Tag Archive for 'πνευμα'

Καταχθόνιες δυνάμεις συνωμότησαν εις βάρος μας, αλλά δεν θα υποχωρήσουμε!

Λίγες ημέρες πριν, όταν δινόταν ο υπέρ πάντων μνημονιακός αγών (ο Αγών μου, το ‘πιασες Θόδωρα το υπονοούμενο), το ιστολόγιό μας έπεσε θύμα μιας κακόβουλης επίθεσης μυστηριωδών προγραμμάτων από το ιστολογικό υπερπέραν, ειδικά κατασκευασμένων για να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν ορθολογικές εστίες αντίστασης.

Τυχαίο; Δεν νομίζω…

Ή απλά μπήκε στο σέρβερ ένα μάλγουερ και μας κράσαρε το ουερντπρεςς και ούλα τα πλαγκίν ναούμε.

Εν πάση περιπτώσει, ζητούμε συγνώμη για την όποια ταλαιπωρία, επιστρέψαμε πλέον υγιείς και θαλεροί και θα συνεχίσουμε απτόητοι το θεάρεστο και μίσθαρνο έργο μας στην ιστολογοσύνη. :-)

Τις ευχαριστίες μας στον Κουκ με τα μαγικά χέρια, την χρυσή καρδιά και την άδεια τσέπη!

Πως το βιαγκρα θα μας κανει να ζουμε (σχεδον) για παντα

Και γιατι τα πιο εξυπνα ειδη ζωων ζουνε περισσοτερο? Λιγη ερασιτεχνικη εξελικτικη βιολογια.

Λατρευω τα εξελικτικα επιχειρηματα, με μια πολυ λιτη και κομψη βαση μπορεις να χτισεις πολυπλοκες θεωριες που εξηγουν παρα πολλα φαινομενα, απο τις κοινωνικες επιστημες μεχρι τις θετικες.*

Μια εξελικτικη θεωρια για το γηρας λεει οτι ειναι απλη συσσωρευση προγραμματιστικων λαθων (bugs) στον γενετικο μας κωδικα.

Το μοντελο ειναι απλο: φανταστειτε ενα ζωο που ζει ακριβως ενα ετος και τεκνοποιει απο την μερα που γεννιεται μεχρι την μερα που πεθαινει. Ας το ονομασουμε ετοσαυρο. Ο ετοσαυρος θα τεινει να εχει τελεια υγεια απο την μερα που γεννιεται μεχρι την μερα που πεθαινει. Φανταστειτε οτι σε μια γεννια καποιοι ετοσαυροι εχουν ενα γονιδιο που τους κανουν να κουφαινονται στον ενατο μηνα ζωης τους. Ο ανταγωνισμος για ερωτικους συντροφους απο τους ετοσαυρους που δεν εχουν αυτο το γονιδιο θα ειναι σκληρος. Υποθετοντας οτι οι θηλυκοι ετοσαυροι εχουν εστω μια ελαχιστη προτιμηση στα αρσενικα που ακουνε καλα, οι ετοσαυροι απο εννεα εως 12 μηνων που ειναι κουφοι θα κανουν λιγοτερα παιδια απο αυτους που δεν ειναι κουφοι. Στην επομενη γεννια το ποσοστο στον πληθυσμο των ετοσαυρων με το κακο γονιδιο θα ειναι λοιπον μικροτερο.

Φυσικα τα περισσοτερα ζωα δεν εχουν μια κοινη και προκαθορισμενη ημερομηνια θανατου. Σε καθε γεννια υπαρχουν καποια ζωα που για τυχαιους λογους ζουν πολυ περισσοτερο απο άλλα. Ειναι λογικο ενα ζωο που ζει πολυ περισσοτερο απο τους περισσοτερους προγονους του να μην εχει πολυ καλη υγεια. Το επιχειρημα παει παραλληλα με το προηγουμενο: δεν υπαρχει εξελικτικη πιεση να εξαφανιστουν τα εγγενη (γενετικα) μειονεκτηματα που παρουσιαζει το ζωο σε μεγαλη ηλικια, αφου σχεδον κανεις προγονος του δεν εφτασε ποτε αυτη την ηλικια! Continue reading ‘Πως το βιαγκρα θα μας κανει να ζουμε (σχεδον) για παντα’

Η κάλπη στο σαλόνι

Εδώ και λίγες ημέρες κάθε φορά που περνώ από το σαλόνι για να φτιάξω έναν καφέ στην κουζίνα βλέπω πάνω στο μεγάλο τραπέζι μια κάλπη. Πρόκειται αναμφίβολα για κάλπη, έχει όλα τα χαρακτηριστικά: είναι δήθεν διαφανής, έχει κολλημένα εδώ κι εκεί τα απομεινάρια παλιών επιγραφών, είναι σπασμένη στις γωνίες και έχει λεκέδες από βουλοκέρι στο καπάκι. Στην αρχή ανοιγόκλεινα τα μάτια, τα παράθυρα, τα ρολά, το πιάνο, τον κλιματισμό και ό,τι άλλο έβρισκα πρόχειρο αλλά η κάλπη παρέμενε εκεί να μου γδέρνει το έπιπλο. Τελικά, το πήρα απόφαση και σταμάτησα να της δίνω σημασία μήπως βαρεθεί και φύγει. Απόψε, όμως, κάθησα στον καναπέ και βάλθηκα να ανακαλύψω τι διάολο ζητάει από μένα.

Η κάλπη, βέβαια, δεν έχει σκοπό να βγάλει μιλιά διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, η κάλπη θα μιλήσει στις 4 του Οκτώβρη. Μέχρι τότε ακόμα και οι ψευτοκάλπες, αυτές οι δημοσκοπήσεις που μέσα στην αιώνια προχειρότητά μας βαφτίσαμε γκάλοπ, οφείλουν να το βουλώσουν για να σκεφτεί με την ησυχία του ο λαός. Ο προλετάριος, ο μικροαστός, ο μεγαλοαστός, ο κεφαλαιοκράτης, ο άρτι επιστρέψας από τα πιάτα της Φρανκφούρτης και της Αστόρια, ο φοιτητής, ο διανοούμενος, ο αναρχιστής, ο σταρχιδιστής, όλοι πρέπει να σκεφτούν με την ησυχία τους. Κάθομαι, λοιπόν, κι εγώ να σκεφτώ στην εκλεκτή παρέα τους, αλλά όλοι σκέφτονται φωναχτά και κάνουν πολλή φασαρία. Continue reading ‘Η κάλπη στο σαλόνι’

Έχουμε Πόλεμο, Μην Το Γελάς, Μωρό Μου

Αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ σε τέσσερα τραγούδια

Θα έχετε ακούσει ιστορίες με Γιαπωνέζους στρατιώτες που συνέχιζαν να κρύβονται στα δάση, ακόμα και δεκαετίες μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πιστεύοντας ότι η χώρα είναι υπό κατοχή, ότι ο πόλεμος δεν τέλειωσε, ότι σύντομα θα συγκροτηθεί απελευθερωτικός στρατός κ.λπ. Ή με αριστερούς στη μεταπολίτευση που επέμεναν να μη δίνουν διεύθυνση και τηλέφωνο, ακόμα και το ’77 ή το ’78, θεωρώντας ότι η χούντα δεν τέλειωσε με τον Καραμανλή αλλά μετασχηματίστηκε σε κάτι πιο light, και συνεχίζεται κανονικά η αντίσταση ενάντια στην τυραννία, στην αστυνομοκρατία, στους εγχώριους πράκτορες των Αμερικανών κ.λπ.

Λοιπόν, σε μία παρόμοια εξωπραγματική ανάγνωση της πραγματικότητας κύλισε και ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Προκειμένου να βρίσκεται συνεχώς με το όπλο παρά πόδας, έβλεπε γίγαντες εκεί που υπήρχαν απλώς ανεμόμυλοι και αυτο-υπνωτίστηκε σε μία υπερεπαναστατικότητα Πολυτεχνείου. «Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου» λέει το τραγούδι του Πανούση και ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντιζε να το επιβεβαιώνει διαρκώς, με επιλεκτικές σταχυολογήσεις των γεγονότων και φιλτράρισμα όσων δε συμφωνούσαν με τη στρατευμένη του ανάγνωση της πραγματικότητας. Θέλω να αναφερθώ εδώ σε δύο τέτοια παραδείγματα:

1) Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να διαβάσει σωστά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Εντάξει, όλοι ακούσαμε τη φωνή των νέων τότε. Φωνάζει όμως ο καταπιεσμένος όταν αντιδρά, φωνάζουν και τα μαυρομακιγιαρισμένα πιτσιρίκια στις συναυλίες των Evanescence όταν ακούνε το «My Last Breath». Για το ΡΙΖ του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρχε καμία αμφιβολία: o Δεκέμβρης ήταν η έκρηξη μιας συσσωρευμένης καταπίεσης, ενός αδιεξόδου στο οποίο οδηγήθηκε η νεολαία από την ανεργία, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές Σημίτη και Καραμανλή, τη μεθοδευμένη υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας κ.λπ. Το κόμμα δε θορυβήθηκε όσο έπρεπε από την ανυπαρξία αιτημάτων• οι νέοι του Δεκέμβρη μπορεί μεν να ζήταγαν απλώς «έναν καλύτερο κόσμο» ή κάτι άλλο εξίσου ασαφές, όμως κατόπιν θα συγκεκριμενοποιούσαν τους πολιτικούς τους στόχους. Εύκολα προσπέρασε και τη διάχυτη βία των ημερών• ήταν ένα σύμπτωμα, είπε, ένα παραπροϊόν κάθε εξέγερσης, η οποία από τη φύση της είναι άναρχη και εκρηκτική, δεν μπορεί να μπει σε καλούπια κ.λπ. Ούτε καν προβληματίστηκε από τον ιδιαίτερα emo χαρακτήρα του νεανικού λόγου• πρώτη φορά στην Ιστορία, τόσοι πολλοί ευφυείς άνθρωποι πήραν στα σοβαρά τον κόσμο που επαναλάμβανε ένα σύνθημα όπως το: «Μη μας πετάτε άλλα δακρυγόνα, εμείς κλαίμε κι από μόνοι μας». Continue reading ‘Έχουμε Πόλεμο, Μην Το Γελάς, Μωρό Μου’

Οδηγός Ελληνικού Επιχειρείν, μέρος δεύτερο

Μεταφυσικά – Υπαρξιακά

Δεν μπορείς να λατρέψεις και Θεό και Μαμμωνά. Διάλεξε έναν από τους δύο και κάν’ το καλά.
*
«Θα σε πληρώσω τη Δευτέρα», είπε. Τη Δευτέρα Παρουσία, εννοούσε.
*
Η ζωή είναι ένα διαρκές χρέος που κάποτε ξεπληρώνεται.
*
Αυτοκτόνησα γιατί με πνίγανε τα χρέη. Πήγα να μπω στον Παράδεισο, βρήκα όμως να με περιμένουν οι διαταγές πληρωμής.
*
Η κόλαση έχει ΙΚΑ και εφορία.
*
Κουράγιο: ζωή είναι, θα τελειώσει.
*
Κύριε, δώσε μου υπομονή να αντέξω αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω, δύναμη να αλλάξω αυτά που μπορώ, και σοφία να διακρίνω ανάμεσά τους. Στο ενδιάμεσο, δώσ’ μου και €5.000.000 για κάτι έξοδα κίνησης.
*
Η ζωή είναι σαν το Χρηματιστήριο: πάντα μπορεί να πάει πιο κάτω.

Φίλοι

Η φιλία είναι πολύ σημαντικό πράγμα στη ζωή• όποιος έχει καλούς φίλους έχει και πίστωση. Μετά, βέβαια, παύει να έχει καλούς φίλους.
*
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω τα χρέη σου.
*
Το να βάζεις τα λεφτά σου εκεί που βάζεις την καρδιά σου είναι η συντομότερη οδός προς την απώλεια και των δύο.
*
Οι καλές προθέσεις δεν πληρώνουν τις επιταγές.
*
Πιο εύκολο είναι να περάσει καμήλα από το μάτι της βελόνας παρά να κρατήσεις την περιουσία σου αν μπλέξεις με γυναίκες και κολλητούς. Continue reading ‘Οδηγός Ελληνικού Επιχειρείν, μέρος δεύτερο’

αναΜορφωση στην Ελληνικη Αστυνομια

Ποιος ειπε οτι δεν υπαρχουν καινοτομα μυαλα στην ΕΛ.ΑΣ.

Θα θυμαστε ισως την γκρινια μας για τις μεθοδους που χρησιμοποιει η ελληνικη αστυνομια κατα την προσληψη μελλοντικων αστυνομικων. Δεν εισαστε οι μονοι. Λαβαμε πριν λιγες μερες ενα ηλεκτρονικο γραμμα απο τον αστυφυλακα Ιασωνα Παπαγιαννιδη, της υπηρεσιας Εσωτερικων Υποθεσεων της Ελληνικης Αστυνομιας. Σε αυτο μας λεει, ουτε λιγο ουτε πολυ, οτι το κειμενο μας και τα σχολια που ακολουθησαν τον εβαλαν σε βαθιες σκεψεις.

“Στις δύσκολες ημέρες που ζει η πατρίδα μας, με την έξαρση της βίας και ανομίας, χάρηκα πολύ που είδα νέα παιδιά στο ιντερνέτ να προσπαθούν να προσφέρουν καθαρές ιδέες αντί να γράφουν σε ανατρεπτικά φόρουμς (sic), ή χασομερούν παίζοντας βιντεοπαιχνίδια και βλέποντας βρώμικα βίντεο γεμάτα βωμολοχίες και προστυχιά. Η νεολαία μας αξίζει να βρεί τέτοια καλά παράδειγματα και να αποφύγει τις παγίδες των νέων τεχνολογιών και την μάστιγα της ασυδοσίας που έχουν διαβρώσει την νεολαία στο εξωτερικό”

Η υπηρεσια θελει, προσθετει ο αστυφυλακας, να φτιαξει ψυχολογικα τεστ για να αναλυσει το προφιλ ολων των αστυνομικων που οπλοφορουν. Σε αυτο θα βοηθησουν ειδικευμενοι επιστημονες βεβαια, αλλα σκεφτονται να υιοθετησουν καποια απο τα τεστ που προτειναμε και ζητανε την συνδρομη των αναγνωστων μας για περεταιρω τεστ που μπορει να σκεφτουν.

Προτεινετε τα δικα σας τεστ και ας ευχηθουμε στον κ. Παπαγιαννιδη να εχει επιτυχια στον σκοπο που βαλθηκε να κυνηγησει. Μακαρι περισσοτεροι ανθρωποι στο ευρυτερο δημοσιο να ειχαν το καινοτομο πνευμα του και την ευσυνειδησια του.

ΥΓ Και μπροστα στο εργο που κανει, ας του συγχωρεσουμε τον ελαφρυ επαρχιωτισμο και την διαστρεβλωμενη οπτικη που εχει για το διαδικτυο.

Ένας φτωχός και μόνος δραπέτης…

http://home.online.no/~groennsl/luckyluke/luke10_sunset.gif
Ο αγαπημένος μου ήρωας κόμικ ήταν ανέκαθεν ο Λούκυ Λουκ. Θυμάμαι, μικρός, αγωνιούσα ώσπου να φτάσει το νέο τεύχος της Μαμούθκόμιξ στο μοναδικό πρακτορείο εφημερίδων της απομονωμένης ελληνικής επαρχίας όπου έμενα… Και όταν επιτέλους το είχα στα χέρια μου, η καινούρια περιπέτεια του «φτωχού και μόνου καουμπόη» με αποζημίωνε πλήρως για την αναμονή.

Από τότε έχω καιρό να ξαναδιαβάσω κόμικς. Ή, ίσως τελικά και να μην έχω… Στη σύγχρονη Ελλάδα βλέπετε, φαίνεται ότι οι καρικατούρες έχουν αποδράσει από τα καρέ των κόμικς και ζουν ανάμεσα μας, κάνοντας την καθημερινότητά μας φαιδρή. Έτσι, δεν χρειάζεται πια να ψάξω στις σελίδες της Μαμουθκόμιξ για να συναντήσω την Άγρια Δύση, αφού μπροστά μου απλώνεται το τοπίο της άγριας δύσης κάθε ελπίδας για βελτίωση της νεοελληνικής πραγματικότητας. Ζω λοιπόν -όπως όλοι μας- καθημερινά το σύγχρονο νεοελληνικό κόμικ, το παρακολουθώ και ίσως και να συμμετέχω που και που στα καρέ του!

Οι ομοιότητες αυτού του κόμικ με τον αγαπημένο μου Lucky Luke, είναι πολλές. Στο νεοελληνικό κόμικ λ.χ. ισχύουν οι νόμοι της άγριας δύσης: ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να έχει πάντοτε γεμάτο το εξάσφαιρό του και να είναι «σβέλτος» στην εκάστοτε αναμέτρηση με τον «κακό» (σερίφη ή παράνομο). Ο μανιχαϊσμός βασιλεύει, νόμος δεν υπάρχει ή, κι αν υπάρχει δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψην από τους εγχώριους καουμπόηδες. Το νεοελληνικό κόμικ διακρίνεται από τα κλασικά, μόνο εξαιτίας ενός συνόλου στυλιστικών διαφορών (που εξηγούνται εύκολα, καθώς τα κόμικς πρέπει να ανανεώνονται κατα διαστήματα με καινοτομίες): Οι εγχώριοι καουμπόηδες λ.χ. μπορεί να φορούν κόκκινες κουκούλες αντί για κόκκινο φουλάρι, να χρησιμοποιούν μονόλιτρες μολότωφ αντί για εξάσφαιρα πιστόλια, να καβαλάνε μηχανάκια αντί για την Ντόλυ, να ρίχνουν μαδέρια αντί για λάσο. Οι διαφορές αυτές όμως είναι ήσσονος σημασίας και δεν επηρεάζουν τελικώς την απόλαυση του νεοελληνικού κόμικ: Αντί πια να διαβάζουμε τα μεγάλα και κάπως άβολα τεύχη της Μαμούθκόμιξ, μπορούμε να αράζουμε στους καναπέδες και να παρακολουθούμε στην οθόνη της TV την νέα εκδοχή της άγριας δύσης στα δελτία ειδήσεων των καναλιών. Περιμένοντας κάθε μέρα την νέα συναρπαστική ιστορία των 20.00, το προσεχές τεύχος του Λούκυ Λουκ και της τρελοπαρέας του!

Ε, λοιπόν, προχθές η νέα ιστορία του Λούκυ στην άγρια Δύση με μπέρδεψε. Και μάλιστα, με μπέρδεψε διπλά: Αφενός μου φάνηκε ότι επρόκειτο για επανεκτύπωση του τεύχους του καλοκαιριού του 2006 που περιείχε τη –συναρπαστική πράγματι- ιστορία της θεαματικής απόδρασης με το ελικόπτερο. Αφετέρου, δεν κατάλαβα καλά ποιός ήταν αυτή τη φορά ο δραπέτης! Ήταν τελικώς ο Τζο Ντάλτον ή ο Λούκυ Λουκ; Θυμάμαι βεβαίως, ότι στις κλασικές ιστορίες των Morris-Goscinny, δραπέτες είναι πάντοτε οι Ντάλτονς, δηλ. ο Τζο και τ’αδέρφια του. Ο δε Λούκυ Λουκ απλώς επεμβαίνει για να ξανα-μαντρώσει την εγκληματική οικογένεια. Και όταν φέρνει σε πέρας την αποστολή του, συνηθίζει να προειδοποιεί αυστηρά τους δεσμοφύλακες των Ντάλτονς ότι δεν πρόκειται να το ξανακάνει. Continue reading ‘Ένας φτωχός και μόνος δραπέτης…’

Οδηγός Ελληνικού Επιχειρείν, μέρος πρώτο

Εισαγωγή

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 6:00. Μισή ώρα περιθώριο να πλυθείς, να ντυθείς, να πιεις τον πρώτο σου καφέ και να σκεφτείς το πρόγραμμα της ημέρας. Είσαι στους δρόμους όταν οι περισσότεροι κοιμούνται. Φτάνεις στο γραφείο και ρίχνεσαι σ’ ένα σπορ που δε θα συμπεριληφθεί ποτέ στους Ολυμπιακούς Αγώνες: τηλεφωνήματα, ραντεβού, πωλήσεις, αγορές, έξοδα, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες. Πρέπει να συναντήσεις τον έναν, να αποφύγεις τον άλλον, να είσαι ευγενικός με τον τρίτο και αποφασιστικός με τον τέταρτο. Τα λεφτά πάλι δεν ήρθαν –πώς θα βγάλεις το σαββατοκύριακο; Καλύτερα να μην πληρώσεις σήμερα το λογαριασμό κι αν το κόψουν το κόψαν, τι να κάνουμε… Καθυστέρηση και τρέξιμο διότι ξέχασες την απεργία των ταξιτζήδων. Μέχρι αύριο πρέπει οπωσδήποτε να έχουν βγει τα εμπορεύματα από το τελωνείο και δεν υπάρχει φράγκο να προκαταβάλλεις τον ΦΠΑ. Σε κάποιο διάλειμμα, ίσα-ίσα να κάνεις ένα τσιγάρο, κάθεσαι αποκαμωμένος με το μυαλό σου σαν λιωμένο παγωτό κι αναρωτιέσαι ποιες αμαρτίες πληρώνεις. Μία σκέψη εμφανίζεται τότε αυθόρμητα, μία συνθηματική φράση που συνοψίζει σε λίγες λέξεις τις κολασμένες ώρες που πέρασαν. Δεν το κάνεις εσκεμμένα, δεν έχεις καν διάθεση να φιλοσοφήσεις: είναι ένα παραπροϊόν του υποσυνειδήτου, σαν τον ιδρώτα του αθλητή μετά από σκληρή προπόνηση.

Αυτές ακριβώς τις συνθηματικές φράσεις από την καθημερινότητα της ελληνικής μικρομεσαίας επιχείρησης, απόσταγμα προσωπικής πείρας και ταλαιπώριας, κατέγραψα σε τούτον εδώ τον “Οδηγό”. Κάποια απ’ αυτά έχουν κυκλοφορήσει σε κύκλους φίλων και γνωστών, κάποια μείνανε ανομολόγητα. Η συνάφεια με την πραγματικότητα υπήρξε το κυριότερο μέλημά μου• ο αναγνώστης δεν πρέπει να περιμένει θεωρητικά μοντέλα από πανεπιστημιακά εγχειρίδια “Οργάνωσης Επιχειρήσεων ” ή “Διοίκησης Επιχειρήσεων ” κ.λπ. που δίνουν την εντύπωση ότι οι συγγραφείς τους δεν ξέρουν τι σημαίνει επιχείρηση στην Ελλάδα. Σε καμία περίπτωση! Τα συμπεράσματα και οι συμβουλές που ακολουθούν είναι ζυμωμένες μέσα από τον πηλό της πραγματικότητας, χρυσός είκοσι τεσσάρων καρατίων.

Ο “Οδηγός” αυτός έχει και μία άλλη λειτουργία: είναι εντελώς αντιδραστικός, φαλλοκρατικός και συντηρητικός• τόσα προοδευτικά κείμενα γράφονται καθημερινά, πρέπει να υπάρχει κάτι διαφορετικό έστω και μόνο για να αναδεικνύει τα πρώτα. Πιστεύοντας λοιπόν ότι ο “Οδηγός” μου καλύπτει ένα σημαντικό κενό στην εγχώρια σύλληψη του επιχειρείν, ή ότι απλώς ψυχαγωγεί, τον παραδίδω με χαρά στη γνώση των μελλοντικών επιχειρηματιών του τόπου και στο ευρύτερο κοινό.

Σε όλους αυτούς που ονειρεύτηκαν• και πόνεσαν• και έμαθαν

Κεφάλαιο – Λεφτά

Είσαι τα λεφτά που βγάζεις και η πίστωση που μπορείς να μαζέψεις.

*

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Υπάρχει και η μέση οδός: να δανειστεί.

*

Το να έχεις ψυχή δεν είναι σπουδαία υπόθεση• πιο σημαντικό είναι να έχεις κεφάλαιο.

*

Τα κέρδη θεραπεύουν και την πιο βαριά κατάθλιψη.

*

Υπάρχουν αυτοί που έχουν ιδιοκτησία επί του μεγάλου κεφαλαίου (κεφαλαιοκράτες). Υπάρχουν αυτοί που δεν έχουν παρά μόνο την εργατική τους δύναμη (προλετάριοι). Υπάρχουν και οι Έλληνες.

*

Μη συνεργαστείς με επιχειρηματία που τον βλέπεις να έχει πάντα μετρητά• μόνο οι γύφτοι και οι περιπτεράδες (no offense) έχουν πάντα μετρητά.

*

Ακόμα δεν έχει γραφτεί ούτε ένα τραγούδι για τον έμπορο που κάθεται μόνος στο μαγαζί του και περιμένει μάταια τους πελάτες.

*

Κάλιο 5 και στο χέρι παρά 5.000.000 και καρτέρι.

*

Πήγες στην Αμερική κι έκανες λεφτά; Μην τα φέρεις στην Ελλάδα, τα χρήματα που περνούν πάνω απ’ τον Ατλαντικό πέφτουν μέσα (διαδεδομένη έκφραση στην ελληνοαμερικανική κοινότητα).

Ανθρωπιά – Αξίες – Ψυχικές Αρετές

Έρχονται από τα βάθη της Ιστορίας και συνεχίζουν ως τις μέρες μας, ατιθάσευτοι, νικηφόροι, πάνσοφοι: οι βλάκες.

*

Η αγάπη, η συμπόνια, η φιλία, ο ανθρωπισμός, η φιλανθρωπία, ο αλτρουισμός, όλες αυτές οι αρετές που προάγει η θρησκεία, είναι οι χειρότεροι επενδυτικοί σύμβουλοι

*

Όλοι όσοι ασχολούνται με επιχειρήσεις ξέρουν καλά ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο.

*

Οι άγιοι ήταν όλοι φτωχοί. Αποφάσισε αν θέλεις ν’ αγιάσεις ή να πλουτίσεις• και τα δύο δε γίνονται.

*

Η ελπίδα δεν είναι αναγκαστικά αρετή όταν έχεις να κάνεις με επιχειρήσεις.
Continue reading ‘Οδηγός Ελληνικού Επιχειρείν, μέρος πρώτο’

Οι διανοούμενοι του διαδικτύου

Οι διανοούμενοι του διαδικτύου είναι οι άνθρωποι που όλοι αγαπάμε να διαβάζουμε για λόγους άγνωστους και σ’ εμάς τους ίδιους. Είναι οι παλιοί πολυλογάδες των συνοικιακών καφενείων όπου, μεταξύ καφέ και ταβλιού, εξηγούσαν πως θα γίνει να βγει ο τόπος από την κρίση – και πως το κάνουν στην Ευρώπη που δεν είναι χαϊβάνια. Είναι οι δάσκαλοι του χωριού που εξηγούν στους χωριάτες τι θα έλεγε ο Πλάτων αν η φύση δεν είχε ατυχώς προβλέψει να αποθνήσκουν άπαντες, ανεξαρτήτως ευφυϊας και φιλοσοφικού διαμετρήματος. Είναι οι φιλόσοφοι των καπηλειών που βγάζουν μεθυσμένες διακηρύξεις για το ποιόν των γυναικών και την ατιμία της κοινωνίας. Είναι οι συμφοιτητές μας που πάντα ήξεραν δυό πράγματα παραπάνω από εμάς: τι είπε ο Τρότσκι στον μπατσανάκη του μεξικάνου υπηρέτη του οικοδεσπότη του και έκρυβε το πραγματικό νόημα της πολιτικής του θεωρίας, πως φορούσαν την στολή τους οι σαμουράι, ποιος έριξε το πέναλντι και μου ‘κλεισε το σπίτι κοκ.

Ελάτε, όλοι ξέρετε πως θα τους γνωρίσετε. Είναι εκείνοι που απαντούν με καταιγισμό ονομάτων σε κάθε σας ερώτηση. Έχουν γνώμη για τα πάντα, αλλά πάνω απ’ όλα αγαπούν τη φιλοσοφία και την πολιτική θεωρία. Διότι δε νοείται διανοούμενος χωρίς κλίση σε αυτούς τους δύο τομείς. Continue reading ‘Οι διανοούμενοι του διαδικτύου’

Ελληνικό Πολιτικό Λεξικό

Στις λίγες αράδες που ακολουθούν ο αναγνώστης θα βρει μερικά λήμματα από ένα πολιτικό λεξικό που αφορά την ελληνική -το τονίζω- πολιτική πραγματικότητα εν ευρεία εννοία. Όπως προκύπτει από την περιγραφή αυτή, αποκλειστικά υπεύθυνη για το τερατούργημα που ακολουθεί είναι η μετριότητά μου. Ταυτόχρονα, όμως, θα ήταν ατόπημα ασυγχώρητο εκ μέρους μου αν δεν αναγνώριζα την πολύτιμη βοήθεια των κορυφαίων διανοητών James Hacker MP, Berdnard Wolley και, φυσικά, Sir Humphrey Appleby.

Εκλογές: η κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας κατά την οποία οι πολίτες καλούνται να εγκρίνουν τις παροχές της επόμενης τετραετίας και τους βασικούς αποδέκτες τους.

Κόμματα: ομάδες ανθρώπων που συμφωνούν αναφορικά με τους αποδέκτες των παραπάνω παροχών.

Ψηφοφόροι: άνθρωποι που λαμβάνουν την υπόσχεση ότι θα λάβουν τις ως άνω παροχές και όταν αντιλαμβάνονται ότι δε θα συμβεί αυτό κάνουν απεργίες και πορείες και τελικά τα καταφέρνουν λίγο πριν τις επόμενες εκλογές.

Δημόσιες Υπηρεσίες: σημαντικοί θεσμοί με σκοπό την επαγγελματική απασχόληση ανθρώπων που δύσκολα θα έβρισκαν δουλειά αλλού.

Υπουργοί: οι κάτοχοι θέσεων εργασίας που θεσμοθετήθηκαν ειδικά για όσους από τους παραπάνω θα ήταν, όχι απλώς δύσκολο, αλλά απολύτως αδύνατον να βρουν δουλειά αλλού. Η προϋπόθεση αυτή είναι απαραίτητη.

Γενικοί Γραμματείς: είναι οι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά των από πάνω. Διαθέτουν παρόμοιας ποιότητας ακεραιότητα αλλά μεγαλύτερη ικανότητα-εν ολίγοις κάνουν αυτά που και οι υπουργοί ευχαρίστως θα έκαναν αν μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε.

Σοσιαλιστές: άνθρωποι που δεν έχουν και θέλουν να αποκτήσουν ή που απέκτησαν με αυτή την πολιτική και θέλουν να αποκτήσουν κι άλλα.

Κεντρώοι: άνθρωποι που έχουν και δε θέλουν να δώσουν, αλλά ντρέπονται να το πουν.

Δεξιοί: άνθρωποι που έχουν και δε θέλουν να δώσουν και δε ντρέπονται να το πουν. Επίσης, δε θέλουν να αλλάξει ποτέ τίποτα.

Κομμουνιστές: άνθρωποι που δεν έχουν και δε θέλουν να έχει και κανείς άλλος. Επίσης, δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα αλλά τώρα θέλουν να αλλάξουν όσα άλλαξαν.

Αριστεροί: άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τα πάντα και τρέμουν μήπως αυτό κάποτε συμβεί. Continue reading ‘Ελληνικό Πολιτικό Λεξικό’