Tag Archive for 'ποινικος κωδικας'

Περί εγκωμιασμού κακουργήματος σύντομος ερμηνεία

Το άρ. 185 ΠΚ προβλέπει τα εξής:

Όποιος εγκωμιάζει δημόσια και με οποιονδήποτε τρόπο έγκλημα που διαπράχθηκε και έτσι εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών.

Την διάταξη αυτή θεωρεί αναγκαία ο Λίβος, Ο αξιόποινος εγκωμιασμός κακουργήματος, ΠοινΧρ ΜΖ/723-733. Εγώ πάλι την θεωρώ εξοβελιστέα.

Το άρ. 185 ΠΚ προστατεύει γενικά την δημόσια τάξη, ενώ ειδικώτερα και σύμφωνα με μια παλαιά ήδη άποψη προστατεύει την κοινή πεποίθηση περί της υποχρεωτικότητας των νόμων (ΑιτΕκθΣχΠΚ 1933, σελ. 304).

Ωστόσο, η διατήρηση του άρ. 185 ΠΚ στην ελληνική έννομη τάξη δεν υπαγορεύεται πλέον από κάποια αξιόλογη σκοπιμότητα, αλλ’ αντιθέτως, η ύπαρξή του δημιουργεί αξιολογικές αντινομίες με μεταγενέστερες αντιλήψεις του ποινικού νομοθέτη, όπως είναι το ανέγκλητο της απλής συνέργειας σε εγκληματική οργάνωση υπό την μορφή της ψυχικής συνδρομής, εφόσον δεν επιδιώκεται οικονομικό ή άλλο υλικό όφελος (άρ. 187 παρ. 4 in fine ΠΚ). Ερωτάται συνεπώς: πώς είναι δυνατόν ο ίδιος ποινικός νομοθέτης που σέβεται τόσο την ελευθερία της έκφρασης και μάλιστα της ενεργού και δραστήριας πολιτικής και ιδεολογικής δέσμευσης, ώστε να θεωρή ανέγκλητη την πράξη όσων παρέχουν απλή ψυχική συνδρομή σε συγκρότηση ή συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, να εγκαλή τους ίδιους ανθρώπους για εγκωμιασμό των κακουργημάτων που τυχόν διαπράττει η εγκληματική οργάνωση; Πέραν τούτου, την “κοινή πεποίθηση περί της υποχρεωτικότητας των νόμων” προσβάλλει και στον “ψυχολογικό αναπροσανατολισμό των προσδοκιών των πολιτών” (Λίβος, ΠοινΧρ ΜΖ/726) συντελεί πολύ περισσότερο από την εξύμνηση, τον εγκωμιασμό κ.λπ. του κακουργήματος η ίδια η τέλεση της κακουργηματικής πράξης, θα ήταν όμως παράδοξη η εισαγωγή ενός ειδικού εγκλήματος που θα συντροφεύη την τέλεση κάθε κακουργήματος και θα επιβουλεύεται δήθεν την δημόσια τάξη. Συμπερασματικώς και παρά την σοβαρή ερμηνευτική προσπάθεια του Λίβου, η διατήρηση του άρ. 185 ΠΚ απηχεί παρωχημένες αντιλήψεις σχετικά με την σχέση του πολίτη με τους νόμους και ως εκ τούτου πρέπει να καταργηθή.

Continue reading ‘Περί εγκωμιασμού κακουργήματος σύντομος ερμηνεία’

Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό

Με τις ευχαριστίες μου στον φίλο Στράτετζυ από το e-amyna.

Σύμφωνα με το άρ. 380 παρ. 1 ΠΚ:

Όποιος με σωματική βία εναντίον προσώπου ή με απειλές ενωμένες με επικείμενο κίνδυνο σώματος ή ζωής αφαιρεί από άλλον ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα ή τον εξαναγκάζει να του το παραδώσει για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως, τιμωρείται με κάθειρξη. Αν ο υπαίτιος της πράξεως αυτής ενήργησε με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ή αν έφερε πολεμικό τυφέκιο ή πυροβόλο όπλο που φέρει φυσίγγιο των 40 χιλιοστών και άνω ή πολυβόλο ή υποπολυβόλο ή χειροβομβίδα ή εκρηκτικό μηχανισμό ή βαρύ όπλο ή όπλο πυροβολικού, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών.

Το δεύτερο εδάφιο της διάταξης, το οποίος μας ενδιαφέρει εδώ, εισήχθη το πρώτον με τον Ν. 4139/2013 τον Μάρτιο 2013.

Αλλά τι διάβάσαμε ακριβώς; Καταλάβατε; Πάμε πάλι:

Τι εστί φυσίγγιο των 40 χιλιοστών; Τα φυσίγγια που ξέραμε στον στρατό ήταν στο γνωστό και αγαπημένο διαμέτρημα των 7,62. Ακόμα και τα πενηντάρια πολυβόλα είχαν φυσίγγια των 12,7 χιλιοστών. Για να δούμε 40 χιλιοστά πρέπει να προχωρήσουμε πολύ.

Φυσίγγιο των 40 χιλιοστών, βομβίδα για την ακρίβεια, είναι ας πούμε αυτή εδώ:

40x53 grenade

Και σαραντάρι ήταν το κλασσικό αντιαεροπορικό Bofors:

Bofors 40 mm

Continue reading ‘Μικρό περί ληστείας, λίγο στρατοκαυλικό’

Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄

Τροποποιήθηκε επιτέλους, αφού κοιλοπόνησε μήνες και χρόνους, ο αγαπημένος μου αντιρατσιστικός Ν. 927/1979 με τον εν θέματι Ν. 4285/14 (ΦΕΚ Α 191).

Να γράψουμε δυο λόγια λοιπόν. Όχι πως ματαιοδοξώ ότι μπορώ να υποκαταστήσω την ερμηνευτική προσφορά των δύο ολόκληρων σελίδων της έκθεσης της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής, που παραπέμπουν και σε ανύπαρκτη έκδοση του Ροξίν, αλλά τέλος πάντων. Ποιος είμαι εγώ τώρα.

Να δούμε λοιπόν λίγο ένα προς ένα τα άρθρα του νόμου.

Σύμφωνα με το άρ. 1:

Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 − 20.000) ευρώ.
2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.
3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000−30.000) ευρώ. Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.
4. Όποιος συγκροτεί ή συμμετέχει σε οργάνωση ή ένωση προσώπων οποιασδήποτε μορφής που επιδιώκει συστηματικά την τέλεση των πράξεων των παραγράφων 1 και 2, τιμωρείται με τις ποινές της παραγράφου 1, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
5. Αν η πράξη των προηγουμένων παραγράφων τελέστηκε από δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων, επιβάλλεται: α) στις περιπτώσεις των παραγράφων 1 και 2, φυλάκιση έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως είκοσι πέντε χιλιάδων (10.000 − 25.000) ευρώ και β) στην περίπτωση της παραγράφου 3, φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή είκοσι πέντε χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων (25.000 − 50.000) ευρώ.

Continue reading ‘Παρατηρήσεις στον Ν. 4285/2014, μέρος Α΄’

Παρατηρήσεις επί της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ “για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά”

Αναρτήθηκε χθες στον ιστότοπο της Βουλής η πρόταση νόμου της αξιωματικής αντιπολίτευσης για “την καταπολέμηση του ρατσισμού και των εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά”.

Με μια λέξη: η συγκεκριμένη πρόταση νόμου είναι πολύ καλύτερη από τις άλλες δύο προτάσεις, της ΝΔ και των ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, για τμήμα των οποίων έχω εκφράσει σφροδότατες αντιρρήσεις εδώ. “Πολύ καλύτερη” υπό την έννοια “στους στραβούς ο μονόφθαλμος” βέβαια, αλλά σαφώς καλύτερη.

Tischbein, Polyphemus

Tischbein, Polyphemus

Τώρα που είπαμε και μια καλή κουβέντα, καιρός να την πάρουμε πίσω. Η πρόταση νόμου εμφανίζει σοβαρά προβλήματα σε θέματα παρεπόμενων ποινών, αυτεπάγγελτης δίωξης, παράστασης πολιτικής αγωγής και κυρώσεων κατά νομικών προσώπων.

Ειδικώτερα:

Στο άρ. 1 της π/ν ορίζεται:

Έγκλημα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά είναι κάθε αξιόποινη πράξη που τελείται κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων λόγω της εθνικής ή εθνοτικής προέλευσης, της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, της αναπηρίας, του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του(ς).

Εδώ επιλέγεται κατ’ ουσίαν μια γενική επιβαρυντική περίσταση της τέλεσης εγκλήματος “με ρατσιστικά χαρακτηριστικά”, όπως είναι π.χ. και η κατ’ επάγγελμα τέλεση. Αφορά λοιπόν οποιοδήποτε έγκλημα, αν και δύσκολα μπορώ να φανταστώ πώς μια υπεξαίρεση μπορεί να έχη ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Μπορεί όμως κάλλιστα να έχη π.χ. ένας βιασμός, οπότε η πρόταση έχει βάση. Στην πραγματικότητα βέβαια, τα “ρατσιστικά χαρακτηριστικά” είναι ρατσιστικά κίνητρα (“λόγω”), οπότε έχουμε περίπτωση διάπλασης επιβαρυντικής περίστασης στο υπόδειγμα ενός Ποινικού Δικαίου του Δράστη και όχι της Πράξης. Δεν είναι ό,τι καλύτερο, αλλά δεν είναι ούτε πρωτόγνωρο ούτε ασυνήθιστο (πρβλ. και το άρ. 81 ΠΚ: έγκλημα από φιλοκέρδεια).

Continue reading ‘Παρατηρήσεις επί της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ “για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά”’

Άλλο απιστία, άλλο αμνηστία!

Σύμφωνα με το άρ. 78 Ν. 4146/18 Απριλίου 2013 “Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις και άλλες διατάξεις

Δεν συνιστά απιστία κατά την έννοια των άρ. 256 και 390 ΠΚ για τον Πρόεδρο, τα μέλη του ΔΣ και τα στελέχη των τραπεζών η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο, καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας, και β) τηρήθηκαν κατά την χορήγησή τους οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΠΔΤΕ).

Σύμφωνα όμως και το άρ. 47 παρ. 3 και 4 Σ

3. Αμνηστία παρέχεται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, με νόμο που ψηφίζεται από την Ολομέλεια της Βουλής με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.
4. Αμνηστία για κοινά εγκλήματα δεν παρέχεται ούτε με νόμο.

Αμνηστία λοιπόν δεν χωρεί στα κοινά εγκλήματα ούτε και με τυπικό νόμο. Η Βουλή δεν είναι παντοδύναμη εν προκειμένω. Kαι ορθώς, για να μην γίνεται ακριβώς αυτό που πάει να γίνη: για να μην μπορή η κάθε κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αμνηστεύη αντ χοκ τα εγκλήματα των δικών της παιδιών.

Continue reading ‘Άλλο απιστία, άλλο αμνηστία!’

Κατά του Νεοηθικισμού

Ονομάζουμε Ηθικισμό την δικαιοπολιτική στάση της απαγόρευσης πράξεων απλώς και μόνον λόγω της αντίθεσής τους προς την κρατούσα ηθική αντίληψη σε μια κοινωνία.

Προνομιακό πεδίο εφαρμογής του Ηθικισμού είναι προφανώς η γενετήσια δραστηριότητα. Το πού-μπαίνει-τι ήταν πάντοτε αντικείμενο του πιο ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου και η δικαία χρήσις των επίμαχων μελών ενδιέφερε όσο λίγα άλλα πράγματα τον κρατικό μηχανισμό στις διάφορες εκφάνσεις του.

Continue reading ‘Κατά του Νεοηθικισμού’

Περι αιμομιξίας ΙΙ

Ενθυμείσθε ασφαλώς αυτήν εδώ την καταπληκτική υπόθεση αιμομιξίας, για την οποία ιστολογήσαμε εκτενώς. [διαβάστε εκεί τις ζουμερές λεπτομέρειες, βαριέμαι να αντιγράφω]

Πλέον, ο Παλαιοηθικισμός έχει και την σφραγίδα του Δικαστηρίου Χρηστών Ηθών Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Στρασβούργου, καθώς δημοσιεύθηκε η απόφαση Stübing κατά Γερμανίας (Απρ 2012).

Στην απόφαση αυτή, οι στρασβουργοδίκες έκριναν ότι η Γερμανία δεν παραβίασε το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή του προσφεύγοντος αιμομίκτη αδελφού εξαιτίας της καταδίκης του για αιμομιξία και της παραμονής του επί ένα έτος στις φιλόξενες γερμανικές φυλακές. Ότι η γενετήσια ελευθερία τελικά δεν είναι ένα ζήτημα μεταξύ συναινούντων (γενετησίως) ενηλίκων, αλλά πέφτει λόγος και στα κατά τόπους παραρτήματα της Ηθοφυλακής.

Η Ηθοφυλακή επί το έργον. Η βίλα των οργίων. Δεν θα το κάνουμε αμέρικαν μπαρ εδω πέρα.

Continue reading ‘Περι αιμομιξίας ΙΙ’

Περί αναλογικότητας της αμυντικής πράξης

Εν αρχή εποίησεν το Συνταγματικό Δικαστήριο την αρχή της αναλογικότητος. Και είδεν την αρχήν της αναλογικότητος ότι καλή και διεχώρισε το Συνταγματικό Δικαστήριο ανά μέσον της αρχής της αναλογικότητος τρεις επιμέρους αρχές:

αρχή της προσφορότητας: επιτρέπονται μόνο τα μέσα που είναι πρόσφορα προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Απρόσφορα μέσα απαγορεύονται.
αρχή της αναγκαιότητας: μεταξύ όσων μέσα είναι πρόσφορα επιτρέπονται μόνο όσα προκαλούν την απολύτως αναγκαία βλάβη στα δικαιώματα του καθ’ ου. Μη αναγκαίες προσβολές απαγορεύονται, και
αρχή της εν στενή εννοία αναλογικότητας: μεταξύ των πρόσφορων και αναγκαίων μέσων επιτρέπονται μόνο όσα προκαλούν βλάβη ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό. Δυσανάλογα μέσα απαγορεύονται.

Continue reading ‘Περί αναλογικότητας της αμυντικής πράξης’

Μικρό περί γάμου ομοφύλων ΙΙ

Στην σύζητηση για το γάμο ομοφύλων επικεντρωνόμαστε συχνά στο αν ο Αστικός Κώδικας προβλέπει την διαφορά φύλων ως προϋπόθεση του γάμου (που δεν την προβλέπει), τι σημαίνει αυτό, πώς εξηγείται, πώς αξιοποιείται ερμηνευτικά. Συμπληρωματικά, ανατρέχουμε και στην ΕΣΔΑ, η οποία προβλέπει δικαίωμα συνάψεως γάμου μόνο για τον άνδρα και την γυναίκα στο άρ. 12, και ο καθένας βγάζει όποια συμπεράσματα θέλει από αυτό.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη άρθρο στην νομοθεσία μας, που ομιλεί εμμέσως πλην σαφώς για το θέμα αυτό. Η εν λόγω διάταξη είναι το άρ. 341 ΠΚ περί απατηλής επίτευξης συνουσίας.

Continue reading ‘Μικρό περί γάμου ομοφύλων ΙΙ’

Υπέρβαση αμύνης από αστυνομικό υπάλληλο

Από την ΠοινΔικ 4/2011, 438 επ.:

Αναγνωστόπουλος, Υπέρβαση αμύνης από αστυνομικό υπάλληλο, ΠοινΔικ 2011, 438-447

Πού είναι η ρήτρα αυτοκαταστροφής;

Πουθενά.

Σύμφωνα με το άρ. 110 παρ. 1 Συντ.:

Oι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5 παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26.

[Όπου βεβαίως λησμόνησαν να περιλάβουν και το ίδιο το άρ. 110 παρ. 1 Συντ. στα μη αναθεωρήσιμα. Χοχο.]

Continue reading ‘Πού είναι η ρήτρα αυτοκαταστροφής;’

Κάνε, γυιε μου, την δουλειά σου…

Περί αιμομιξίας ο λόγος στο σημερινό άρθρο.

Σύμφωνα με το άρ. 345 ΠΚ, όπως ισχύει σήμερα:

1. Η συνουσία μεταξύ συγγενών εξ αίματος, ανιούσας και κατιούσας γραμμής, τιμωρείται: α. ως προς τους ανιόντες με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών, αν ο κατιών δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, με κάθειρξη αν ο κατιών είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο αλλά όχι το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών αν ο κατιών έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, β) ως προς τους κατιόντες, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, γ) μεταξύ αμφιθαλών ή ετεροθαλών αδελφών, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
2. Συγγενείς κατιούσας γραμμής ή αδελφοί μπορούν να απαλλαγούν από κάθε ποινή, αν κατά το χρόνο της πράξης δεν είχαν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους.

Αν υπάρχει ένα έγκλημα του Ποινικού Κώδικα όπου ο συνεπής φιλελευθερισμός, όπως εκφράζεται από την αυστηρή τήρηση της αρχής της βλάβης, έρχεται σε οξεία σύγκρουση με τις κρατούσες ηθικές αντιλήψεις, αυτό είναι το έγκλημα της αιμομιξίας. Και αυτό γιατί η εγκληματοποίηση της αιμομιξίας δεν μπορεί να δικαιολογηθή με κανένα τρόπο ως προσβολή κάποιου εννόμου αγαθού.

Continue reading ‘Κάνε, γυιε μου, την δουλειά σου…’

Η εμπορική διαφωνία ως σωματεμπορία

Μετά την ανακάθαρση του ΙΣΤ΄ Κεφαλαίου του Ποινικού Κώδικα (τότε “Εγκλήματα κατά των Ηθών”) από τον Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη με τον Ν. 1419/1984 βρισκόμαστε σήμερα, 25 χρόνια μετά, ενώπιον της επέλασης ενός Νέου Ηθικισμού: μην πηγαίνετε στις πουτάνες, γιατί είναι όλες κακόμοιρα θύματα, μην βλέπετε τσόντες, γιατί είναι άρρωστο, οι έφηβοι απαγορεύεται να έχουν γενετήσια δραστηριότητα με ενηλίκους, γιατί αυτό είναι παιδοφιλία.

Έχω θίξει και στο παρελθόν μερικές πλευρές του φαινομένου. Να μια ακόμη:

Σύμφωνα με το άρ. 351 παρ. 2 και ΠΚ “Με την ποινή της προηγούμενης παραγράφου [κάθειρξη μέχρι δέκα ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων ευρώ] τιμωρείται ο υπαίτιος αν, για να πετύχει τον ίδιο σκοπό, αποσπά τη συναίνεση προσώπου με την χρήση απατηλών μέσων ή το παρασύρει, εκμεταλλευόμενος την ευάλωτη θέση του με υποσχέσεις, δώρα, πληρωμές ή παροχή άλλων ωφελημάτων”.

Η διάταξη αυτή περιέχεται στο περί σωματεμπορίας άρθρο. Η παρ. 1 περιέχει την τυπική περιγραφή της σωματεμπορίας: “Οποιος με την χρήση βίας, απειλής ή άλλου εξαναγκαστικού μέσου ή την επιβολή ή κατάχρηση εξουσίας προσλαμβάνει, μεταφέρει ή προωθεί εντός ή εκτός της επικράτειας, κατακρατεί, υποθάλπει, παραδίδει με ή χωρίς αντάλλαγμα σε άλλον ή παραλαμβάνει από άλλον πρόσωπο με σκοπό να προβεί ο ίδιος ή άλλος στη γενετήσια εκμετάλλευσή του, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως πενήντα χιλιάδων ευρώ”.

Μάλιστα. Αυτό είναι έγκλημα. Μπορεί να έχη νομοτεχνικά προβλήματα, μπορεί να τιμωρή περισσότερο την κοινωνική λειτουργία και την προσωπικότητα παρά την πράξη, αλλά, αν μη τι άλλο, αντιλαμβάνομαι πλήρως το άδικο που τυποποιεί. Continue reading ‘Η εμπορική διαφωνία ως σωματεμπορία’

Οι σατανικοί παιδόφιλοι του Διαδικτύου ξαναχτυπούν

Έχω αναφερθή στο παρελθόν στο πώς μόλις που γλυτώσαμε από τα σατανικά παιδοφιλικά κινούμενα σχέδια. Ο Ν. 3727/2008 ευτυχώς φρόντισε να καλύψῃ το δυσβάσταχτο κενό στην ποινική καταστολή. Με τίτλο «Κύρωση και εφαρμογή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών κατά της γενετήσιας εκμετάλλευσης και κακοποίησης» εμπνέεται δίχως άλλο από ευγενή κίνητρα. Τα κακόμοιρα τα παιδάκια, οι κακοί παιδόφιλοι, το Συμβούλιο της Ευρώπης, που υπερασπίζεται τους φτωχούς και αδικημένους αυτής της ζωής, η καλή μας η Κυβέρνηση με κ κεφαλαίο. Τα ευγενή κίνητρα όμως, όταν δεν συνδυάζονται με γνώση του αντικειμένου, όχι πολλά πολλά, απλώς ένα στοιχειώδες αίσθημα περί κράτους δικαίου, οδηγούν σε πολιτικώς ευπρεπείς και ποινικώς επικίνδυνες σαχλαμάρες, όπως αυτή του νέου άρ. 337 παρ. 4 ΠΚ:

Ενήλικος, ο οποίος μέσω διαδικτύου ή άλλου μέσου επικοινωνίας, αποκτά επαφή με πρόσωπο που εμφανίζεται ως ανήλικο κάτω των δεκαπέντε ετών και, με χειρονομίες ή προτάσεις ασελγείς, προσβάλλει την αξιοπρέπειά του στο πεδίο της γενετήσιας ζωής του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Αν η πράξη τελείται κατά συνήθεια ή αν επακολούθησε συνάντηση με το εμφανιζόμενο ως ανήλικο πρόσωπο, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών.

Τι να πρωτοθαυμάσῃ κανείς στην διάταξη αυτή, πλην της τεχνοφοβίας της φυσικά.

Continue reading ‘Οι σατανικοί παιδόφιλοι του Διαδικτύου ξαναχτυπούν’

Περί της πορνογραφίας ανηλίκων

Για μία φορά ακόμη θα υπερασπιστώ τύποις μεν μια όχι πολύ συμπαθητική κατηγορία συμπολιτών μας, κατ’ ουσίαν δε τα ατομικά μας δικαιώματα, όπως εξειδικεύονται στο Ποινικό Δίκαιο.

Περί πορνογραφίας ανηλίκων λοιπόν ο λόγος και θα εκθέσω κάποιες σκέψεις για το οικείο άρ. 348Α ΠΚ, αντιπαρερχόμενος τον πειρασμό να σχολιάσω τον νέο μπαμπούλα του διαδικτύου, τους ηρωικούς ηλεκτρονικούς υπεραστυνομικούς, τα ανθρωπόμορφα τέρατα που συλλαμβάνουν και τους τερατόμορφους ανθρώπους που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους από τηλεοράσεως και ιστολογοσύνης.

Continue reading ‘Περί της πορνογραφίας ανηλίκων’

Ανακάθαρσις ΙΙΙ

Συνεχίζω απτόητος την Ανακάθαρση με το Ειδικό Μέρος του Ποινικού Κώδικα. Δεν μπορώ να παραθέσω αιτιολόγηση στην καθεμιά διάταξη, νομίζω όμως ότι με μια απλή ανάγνωση το πιάνετε το υπονούμενο…

Υπενθυμίζω ότι απεγκληματοποίηση δεν σημαίνει σώνει και καλά νομιμοποίηση, αν και συχνά έτσι είναι, αλλά και αντίστροφα: αναφέρω μόνο τις διατάξεις όπου τάσσομαι υπέρ της απεγκληματοποίησης, αν και υπάρχουν μερικές ακόμη όπου επιβάλλεται ο μερικός περιορισμός του αξιοποίνου, με πιο βασική ίσως την δυσφήμηση.

Ειδικό Μέρος Ποινικού Κώδικα

− Απεγκληματοποίηση των εξής πράξεων:

  1. Προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας (άρ. 135 ΠΚ)
  2. Προσβολή της διεθνούς ειρήνης της χώρας (άρ. 140-141 ΠΚ)
  3. Προσβολή συμβόλων ξένου κράτους (άρ. 155 ΠΚ)
  4. Περιύβριση της Βουλής (άρ. 156 παρ. 3 ΠΚ)
  5. Εξαπάτηση εκλογέων (άρ. 162 ΠΚ)
  6. Παραβίαση της μυστικότητας της ψηφοφορίας (άρ. 163 ΠΚ)
  7. Θρασύτητα κατά της αρχής (άρ. 171 ΠΚ)
  8. Απόδραση κρατουμένου (άρ. 173 ΠΚ)
  9. Αντιποίηση στολής (άρ. 176 ΠΚ)
  10. Προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους (άρ. 181 ΠΚ)
  11. Διέγερση (άρ. 183 ΠΚ)
  12. Εγκωμιασμός κακουργήματος (άρ. 185 ΠΚ)
  13. Πρόκληση και προσφορά σε τέλεση πλημμελήματος (άρ. 186 παρ. 2 ΠΚ)
  14. Συγκρότηση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση (άρ. 187 παρ. 1 ΠΚ)
  15. Διατάραξη της ειρήνης των πολιτών (άρ. 190 ΠΚ)
  16. Διασπορά ψευδών ειδήσεων (άρ. 191 ΠΚ)
  17. Δημόσια πρόκληση ή διέγερση σε βιαιοπραγίες ή αμοιβαία διχόνοια (άρ. 192 ΠΚ)
  18. Κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος (άρ. 196 ΠΚ)
  19. Κακόβουλη βλασφημία (άρ. 198 ΠΚ)
  20. Καθύβριση θρησκευμάτων (άρ. 199 ΠΚ)
  21. Τέλεση υβριστικά ανάρμοστων πράξεων σε τόπο ωρισμένο για θρησκευτική συνάθροιση (άρ. 200 παρ. 2 ΠΚ)
  22. Περιύβριση νεκρών (άρ. 201 ΠΚ)
  23. Κιβδηλεία και κυκλοφορία κίβδηλων νομισμάτων (άρ. 209-210 ΠΚ)
  24. Απεργία δημοσίων υπαλλήλων (άρ. 247 ΠΚ)
  25. Παιδοκτονία (άρ. 303 ΠΚ)
  26. Μονομαχία κ.λπ. (άρ. 316-321 ΠΚ)
  27. Απατηλή διέγερση σε μετανάστευση (άρ. 335 ΠΚ)
  28. Αιμομιξία (άρ. 345 ΠΚ)
  29. Ασέλγεια μεταξύ συγγενών (άρ. 346 ΠΚ)
  30. Ασέλγεια παρά φύσιν (άρ. 347 ΠΚ)
  31. Διευκόλυνση αλλοτρίας ακολασίας (άρ. 348 ΠΚ)
  32. Μαστροπεία γυναικών (άρ. 349 παρ. 3 ΠΚ)
  33. Εκμετάλλευση πόρνης (άρ. 350 ΠΚ)
  34. Σωματεμπορία με απόσπαση της συναίνεσης του θύματος με την χρήση απατηλών μέσων ή με εκμετάλλευση της ευάλωτης θέσης του θύματος (άρ. 351 παρ. 2 ΠΚ)
  35. Πρόκληση σκανδάλου με ακόλαστες πράξεις (άρ. 353 ΠΚ)
  36. Διγαμία (άρ. 356 ΠΚ)
  37. Εξύβριση (άρ. 361 ΠΚ)
  38. Προσβολή της μνήμης νεκρού (άρ. 365 ΠΚ)
  39. Παραβίαση του απορρήτου των τηλεφωνημάτων και της προφορικής συνομιλίας (άρ. 370Α ΠΚ)
  40. Καταστολή φθορών που προκαλούν το κοινό αίσθημα (άρ. 384Α ΠΚ)
  41. Αισχροκέρδεια (άρ. 405 ΠΚ)
  42. Παραπλάνηση σε χρηματιστηριακές πράξεις (άρ. 406 ΠΚ)
  43. Επαιτεία (άρ. 407 ΠΚ)

− Συλλήβδην απεγκληματοποίηση των πταισμάτων.

Ανακάθαρσις ΙΙ

Μετά το μικρό αναψυκτικό διάλειμμα, συνεχίζω με αμείωτο τον ανακαθαρτήριο οίστρο μου. Στην δημοσίευση αυτή κινούμαι σχετικά εκτός του σημείου εστίασής μου και γιαυτό δεν έχω πλήρως αποσαφηνίσει τις ιδέες μου σε κάποια ζητήματα. Αλλά έστω, με το θάρρος της παρησσίας και με το θράσος της καινοτομίας σκέφτομαι ότι το ποινολογικό μας σύστημα πρέπει να κινηθή προς την κατεύθυνση της απλοποίησης, του εκσυγχρονισμού, της προβλεψιμότητας και της αξιοπιστίας (: όσα ακούς, τόσα εκτίεις). Η στροφή από το προνοιακό πρότυπο στο δικαϊκό πρότυπο πρέπει να ολοκληρωθή∙ η φιλελευθεροποίηση εκφράζεται εδώ με την αυστηρή τήρηση της αρχής της επικουρικότητας, με την αναλογικότητα κυρίων και παρεπόμενων ποινών, με την απομάκρυνση κάθε αχρηστευτικής ποινής, με την κατάργηση κάθε υπολείμματος φρονηματικού ποινικού δικαίου.

Αναλυτικά:

Ποινολογία

– Εισαγωγή του θεσμού της αποχής από την ποινή.

– Εισαγωγή ενιαίου τύπου στερητικής της ελευθερίας ποινής με κατάργηση της κάθειρξης.

– Δραστική μείωση των επιμέρους πλαισίων ποινής.

– Κατάργηση των ιδιαζουσών ποινών του περιορισμού σε σωφρονιστικό κατάστημα και της σχετικώς αόριστης κάθειρξης των καθ’ έξιν υποτρόπων εγκληματιών.

– Κατάργηση της ισόβιας κάθειρξης.

– Κατάργηση της κράτησης στο πλαίσιο απεγκληματοποίησης των πταισμάτων.

– Εισαγωγή ενιαίας χρηματικής ποινής με κατάργηση του προστίμου.

– Ρητή πρόβλεψη της αναλογικότητας στις παρεπόμενς ποινές.

– Εισαγωγή του θεσμού της απαγόρευσης προσέγγισης και επικοινωνίας με το θύμα και της απαγόρευσης οδηγήσεως ως παρεπόμενων ποινών.

– Μετατροπή σε παρεπόμενες ποινές από μέτρα ασφαλείας της απαγόρευσης διαμονής, της απέλασης και της δήμευσης (κατά το ήμισυ).

– Απαγόρευση της απέλασης ανηλίκων αλλοδαπών.

– Κατάργηση των μέτρων ασφαλείας της εισαγωγής αλκοολικών και τοξικομανών σε θεραπευτικό κατάστημα και της παραπομπής σε κατάστημα εργασίας.

– Κατάργηση του εγκλήματος από φιλοκέρδεια.

– Κατάργηση της μετατροπής της ποινής κατά της ελευθερίας σε χρηματική ποινή.

– Κατάργηση της επίτασης της ποινής λόγω υποτροπής.

– Κατάργηση της υποτροπής εξ αμελείας.

– Κατάργηση του καθ’ έξιν εγκληματία.

− Περιορισμός της δυνατότητας αναστολής της ποινής σε καταδίκες έως δύο ετών.

– Κατάργηση του ευεργετικού υπολογισμού της ποινής λόγω εργασίας του καταδικασθέντος.

– Κατάργηση της υφ’ όρον απολύσεως.

– Κατάργηση της μη παροχής υφ’ όρον απολύσεως σε καταδικασθέντες επί εσχάτη προδοσία.

− Αύξηση των χρόνων παραγραφής.