολυτελών ξενοδοχειακών συγκροτημάτων και γραφείων τα οποία προσελκύουν σοβαρούς τουρίστες και ξένες εταιρείες ή στην παραπάνω περίπτωση για να δώσει λύση σε ένα δεδομένο και πολύπλοκο πρόβλημα. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα ισχύει ένα ασφυκτικό μέγιστο ύψος των 27 μέτρων, το οποίο περιορίζει σε μεγάλο βαθμό πολλές δυνατότητες ανάπτυξης των ελληνικών πόλεων.

Μήπως ήρθε η ώρα να χαράξουμε και στην Ελλάδα εθνικές στρατηγικές και σε τοπικό επίπεδο αστικές πολιτικές; Σε μια χώρα η οποία καυχιέται ότι οδεύει δυναμικά στον 21ο αιώνα, η οποία ομως παρά τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στερείται τις βασικότερες των υποδομών και αναγκάζει τους πολίτες της να ξοδεύουν καθημερινά παραγωγικές ώρες περιμένοντας σε ουρές. Πρέπει επιτέλους να δοθούν πρωτοβουλίες σε νέους ανθρώπους με αληθινά οράματα και δυνατότητα χάραξης μακροπρόθεσμων εθνικών και αστικών στρατηγικών ώστε να βγει επιτέλους η χώρα από το τέλμα της έλλειψης φαντασίας και οράματος.

Η αντίθετη άποψη

Αποτελεί η χωροθέτηση ψηλών κτιρίων πανάκεια για όλες τις πόλεις σε όλο τον κόσμο που αντιμετωπίζουν πρόβλημα έντονης πληθυσμιακής ανάπτυξης; Προφανώς και όχι. Η αρχιτεκτονική οφείλει να διατηρεί ως ένα σημείο τα τοπικά χαρακτηριστικά της εκάστοτε περιοχής παρέμβασης. Επομένως σε καμία περίπτωση δεν προτείνεται η τοποθέτηση ενός μικρού Μανχάτταν ή δεκάδων γυάλινων πυργίσκων σε οποιαδήποτε ελληνική πόλη.
Υπάρχει η άποψη ότι η μοντέρνα αρχιτεκτονική γεννήθηκε για να καταπολεμήσει την αλόγιστη σπατάλη σε πομπώδεις διακοσμήσεις οι οποίες είχαν επιβληθεί από το γούστο που επικρατούσε το 1800.

eikona_0_5.jpg
Σύγκριση των
οικολογικών κτιρίων ‘Swiss Re’
του αρχιτέκτονα Norman Foster
και του ‘Editt Tower’
του γνωστού για τη μελέτη
οικολογικών ουρανοξυστών
Ken Yeang.

Μεταβλήθηκε όμως σιγά – σιγά σε αρχιτεκτονική σπατάλης της ενέργειας, παίρνοντας μέρος με αυτόν τον τρόπο σε έναν γιγαντιαίο μηχανισμό υπερκατανάλωσης των περιορισμένων πόρων της γης. Ένας πολιτισμός ο οποίος σκέπτεται σοβαρά στο να διαφυλάξει την φυσική του κληρονομιά, δεν μπορεί να συνεχίζει να κατασκευάζει με αυτή την μέθοδο και με αυτές τις ιδέες. Η γενική χρήση των μετάλλων δεν μπορεί να συνεχίσει επ’ αόριστο, το αλουμίνιο π.χ., το οποίο χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται στις κατασκευές σε μεγάλη σκάλα ακόμα και σήμερα σε όλο τον κόσμο, ίσως φτάσει στο σημείο του να γίνει ακριβότερο και από τα πολυτιμότερα μέταλλα.

Μια πολυτέλεια που γίνεται ολο και πιο αποδεκτή σήμερα είναι εκείνη της ενεργειακής διαχείρισης των κτιρίων και ειδικότερα εκείνων των κατασκευών που κάνουν εκτενή χρήση μεταλλικών μερών. Ο γυάλινος ουρανοξύστης π.χ., επινοημένος το ’50 και θεωρούμενος από τότε σαν απροσπέλαστη οικοδομική τυπολογία για γραφεία, παρουσιάζεται σαν ένα κραυγαλέο παράδειγμα αλόγιστης σπατάλης θερμικής ενέργειας, μέσα σε μια εποχή που είναι βαθειά χαρακτηρισμένη από το φαινόμενο της ενεργειακής κρίσης και από τα θλιβερά επακόλουθα της. Απάντηση στο παραπάνω παράδειγμα αποτελούν οι ολοένα και περισσότεροι οικολογικοί ουρανοξύστες ‘ecoscrapers’ που κατασκευάζονται ανά τον κόσμο.

eikona_0_6.jpg
Την στιγμή που
στην Ευρώπη έχτιζαν με αναλογίες 1:1
ή και χαμηλότερες στην Ελλάδα
υπάρχουν αναλογίες 3,5:1.
Τα αποτελέσματα για τον ηλιασμό
των γύρω κτιρίων είναι φανερά.

Κατά τη γνώμη του συγγραφέα πολύ κακό παράδειγμα αστικής ανάπτυξης με, υπερβολική όμως, χρήση ψηλών κτιρίων αποτελεί η Σαγκάη και γενικότερα οι Κινέζικες μεγαπόλεις. Πρόκειται για πόλεις στις οποίες η πυκνότητα των ψηλών κτιρίων είναι τουλάχιστον αποπνικτική. Στη Νέα Υόρκη για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχουν εκατοντάδες ουρανοξύστες, υπήρξε όμως και ένας οικοδομικός κανονισμός ο οποίος πριμοδοτούσε το ύψος με αντάλλαγμα τη μικρή κάλυψη. Και φυσικά με τη σωστή χάραξη μεγάλων λεωφόρων, ώστε να υπάρχουν μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα.

Ως αποτέλεσμα είχε τον ικανοποιητικό φωτισμό και αερισμό (στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό) των περισσοτέρων χώρων της πόλης. Αντίθετα στη Σαγκάη είναι φανερή η τρομερή αστική πυκνότητα των ψηλών κτιρίων και η απάνθρωπη και μη βιώσιμη λειτουργία της πόλης.

eikona_0_7.JPG
Μακέτα της πόλης της Σαγκάης.
Είναι φανερή η υψηλή
αστική πυκνότητα
των ψηλών κτιρίων
και η απάνθρωπη λειτουργία
της πόλης.

Επομένως όταν αναφέρεται κανείς σε μια πιθανή χωροθέτηση ψηλών κτιρίων στην πόλη της Αθήνας, σίγουρα δεν φαντάζεται τέτοιες αστικές πυκνότητες, ούτε φυσικά την κατασκευή γυάλινων πύργων που θα προσβάλλουν το αττικό τοπίο. Αν και θα έπρεπε να θεωρούνται εξίσου προσβλητικά και απεχθή τα δεκάδες χαμηλά γυάλινα κτίρια που έχουν ανεγερθεί στην Αθήνα και τα οποία εκτός από ενεργοβόρα, επικίνδυνα για τους οδηγούς λόγω των αντανακλάσεων, είναι και ιδιαίτερα αντιαισθητικά. Η λογική πρόταση ειναι η κατασκευή μεμονωμένων ή ομάδων ψηλών κτιρίων σε στρατηγικές τοποθεσίες (όπως είναι περιμετρικά από τις στάσεις του Μετρό).

eikona_0_9.jpg
Προσομοίωση της Αθήνας,
τοποθετώντας το αστικό κέντρο
του Dallas στο κέντρο της.

Με την απαραίτητη πολεοδομική και χωροταξική μελέτη να προηγείται και να καθοδηγεί τις αναπτύξεις αυτές.

Εθνική Στρατηγική

Το πρόβλημα επομένως σχετίζεται με μια ευρύτερη κατηγορία προβλημάτων αυτής της χώρας, αυτά που πάσχουν σε επίπεδο στρατηγικής και προγραμματισμού. Μια χώρα που ουσιαστικά έχει αναπτυχθεί τυχαία, με την απουσία εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού και γενικών πολεοδομικών σχεδίων, δεν είναι σε θέση να προγραμματίσει και να χαράξει εθνική στρατηγική.


Προσομοίωση άποψης της Αθήνας από την Αττική οδό, τοποθετώντας γνωστά ψηλά κτίρια στον ορίζοντα.

Πρέπει επιτέλους να δημιουργηθούν εκείνοι οι εθνικοί φορείς οι οποίοι, ανεξάρτητα από τους στενούς χρονικούς ορίζοντες των εκάστοτε κυβερνήσεων, να μελετήσουν, στη συνέχεια να σχεδιάσουν και τέλος να εφαρμόσουν μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική οικοδομικής ανάπτυξης της χώρας – η οποία θα έχει τρομερές ευεργετικές επιπτώσεις και στην οικονομία και στην υγεία και στον τουρισμό.
Ακόμα και σε επίπεδο Ο.Τ.Α. – μέσα στο πλαίσιο της παραπάνω εθνικής στρατηγικής – υπάρχει η δυνατότητα μέσω των αστικών αναπλάσεων και της εφαρμογής έργων αστικής κλίμακας να εφαρμοστούν πολιτικές οι οποίες θα οδηγήσουν τις ελληνικές πόλεις ανταγωνιστικά στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που ήδη βιώνουμε. Δε χρειάζεται να αντιγράψει καμιά πόλη το πολυσυζητημένο παράδειγμα της Βαρκελώνης ή οποιασδήποτε άλλης πόλης. Κάθε πόλη μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πρέπει να αποκτήσει δομές και λειτουργίες παγκόσμιού επιπέδου.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι η πρόταση χωροθέτησης ψηλών κτιρίων είναι μονόδρομος για τον παραπάνω προβληματισμό ή ότι όλη η προαναφερθείσα εθνική στρατηγική θα έχει ως κύριο άξονα την κατασκευή ψηλών κτιρίων. Απλή και λογική διαπίστωση και πρόταση του συγγραφέα είναι ότι η Ελλάδα πρέπει επιτακτικά να χαράξει εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη των πόλεων και του αστικού της ιστού και μέσα στο πλαίσιο αυτό κρίνεται απαραίτητη η επιλεκτική απελευθέρωση των υψών και η κατασκευή ψηλών κτιρίων.

——————————————————————–

Σημειώσεις

Οι απόψεις αυτού του άρθρου εκφράζουν αποκλειστικά τον συγγραφέα και αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του ιδίου. Για οποιαδήποτε αναδημοσίευση μέρους ή όλου του άρθρου απαιτείται έγγραφη άδεια του συγγραφέα.

Κατά τη συγγραφή του άρθρου η ενότητα ‘Αστικές Πολιτικές’ βρίσκονταν υπό δημοσίευση σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης.

Μέρος των ενοτήτων ‘Γενικά’ και ‘Η Περίπτωση της Ελλάδας’ δημοσιεύτηκε στη μόνιμη στήλη του συγγραφέα με τίτλο ‘ΤΑ ΨΗΛΑ ΚΤΙΡΙΑ’ στο ηλεκτρονικό περιοδικό ‘Greek Architects’ (www.gra.gr) στο άρθρο με τίτλο: ‘HyperBuildings (‘Υπερ-Κτίρια’) στην περιοχή του Ελληνικού – Μια ρηξικέλευθη πρόταση για την πόλη της Αθήνας.’

Οι εικόνες 0_2, 0_3, 0_4, 0_5, 0_6 αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του συγγραφέα. Για οποιαδήποτε αναδημοσίευση τους απαιτείται έγγραφη άδεια του συγγραφέα.
Οι εικόνες 0_1, 0_7, 0_8 βρέθηκαν από ελεύθερο διαδικτυακό τόπο.
Οι εικόνες 0_9-10 παραχωρήθηκαν από τον αγαπητό φίλο και θιασώτη της κατασκευής ψηλών κτιρίων στην Ελλάδα, Γρηγόρη Μαλούκο.
Сувенири

Αξιολογηση:

37 Responses to “Κτίζοντας ψηλά – προς μια νέα Ελλάδα”

  1. 1 Vrennus

    Δεν θα σταθώ σε κοινωνιολογικές και ψυχολογικές / ψυχαναλυτικές διαστάσεις της αγάπης για ψηλά κτήρια. Ωστόσο, αν και ο αρθρογράφος είναι μηχανικός, με εκπλήσσει το γεγονός ότι παραβλέπει κάποιες βασικές τεχνικές παραμέτρους, όπως:
    (1) Το αυξημένο κόστος κατασκευής ενός πολύ ψηλού κτηρίου σε σχέση μ’ ένα χαμηλό κτήριο.
    (2) Τις πολύ μεγάλες και αυστηρές απαιτήσεις για πυρασφάλεια, τόσο σε παθητικά όσο και ενεργητικά συστήματα.
    (3) Τη γενικευμένη ανάγκη τεχνητού κλιματισμένου περιβάλλοντος μια και από τα 25 m και μετά δεν μπορείς να έχει παράθυρα.
    (4) Τις διογκωμένες ενεργειακές απαιτήσεις (σε σχέση μ’ ένα αντίστοιχης κατασκευής χαμηλό κτήριο) και την ουσιαστική εξάρτηση από την ηλεκτρική ενέργεια: χωρίς ηλεκτρισμό απλώς δεν ζεις ούτε μια ώρα σ’ ένα ψηλό κτήριο.
    (5) Τη σπατάλη χώρου που απαιτείται για τις αυξημένες ανάγκες σε κλιμακοστάσια και ανελκυστήρες.
    Πέρα από κάποια ψυχαναλυτικής (;) τάξης αγάπη για τα ψηλά κτήρια δεν διακρίνω κάποιον άλλο λόγο γιατί να πρέπει να προκριθεί η κατασκευή ψηλών κτηρίων.

    Υ.Γ. Η έννοια οικολογικός ουρανοξύστης εμένα μου ακούγεται σαν την έννοιαελβετός ναύαρχος

  2. 2 Σωτηρης Γεωργανας

    θα τολμησω να απαντησω σε ενα σημειο και θα αφησω πιο ειδικους να μιλησουν για τα άλλα θεματα.

    Το οτι οι ουρανοξυστες εχουν οικονομικο νοημα δεν μπορει να αμφισβητειται. Αρχιζω με την εμεπιρικη διαπιστωση οτι οταν οι κατασκευαστες ειναι ελευθεροι να τους χτισουν, τους χτιζουν, ακομα και σε πολεις ενος εκατομμυριου ανθρωπων χωρις ιδιαιτερο προβλημα γης. Εδω ακομα και η Βοννη που εχει 315.000 ατομα εχει δυο ουρανοξυστες (ο ενας μαλιστα της Deutsche Post ειναι και πολυ ομορφος). Η Φρανκφουρτη με 600.000 ατομα εχει ενα μικρο δασος ουρανοξυστων.

    Το οικονομικο οφελος απο ενα ψηλο κτιριο ερχεται κυριως απο δυο πηγες. Η πρωτη, απο την μερια ττου κοστους. ειναι η εξοικονομηση γης, απλα χρειαζεσαι ενα μικροτερο οικοπεδο για τα ιδια τετραγωνικα γραφειων, κατοικιων κτλ. Η δευτερη ειναι απο την μερια του αγοραστη, η συγκεντρωση υπηρεσιων σε ενα κτιριο. Στην Ελλαδιτσα που τοσοι βλεπουν μικρη και αδυναμη, υπαρχουν επιχειρησεις με διεθνεις βλεψεις και πολυ μεγαλο κυκλο εργασιων, οπως 4-5 τραπεζες, η Vodafone, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ κτλ. Αυτες οι επιχειρησεις απασχολουν στα κεντρικα τους γραφεια χιλιαδες ατομα. Δυστυχως ομως λογω απαγορευσης των ψηλων κτιριων σχεδον καμμια επιχιερηση δεν μπορει να συγκεντρωσει τις κεντρικες υπηρεσιες σε ενα κτιριο. Αυτο σημαινει πολυ μεγαλο κοστος επικοινωνιων, μεταφορων κτλ και ενα πιο αϋλο κοστος (αλλα σαφως παρον) που εχει να κανει με την δυσκολια συντονισμου οταν δεν υπαρχει φυσικη επαφη μεταξυ διοικητων, εργαζομενων κτλ.

    Απο την αλλη οι ουρανοξυστες εχουν μαλλον ενα αυξημενο κοστος στην κατασκευη τους, ενας οροφος στα 150 μετρα κοστιζει για διαφορους λογους παραπανω απο εναν οροφο στα 5 μετρα. Αυτο το κοστος ομως, οπως ειπα υπερκαλυπτεται συνηθως αρκετες φορες απο τα οφελη που περιεγραψα πριν.

    Ερχομαι τωρα στο οφελος για τους τριτους, οχι δηλαδη κατασκευαστη και αγοραστη. Σαφως οι ουρανοξυστες φερνουν αρνητικες εξωτερικοτητες, κοβουν την θεα στους γειτονες κα φερνουν αυξημενη κινηση. Απο την αλλη υπαρχουν οφελη, ενας καλος ουρανοξυστης αφηνει ελευθερο χωρο οριζοντιως γιατι προφανως παιρνει περισσοτερο χωρο καθετως. Δεδομενου οτι μια πολη χρειαζεται ετησιως καποιες χιλιαδες μ2 νεων γραφειων, προκυπτει οτι το λογικοειναι να χτιζονται σε υψος σε καταλληλα διαμορφωμενα επιχειρηματικα κεντρα ετσι ωστε να ελαχιστοποιουνται οι αρνητικες εξωτερικοτητες. Στην Αθηνα για μενα, τετοια κεντρα ειναι σαφως η Συγγρου και η Κηφισσιας (στο Μαρουσι ειδικα). Αν εκει, που οι συγκοινωνιες ειναι καλες (και θα γινουν ακομα καλυτερες με το μετρό να ερχεται στην Κηφισσιας) και υπαρχει ακομα ελευθερος χωρος ορισουμε οτι θα χτιστουν καποιοι ουρανοξυστες με σωστες προδιαγραφες (επαρκεις ωρους σταθμευσης, φαρδια πεζοδρομια, μεγαλους ακαλυπτους χωρους κτλ) προκυπτει για μενα οτι ΣΙΓΟΥΡΑ θα βοηθσηουν το περιβαλλον της πρωτευουσας που σημερα υποφερει τρομερα απο την αναρχη εξαπλωση του αστικου ιστου σε πλατος αντι σε υψος.

    Να σημειωσω καπου εδω οτι με την συγκεντρωση επιχειρηματικων δραστηριοτητων σε καποια μερη, η κινηση των αυτοκινητων μπορει να μειωθει σημαντικα. Κατα πρωτον μειωνονται οι μεταφορες μεταξυ των επιχειρησεων, κατα δευτερον με προσεκτικο σχεδιασμο μειωνονται και οι μετακινησεις με ΙΧ των υπαλληλων (με ενα σωστο δικτυο μετρό ας πουμε) και κατα τριτον με σωστη χωροθετηση δημοσιων υπηρεσιων μεινονται και οι μετακινησεις απο/προς αυτες.

    ΥΓ αν ελεγες Αυστριακος ναυαρχος θα σου ελεγα οτι υπαρχει :-)

  3. 3 Rodia

    Υπάρχει το παράδειγμα του ογκώδους και ψηλού κτιρίου “Unite d’Habitation” του Le Corbusier στη Μασσαλία http://www.greatbuildings.com/buildings/Unite_d_Habitation.html

    Πρόκειται για ένα κτίριο με διαπλεκόμενες λειτουργίες (κατοικία, εκπαίδευση, καταστήματα, γραφεία) όπου ο κάτοικος είναι δυνατό να ασκεί όλα τα ενδιαφέροντά του εκεί μέσα, χωρίς να βγει παραέξω, χωρίς επαφή με τη φύση.

    Επειδή κάποτε -πριν από 40 ακριβώς χρόνια- είχα την ευκαιρία να μιλήσω με κατοίκους του, μοιράζομαι μαζί σας την απαξίωση που διατύπωσαν για αυτό τον τρόπο ζωής. Σήμερα, δεν γνωρίζω πώς λειτουργεί το κτίριο, ούτε αν παραμένουν ίδιες οι απόψεις των κατοίκων του. Πιθανόν και να… αλλοτριώθηκαν!

    Αν και ως νεαρή αρχιτέκτων υπήρξα θαυμάστρια των αρχιτεκτόνων δημιουργών υψηλών κτιρίων, σήμερα που σκέφτομαι πόσο αυτού του είδους τα κτίρια επιδρούν στη διαμόρφωση του τρόπου ζωής των ανθρώπων (σε ζωή απάνθρωπη) έχω τη γνώμη ότι θα έπρεπε να απαγορεύονται δια ροπάλου!!!

    ..και.. αν χρειαζόμαστε επέκταση του πολεοδομικού ιστού, ε, ας γίνει αυτή οριζοντίως και όχι καθέτως. Ας επεκταθούν π.χ. οι δημόσιες υπηρεσίες σε γειτονική πόλη στην ανάγκη, όπως είχε προτείνει ο αξέχαστος πολεοδόμος Δοξιάδης, να μεταφερθεί ολόκληρο το κέντρο διοίκησης της Αθήνας στη Θήβα.

    Αν είχε γίνει αυτό πριν από 50 χρόνια που το πρότεινε, τότε που η αξία της γης ήταν μηδαμινή, θα είχαμε γλιτώσει από πολλά προβλήματα, όπως π.χ. το κυκλοφοριακό, η άναρχη δόμηση λόγω εισροής εσωτερικών μεταναστών, κλπ κλπ.

    Οπωσδήποτε, δεν θα κέρδιζαν τόσα πολλά οι εργολάβοι με τη μέθοδο της αντιπαροχής, ίσως όμως και να κέρδιζαν περισσότερα…

  4. 4 Γρηγόρης Μαλούκος - gm2263

    Κατ’ αρχήν να ευχαριστήσω τον φίλτατο Αλέξη για την τιμή που μου έκανε να παραθέσει κάποιες φωτογραφίες μου και το όνομά μου σε αυτό το αξιόλογο άρθρο του. Υπηρετώ ακόμα την ιδέα των ψηλών κτιρίων και θα συνεχίσω να την υπηρετώ, ιδίως τώρα που διέρχομαι σχεδόν καθημερινά από περιοχές όπως το Παγκράτι και συνειδητοποιώ το πώς η ανοργανωσιά, η ασχήμια και η έλλειψη αισθητικής πορώνουν τον εγκέφαλο και νεκρώνουν τη λογική σκέψη έτσι ώστε αν ακολουθήσουμε τη λογική ορισμένων φίλων εδώ πέρα, μια περιοχή σαν το Donau City της Βιέννης που δεν έχει ένα αλλά καμιά ντουζίνα ουρανοξύστες (πες, κτίρια πάνω από 80μ) και καμιά 20ριά ψηλά κτίρια δίπλα από το Δούναβη χαμένα μέσα στο πράσινο (το οποίο φροντίσαμε να το κατακάψουμε φέτος το καλοκαίρι) είναι πιο αποτελεσματικά ενεργειακά από τις πολυκατοικίες του Παγκρατίου. Ε, συγνώμη δεν θα αγοράσω…

    Θα μπορούσα να ξαναγράψω τις απόψεις μου περί ψηλών κτιρίων αλλά θα υπερκαλύψω τον αγαπητό φίλο αρθρογράφο ο οποίος εδώ έδωσε ρέστα και τα είπε όσο καλύτερα γινόταν. Εντύπωση μου κάνουν τα εξής:

    -Ενώ οι θιασώτες των ψηλών κτιρίων προτείνουν ορισμένες λύσεις για υπαρκτά προβλήματα όπως είναι η κατακερματισμένη και ένεκα τούτου εν πολλοίς ανοργάνωτη, χαοτική και άκρως προβληματική οργάνωση των Ελληνικών πόλεων, εν τούτοις αντί να ακούσουμε έστω τη μαγική φράση “ας το συζητήσουμε”, παρατηρούμε μια “παβλοβιανή” αντίδραση χωρίς ένα απτό επιχείρημα σχετικά με το πώς μπορούμε με μικρά και ολίγιστα μεγέθη αστικών μονάδων που τόσο αρέσουν να φέρουμε σε τάξη αυτό το χαοτικό σύμπλεγμα μη συνεργαζόμενων και αλληλοβασανιζόμενων μικρο-αστικών δομών.

    -Επειδή ο Έλληνας εντέχνως έχει απομονωθεί από τα διεθνώς τεκταινόμενα και αντί να έρχεται σε επαφή με τον έξω κόσμο παραπαίει στον μικρόκοσμο της τηλεόρασης, της μίζερης καθημερινότητας, των δήθεν σχέσεων και του σούπα-μούπες μέσω κινητών και SMS, της εθνοκεντρικής και ανιστόρητης αρλουμπολογίας, της αντιχριστιανικής εκδήλωσης μίσους προς αλλόθρησκους, του ανορθολογισμού όπου ακόμα και μια υγιής προσέγγιση σε ειρηνικές ανατάσεις μέσω ειρηνικών επιτευγμάτων (τι διάολο φρούτο είναι αυτή η εθνική υπερηφάνεια όταν είμαστε τελευταίοι σε όλα; ) καταπνίγεται από τη δικτατορία της μετριότητας, όπου και το σύνδρομο της BMW στο χωματόδρομο, αποτέλεσμα όπως λέει και ο Νίκος Δήμου του συνδυασμού εισαγόμενης ανάπτυξης και ντόπιας υπανάπτυξης και υστέρησης σε υποστηρικτικές υποδομές, επειδή λοιπόν όλα αυτά συμβαίνουν τι περιμένουμε από αυτό το λαό να κάνει σχετικά με τα ψηλά κτίρια; Να τα χτίσει όπως έχτισε και τα χαμηλά; Μα, έτσι δεν χτίστηκε και το Σάο Παολο;

    Ε, ΟΧΙ, δεν αντέχεται ΤΟΣΟΣ παραλογισμός. Ε, μάθετε το λοιπόν ότι η Κωνσταντινούπολη έχει μέρη με ψηλά κτίρια και πράσινο που κάνουν την Αθήνα να μοιάζει με επαρχιακό χωριουδάκι απέναντι στην πρωτεύουσα. Μάθετε το ότι το Βελιγράδι, η Πριστίνα, το Σεράγεβο και η Μπρατισλάβα αναγεννώνται από τις στάχτες τους και οι κάτοικοι κάνουν σαν τρελοί να δουν τον απόλυτο εφιάλτη των αφιονισμένων αρνητιστών, κάνουν σαν τρελοί να δουν εμπορικά κέντρα όπου μέσα από τα καταπράσινα αίθριά τους φαίνονται από τις γυάλινες σκεπές οι ουρανοξύστες που τα περιτριγυρίζουν.

    Διότι πολύ φοβάμαι ότι δεν φταίει το ύψος ή η ενεργειακή επάρκεια αλλά το ξερό μας το κεφάλι με το οποίο καταφέρνουμε να κάνουμε λάθος με ότι καταπιαστούμε. Δεν είμαστε σε θέση να χτίσουμε ψηλά κτίρια όχι διότι δεν μπορούμε αλλά γιατί δεν το θέλουμε, δεν μας πάει, διότι απαιτούνται συνέργιες και δημιουργικές δυνάμεις που είναι έξω από την αυτοκαταστροφική-πλέον φύση μας. Αυτή που μας έκανε να χτίσουμε πόλεις με όλα τα κακά των σύγχρονων πόλεων και κανένα από τα καλά τους. Καταφέραμε να χτίσουμε μεγαλοχώρια της πλάκας με πυκνότητα Χόνγκ Κόνγκ και Τόκιο χωρίς που να πάρει ο διάολος να πάρουμε κάτι από το μεγαλείο τους. Κατορθώσαμε να μαγαρίσουμε ακτές, να αποψιλώσουμε δάση, να χτίσουμε κορφές και τώρα, μικροί μέσα στο μεγαλείο της απύθμενης ψυχικής μας στρεβλότητας μας φταίνε τα μεγάλα που ποτέ δεν χτίσαμε ενώ όλα τα κακά τα κάναμε με το “διαμπερές” των πέντε ορόφων συν ρετιρέ και παράνομη τσαντηροειδή επέκταση και όχι με τον πύργο των 30 ορόφων με τη θέα του και τις εναέριες πισίνες του, τα άσχημα τα κάναμε με τα πενταόροφα “συγκροτήματα κατοικιών”, τα κάναμε με γυάλινα κτίρια γραφείων που ο τέταρτος όροφος των συσκέψεων βλέπει στον “ακάλυπτο”, τις μπουγάδες ή την κρεβατοκάμαρα της γειτόνισσας. Αλλά όχο το Γαλατικό χωριό της παράνοιας της μετριότητας επιμένει. Ποιος Richard Rogers, ποια Hadid, ποιος Calatrava, ποιος Norman Foster, να μην έρθουν, να μην πατήσουν οι τρισκατάρατοι εδώ πέρα. Να είναι εκεί, και να πηγαίνουμε στον Παπασωτηρίου να αγοράζουμε βιβλία με τα έργα τους και να τους θαυμάζουμε αρκεί… να μην περάσουν τα σύνορα της Ελλάδας. Α, ναι, και ο Καλατράβας να πάρει και το σκέπαστρο του πίσω, πανάθενα με το κ@λ@στέγαστρο που μας φόρτωσαν δεν είπε η κα Πετραλιά σε μια κρίση ειλικρίνειας και αποποίησης ευθυνών εκεί τον Απρίλιο του 2004;

    Μου κάνει λοιπόν εντύπωση η τόση μα τόση άρνηση να μη γίνουν ΠΟΥΘΕΝΑ τέτοια κτίρια (ή κτίρια γενικά που ξεχωρίζουν) όσο και ξελαρυγγιζόμαστε που λέει ο λόγος και λέμε και ξανάλεμε ότι δεν θα γίνουν όπου νάναι, ότι θα πρέπει να υπάρξει σχεδιασμός, ότι δεν πρέπει να γίνουμε Κίνα σε αυτό το σημείο, ότι η υψιπετής ανάπτυξη θα είναι εργαλείο αστικής ανάταξης και ανάπλασης, ότι, ότι, ότι… Και επανέρχεται το ίδιο και το ίδιο επιχείρημα περί πυκνότητας, έρχονται σαν παραδείγματα γυάλινα κτίρια συγκεκριμένων κατασκευαστών περασμένων δεκαετιών, ενώ αποσιωπάται το γεγονός ότι όχι η Κίνα (η οποία έχει ξεφύγει και όχι προς το καλύτερο…) αλλά η Ευρώπη ΟΛΟΚΛΗΡΗ ξαναχτίζεται. Γιατί; Τι εξυπηρετεί η τόση εθελοτύφλωση; Μήπως θα αναγκαστεί κανένας να ακτοικίσει σε ψηλό κτίριο αν δεν το θέλει; Μήπως θα πετάξουμε έξω τους κατοίκους περιοχών για να χτίσουμε ουρανοξύστες; Γιατί όλα πρέπει να είναι μικρά και ανοργάνωτα σε κλίμακες χωριών ή πόλεως που το μέγεθος τους η Αθήνα το ξεπέρασε την πρώτη δεκαετία μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο;

    Ή μήπως το γεγονός ότι σε ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ της πόλεις της Ευρώπης χτίζονται αβέρτα ουρανοξύστες δεν πρέπει να μας συγκινεί;

    Μα θα μου πείτε: Δηλαδή αν οι Ευρωπαίοι πάνε να πέσουν στο γκρεμό θα τους ακολουθήσουμε;

    Μήπως όμως είμαστε ήδη σε ελεύθερη πτώση και δεν το έχουμε καταλάβει εφόσον όλοι μαζί πέφτουμε με την ίδια ταχύτητα;

    Μήπως;

  5. 5 Αλεξιος Βανδωρος

    Κύριος σκοπός του άρθρου είναι να παρουσιάσει την παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελληνικής Κοινωνίας όσον αφορά την αντιμετώπιση των ψηλών κτιρίων στο εσωτερικό της χώρας.

    Η δομή του άρθρου (Γενικά – Η περίπτωση της Ελλάδας – Γιατί δεν έχουμε ψηλά κτίρια – Αστικές Πολιτικές – Η αντίθετη άποψη – Εθνική Στρατηγική) οδηγεί στην τελική θέση – άποψη του συγγραφέα ότι αυτό που λείπει κυρίως από τη χώρα είναι η χάραξη εθνικής στρατηγικής και πολιτικών ανάπτυξης.

    Πουθενά στο κείμενο δεν αναφέρεται η πρόθεση να δημιουργηθούν ψηλά κτιρία για χρήση κατοικίας. Δηλώνω κατηγορηματικά αντίθετος σε μια τέτοια πρόταση, θεωρώντας ότι παγκοσμίως έχει αποτύχει αυτή η προσπάθεια. Η χρήση των ψηλών κτιρίων προτείνεται για οποιαδήποτε άλλη εμπορική χρήση εκτός από την κατοικία. Παραπέμπω μάλιστα σε ένα άρθρο που βασίζεται σε μια έρευνα πεδίου που πραγματοποιήσαμε με τον συνάδελφο Ανδρέα Κονδύλη το οποίο επιβεβαιώνει την παραπάνω θέση μου. (http://www.greekarchitects.gr/index.php?maincat=22&newid=824)

    Οντας μηχανικός και μάλιστα αρχιτέκτων μηχανικός, θεωρώντας το ρόλο των αρχιτεκτόνων κομβικής σημασίας στη διαμόρφωση όχι μόνο του κτισμένου περιβάλλοντος αλλά και της κοινωνικής δομής μιας χώρας, μπορώ να πω με βεβαιότητα:
    (1) Το κόστος κατασκευής ενός ψηλού κτηρίου σε σχέση με την αντίστοιχη δόμηση σε χαμηλά κτήρια είναι μικρότερο.
    (2) Οι απαιτήσεις για πυρασφάλεια, τόσο σε παθητικά όσο και ενεργητικά συστήματα αυξάνονται γραμμικά ανάλογα με τη δόμηση και όχι εκθετικά με το ύψος.
    (3) Με τη χρήση σωστού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και βιοκλιματικών παραμέτρων είναι δυνατός ο αερισμός των χώρων σε οποιοδήποτε ύψος, αυξάνοντας μάλιστα τη βιοκλιματική λειτουργία του κτιρίου λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας στη βάση και στην κορυφή του κτιρίου, η οποία οδηγεί σε ταχύτερη κυκλοφορία του αέρα ανάμεσα στους δύο φλοιούς του κτιρίου.
    (4) Οι ενεργειακές απαιτήσεις ενός κτιρίου εξαρτώνται από τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και τη χρήση ή μη αρχών βιώσιμης αρχιτεκτονικής. Η ουσιαστική εξάρτηση από την ηλεκτρική ενέργεια: χωρίς ηλεκτρισμό δεν ζεις ούτε μια ώρα σε κανένα κτήριο στην βιομηχανοποιημένη και υλική κοινωνία του σήμερα.
    (5) Με τη χρήση των νέων τεχνολογιών – ανελκυστήρες διπλού ύψους που εξυπηρετούν διπλάσιο πληθυσμό και τη δημιουργία πυρασφαλών ανελκυστήρων – η ανάγκη σε κλιμακοστάσια και ανελκυστήρες είναι λίγο μεγαλύτερη απο την αντίστοιχη ανάγκη για την ίδια δόμηση σε χαμηλά κτίρια.
    Συνυπολογίζοντας μάλιστα τον ελεύθερο χώρο που αποδίδεται στην πόλη και στους πολίτες (διότι όλοι οι αρχιτέκτονες σέβονται τον άνθρωπο και κάθε τους ενέργεια πρέπει να γίνεται με βάση την αρχή αυτή) οδηγούμαστε στο γεγονός ότι σε επιλεγμένες (και τονίζω το επιλεγμένες) περιοχές που θα προκύψουν από μια συνολική μελέτη του δομημένου χώρου των Ελληνικών πόλεων είναι επιβεβλημένη η χωροθέτηση ψηλών κτιρίων.

    Επιφυλλάσομαι σε επόμενο άρθρο να αναφερθώ σε όλους εκείνους τους νεοελληνικούς μύθους οι οποίοι έχουν ριζωθεί στην κοινή γνώμη μέσα από την 24ώρη χειραγώγηση των Μ.Μ.Ε. και κυρίως της τηλεόρασης, η οποία έχει κυριολεκτικά μετατρέψει τον μέσο Ελληνα πολίτη σε καθοδηγούμενο προιόν των κέντρων εξουσίας.

    Εάν ήθελα να μιλήσω όπως αισθάνομαι και πραγματικά πιστεύω το κείμενο μου θα κινούνταν στο ρυθμό του Γρηγόρη Μαλούκου, ο οποίος εκφράζει με σκληρή γλώσσα αλλά και τεκμηριωμένα παραδείγματα την πλήρη απέχθεια του στην υδροκεφαλική ελληνική κοινωνία που έχει οδηγηθεί σε αυτό το σημείο. Προτιμώ όμως να παραμείνω στην επιστημονική πλευρά του θέματος.

  6. 6 Αλεξανδρης Ελευθεριος

    Και λίγα λόγια από μένα για αυτή την περιβόητη εμπάθεια του Έλληνα σε οτι αφορά τους ουρανοξύστες.

    Η αλήθεια είναι οτι οι ουρανοξύστες συνδέθηκαν άμεσα με την εποχή της δικτατορίας. (Απο κει πηγάζει και η σημερινή εμπάθεια ορισμένων)
    Μιας εποχής, που πέρα απο ολα τα προβλήματα της, πέρα απο τα καλά και τα κακά της, διατηρούσε ενα αρχιτεκτονικό όραμα για την Αθήνα.
    Δεν μπορώ να σας κρύψω οτι μόλις είδα τις μακέτες για τα 20 οροφα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ που ειχαν παρουσιάσει το 1974 οι Κύριοι Μολφεσης και Πάγκαλος, έμεινα άφωνος.
    Πραγματικά αρχιτεκτονικά αριστουργήματα για την εποχή τους και όχι μόνο.
    Θεωρώ ως εγκληματική κίνηση την απαγόρευση κατασκευής ουρανοξυστών από την μεταπολίτευση. Μια μεταπολίτευση που ποτέ δεν παρουσίασε ένα δομικό και αρχιτεκτονικό όραμα για την Αθήνα.
    Θα μπορούσα να αναφέρω και να αναπτύξω, την μεγαλύτερη αιτία που ευθύνεται για την άναρχη δόμηση στην Αθήνα αλλά θα εξοκείλω του θέματος.
    Πάντως η μεγαλύτερη αιτία της καταστροφής ακούει στο όνομα ‘’Αντιπαροχή’’

    Έχω διαφωνήσει πολλές φορές με φίλους Αθηναίους στις συζητήσεις μας, που φέρουν αντίθετη γνώμη σε οτι αφορά την αναγκαιότητα κατασκευής ουρανοξυστών.
    Για να δικαιολογήσουν την άρνηση τους επικαλούνται την ύπαρξη της ακροπόλεως, και ότι τέτοια ψηλά και σύγχρονα κτίρια δεν θα συνάδουν στην γενικότερη όψη της πόλης γύρω από αυτή.
    Επίσης ως δικαιολογία επικαλούνται την υψηλή σεισμικότητα της χώρας, ξεχνώντας οτι άλλες χώρες με μεγαλύτερη σεισμική δραστηριότητα έχουν κατασκευάσει εδώ και δεκαετίες ουρανοξύστες δίχως να έχει υπάρξει το παραμικρό πρόβλημα.
    Ταπεινη μου αποψη ειναι οτι αυτες οι δικαιολογειες προφερονται μονο για γελωτα.

    Βεβαίως και εμείς οι υπέρμαχοι αυτών των κτιρίων σε καμία περίπτωση δεν είπαμε οτι θα χτίζαμε τέτοια ψηλά κτίρια δίπλα στην Ακρόπολη.
    Υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα που είναι ιδανικές για αυτό το εγχείρημα. Όπως είναι ο Ελαιώνας και η περιοχή του παλαιού αεροδρομίου στην Γλυφάδα.

    Πρέπει να καταλάβει ο Έλληνας οτι η ύπαρξη πολλών ουρανοξυστών σε ενα σημείο, θα επιφέρει την ελάφρυνση της κυκλοφοριακής συμφόρησης στο κέντρο των Αθηνών, όπου δραστηριοποιούνται οι περισσότερες εταιρίες και δημόσιες υπηρεσίες.
    Έτσι θα επιτύχουμε την μετακόμιση πολλών σπουδαίων εταιριών και δημοσίων υπηρεσιών σε ένα σημείο.
    Ταυτόχρονα κατά αυτό το τρόπο θα δινόταν και η ευκαιρία στο κέντρο των Αθηνών να ανασάνει και ίσως να αναδιαμορφωθεί με καλύτερο τρόπο.

    Χωρίς να εχω κάποιες γνώσεις η σπουδές, και μιλώντας απλώς ως ένας Έλληνας πολίτης που φέρει (θέλω να πιστεύω μια στοιχειώδη λογική) έχω να πω τα εξής.

    Χτίζοντας σε ύψος μειώνουμε το συνολικό εμβαδόν του κτιρίου σε πλάτος, κερδίζοντας χώρο για μεγαλύτερα πεζοδρομία, για κατασκευή πάρκων και πλατειών.
    Για να το κάνω ακόμα περισσότερο κατανοητό στα μυαλά των Αθηναίων, θα δώσω ακόμα ενα παράδειγμα.
    Για να στεγαστούν 1.000 υπάλληλοι σε έναν ουρανοξύστη θα χρειαστούν 20-25 όροφοι και 1 με 2 στρέμματα γης.
    Για να επιτύχουμε τον ίδιο αριθμό εργαζομένων στην ιδια περιοχή όπου θέλουμε να χτίσουμε τα Χ γραφεία με 6οροφα κτίρια, θα χρειαστούμε τουλάχιστον 5 στρέμματα γης.

    Με τον περιορισμό της δόμησης στα 27 μέτρα που ισχύει σήμερα, το μόνο που έχουμε καταφέρει είναι, να έχουμε επιτύχει μια άναρχη εξάπλωση των Αθηνών σε πλάτος αντί για ύψος.

    Πραγματικά ελπίζω οτι η κυβέρνηση θα αναθεωρήσει τον μικρό συντελεστή δόμησης σε ότι αφορά το ύψος, και ότι θα δώσει την ευκαιρία στην Αθήνα επιτέλους να ψηλώσει.

    Δόξα το θεό η τεχνογνωσία στους Έλληνες Μηχανικούς και αρχιτέκτονες υπάρχει.
    Μην ξεχνάμε τα επιτυχημένα κτίρια του ΟΤΕ στο Μαρούσι τον ουρανοξύστη των Αθηνών το ξενοδοχείο President και το ΑΤΡΙΝΑ στο Μαρούσι.

    Όλα είναι ψηλά κτίρια και με την πολύχρονη και επιτυχημένη παρουσία τους στην Αθήνα, μαρτυρούν ότι το μέλλον είναι εδώ και μπορεί να συνεχίσει από κει που το σταμάτησαν .

    Κλείνοντας να θυμίσω ότι στην Βουλγαρία και στην Τουρκία έχουν κατασκευασθεί ουρανοξύστες και λειτουργούν με πολύ μεγάλη επιτυχία.
    Ας σταματήσει λοιπόν το Ελληνικό κράτος να πνίγει τα όνειρα μας για μια ψηλότερη Αθήνα, που μόνο οφέλη μπορεί να έχει.

  7. 7 Μάκης Θειδωρίδης

    Η κατασκευή ψηλών κτιρίων, κυρίως θα λύσει το πρόβλημα δουλειάς των εργολάβων και των μηχανικών οι οποίοι με το κιάλι πλέον βρίσκουν διαθέσιμα οικόπεδα υψηλής αξίας και ζήτησης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.
    Αντί να αναζητούν λύσεις επέκτασης και ανάπτυξης της “πεθαμένης” επαρχίας, αυτό που κυρίως τους ενδιαφέρει, είναι να “πήξουν ” κι άλλο τις μεγαλουπόλεις που στενάζουν πό την πολυκοσμία, την ρύπανση και το τσιμέντο.
    Ο κόσμος σιχάθηκε τις τσιμεντουπόλεις που δημιούργησαν οι μεγαλομηχανικοί της δεκαετίας του 60, 70 και 80.

  8. 8 Γρηγόρης Μαλούκος - gm2263

    Μάλλον για το ίδιο πράγμα μιλάμε φίλτατε.

  9. 9 Μάκης Θειδωρίδης

    Οι Μηχανικοί έχουν απολέσει προ πολλού την έξωθεν καλή μαρτυρία.
    Ο κοσμάκης αντιλαμβάνεται κάθε “πρωτοποριακη΄” ή μη κίνηση, ως αρπαχτή, κομπίνα ή αισχροκέρδεια.
    Εν τέλει το κυνήγι του κέρδους, λίγο ή πολύ, έχει μετατρέψει και τον πλέον αγνό λάτρη της τεχνολογίας και της επιστήμης, σε στυγνό έμπορα, όπου στο βωμό του κέρδους, όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει.
    Ακόμη και ο συντάκτης του άρθρου, στη “δευτερολογία” του, προτάσσει ως βασικό λόγο, το μειωμένο κόστος αυξημένα κέρδη.

  10. 10 Γιωργάκης

    Ρε μεγάλε πήρες το πτυχίο εξαιτίας του μπαμπά και τώρα πάς να μας το παίξεις σπουδαγμένος ?

    Ξέρουμε καλά και οι δυο κατα πόσο διάβασες και κατα πόσο οχι.

    Έτσι δεν είναι Αλεξάκη ή μήπως πρέπει να σε λέω ‘Ο αλέξης ΜΑΣ’ ? 8)

  11. 11 διαχειριστής

    Η διαγραφή σχολίων δεν είνα πολιτική της αΜ – πιστεύουμε ακράδαντα στην ελεύθερη υπεύθυνη συμμετοχή στον διάλογο. Η συμμετοχή αυτή όμως προϋποθετει και μια κάποια στοιχειώδη άσκηση αυτοελέγχου από τους σχολιαστές. Οι ιν περσοναμ επιθέσεις αποτελούν το κατεξοχήν αποτέλεσμα της παντελούς έλλειψης του εν λόγω αυτοελέγχου. Υπενθυμίζουμε λοιπόν ότι αυτού του είδους η “μόλυνση” της συζήτησης με εκτός θέματος και υβριστικά σχόλια δεν είναι επιθυμητή σε αυτή τη σελίδα.

    Παρακαλούνται οι υπόλοιποι σχολιαστές να αγνοήσουν το σχόλιο.

  12. 12 Μάκης Θειδωρίδης

    Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο.
    Ουδέν σχόλιον.

  13. 13 Γρηγόρης Μαλούκος - gm2263

    Δεν καταλαβαίνω γιατί τόση εμπάθεια. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι πόλεις εξελίσσονται είτε το θέλουμε είτε όχι. Όλες οι πόλεις. Άλλο πράγμα η αναζωογόνηση της επαρχίας και άλλο πράγμα η μητροπολιτική εξέλιξη της Αθήνας. Αυτή η λογική του “κόβω από τον πλούσιο/ τη μεγάλη πόλη για να χορτάσει ο φτωχός/ η επαρχία/ η περιφέρεια” είναι λίγο μίζερη δε νομίζετε;

    Επίσης, όπως είναι γνωστό παντού στον κόσμο εκτός από τη μίζερη Ελλάδα, μπορούν να γίνουν αναπλάσεις πόλεων ΚΑΙ πρασίνισμα. Αυτά βέβαια όταν υπάρχει ΚΑΛΗ ΠΡΟΘΕΣΗ. Διότι όταν δεν υπάρχει τότε, τα πάντα πνίγονται στην ξινίλα του αρνητισμού, με τάχαμ’ ανθρωπιστικό περιτύλιγμα.

    Αλήθεια, αντί να διαδηλώνουμε ενάντια στο Βωβό (αρνητισμός) γιατί δεν απαιτούμε την συντήρηση του περιβαλλοντικού πάρκου του Τρίτση; Που είναι έτοιμο αλλά παρατημένο;

    Μήπως διότι η φυσική κατάσταση ορισμένων είναι ο αρνητισμός και η τοτεμική-φοβική αντιμετώπιση των “πλουσίων” αντί για την δημιουργία και το όραμα;

    Ή μήπως νομίζετε ότι οι λαϊκοί “εργολάβοι” είναι σε θέση να χτίσουν τα κτίρια για τα οποία συζητάμε εδώ πέρα;

  14. 14 Μακης Θεοδωριδης

    Δηλαδή με λίγα λόγια μας λέτε, ότι οι πλούσιοι μεγαλοκαρχαρίες νοιάζονται για το περιβάλλον, για το “πρασίνισμα” και την πρόοδο, ενώ εμείς οι αρνητές, που φοβούμαστε τα τοτέμ αντιδρούμε σ’ όλα αυτά!
    Δεν το νομίζω καθόλου και εγώ προσωπικά δεν αντιδρώ σε τίποτα.
    Και ο μηχανικός είναι μια δουλειά όπως και ο μεγαλοβιομήχανος που κατασκευάζει πλαστικά, όπως ο αστυφύλακας, όπως και ο γουνοποιός.
    Όλοι κοιτάζουν τη δουλειά τους και κυρίως την τσέπη τους.
    Οι διαφορά είναι ότι οι νεόπλουτοι μηχανικίσκοι-πλούσιοι γόνοι, με εξασφαλισμένο μέλλον, προπαγανδίζουν για το πόσο καλή είναι η δουλειά τους παρασύροντας (νομίζουν) έντεχνα και πολύ ύπουλα την κοινή γνώμη.
    Και ποιοι μας το διαλαλούν αυτό; Οι επαγγελματίες αρθρογράφοι. Συγνώμη αλλά εγώ αυτή την ειδικότητα του μηχανικού (αρθρογράφου – μηχανικού) δεν την είδα πουθενά στο πολυτεχνείο.
    Μάλλον παραγγελία των εντολοδόχων πατεράδων τους εκτελούν.
    Κοιτάξτε να διορθώσετε το χάλι που δημιουργήσατε και μετά να μιλάτε για έργο.

    Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι οι δέκα υψηλότεροι “πυργοι” στην Αθήνα, είναι εκτρώματα.
    Εκτός κι αν είστε λάτρες της σοβιετοτσαουσκεκικής αρχιτεκτονικής.

    Υ.Σ. Δεν έχουμε δει κάτι πραγματικά καλό στην Ελλάδα ψηλότερο από 6 m.

  15. 15 Σωτηρης Γεωργανας

    Υ.Σ. Δεν έχουμε δει κάτι πραγματικά καλό στην Ελλάδα ψηλότερο από 6 m.

    ποσο υψος εχει ο Παρθενωνας?
    Λυπαμαι αλλα πραγματικα δεν εχω μεγαλη ανοχη στην υψοφοβια μερικων Ελληνων. Η συγχρονη αρχιτεκτονικη προχωρα με μεγαλες δρασκελιες, καταπληκτικα κτιρια χτιζονται σε καθε μερος του κοσμου και στην Ελλαδα εχουμε μεινει στο να ονομαζουμε τα τετραοροφα κυβακια της Κηφισσίας “μεγαρα”.

    Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι οι δέκα υψηλότεροι “πυργοι” στην Αθήνα, είναι εκτρώματα.

    α) δεν συμφωνω, το Ατρινα ειναι ενδιαφερον, ο πυργος αθηνων επισης χαρακτηριστικος της εποχης του, το Χιλτον ενδιαφερον.

    β) Δυστυχως πολλα ψηλα κτιρια της Αθηνας χτιστηκαν στην αρχιτεκτονικα βαρετη εποχη του 60-70. Οι πολυκατοικιες της εποχης ειναι εξισου αν οχι περισσοτερο ασχημες. σημερα ομως γινονται πανεμορφα κτιρια, οπως το Swiss Re στο Λονδινο που εχει παρατεθει στο αρθρο ή ο πυργος της εταιρειας υδατων στην Βαρκελωνη. Συγκρινετε αυτο με το κεντρικο γραφειο της ΕΥΔΑΠ και ισως δειτε οτι το προβλημα με ενα κτιριο δεν ειναι το υψος του αλλα το γουστο του ιδιοκτητη και του αρχιτεκτονα…

    Αλλα γενικα δεν βλεπω επιχειρηματα στον λογο σου κ. Θεοδωριδη, μοναχα επιθεσεις αντ χομινεμ. αυτη η σελιδα δεν ενδιαφερεται για τετοιες συζητησεις οπως αναφερθηκε ηδη και θα σε παρακαλεσουμε να τις μεταφερεις αλλού.
    Αν απο την αλλη εχεις σχολια επι των επιχειρηματων και ιδεων των κειμενων μας, ευχαριστως να τα συζητησουμε.

  16. 16 Μακης Θεοδωριδης

    Συμφωνώ. Από την Εποχή του Περικλή έχουμε να δούμε ωραίο κτήριο, ψηλότερο από 2 ορόφους.
    Σημ. Ο Παρθενώνας είναι 13,7 m αν δεν γνωρίζεις.

    Τώρα το πως κρίνεις ότι εγώ δεν έχω επιχειρήματα ενώ εσύ έχεις, π.χ. το Hilton ενδιαφέρον, η αρχiτεκτονικά βαρετή εποχή του 60-70 (ενώ το 80 γίνανε θαύματα την αρχιτεκτονική, ειδικά στην αθήνα και θεσσαλονίκη είδα μερικά καταπληκτικά ζαχαροπλαστεία με κολώνες, απομίμηση Παρθενώνα και videoclubs με αισθητική UFO).
    Τι να πω, τα επιχειρήματά σου είναι ακλόνητα!

    Την εποχή, κ. Γεωργανά την κάνετε βαρετή οι εμπλεκόμενοι αρχιτέκτονες, δεν γίνεται από μόνη της.

    Όσο σέβομαι την netiquette και τους κανόνες του forum, δεν μπορείς φασιστικά να αποσιωπήσεις τις απόψεις μου, επειδή και μόνο σου είναι δυσάρεστες. Άρα οι υποδείξεις του επιλόγου σου και οι καθηγητικίστικες παραπομπές, είναι περιττές.

    Υ.Σ. Αυτά που λέω για τα εκτρώματα κτήρια δεν τα σκέφτηκα μόνος μου. Τελευταία τα Blogs βοούν.
    Ρίξε και μια ματιά στο http://www.spitoskylo.gr για να δεις τα χάλια των κτηρίων (μεγάλων και μικρών) στη χώρα μας. Ακόμη και τα δικά τους σπίτια, σαν τα μούτρα τους τα κάνουν.

    Υ.Σ.2. Οι χώροι κατοικίας και εργασίας, δεν μετριούνται σε κυβάκια. Είμαι σίγουρος ότι οι “πύργοι” που έχετε κατά νου, δεν είναι τίποτα παραπάνω από κυβάκια πάνω σε κυβάκια … Lego.

    Υ.Σ.3. Τη Βαρκελώνη, Νέα Υόρκη, Τόκιο κλπ, αφήστε τα. Με ένα τριήμερο συνέδριο ή ένα δίμηνο Erasmus, δεν γίνεσαι κοινωνός της γνώσης, κουλτούρας και νοοτροπίας των ξένων.

  17. 17 Σωτηρης Γεωργανας

    Συγγνωμη αλλα δεν εχω ορεξη ουτε χρονο για ανουσιες αντιπαραθεσεις.

    Τα επιχειρηματα ειναι μεσα στο κειμενο και σε αυτα θα ηταν καλο να απαντησει κανεις, οχι στα 2-3 δικα μου σχολια. Και οταν λεω να απαντησει εννοω να φερει αντεπιχειρηματα, οχι να αναφερεται το προσωπο του συγγραφεα ή τον σχολιαστων, τακτικη που οπως ειπα δεν μας ενδιαφερει να βλεπουμε ή να απανταμε σε αυτην την ιστοσελιδα (παρεπιμπτοντως φυσικα δεν ειναι φορουμ).

    Την εποχή, κ. Γεωργανά την κάνετε βαρετή οι εμπλεκόμενοι αρχιτέκτονες, δεν γίνεται από μόνη της.

    Αυτο οχι μονο ειναι αντ χομινεμ αλλα και εντελως λανθασμενο μια και προφανως δεν ειμαι αρχιτεκτονας.
    Μπορει να μην σβηνουμε σχολια αντ χομινεμ, αλλα μπορουμε καλιστα να επιλεξουμε να τα αγνοουμε. Στο ψητο λοιπον!

    Αυτά που λέω για τα εκτρώματα κτήρια δεν τα σκέφτηκα μόνος μου. Τελευταία τα Blogs βοούν.
    Ρίξε και μια ματιά στο http://www.spitoskylo.gr για να δεις τα χάλια των κτηρίων (μεγάλων και μικρών) στη χώρα μας

    Δεν διαφωνει κανεις νομιζω οτι η Ελλαδα ειναι γεματη ασχημα κτιρια (δες ας πουμε αυτο το αρθρο μας περι δημοσιων κτιριων), η ερωτηση ειναι πως θα βελτιωθουν. Ισχυριζομαι οτι αν αυξηθουν τα μεγεθη των κτιριων οι ιδιοκτητες θα εχουν καλυτερα κινητρα να προσλαβουν σοβαρο αρχιτεκτονα. Ο λογος ειναι απλος, οικονομιες κλιμακας. Ενα μεσο κτιριο των 4 οροφων απλα δεν εχει αρκετη αξια για να δικαιολογησει την προσληψη ενος Φοστερ, Χαντιντ ή Κοουλχας.

    ΥΓ3 αυτο δεν καταλαβα καν σε ποιον αναφερεται, ποσο μαλλον που βασιζεται. Δεν ειναι δυσκολο να δεις που ζει ο συνομιλητης σου.

  18. 18 Γρηγόρης Μαλούκος - gm2263

    Εγώ δεν καταλαβαίνω προς τι οι γενικεύσεις καιμ οι συμψηφίσεις. Το ότι κτίστηκαν κάποια άσχημα ψηλά κτίρια πριν 30 χρόνια, δεν σημαίνει ότι θα ξαναχτιστούν ΄ή δεν θα ξαναχτιστούν άλλα εξίσου άσχημα. Το ότι αυτά κτίστηκαν τη δεκαετία του 60 και του 70 δεν σημαίνει ότι και τα της δεκαετίας του 80 ή της δεκαετίας του 90 ήταν καλύτερα.

    Το ότι για να χτιστεί μεγάλο κτίριο πρέπει και ο κατασκευαστής να είναι κάποιου μεγέθους και επειδή οι κατασκευαστές είναι πλούσιοι από τη δεκαετία του 60 70 και 80 που έχτιζαν τα διάφορα κτίρια, δεν σημαίνει ότι ο κάθε κατασκευαστής που είναι εύπορος είναι και κακός άνθρωπος. Και δε με ενοχλεί ο πλούτος του κάθε επιχειρηματία περισσότερο από τον πλούτο του κάθε πολιτικού, ιδίως αν αυτός το παίζει προοδευτικός και ατημέλητος. Στο κάτω-κάτω το να είναι κάποιος επιχειρηματίας ζάπλουτος είναι και κάποια φυσική εξέλιξη των πραγμάτων ενώ το να είναι κάποιος πολιτικός, ε, μου βρωμάει… λίγο.

    Το αν πολλοί εχτισαν παράνομα, για αυτό δεν ευθύνεται μεταφυσικά το ύψος των οικοδομών (και δη των ουρανοξυστών που δεν έγιναν) αλλά η θεσμική ανεπάρκεια του Ελληνικού κράτους που με μερικές θυσίες (όπως αυτή του μεταφυσικού ύψους προς το ύψος) επέτρεπε να κτίζονται τα πάντα. Προχτές είχε άρθρο άρθρο ο “Επενδυτής” για καταπατήσεις στο μη καμένο τμήμα της Πάρνηθας και με φωτογραφίες παρακαλώ. Νοιάστηκε κανένας; ή μήπως είναι τόση η υποκρισία που μας νοιάζει αν μη γίνουν ουρανοξύστες μέσα στα όρια μιας πόλης 5 εκατομμυρίων (τι πιο φυσικό) αλλά δεν μας ενοχλούν οι βίλες στην Πάρνηθα, γιατί προφανώς δεν… φαίνονται οπότε γαία πυρί μειχθήτω.

    Δεν υπάρχουν πραγματικά επιχειρήματα για να μη χτιστούν ψηλά κτίρια πουθενά στην Ελληνική επικράτεια, εκτός από κάποια φοβικά σύνδρομα. Είπαμε, όχι δίπλα στην Ακρόπολη. Αλλά δεν μπορώ να αντιληφθώ προς τι ο τόσος αρνητισμός.

  19. 19 Μάκης Θεοδωρίδης

    Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ψηλά κτήρια ή τις υπόγειες πολιτείες ή τα τεχνητά νησιά και ότι άλλο σκαρφιστεί ο νους το μηχανικού.
    Το πρόβλημά μου έχει να κάνει με τη νοοτροπία των Ελλήνων μηχανικών ή οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εκπαίδευση, και την ακαδημαϊκή κουλτούρα των Ευρωπαίων συναδέλφων.
    Στην καλύτερη περίπτωση η νοοτροπία του ντόπιου μηχανικού είναι αυτή του εργοδηγού ή του εργολάβου.
    Και είναι και λογικό γιατί οι περισσότεροι μηχανικοί είναι τέκνα αμόρφωτων εργολάβων, πλούσιων μεγαλοκτηματιών και μεσιτών της δεκαετίας του 50 και 60 οι οποίοι κατέστρεψαν την Ελλάδα και δημιούργησαν αυτά τα τέρατα. Άντε στην καλύτερη περίπτωση οι πατεράδες τους να ήταν ψευτο- ΥΠΟμηχανικοί του μικρού Πολυτεχνείου (?).
    Το χειρότερο είναι ότι μπόλιασαν τις ψυχές των απογόνων τους με την ίδια ψυχρή, συγκεντρωτική και εκμεταλλευτική νοοτροπία του χρήματος και της με κάθε τρόπο κερδοφορίας(σκοπίας).
    Αλλά και από την άλλη, ακόμη και νέοι μηχανικοί που προέρχονται από οικογένειες με 2-3 γενιές μηχανικών, από αυτούς που θα περίμενε κανείς να διαθέτουν το εκνευριστικό φλέγμα και ελιτίστικη συμπεριφορά επιστημόνων αστών της Λόνδρας και των Παρισίων, εεε λοιπό αυτοί είναι οι χειρότεροι.
    Είτε γιατί “σπουδάσανε” στις Βουλγαρίες και στις Ρουμανίες με τα λεφτά του μπαμπά, είτε γιατί βλέποντας τους άλλους παρασύρονται σε ένα αιματηρό παιχνίδι ανταγωνισμού, όπου όλα θυσιάζονται μια και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

  20. 20 Anna Linou

    Αλέξη, καλό θα ήταν, να μην αποσιωπείς τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους έχουν ληφθεί τα μέτρα τα οποία κατακρίνεις! “Πρόκειται για μια χώρα όπου ο αφορισμός των ψηλών κτιρίων (για τους όποιους λόγους) έχει ….”Το παραπάνω απόσπασμα το αναγνωρίζεις, προσπάθησε να το υποστηρίξεις κιόλας αν θες ο λόγος σου να είναι επιστημονικός και επαρκής, διότι έτσι το άρθρο σου είναι ιδιαίτερα φλύαρο και “αστήρικτο”, όπως λέτε κι εσείς οι αρχιτέκτονες!

  21. 21 gm2263

    Μήπως αγαπητή Μαρία γνωρίζεις εσύ κάτι παραπάνω σχετικά με αυτό που ρωτάς;

  22. 22 Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος

    Διαβάζοντας τα σχόλια στις εξαιρετικές θέσεις του Blogger και αρχιτέκτονα Αλέξη Βανδώρου αναγνωρίζω τι σκέψεις και τις θέσεις που αν και δεν είμαι αρχιτέκτονας προπαγανδίζω με πάθος εδώ και χρόνια…

    Να επισημάνω στους αγαπητούς σχολιαστές οτι ο Έλληνας δεν υποφέρει απο καμία υψοφοβία…

    Το κλειδί στην κατασκευή χαμηλών κτιρίων στη Ελλάδα και δη στην Αθήνα δεν είναι ούτε η επισκίαση της Ακρόπολης…

    Μερικοί απο τους λόγους είναι:

    1. Η τάση του Έλληνα να κοπιάρει και να μαϊμουδίζει καταστάσεις όπως έμαθε απο το σχολείο και το πανεπιστήμιο σε σημείο που το πτυχίο να έχει πλέον ευτελιστεί εντελώς στη χώρα μας και σε ορισμένους τομείς η άσκηση του επαγγέλματος να αποτελεί και κίνδυνο για τη δημόσια Υγεία και ασφάλεια…

    2. Η τάση υπερβολής χωρίς επιστημονική δικαιολόγηση με παραδείγματα άλλων περιπτώσεων και αντιπαραθέσεις σοβαρών επιχειρημάτων.

    3. Η μικρή ιδιοκτησία αποτέλεσμα ενός δόλιου λαϊκισμού όλων των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων που έκοβαν την γη σε φέτες, φετούλες και φετάκια για να πάρουν τα ψηφουλάκια του λαού…

    4. Η τεράστια παραγωγή μηχανικών απο το ΕΜΠ και απο τα πανεπιστήμια της Ιταλίας χωρίς κουλτούρα (τι κουλτούρα να έχει ένας πολιτικός μηχανικός που έχει υποβιβαστεί σε μπετατζή με πτυχίο;)

    5. Το γεγονός οτι τα μικρά κτίρια είναι στα μέτρα της τεράστιας μάζας των μηχανικών ενώ τα μεγάλα δεν είναι… εξού και η μανιώδης έχθρα στα mall αφού κόβονται οι δουλειές των μηχανικούληδων…

    6. Στην πατέντα των άθλιων συνεταιρισμών για τα διάφορα επαγγέλματα που ήταν / είναι διοικούμενοι απο το πλέον χαμερπές είδος που έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία…

    7. Στην ανομία του Ελληνα διοτι δεν λειτουργεί το σύστημα των νόμων ενω η εφεύρεση και η εν συνεχεία κακοποίηση του ΣΤΕ έχει αποτελέσει τελευταία διακωμώδηση κάθε σοβαρής προσπάθειας απονομής δικαιοσύνης σε θέματα ανάπτυξης με δικαιολογίες που προέρχονται απο ατελή (σκοπίμως…;) άρθρα του συντάγματος… Η ερμηνεία των άρθρων οδηγεί πλέον σε μια μορφή συνέχειας του θεσμού του μαντείου των Δελφών… Μαντεύουν πλέον οι εισηγητές (δεν είμαι βέβαιος αν μασούν και φύλλα δάφνης…) του ΣΤΕ τις τοποθετήσεις τους ερμηνεύοντας τα (σκοπίμως…;) ατελή άρθρα του συντάγματος και αναλόγως της έμπνευσης εισηγούνται για να αποφασίσουν οι λοιποί (μέλη). Στο 95% των περιπτώσεων συγκατανεύουν θετικά στις εισηγήσεις αποφεύγοντας τον κόπο των πρόσθετων συλλογισμών…

    8. Στο κακώς εννοούμενο σύστημα αντιπαροχής που δεν συνδέθηκε ποτέ με την λογική των ενοποιήσεων γής με φορολογικά και άλλα κίνητρα ώστε ο κάθε κατασκευαστής να επιδιώκει να συνενώνει τη γη και οι ιδιοκτήτες να έχουν λόγους να συνεργαστούν ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι προς το συμφέρον τους…

    9. Η ανυπαρξία νέων ιδεών στην διαμόρφωση ενός νέου συστήματος αντιπαροχής που θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και θα φέρει τις πόλεις της χώρας στο μέλλον (Επι αυτού θα επανέλθω με ολοκληρωμένη πρόταση)

    10. Η υποκρισία του λαού μας που έχει ανατραφεί στο πως θα αντιπαρέρχεται τις δυσκολίες και τους νόμους με μη επιτρεπτές τεχνικές. Δεν υπάρχει σχεδόν Έλληνας που να μη λάδωσε για να χει το πλεονέκτημα της πρωτοπορίας απο κάποιον άλλο.

    11. Η γενικευμένη έλλειψη πολιτισμού. (Δείτε πως συμπεριφέρονται οι κυρίες με τις τουαλέτες στις δεξιώσεις όταν ανοίγει ο μπουφές και θα καταλάβετε… Για τους άνδρες τι να πω…; Η ζωολογία ἐχει πολλά δείγματα υπέρτερης συμπεριφοράς σε αυτές τις καταστάσεις…

  23. 23 Κnjaz Neretve

    Βλέπω επανέρχεται αυτή η χαζή, παλιά “αντιπαράθεση” μεταξύ “καλλιτεχνών Αρχιτεκτόνων” και “μπετατζήδων μηχανικών”;

    Οι Αρχιτέκτονες ΔΕΝ είναι μηχανικοί; Έτσι επιγράφεται το πτυχίο τους και οι περισσότερες αστικές πολυκατοικίες και κτήρια γραφείων φέρουν την υπογραφή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, νομίζω; Είναι λοιπόν μηχανικοί και έτσι άλλωστε θα έπρεπε να είναι… Άνθρωποι δηλαδή που βάζουν το μολύβι κάτω, σκέφτονται και δίνουν λύσεις

    Η ουσία είναι να βρεθεί τρόπος να αλλάξει ο ΓΟΚ… Πολλές από τις διατάξεις του (πανταχόθεν ελεύθερα, συντελεστές κλπ) υπόκεινται στη βάσανο του ΣτΕ και των διαφόρων Δεκλερήδων με την ερμηνεία του αρ. 24.

  24. 24 gm2263

    O τελευταίος φίλος τα είπε όλα νομίζω με την τελευταία του πρόταση. Αν και δεν υπάρχει θέμα ερμηνείας, δυστυχώς ο νόμος είναι ξεκάθαρος: Το όριο ύψους είναι 27 μέτρα (7-8 όροφοι).

    Δυστυχώς…

  25. 25 Γιώργος

    Δεν θέλουμε ψηλά κτίτια επειδή δεν θέλουμε ψηλούς ανθρώπους και ψηλή χώρα. Αρκούμαστε στον νανισμό μας. Μήπως έχουμε δίκιο; Μήπως αν αρχίσουμε να ψηλώνουμε μας … πλακώσουν στις φάπες; Τί να πώ;

  26. 26 stratos

    Πραγματικά ενδιαφέρον και πλούσιο άρθρο

  27. 27 atherianos

    Ektimw polu to tharos tou sigrafea na dimosieusei auto to arthro, alla exwntas spoudasei 5 xronia POLEODOMIA pistevw oti exei polla kena.. Vasika ta psila ktiria den linoun kapoio provlima, oute einai kai axia thamvasmou mias kai einai ektos tin anthrwpinis klimakas (POLY VASIKO). An imoun kataskeuastiki etairia vevaiws kai tha ithela megalous sintelestes domisis kai ipsila ktiria.. alla ws aplos politis epithimw perissotero na zw se mia viosimi poli pou na mporw na noiwso oikia se autin… Den xerw kata poso o sigrafeas niothei oikia sta docklands kai to city tou londinou h stin defance sto Parisi… Telos simfwnw oti tha prepei na dwthei perissotero eleutheria ws pros ton sxediasmo ktiriwn stous arxitektones.. alla ews ekei, dioti pistevw oti megali merida arxiektonwn den einai ikanoi na meletisoun megaliteres klimakes opws i poli mias kai den exoun tis gnwseis gia auto..

  28. 28 gm2263

    Μπορείς να είσαι σίγουρος ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που θα προτιμούσαν τα Docklands από τα Άνω Πατήσια.

    Δυστυχώς, αν λες ότι είσαι πολεοδόμος και μιλάς για “ανθρώπινες κλίμακες” μάλλον λάθος επάγγελμα διάλεξες…

  29. 29 teo

    Εγω ως απλός πολίτης και τίποτα παραπάνω… διάβασα το άρθρο και τα σχόλια και θέλω να πω τη γνώμη μου.
    Δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στο να δημιουργηθούν ουρανοξύστες στην Αθήνα. Δεν μπορώ από την άλλη να το απορρίψω τελείως. Αντικειμενικά θεωρώ ότι τα ψηλά κτήρια πλεονεκτούν όταν θέλουμε να εξοικονομήσουμε οριζόντιο χώρο και θα μου άρεσε σαν ιδέα ας πούμε να ανταλλάζαμε τα μικρά κτήρια με ψηλότερα και με περισσότερο χώρο για πλατείες και δέντρα. Όμως δε βλέπω κάτι τέτοιο να είναι εφικτό στην Αθήνα που είναι κυρίως μια πόλη με κτήρια ανακατεμένα…γραφεία δίπλα-δίπλα σε κατοικίες . Σε μια ουτοπική συζήτηση ίσως θα ήταν ιδανικό να γκρεμίζονταν όλα και να ξαναχτίζονταν αλλιώς! Αλλά σαυτή τη περίπτωση ότι και να επιλέγαμε (ψηλά ή χαμηλά κτήρια) θα τα φτιάχναμε σίγουρα καλύτερα από αυτό που βλέπουμε σήμερα. Ύστερα θεωρώ κάπως άδικο να γίνουν εξαιρέσεις στο κανόνα μόνο και μόνο για να φτιαχτούν επιλεκτικά κάπου μόνο μερικοί ουρανοξύστες. Από ότι κατάλαβα ο αρθρογράφος-αρχιτέκτονας που το πρότεινε , του αρέσει η ιδέα επιλεκτικά να κτιστούν ψηλά κτήρια σε ορισμένα σημεία , μάλλον επειδή θα του άρεσε με τον ίδιο επιλεκτικό τρόπο να είναι αυτός που θα του ανατεθεί το κτίσιμο.

  30. 30 gm2263

    Παιδιά κοιτάξετε μη δαγκώσετε τη γλώσσα σας και πάθετε καμιά δηλητηρίαση…

  31. 31 Anastasia

    Ωραία τα ψηλά κτίρια, όπως και τα ψηλά ιδανικά…Παρατηρώ και με χαροποιεί πως οι σημερινοί επιστήμονες διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις, εκφράζουν εμπεριστατωμένες απόψεις και μπορούν να σκέφτονται πραγματικές λύσεις. Το backround του καθενός (αν είναι γόνος αριστοκρατών, ή μεγαλομηχανικών, ή ο γιος του περιπτερά) για μένα ΔΕΝ θα πρέπει να στέκεται εμπόδιο στο να ακούσουμε και να επεξεργαστούμε τουλάχιστον την ουσία όσων έχει να πει. Και επιτέλους, ας σταματήσουμε την διαμάχη μεταξύ ειδικοτήτων (“μπετατζήδες”, “ζωγράφοι” και άλλα ωραία κοσμητικά…)
    Προσωπικά, βρήκα το άρθρο πολύ ενδιαφέρον, όπως και ορισμένα σχόλια που ακολούθησαν.
    Ως χωροτάκτης – πολεοδόμος μηχανικός, θεωρώ ότι τα ψηλά κτίρια, μπορούν να αποτελέσουν λύση ως προς την εξοικονόμηση γης και να οδηγήσουν στην καλύτερη οργάνωση των λειτουργιών και χρήσεων γης ενός αστικού κέντρου, καθώς και στη συγκέντρωση οικονομιών κλίμακας, ιδίως σε περιοχές που αποτελούν τα λειτουργικά κέντρα των πόλεων. Άλλωστε εδώ και κάποια χρόνια η ΕΕ δίνει κατευθύνσεις για “συμπαγή” ανάπτυξη των πόλεων, ώστε να αποφευχθεί η αλόγιστη και άναρχη επέκτασή τους (αρνητικά παραδείγματα αποτελούν πολλές επεκτάσεις πόλεων, όπου χωρίς ολοκληρωμένη μελέτη και σχεδιασμό υποδομών, αναπτύχθηκαν κατεξοχήν για να καλύψουν την ανάγκη για κατοικία, καταλήγοντας σε “υπνο-προάστια”). Στο πλαίσιο αυτό, θα μπορούσε να μελετηθεί η απελευθέρωση των υψών και στην Ελλάδα, χωρίς φυσικά να υιοθετήσουμε και να εφαρμόσουμε κατά γράμμα ότι συνέβη σε άλλες πόλεις ανά τον κόσμο.

  32. 32 Κυριάκος

    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συζήτηση κυρίες και κύριοι.
    Τα υψηλά κτίρια απουσιάζουν παντελώς από τις ελληνικές πόλεις και
    αυτό που βλέπουμε είναι ισοπεδωμένος οικοδομικός χυλός και ισοπεδωμένοι άνθρωποι.
    Δεν θέλω να αναφέρω κάποια από τα επιχειρήματα που γράφτηκαν παραπάνω, αλλά
    θέλω να τονίσω μία άλλη πλευρά της απουσίας υψηλών κτιρίων.

    Δεν ξέρουμε να φτιάχνουμε τέτοια κτίρια οι “Ελληνες Μηχανικοί” παρά
    μόνο όσοι ασχολήθηκαν με το άθλημα στο εξωτερικό. Τουλάχιστον για τον λόγο αυτό
    πρέπει να αρχίσουν να κατασκευάζονται ψηλά κτίρια. Και δεν μιλώ μόνο για τους μηχανικούς
    αλλά και για τους υπόλοιπους τεχνίτες της οικοδομής.

    Είναι σίγουρο ότι θα δημιουργηθεί μία νέα αγορά τεχνιτών, υλικών, κατασκευαστικών εταιριών
    Επίσης κάποιες από τις Ελληνικές εταιρίες θα εναρμονιστούν με την διεθνή πρακτική.
    Επειδή αυτά τα project είναι μεγάλα Θα δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες για συνεργασίες.
    Θα γνωριστούμε, θα μιλήσουμε μεταξύ μας, θα ξεφύγουμε από την μιζέρια της αντιπαροχής
    και θα κάνουμε επιτέλους αυτό που η κοινωνία περιμένει από εμάς.

    Δεν είναι λίγα τα παραπάνω.

  1. 1 buzz
  2. 2 Ουρανοξυστες Στην Ελλάδα ΙΙ: 3000 Λέξεις « Το Σπιτόσκυλο
  3. 3 Κτίζοντας ψηλά - προς μια νέα Ελλάδα « DDTHA Weblog
  4. 4 Ουρανοξυστες Στην Ελλάδα ΙΙ: 3000 Λέξεις
  5. 5 les nouvelles nike

Leave a Reply




Αρθρογραφος:
Αλέξιος Βανδώρος



Ιστοσελιδα:
Κλικ εδω

Προφιλ:
Ο Αλέξιος Βανδώρος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), απ'όπου αποφοίτησε το 2006. Από το 2003 εργάζεται στο αρχιτεκτονικό γραφείο Vandoros & Partners - VanArchitectural Group, ενώ από το 2006 είναι συνεργάτης του γραφείου και υπεύθυνος του κατασκευαστικού τομέα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών και μέχρι σήμερα ασχολείται σε θεωρητικό επίπεδο με τα ψηλά κτίρια και γενικότερα με αρχιτεκτονικά θέματα, ενώ αρθρογραφεί συχνά στην Εφημερίδα Αγγελιοφόρος πάνω σε ζητήματα Αρχιτεκτονικής. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα διοργανώνει ειδικές αρχιτεκτονικές εκδρομές σε διάφορους προορισμούς ανά τον κόσμο (Βερολίνο, Βαρκελώνη, Ιαπωνία).

 

Κειμενα με παρομοιο τιτλο