Κατηγοριες

Προσκεκλημενοι Συγγραφεις




Υπάρχει πιθανότητα η δημόσια εξουσία, δηλαδή η πολιτική, να κατορθώσει να εξημερώσει τα κύματα μιας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ((Ως τέτοια εννοούμε την τεχνολογική δυνατότητας παραγωγής προϊόντων και συμβόλων και της διάχυσής τους σε πλανητική κλίμακα, καθώς και τις οικονομικές και πολιτικές συνέπειες αυτής της δυνατότητας χωρίς πολιτικές αποτροπής μιας ενδεχόμενης αύξησης των παγκόσμιων και κοινωνικών ανισοτήτων.)); Αν ναι, η πιθανότητα αυτή προϋποθέτει την ενίσχυση της πολιτικής εξουσίας, η οποία θα ήταν δυνατή μέσω της άσκησής της σε μεγαλύτερη κλίμακα. Κατ’ αυτή την έννοια, η ομοσπονδίωση της Ευρώπης μπορεί να ειδωθεί ως το αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα του αρρύθμιστου παγκόσμιου καπιταλισμού, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμελιώδη προτάγματα του συνταγματισμού: τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.

Κι αυτό γιατί πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης μπορεί να εισφέρει την πολιτική επικράτεια άσκησης της δημόσιας εξουσίας και ενίσχυσής της, και άρα τη δομική βάση υλοποίησης των παραπάνω προταγμάτων, δηλαδή τη δυνατότητα, τουλάχιστον, να επιλεγεί πολιτικά η υλοποίησή τους.

Προς την κατεύθυνση αυτή επιχειρούμε στη συνέχεια να αντιμετωπίσουμε τις κυριότερες θέσεις που μάχονται την ομοσπονδιακή προοπτική: τη θέση των εθνο-σουβερενιστών (υπέρ της εθνικής κυριαρχίας), των εθνο-ρεπουμπλικάνων (υπέρ της εθνικής δημοκρατίας), αλλά και των ευρω-σουβερενιστών (υπέρ της μίας και μοναδικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας).

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για την κυριαρχία!
Ένα πρώτο –και ίσως το πιο έωλο- επιχείρημα είναι η υπεράσπιση της «κρατικής κυριαρχίας». «Κυριαρχία» σημαίνει την απόλυτη εξουσία ενός κράτους να αυτοπροσδιορίζεται. ‘Απόλυτη’ σημαίνει εκτός κανόνων διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα χωρίς δέσμευση από υπέρτερο της πολιτικής εξουσίας κανόνα δικαίου, δηλ. το Σύνταγμα. Γι αυτό και η έννοια της κυριαρχίας γεννήθηκε στα χρόνια της απόλυτης μοναρχίας. Επιβίωσε με το πέρασμά της από το μονάρχη στα χέρια του «λαού» ή «έθνους», αλλά πήρε μια τελείως διαφορετική έννοια όταν μεταλλάχθηκε σε «συνταγματική κυριαρχία».

Έτσι, αυτό που κάποτε ονομαζόταν «κυριαρχία» (κάποιοι θεωρούν την ίδια την έννοια ξεπερασμένη) έχει σήμερα ενσωματωθεί στην μεν εσωτερική της διάσταση στις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος, στη διαδικαστική και ουσιαστική δημοκρατία, δηλ. την ισότητα και την ελευθερία ως κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, στη δε εξωτερική της διάσταση στις αρχές του διεθνούς δικαίου, την απαγόρευση χρήσης βίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ως συνταγματική η κυριαρχία δεν μπορεί να είναι απόλυτη, ακριβώς γιατί τα συνταγματικά ιδεώδη είναι η άρνηση της απολυτότητας της εξουσίας.

Αν λοιπόν η κυριαρχία ταυτίζεται με ό,τι πιο βάρβαρο, με τη γυμνή βία, τότε γιατί να την περιφρουρήσουμε ως πρόταγμα; Αν πάλι, την ταυτίζουμε με τη συνταγματική κυριαρχία δεν είναι απόλυτη, άρα μήπως ούτε … «κυριαρχία»; Και πάντως –αν αποφύγουμε αυτόν τον εννοιολογικό σκόπελο- μήπως ως συνταγματική κυριαρχία δεν χρειάζεται να είναι «κρατική»;

Έθνος … über alles!

Το έθνος δεν αποτελεί παρά μια φαντασιακή ενότητα, μια κατασκευή ενιαίας ταυτότητας σε ανομοιογενείς πληθυσμούς, ενίοτε και με τη βία, προκειμένου να στηριχθεί, να επιβιώσει το κράτος.

Η κρατική κυριαρχία δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει –συνεχίζει το επιχείρημα των εθνοσουβερενιστών-, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το έθνος, αυτή η αδιάσπαστη στους αιώνες ενότητα του (ελληνικού) λαού που ζει και βασιλεύει σαν το βασιλιά Αλέξανδρο και δεν πρέπει να χειραγωγηθεί από εκείνους που … έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες. Μα… ποιο έθνος? Το έθνος δεν αποτελεί παρά μια φαντασιακή ενότητα, μια κατασκευή ενιαίας ταυτότητας σε ανομοιογενείς πληθυσμούς, ενίοτε και με τη βία, προκειμένου να στηριχθεί, να επιβιώσει το κράτος. Και το κράτος, το εθνικό κράτος, που πρωτοεμφανίστηκε με τα χαρακτηριστικά που το ξέρουμε σήμερα την εποχή της νεωτερικότητας, δεν δημιουργήθηκε παρά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής: την ελεύθερη κυκλοφορία των μαζικά πλέον παραγόμενων προϊόντων χωρίς πολλαπλούς φόρους και ελέγχους, πράγμα που επιτεύχθηκε με την κατάργηση της φεουδαρχίας και τη δημιουργία μιας ενιαίας κρατικής επικράτειας και αγοράς, με συγκεκριμένα ρυθμιστικά μέτρα που στη δυτική Ευρώπη είχαν αρχίσει να λαμβάνονται ήδη από το 15ο και 16ο αιώνα. Οι ίδιες αυτές ανάγκες που έφτιαξαν το εθνικό κράτος, αυτές και θα το διαλύσουν! Αυτές θα επιφέρουν την αποδυνάμωσή του, εφόσον οι πάγιες ανάγκες των επιχειρήσεων να επεκτείνουν συνέχεια τον χώρο οικονομικής τους δραστηριοποίησης απαιτούν οικονομίες κλίμακας, και άρα υπέρβαση (και) των εθνικών συνόρων. Αν ήταν οι οικονομικές ανάγκες του πρώιμου καπιταλισμού που δημιούργησαν τις πολιτισμικές συνθήκες και την ιδεολογία του έθνους, γιατί να μην είναι οι ανάγκες του ύστερου καπιταλισμού αυτές που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση αυτής της νοητικής κατασκευής;

Εξάλλου, ούτε για «εθνική κυριαρχία» μπορούμε πλέον να μιλάμε, αφού ούτε το έθνος είναι «απόλυτα» κυρίαρχο, πέραν της συνταγματικής στιγμής, δηλαδή της «στιγμής» (όχι με χρονικούς, αλλά με λογικούς όρους) της δημιουργίας του Συντάγματος. Σήμερα μάλιστα γίνεται ευρέως δεκτό ότι ακόμη και η συντακτική εξουσία του λαού υπόκειται σε περιορισμούς, που είναι εγγενείς στο ίδιο το συνταγματικό φαινόμενο, με κυριότερους το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Αν λοιπόν η «εθνική κυριαρχία» ταυτιζόταν με την άνευ όρων και ορίων βούληση του κυρίαρχου (πολιτικού) έθνους, τότε η «εθνική κυριαρχία» δεν θα απέφευγε τον κίνδυνο να μετατραπεί σε μια νέα βαρβαρότητα.

Εις το όνομα του λαού… αμήν!
Όχι, δεν είναι ούτε το έθνος το διακύβευμα, λένε οι οπαδοί της δημοκρατικής θεωρίας. Το διακύβευμα είναι ο «λαός». Ο λαός δημιουργήθηκε μέσα στο έθνος κράτος, και μόνον μέσα σε αυτό επιβιώνει, και άρα το έθνος κράτος πρέπει να μείνει αλώβητο, για να λειτουργεί ως θερμοκήπιο για το λαό. Μα… αν ο λαός δεν έχει την οποιαδήποτε πολιτισμική διάσταση, την οποία υπονοεί ή υποθάλπει, ο όρος «έθνος» δεν ορίζεται δηλαδή ως οργανική ενότητα, βάσει κοινής γλώσσας, θρησκείας, πολιτιστικών στοιχείων, και δε στηρίζεται σε εξαναγκασμένη ομογενοποίηση, αλλά μόνον στα ίσα δικαιώματα και τις ίσες υποχρεώσεις, γιατί πρέπει να περιορίζεται από τα έτσι κι αλλιώς τεχνητά εθνικά σύνορα;

Αν λοιπόν, ως «εθνική κυριαρχία» εννοούμε τη «λαϊκή κυριαρχία», την εξουσία του λαού, την αυτοδιάθεσή του, τι είναι τότε αυτό που την περιορίζει εντός των ορίων ενός έθνους-κράτους και δεν επιτρέπει την επέκτασή της υπερεθνικά; Καμιά λογική προϋπόθεση δεν αποκλείει τη δημιουργία λαού πέραν των εθνικών συνόρων.

Με άλλα λόγια, γιατί να υπερασπιζόμαστε την «εθνική κυριαρχία» και όχι τη δημοκρατία (λήψη αποφάσεων από αυτούς τους οποίους οι αποφάσεις αφορούν) και την ελευθερία, πέραν των εθνικών διαχωριστικών γραμμών; Ο συνταγματισμός ξεκίνησε ως εθνικός, δεν μπορεί όμως να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί αν δεν υπερβεί τα όρια του έθνους-κράτους.

Η δημοκρατία στο απόσπασμα!
Ακόμη περισσότερο: η δημοκρατία σημαίνει αυτοκυβέρνηση, δηλαδή λήψη αποφάσεων από όσο το δυνατόν περισσότερους από αυτούς, τους οποίους αφορά κάθε απόφαση. Άρα, αν μια απόφαση αφορά όλους τους ευρωπαίους πολίτες πρέπει να συναποφασίζουν όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες μαζί, πέρα από τεχνητές διαχωριστικές γραμμές εθνικών συνόρων. Η λήψη αποφάσεων σε ευρωπαϊκά θέματα, αν θέλει να είναι δημοκρατική, πρέπει να αναγνωρίζει ως υποκείμενα της συμμετοχής όλους τους ευρωπαίους πολίτες. Με άλλα λόγια: αν το πρόβλημα είναι υπερ-εθνικό, τότε υπερεθνική δεν μπορεί παρά να είναι και η λύση του και άρα υπερεθνική πρέπει να είναι και η σχετική απόφαση που τη στηρίζει, αν θέλει να λέγεται δημοκρατική. Όσοι λοιπόν περιορίζουν τη δημοκρατία εντός των εθνικών συνόρων, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να τη στήνουν στο απόσπασμα.

Έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα;

Πώς να υπάρξει ευρωπαϊκός δήμος αν περιορίζετε τη δημοκρατία σε εθνικό επίπεδο; Γιατί να φτιαχτεί και πώς να συγκροτηθεί ευρωπαϊκός δήμος, αν δεν έχει αρμοδιότητες;

Μα πώς να υπάρξει ευρωπαϊκή δημοκρατία συνεχίζει το επιχείρημα κατά της ομοσπονδιακής Ευρώπης, εφόσον δεν υπάρχει ευρωπαϊκός «δήμος»; Πώς να υπάρξει ευρωπαϊκός δήμος, ανταπαντούμε, αν περιορίζετε τη δημοκρατία σε εθνικό επίπεδο; Γιατί να φτιαχτεί και πώς να συγκροτηθεί ευρωπαϊκός δήμος, αν δεν έχει αρμοδιότητες; Τολμήστε να εισάγετε άμεση εκλογή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δοκιμάστε να συνδέσετε άμεσα την ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, βρείτε το θάρρος να προκηρύξετε δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και ισότητα της ψήφου για την κύρωση της συνταγματικής συνθήκης και άλλα θέματα … και μετά ελάτε να συζητήσουμε για το αν υπάρχει ευρωπαϊκός δήμος! Αμφισβητείτε ότι αν τα παραπάνω υλοποιηθούν θα σχηματιστούν ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα με όλη τη σημασία της λέξης, ότι τα περιβόητα έθνη θα γνωρίσουν διαχωριστικές γραμμές πολιτικού και ιδεολογικού περιεχομένου, παρόμοιες με αυτές που γνωρίζει η εθνική δημοκρατία και πώς τα επιχειρήματα θα διαπερνούν τις εθνικές γλώσσες;

Η θέση Ιζνογκούντ: θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη!
Λοιπόν, να αντικαταστήσουμε την εθνική κυριαρχία, τους επιμέρους εθνικούς λαούς και τις εθνικές δημοκρατίες με την ευρωπαϊκή κυριαρχία, τον ευρωπαϊκό δήμο και την ευρωπαϊκή δημοκρατία, και άρα να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε κράτος; Να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες μεθόδους πραγματικής και συμβολικής βίας που χρησιμοποίησε το έθνος κράτος για να ομογενοποιήσει πληθυσμούς με εθνοτικές διαφορές για να ομογενοποιήσουμε τα έθνη;

Κάτω η μονογαμία!!!
Όχι βέβαια! Η μονογαμική σχέση του πολίτη με μια και μόνον μία πολιτική κοινότητα, υπό την απατηλή ψευδαίσθηση της μίας, ενιαίας και αδιάσπαστης πολιτικής ταυτότητας, μπορεί και πρέπει να σπάσει! Οι μονοσήμαντες ταυτότητες και ταυτίσεις είναι πλασματικές και περιοριστικές, τόσο του ατομικού όσο και του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.
Η πολλαπλότητα των πολιτικών ταυτοτήτων και ταυτίσεων, αντίθετα, επιτρέπει τη συγκρότηση ενός δήμου σε μια ομοσπονδιακή Πολιτεία, η οποία προϋποθέτει και συνεπάγεται την ανάδυση ενός πολυεπίπεδου συστήματος δημοκρατικής διακυβέρνησης και άρα ενός πολυεπίπεδου συνταγματισμού, βάσει της θεμελιώδους αρχής της δημοκρατίας «αποφασίζουν αυτοί, τους οποίους η απόφαση αφορά». Με άλλα λόγια, αν η αρμοδιότητα για την απόφαση ανήκει στην περιφέρεια θα αποφασίσει ο «δήμος», ο «λαός» της περιφέρειας, αν η απόφαση λαμβάνεται σε κρατικό επίπεδο επαφίεται στον εθνικό λαό, αν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε η απόφαση ανήκει στον ευρωπαϊκό δήμο, ή στους σε κάθε επίπεδο αντιπροσώπους τους αντίστοιχα. Η δε κατανομή αρμοδιοτήτων οφείλει να υπακούει στην αρχή της επικουρικότητας, της λήψης δηλαδή των αποφάσεων όσο το δυνατόν εγγύτερα στον πολίτη.

Το Σύνταγμα των μικρών πραγμάτων

Η Ευρώπη σε αντίθεση με τα εθνικά κράτη δεν είναι προϊόν της βίας, αλλά της (αναζήτησης της) ειρήνης. Και το Σύνταγμά της δεν χρειάζεται να τυποποιεί τα μεγάλα οράματα χτισμένα στη βία, αλλά τα μικρά και καθημερινά

Ας μην περιμένουμε συνεπώς κάποια επαναστατική συνταγματική στιγμή, κατά την οποία ο ενωμένος ευρωπαϊκός λαός θα κρεμάσει τους εκπροσώπους της εθνικής νομενκλατούρας για να ιδρύσει το ευρωπαϊκό κράτος. Και να μην υπάρξει αυτή η στιγμή –και μακάρι να μην υπάρξει- Σύνταγμα υπάρχει και μπορεί να υπάρχει. Μπορεί να παραμείνει απλώς ουσιαστικό, διάσπαρτο δηλαδή στις Συνθήκες και σε κείμενα θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως η ΕΣΔΑ και ο Χάρτης της Νίκαιας, ή μπορεί να καταστεί τυπικό, να ενσωματωθεί, με άλλα λόγια, σε ένα ενιαίο, ελλειπτικό και πανηγυρικό κείμενο. Σε κάθε περίπτωση ελπίζουμε χωρίς τη βία που γέννησε τα περισσότερα εθνικά Συντάγματα, κι ας είναι αυτή η μαμή της Ιστορίας. Η Ευρώπη σε αντίθεση με τα εθνικά κράτη δεν είναι προϊόν της βίας, αλλά της (αναζήτησης της) ειρήνης. Γι αυτό πρωτοδημιουργήθηκε και μόνον γι αυτό ελπίζουμε να συνεχίζει να ανθίζει. Και το Σύνταγμά της δεν χρειάζεται να τυποποιεί τα μεγάλα οράματα χτισμένα στη βία, αλλά τα μικρά και καθημερινά, την ελεύθερη κίνηση όλων μας στο εσωτερικό της, τις πολιτισμικές ανταλλαγές, την προστασία του περιβάλλοντος, το κοινωνικό μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την κοινωνική αλληλεγγύη, τα φιλελεύθερα ατομικά δικαιώματα. Το Σύνταγμα της Ευρώπης είναι το Σύνταγμα των μικρών, των καθημερινών πραγμάτων.

Από τις εθνικές πατρίδες στην ευρωπαϊκή μητρίδα!
Το πολιτικό διακύβευμα συνεπώς είναι η μεταφορά της πίστης μας, του κάθε πολίτη και της κάθε πολίτιδας, των πολιτικών ελίτ, της διανόησης, των κοινωνικών κινημάτων και των συνδικαλιστικών κινήσεων από το περιοριστικό πλαίσιο των εθνικών πατρίδων στο πιο συμπεριληπτικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής μητρίδας.
Η αναγνώριση και η αποδοχή του Άλλου εντός μας μάς βοηθάει να αναγνωρίσουμε την ετερότητα και εκτός μας, να την αποδεχτούμε και να συγκροτήσουμε μαζί της μια καινούρια ενότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα στην Ευρώπη ανήκουμε όλοι σε μια τουλάχιστον μειονότητα: την εθνική μας κοινότητα. Είναι συνεπώς αποκαλυπτικό όσο και ριζοσπαστικό το μήνυμα της Ευρώπης:
Ενότητα στη Διαφορά! Ας το αποδεχτούμε!

Αξιολογηση:

12 Responses to “Ευρώπη ή Βαρβαροτητα!”

  1. 1 Σωτηρης Γεωργανας

    Υπαρχουν δυο κομματια στο επιχειρημα αυτου του κειμενου. Με το ενα δεν ξερω αν συμφωνω.

    το αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα του αρρύθμιστου παγκόσμιου καπιταλισμού, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμελιώδη προτάγματα του συνταγματισμού: τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.

    δεν ξερω γιατι ο παγκοσμιος καπιταλισμος θετει σε αμφισβητηση αυτα τα προταγματα. Ας πουμε την δημοκρατια επειδη οι μεγαλες επιχειρησεις πιανουν τεραστια μεγεθη και μπορουν να ανεβοκατεβαζουν κυβερνησεις οταν οι θεσμοι ειναι ασθενεις? Προς συζητηση αλλα ας το δεχτω. Την ελευθερια ομως γιατι? Και την αλληλεγγυη?

    Απο την αλλη το δευτερο σκελος μιλαει για την αναγκη η Ευρωπη να σοβαρευτει και να αρχισουν τα εθνικα κρατη να παραχωρουν οσες αρμοδιοτητες τους ασκουνται απλα πιο αποτελεσματικα σε ευρωπαϊκο επιπεδο. Ενα επικαιρο παραδειγμα ειναι η διαχειριση πυρκαγιων και αλλων καταστροφων (βλεπε και ενα καλο σχετικο αρθρο του Εκονομιστ)

    Και συμφωνω ιδιαιτερα με την προταση για το Συνταγμα των μικρων πραγματων. Οι πολιτικοι τεινουν να εχουν μια μεγαλομανια,προτιμουν τις φανφαρες και μεγαλοστομες διακηρυξεις. Αλλα τα πιο αποτελεσματικα ευρωπαϊκα προγραμματα δεν ειναι αυτ απου φωναζουν, ειναι τα μικρα εργα που προωθουν το ευρωπαϊκο ονειρο. Ας πουμε θεωρω οτι το προγραμμα ανταλλαγης Ερασμους-Σωκρατης εχει κανει περισσοτερη δουλεια για την ευρωπαικη ενοποιηση απο ολη την Κοινη Αγροτικη Πολιτικη της Ενωσης και απο ολα τα φανταχτερα Συνεδρια των εκαστοτε προεδρευοντων. Γιαυτο και το Συνταγμα μας πρεπει να συνειδητοποιησει τι ειναι αυτο που κανει την Ενωση να ειναι χρησιμη και αυτα να προωθησει. Ξεκιναμε απο τα λιγα μικρα και πρακτικα και βλεπουμε για τα μεγαλα…

  2. 2 Μιχάλης Φραγκιάς

    Συμφωνώ με το άρθρο της Λίνας σε όλα τα σημεία πλην της πρώτης παραγράφου, η οποία προσφέρει το πλαίσιο για τα επιχειρήματα που ακολουθούν. Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά αυτή η διαφωνία δεν επηρρεάζει καθόλου την συμφωνία με τα υπόλοιπα σημεία του κειμένου…

    Νομίζω πως κάποιος θα μπορούσε να έχει γράψει το ίδιο κείμενο αρχίζοντας με την παρακάτω πρώτη παράγραφο και με ελάχιστες και πολύ μικρές αλλοιώσεις στο υπόλοιπο κείμενο… (ας με συγχωρήσει η Λίνα για τον δανεισμό της παραγράφου):

    “Υπάρχει πιθανότητα η δημόσια εξουσία, δηλαδή η πολιτική, να κατορθώσει να εξημερώσει τα ιδιοτελή κίνητρα, την αναζήτηση προσόδου και την διαφθορά που ενέχει στους κόλπους της; Αν ναι, η πιθανότητα αυτή προϋποθέτει την ενίσχυση της πολιτικής διαφάνειας και λογοδοσίας , η οποία θα ήταν δυνατή μέσω της άσκησής της σε μεγαλύτερη κλίμακα, στο επίπεδο της Ευρώπης, υπό ένα ξεκάθαρο, λειτουργικό και απελευθερωτικό θεσμικό πλαίσιο. Κατ’ αυτή την έννοια, η ομοσπονδίωση της Ευρώπης μπορεί να ειδωθεί ως το αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα του αρρύθμιστου Ελληνικού κρατικού μονοπωλίου, το οποίο θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμελιώδη προτάγματα του συνταγματισμού: τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.”

    Ασχέτως με τον ποιο δαίμονα προσπαθεί κανείς να ξορκίσει βέβαια, η Λίνα καταρρίπτει με πολύ όμορφη γραφή πολλούς νεο-Ευρωπαϊκούς (και νεο-Ελληνικούς) μύθους περί της προοπτικής μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

  3. 3 Γεώργιος Ιακ. Γεωργάνας

    Το κείμενο έχει γραφεί με τρόπο ώστε να δίδει στον αναγνώστη την εντύπωση οτι είναι εντελώς ασυνάρτητο. Μοιάζει να έχει συνταχθεί σε άλλη γλώσσα και να έχει μεταφρασθεί, ανεπαρκώς, στην Ελληνική. Το ύφος φέρνει κάπως σε Σημίτη στα χειρότερά του. Συνιστώ στην συγγραφέα την ανάγνωση του δοκιμίου του Τζωρτζ Όργουελ “Η πολιτική και η Αγγλική γλώσσα”. Και τούτο διότι το κείμενό της περιέχει όλα τα ελαττώμματα που καταγγέλει ο Όργουελ.
    Αν η Ευρώπη καταντήσει να έχει τέτοιους αυτοκλήτους “υπερμάχους”, πάμε χαμένοι.
    Επί της ουσίας, σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να καταρτίσουμε σύμβαση που να καλύπτει όλα τα ενδεχόμενα να συμβούν. Αυτό δεν το γνώριζαν οι θεμελιωτές της συντσγματικής μας τάξεως, τόσο της εθνικής (άντε κρατικής), όσο και της ευρωπαϊκής. Το πρώτο, λοιπόν, που χρειάζεται είναι να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα αυτή ώστε να μην δημιουργούμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τις εκάστοτε θεσμικές μας ρυθμίσεις. Δεν φτιάχνεται κοινωνία μόνον με συμβάσεις, όσο τέλειες και πλήρεις και να είναι αυτές. Με τι φτιάχνεται, όμως ; Η ιστορία δεν μας δίνει ακόμη οριστική απάντηση. Ό, τι κι αν είναι, πάντως, αυτό που συνδέει τους ανθρώπους σε κοινωνίες, πρέπει να είναι απλό, σαφές και σύντομο.

  4. 4 Σωτηρης Γεωργανας

    Γεωργιε νομιζω εχασες το νοημα του κειμενου. Δεν λεει οτι το Συνταγμα πρεπει να προβλεπει τα παντα, ισα ισα λεει οτι πρεπει να τυποποιει τις λιγες βασικες αρχες της ΕΕ: ελευθερια μετακινησης, ατομικα δικαιωματα για ολους τους ευρωπαιους κτλ

    επιπλεον δεν πολυκαταλαβαινω τι λες για την γλωσσα, σιγουρα δεν ειναι ξυλινη γλωσσα. αν ειναι λιγο ποιητικη δεν το βλεπω σαν προβλημα (δηλαδη αν εγραφε ο Καζαντζακης για την Ευρωπη θα ηταν κακο? θα επρεπε να του πουμε να το γραψει σε απλα ελληνικα?).

    Απο την αλλη ο Μιχαλης με καλυπτει απολυτα. Οντως η δικη του εκδοχη της εισαγωγης μου αρεσει και μενα πιο πολυ. και εν τελει αυτο κανουμε εδω, προτεινουμε και συζηταμε ιδεες… οσο πιο πολλες προσφερονται τοσο το καλυτερο. Καλο ομως ειναι η κριτικη να ειναι δημιουργικη…

  5. 5 lina

    Γεώργιε, δεκτή η κριτική σου. Όχι δεν μετέφρασα από αγγλικά.
    Όσο για τη σύγκριση με Σημίτη, ειλικρινά με τιμά! Ακόμη και στα χειρότερά του, ο λόγος του ήταν από τους πλέον μεστούς που ακούστηκαν και ακούγονται στο δημόσιο χώρο. Σ’ ευχαριστώ!
    Επί της ουσίας, είμαι εξίσου αντίθετη σε κρατικά μονοπώλια και νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές. Συμφωνώ με το Μιχάλη, ότι αυτό δεν επηρεάζει αναγκαστικά τα υπόλοιπα επιχειρήματα. Η Ευρώπη είναι πλαίσιο εφαρμογής πολιτικών και όχι συγκεκριμένες πολιτικές. Ως τέτοια την υπερασπίζομαι.

  6. 6 Fuchsia

    Σωτήρης: “Και συμφωνω ιδιαιτερα με την προταση για το Συνταγμα των μικρων πραγματων. Οι πολιτικοι τεινουν να εχουν μια μεγαλομανια,προτιμουν τις φανφαρες και μεγαλοστομες διακηρυξεις. Αλλα τα πιο αποτελεσματικα ευρωπαϊκα προγραμματα δεν ειναι αυτ απου φωναζουν, ειναι τα μικρα εργα που προωθουν το ευρωπαϊκο ονειρο.”

    Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι συμφωνώ και εγώ ή τουλάχιστον ότι με ελκύει ιδιαίτερα η ιδέα μιας Ευρώπης των μικρών πραγμάτων. Το μόνο μου κώλυμα είναι και αυτό ακριβώς που ωθεί νομίζω και τους Ευρωπαίους πολιτικούς κατά καιρούς σε αυτήν την «μεγαλομανία», τουτέστιν δημοκρατικοί ενδοιασμοί. Για πόσο μπορείς να πηγαινοέρχεσαι κρυφά και στις μύτες των ποδιών πίσω από την πλάτη του εκλογικού σώματος και να χτίζεις μια πολιτική οντότητα προς την οποία οι πολίτες σου είναι δεδηλωμένα καχύποπτοι? Κακό του κεφαλιού τους βέβαια και προσωπικά νομίζω ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουν την ατυχή τάση να υποεκτιμάνε αυτά που τους ενώνουν, ίσως όμως ακριβώς επειδή πρόκειται για μικρά καθημερινά, αλλά παρόλα αυτά βαρυσήμαντα πράγματα.

    Οπότε υποθέτω υπάρχουν δύο επιλογές: είτε όλοι μαζί σαν σε συμπαιγνία κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και προσποιούμαστε ότι δε τρέχει τίποτα, η ΕΕ είναι ένα απρόσωπο ερωτηματικό σε αυτές τις μακρινές, μυθικές σχεδόν Βρυξέλλες, που χρησιμεύει πού και πού για αποδιοπομπαίος τράγος και τπτ παραπάνω, ή αποφασίζουμε να δούμε και το δάσος μαζί με τα δέντρα. Νομίζω αυτόν τον σκοπό έχουν οι μεγαλεπίβουλες χειρονομίες του στυλ εξαγγελία «Συντάγματος της Ευρώπης». Να πιάσουν τον ταύρο απ’ τα κέρατα επισημαίνοντας τα αυτονόητα και ίσως να σπρώξουν την κοινωνία και να σηκώσει λίγο το κεφάλι για να δει τα τετελεσμένα γεγονότα ενώπιον των οποίο βρίσκεται. . . Πετυχαίνει? Ε, μάλλον όχι. . . Αλλά ο Economist έχει ένα δίκιο ρε παιδί μου όταν συνδυάζει το αναθεωρημένο Σύνταγμα με τίτλους όπως “Trick or treaty?” Μ’ αρέσουν τα φανερά πράγματα και οι ανοιχτές διαδικασίες!!!

    Ειρήσθω εν παρόδω: Υπάρχει το ευρωπαϊκό όνειρο? Σα συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών δηλαδή? Δεν είμαι καθόλου πεπεισμένη. . .

  7. 7 σαρδαναπαλος

    Όχι βέβαια! Η μονογαμική σχέση του πολίτη με μια και μόνον μία πολιτική κοινότητα, υπό την απατηλή ψευδαίσθηση της μίας, ενιαίας και αδιάσπαστης πολιτικής ταυτότητας, μπορεί και πρέπει να σπάσει!

    το πιο χαρακτηριστικο δειγμα ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ που εχω ακουσει

  8. 8 Aristeidis Paraskakis

    Σαρδανάπαλο.
    Αυτάρχισμός δεν υπάρχει στον νομαδισμό.

  9. 9 Банник

    Хм… Очень даже ничего.

  1. 1 Ανιχνεύσεις » Ευρώπη ή Βαρβαρότητα!
  2. 2 Ευρώπη ή Βαρβαροτητα! - School Problems
  3. 3 dunk nike femme

Leave a Reply




Αρθρογραφος:
Λίνα Παπαδοπούλου



Ιστοσελιδα:
Κλικ εδω

Προφιλ:
Λέκτορας ΑΠΘ, μονάδα Συνταγματικού Δικαίου. Πτυχιούχος Νομικής του ΑΠΘ, Magister der Rechte απο το Πανεπιστήμιο της Τρίερ, MSc in Political Theory απο το LSE, διδακτορικό απο το Πανεπιστήμιο του Αννόβερου.Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα είνα στο Ευρωπαϊκό Συνταγματικό Δίκαιο, Ισότητα, Θρησκευτική ελευθερία, Πολιτικά Κόμματα κ.α.

 

Κειμενα με παρομοιο τιτλο