Tag Archive for 'πολιτικα κομματα'

Περί εσωκομματικών εκλογών

Είναι μεν νόμιμο, είναι όμως και ηθικό να ψηφίση κανείς στις εσωκομματικές εκλογές ενός κόμματος του οποίους δεν είναι μέλος ή δεν προτίθεται να το ψηφίση στις βουλευτικές εκλογές;

Δεν δημιουργείται τάχα έτσι με αυτόν τον τρόπο ένας μετακινούμενος θίασος ψηφοφόρων ευκαιρίας, οι οποίοι, ιδίως εκεί στις περί το κέντρο πολιτικές δυνάμεις, καθορίζουν τις πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων ερήμην του πυρήνα των οπαδών τους; Μήπως θα ήταν ευεργετικό να ψηφίζαμε και στις εσωκομματικές του ΚΚΕ ή της ΧΑ; Αυτού του είδους η διπλότριπλη κομματική πίστη δεν συνιστά υποκρισία, εισοδισμό και καιροσκοπία;

Αυτά είναι σοβαρά επιχειρήματα και αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε μαζί τους. Αλλά πρώτα το γενικό περίγραμμα:

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια τα πολιτικά κόμματα ανοίγονται πολύ περισσότερο στην κοινωνία. Αυτό όμως δεν είναι παρά ένα σημάδι της παρακμής των κομμάτων. Πράγματι, ένα κόμμα με π.χ. 500.000 ταμειακώς τακτοποιημένα, ενθουσιώδη και συνειδητά μέλη δεν θα χρειαζόταν κανένα άνοιγμα και καμία διεύρυνση. Αλλά θα αρκούνταν στα μέλη του, εκείνα που εκδίδουν την κομματική εφημερίδα, συνεισφέρουν οικονομικά στις κομματικές εξορμήσεις, πάνε εκδρομές και επισκέψεις με την κομματική νεολαία, δουλεύουν ένα κομματικό μεροκάματο και, φυσικά, ανεμίζουν τις κομματικές σημαίες στις κομματικές συγκεντρώσεις. Εμετός.

Στην διεύρυνση τύπου “μέλη και φίλοι” πρωτοστάτησε το ΠΑΣΟΚ, πρώτα με το θρυλικό συνέδριο του 1996, τότε που η τύχη της χώρας κρεμάστηκε από τα χέρια 4.000 “συνέδρων”, ήτοι χειροκροτητών και ποδοκροτητών. Η μετάβαση ωλοκληρώθηκε με την, ας πούμε, εκλογή ΓΑΠ το 2004 και ακολούθως είχαμε την εκλογή Σαμαρά από την βάση της ΝΔ το 2009 (που να μην έσωνε) και τα λοιπά και τα λοιπά.

Σε αυτά τα λοιπά, κορυφαία στιγμή υπήρξε ασφαλώς η εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ στις αρχές του 2016. Εδώ νομίζω ότι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το φαινόμενο πολιτών που δεν ήταν ΝΔ, μερικών που δεν είχαν ψηφίσει ποτέ ΝΔ και άλλων που δεν θα ψήφιζαν και στο μέλλον ΝΔ, που ωστόσο προσήλθαν και ψήφισαν με πίστη και επιμονή τον Κυριάκο. Υιοθετώντας μάλιστα την εσωτερική οπτική γωνία: ποιος θα ήταν ο καλύτερος αρχηγός της ΝΔ; ποιος θα ωφελούσε περισσότερο την χώρα; Με αντεστραμμένα τα πρόσημα το ίδιο παρατηρήθηκε και στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ τον Νοέμβριο 2017. Και πάλι πολλοί πολίτες που δεν είναι ΠΑΣΟΚ ψήφισαν έναν υποψήφιο για την ηγεσία ενός κόμματος που δεν είναι δικό τους.

Φέρθηκαν λοιπόν ανέντιμα όλοι αυτοί;

Απαντώ: οι περισσότεροι ασφαλώς και όχι, μερικοί ίσως ναι.

Καταρχάς, σε εμάς τους φιλελέδες αρέσουν οι συναινετικές καταστάσεις: αν το κόμμα προσκαλέση τους εξωτικούς ψηφοφόρους, νόου στρινγξ αττάτσντ, και αν οι εξωτικοί ανταποκριθούν, κανείς τρίτος δεν έχει δικαίωμα να παραπονήται. Πρόκειται για περίπτωση res inter alios acta. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να υπαγορεύση στα κόμματα πώς θα εκλέγουν την ηγεσία τους και, ακόμη περισσότερο, κανείς νόμος δεν έχει την εξουσία να απαγορεύση τον άλφα ή τον βήτα τρόπο εκλογής. Διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στο άρ. 29 παρ. 1 Σ, σύμφωνα με το οποίο “Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος”. Η εσωκομματική ελευθερία αποτελεί ουσιώδη πολιτική ελευθερία.

Περαιτέρω, είναι σε κάποιο, δυστυχώς μικρότερο βαθμό από όσο θα ήθελα, αληθές ότι ένας μικρός αριθμός ψηφοφόρων του Κέντρου ίσως επηρεάση δυσανάλογα τις εσωκομματικές ισορροπίες ένθεν κακείθεν. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στις εκλογές: μέχρι πρόσφατα, καθένα από τα δύο μεγάλα κόμματα είχε βέβαιο ένα 35-40% της λαϊκής ψήφου, αγωνιζόταν δε στις εκλογές να προσελκύση ή να μην σκιάψη το υπόλοιπο 5% του Κέντρου που θα του εξασφάλιζε την πολυπόθητη νίκη. Αυτό ακριβώς που γινόταν στις βουλευτικές εκλογές δεν πρέπει να μας ξενίζη μεταφερόμενο στις εσωκομματικές.

Τούτων λεχθέντων, ο εξωκομματικός ψηφοφόρος έχει ένα χρέος: να υιοθετήση την εσωκομματική οπτική. Ο εξωκομματικός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ψηφίση τον καλύτερο κατά την γνώμη του για το ΠΑΣΟΚ ή για την σοσιαλδημοκρατική παράταξη, δεν έχει όμως ηθικό δικαίωμα να ψηφίση τον καλύτερο για την ΝΔ (αυτόν που δηλαδή που θα ήταν τόσο άχρηστος για το ΠΑΣΟΚ, που θα ευνοείτο τελικά η ΝΔ). Σεβάσου την πρόσκληση που δέχθηκες και βοήθησε κατά το μέτρο των δυνάμεών σου το κόμμα που γενναιόδωρα σε προσκάλεσε. Αλλιώς, κάτσε σπίτι σου.

Ειδικά προκειμένου για τα κόμματα που διεκδικούν μερίδιο του πολιτικού κέντρου και αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώα, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, είναι οφθαλμοφανής ο γεωμετρικός πολιτικός τόπος των πιθανών ψηφοφόρων τους: οι κεντρώοι ψηφοφόροι απολύτως θεμιτά ψηφίζουν στις εσωκομματικές εκλογές των κομμάτων που επιζητούν στις βουλευτικές εκλογές την ψήφο τους.

Και τι καταλάβαμε τελικά;

Ο εξωκομματικός ψηφοφόρος που γίνεται λίγο εκλογικός περιηγητής είναι μεν καινή οπώρα, πλην όμως ενσαρκώνει και ένα καινό τύπο πολίτη: εκείνον που δεν είναι δεδομένος υποστηρικτής βρέξη-χιονίση, που δεν παραμένει στα κομματικά στεγανά, που διακρίνει το πατριωτικό και το ωφέλιμο και σε άλλους κομματικούς χώρους, που αντιλαμβάνεται ότι ο μελλοντικός Πρωθυπουργός θα είναι και δικός του Πρωθυπουργός, ακόμη και αν δεν προέρχεται από το δικό του κόμμα. Δεν βρίσκω τίποτα κακό σε αυτό.

Ασφαλώς όλοι ξέρουμε ότι το μόνο σοβαρό κόμμα με καταστατικές διαδικασίες που τηρούνται και κομματική γραμμή που επιβάλλεται είναι το ΚΚΕ. Αλλά δεν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία ΚΚΕ.

Σωστά;

Υπέρ της απλής αναλογικής ΙΙ

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω την αναγκαιότητα της απλής αναλογικής ως μόνου συνταγματικώς θεμιτού εκλογικού συστήματος. Έχω συζητήσει κατά καιρούς επιμέρους όψεις του θέματος, όπως τον εκλογικό πήχυ του 3%, τους κανόνες λήψεως αποφάσεων εντός της Βουλής και την γεωγραφική εκλογική ισότητα. Εδώ θα συνοψίσω κάποια επιχειρήματα, θα προβώ σε διευκρινίσεις και θα συντρίψω τσάκα τσάκα τους διαλογικούς μου αντιπάλους.

Πάμε:

1. Η απλή αναλογική έχει προεξέχον ηθικοπολιτικό βάρος ως αίτημα, τέτοιο που δεν έχει κανένα άλλο εκλογικό σύστημα. Αντιθέτως, κάθε εκλογικό σύστημα στιγματίζεται αρνητικά τόσο περισσότερο, όσο απέχει από την απλή αναλογική: το πλειοψηφικό για παράδειγμα αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. Δεν είναι ίσα κι όμοια. Αναλογικότητα σημαίνει ισότητα, που σημαίνει δικαιότητα. Νιώστε λίγο.

2. Ισότητα της ψήφου σημαίνει ισοσθένεια της ψήφου. Ότι κάθε ψήφος συνυπολογίζεται εξίσου κατά την μετατροπή των ψήφων σε έδρες. Ότι μία ψήφος ισούται με μία ψήφο (με την επιφύλαξη εύλογων τεχνικών περιορισμών). ότι το εκλογικό σύστημα μεταγλωττίζει το ποσοστό των ψήφων σε ίσο κατά το δυνατόν ποσοστό επί των εδρών.

Αλλά μην ακούτε εμένα, διαβάστε το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο στην υπ’ αριθμ. 11/1994 απόφασή του:

Η ελευθερία βέβαια του κοινού νομοθέτη κατά τη θέσπιση του εκλογικού συστήματος τελεί υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως της καθιερούμενης από το Σύνταγμα αρχής της ισότητας του εκλογικού δικαιώματος, το μεν και κυρίως, ως ειδικότερης μορφής της γενικής αρχής της ισότητας των Ελλήνων πολιτών ενώπιον του νόμου που πηγάζει από το άρθρο 4, το δε ως αρχής συνυφασμένης με την αρχή της καθολικότητας της ψήφου, που πηγάζει από το άρθρο 51 παρ. 3 του Συντάγματος. Σύμφωνα δε με την αρχή αυτή της ισότητας του εκλογικού δικαιώματος όλοι οι εκλογείς είναι ίσοι κατά την ψήφο με την έννοια: […] και γ) ότι κάθε ψήφος έχει ίση νομική δύναμη (αρχή της ισοδυναμίας της ψήφου).
Η αρχή της ισοδυναμίας της ψήφου σημαίνει ότι η ψήφος κάθε εκλογέα ασκεί την ίδια επιρροή στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος και επομένως η ίδια εκλογική δύναμη, δηλαδή ο αυτός αριθμός εγκύρων ψηφοδελτίων ασκεί την ίδια επιρροή στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος στην ίδια εκλογική περιφέρεια, με το ίδιο σύστημα κατανομής εδρών και κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

[Αδιάφορο αν το ίδιο το ΑΕΔ εφαρμόζει όσα ορθά εξαγγέλλει. Η μείζων πρόταση του δικανικού συλλογισμού είναι εκεί]
΄
Το ξεκαθαρίσαμε κι αυτό λοιπόν.

Continue reading ‘Υπέρ της απλής αναλογικής ΙΙ’

8 συν 1 σκέψεις σχετικά με την δίωξη της Χρυσής Αυγής

Μερικές σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη χθεσινή εκδήλωση του ΚΕΦΙΜ “Η δίωξη της Χρυσής Αυγής από νομική άποψη”:

[ομιλητές: Καρίπογλου, εξαιρετικός, Γραμματίδης, ανεπαρκής, Μάλλιος, βάλανε τον λύκο]

[διαβάζεται σε συνδυασμό και με μια παλαιότερη ανάρτηση εδώ.]

1.

Τυπικά δεν διώκεται η Χρυσή Αυγή βέβαια, οπότε ο τίτλος μου και ο τίτλος της εκδήλωσης ανακριβολογούν, όπως σωστά σχολίασε ο Καρίπογλου. Αλλά ας μην κρυβώμαστε. Πρόκειται καθαρά για πολιτικά υποκινούμενο διωγμό ενός κόμματος της αντιπολίτευσης από την κρατική εξουσία.

Αυτό από μόνο του χτυπά πολλά καμπανάκια, όσο αντιπαθείς και αν είναι οι βουλευτές της ΧΑ. Το πιο δυνατό καμπανάκι είναι αυτό που χτυπά μέσα μας: η ανθρώπινη ικανοποίηση που νιώθουμε βλέποντας κάποιον σαν τον Μιχαλολιάκο πίσω από τα σίδερα σε αντίθεση με τις νομικές ακροβασίες που ψυχανεμιζόμαστε ότι τελούνται.

2.

Τυπικά η ποινική δίωξη είναι εντάξει. Διώκονται μόνο για το έγκλημα της συγκρότησης, διεύθυνσης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση κατ’ άρ. 187 ΠΚ, που είναι κακούργημα. Το έγκλημα αυτό είναι πράγματι διαρκές (ως συμμετοχή) και ως διαρκές παραμένει αυτόφωρο καθ’ όλο το χρονικό διάστημα τέλεσής του. Συνεπώς, αφού πρόκειται αυτόφωρο κακούργημα, πράγματι δεν χρειαζόταν προηγούμενη άδεια της Βουλής κατ’ άρ. 62 Σ:

Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Επίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής. Η άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Βουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Βουλής. Η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Βουλής. Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.

Τούτου δοθέντος, ας μην κοροϊδευώμαστε: δεν υπήρχε περίπτωση να πραγματοποιηθή τέτοιου είδους σύλληψη χωρίς πολιτική εντολή.

Continue reading ‘8 συν 1 σκέψεις σχετικά με την δίωξη της Χρυσής Αυγής’

Συνταγματικά και εκλογικά άτακτα IV

Κυκλοφορείται ότι η Χρυσή Αυγή διατυπώνει την πολιτική απειλή της προσφυγής στις κάλπες λόγω της παραίτησης των βουλευτών της. Στον αγύριστο, προφανώς, αλλά έχει η απειλή αυτή συνταγματικό έρεισμα;

Το άρ. 104 π.δ. 26/2012 προβλέπει τα εξής:

1. Οι βουλευτικές έδρες που κενώνονται για οποιοδήποτε λόγο κατά τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου σε κάποια εκλογική περιφέρεια, πληρώνονται από τους αναπληρωματικούς του ίδιου συνδυασμού στην ίδια εκλογική περιφέρεια, που τυχόν έχουν ανακηρυχθεί, οι οποίοι καλούνται από τον Πρόεδρο της Βουλής για την πλήρωση έδρας που κενώθηκε κατά τη σειρά της ανακήρυξής τους.
2. Αν δεν υπάρχουν αναπληρωματικοί που προβλέπει η προηγούμενη παράγραφος ή ο αριθμός τους έχει εξαντληθεί, προκηρύσσεται αναπληρωματική εκλογή στην εκλογική περιφέρεια, στην οποία κενώθηκαν οι βουλευτικές έδρες.

“Εξάντληση” των αναπληρωματικών βουλευτών υπάρχει παραδειγματικά αν αρνηθούν να πληρώσουν την κενή έδρα.

Continue reading ‘Συνταγματικά και εκλογικά άτακτα IV’

Κατά του εκλογικού ορίου του 3%

Το εκλογικό όριο του 3% για την είσοδο στην Βουλή προβλέπεται στο άρ. 99 παρ. 1 π.δ. 26/2012:

Στην κατανομή των εδρών των εκλογικών περιφερειών, καθώς και των εδρών επικρατείας συμμετέχουν οι συνδυασμοί κομμάτων, οι συνδυασμοί συνασπισμών κομμάτων, οι συνδυασμοί ανεξαρτήτων, καθώς και οι μεμονωμένοι υποψήφιοι που συγκεντρώνουν στην επικράτεια ποσοστό εγκύρων ψηφοδελτίων τουλάχιστον ίσο με το τρία τοις εκατό (3%) του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια όλοι οι εκλογικοί σχηματισμοί.

Το εκλογικό αυτό όριο είναι αντισυνταγματικό, πρώτα και κύρια επειδή παραβιάζει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, όπως έχω επιχειρηματολογήσει και πρόσφατα. Ενώ δηλαδή υποκριτικά ο νόμος συμπεριλαμβάνει και τους μεμονωμένους υποψηφίους, στην πραγματικότητα για να υπερβή ένας μεμονωμένος υποψήφιος το 3% απαιτούνται τα αδύνατα. Ειδικώτερα:

Continue reading ‘Κατά του εκλογικού ορίου του 3%’

Υπέρ της απλής αναλογικής

Το έτος που ακολουθεί θα είναι έτος πολλαπλών εκλογών, ας γράψουμε λοιπόν από τώρα και κάτι εκλογικώτερον, αναλογικώτερον, αλλά και λογικώτερον.

Το ισχύον εκλογικό δίκαιο (κωδικοποιητικό π.δ. 26/2012) προβλέπει ένα εκλογικό σύστημα, το οποίο χάριν κοσμιότητος αποκαλείται συνήθως ενισχυμένη αναλογική στα εγχειρίδια Συνταγματικού Δικαίου. Στην πραγματικότητα βέβαια υπάρχει λίγη αναλογική και πολλή ενίσχυση του πρώτου κόμματος βεβαίως βεβαίως, το οποίο με την περίφημη διάταξη του άρ. 99 παρ. 3 χαρίζει βραβείο 50 εδρών στο πρωτεύσαν κόμμα (η προγενέστερη παρόμοια διάταξη του π.δ. 96/2007 χορηγούσε βραβείο 40 εδρών), έδρες που αναλογούν σε ψήφους πολιτών που ψήφισαν άλλα κόμματα.

50 επί 300 εδρών λοιπόν σημαίνει κατά 16,67% φαλκίδευση της ισότητας της ψήφου. Ή: Όλων οι ψήφοι είναι ίσες, αλλά των ψηφοφόρων του πρώτου κόμματος κατά 16,67% πιο ίσες.

Από την στιγμή που το εκλογικό σύστημα δεν μετατρέπει τις ψήφους σε έδρες με αντιστοίχιση μία προς μία, πολλά μπορούν να συμβούν.

Από την στιγμή που το εκλογικό σύστημα δεν μετατρέπει τις ψήφους σε έδρες με αναλογική αντιστοίχιση, πολλά μπορούν να συμβούν.

Continue reading ‘Υπέρ της απλής αναλογικής’

Διοικητικές ποινές κατά πολιτικών κομμάτων; Ι: Η αναστολή της χρηματοδότησης

Έγραψα τις προάλλες μερικά λόγια για ένα τμήμα της επίδοξης αντιρατσιστικής νομοθεσίας, όπως διαγράφεται μέσα από τις κατατεθείσες προτάσεις νόμου ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Περνάω τώρα σε έτερο κεφάλαιο φρικαλεοτήτων, το σχετικό με την επιβολή διοικητικών ποινών σε νομικά πρόσωπα, ειδικώτερα όμως σε πολιτικά κόμματα, ειδικώτατα μάλιστα στην ΧΑ, μιας και αυτή είναι η ανομολόγητη στόχευση των προτάσεων νόμου.

Καταρχάς, ας θυμηθούμε τι είναι τα πολιτικά κόμματα και τι τα θέλουμε. Σύμφωνα με το άρ. 29 παρ. 1 και 2 Σ

1. Έλληνες πολίτες που έχουν το εκλογικό δικαίωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πολίτες που δεν απέκτησαν ακόμη το δικαίωμα να εκλέγουν μπορούν να συμμετέχουν στα τμήματα νέων των κομμάτων.
2. Τα κόμματα έχουν δικαίωμα στην οικονομική τους ενίσχυση από το Κράτος για τις εκλογικές και λειτουργικές τους δαπάνες, όπως νόμος ορίζει. […]

Τα κόμματα συνεπώς αποτελούν θεσμούς του πολιτεύματος, προβλεπόμενα ακόμη εκτενώς στα άρ. 37, 38, 54, 73, 113 Σ. Η ύπαρξη και η λειτουργία στο πλαίσιο μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, δεδομένου ότι είναι εκείνα που επιτρέπουν την “ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας“. Πράγμα που επιβεβαιώνεται και ιστορικά, καθώς άλλοι θεσμικοί ή εξωθεσμικοί πόλοι ισχύος αντιμετώπισαν εχθρικά τα πολιτικά κόμματα κατά την ιστορική διαδρομή τους, μέχρι να αποκτήσουν την συνταγματική τους κατοχύρωση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο δηλαδή που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι μονοκομματικά.

Continue reading ‘Διοικητικές ποινές κατά πολιτικών κομμάτων; Ι: Η αναστολή της χρηματοδότησης’

Συνταγματολογικά και εκλογικά άτακτα ΙΙΙ

Κακώς μας ήλθε και η Χρυσή Αυγή στα κοινοβουλευτικά τα έδρανα λοιπόν.

Είναι ο μαίανδρος, για όσους δεν το κατάλαβαν.

Ο σοφός ελληνικός λαός έστειλε λοιπόν ως αντιπροσώπους του στην Βουλή ένα θίασο ανθρώπων που συνηθίζουν να γνωρίζουν τον Ποινικό Κώδικα βιωματικά.

Ομολογώ όμως ότι αυτού του έχω μια συμπάθεια.

Από το να βλέπουμε τα μούτρα τους όμως μήπως θα ήταν καλύτερα να τους απαγορεύσουμε την λειτουργία του κόμματος; Να διαλύσουμε το κόμμα; Να μην επιτρέψουμε την συμμετοχή του στις εκλογές; Τόσες επιλογές υπάρχουν: στην Σχεδονδημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα!

Continue reading ‘Συνταγματολογικά και εκλογικά άτακτα ΙΙΙ’