Tag Archive for 'νομοθετικη πολιτικη'

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ι

Λέγαμε στο προηγούμενο επεισόδιο για τις πολυμερείς διεθνείς συμβάσεις που έχει κυρώσει διά νόμου η Ελλάς μεταξύ 1990-2016. Κάποιες από αυτές τις πολυμερείς συμβάσεις βέβαια διάγουν βίον μεθόριο, καθώς από την μια μεριά ολοένα και πιο συχνά διαπραγματευόμενος και συμβαλλόμενος είναι η όλη Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τις διεθνείς αυτές συμβάσεις η ΕΕ πραγματώνει την εξωτερική της πολιτική, διαπραγματευόμενη και συμβαλλόμενη ως κοινή συμπολιτεία έναντι τρίτων κρατών ή τρίτων ομάδων κρατών. Προνομιακοί τομείς αυτής της κοινής εξωτερικής πολιτικής είναι ασφαλώς το εμπόριο, αλλά όχι μόνο. Δι’ αυτών, η ΕΕ διαχέει την ήπια ισχύ της στο εγγύς εξωτερικό της, προωθώντας την πολιτική καλής γειτονίας που πρεσβεύει. Στην πραγματικότητα, προσδένει την μία χώρα μετά την άλλη στο άρμα της (ή τουλάχιστον αυτό έκανε στις δεκαετίες 1990 και 2000), καθώς ανταλλάσσει προγράμματα χρηματοδότησης με συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Και έτσι αυξάνει την επιρροή της στον διεθνές πεδίο. Νομίζω ότι είναι προφανής η ωφέλεια της Ελλάδας από την συμμετοχή σε μια τέτοια εξωτερική πολιτική.

Μεταξύ αυτών των συμβάσεων περιλαμβάνονται ασφαλώς και οι συμβάσεις εκείνες που θα τις χαρακτήριζα εσωτερικές ευρωπαϊκές, δεδομένου ότι είτε επέχουν θέση συνταγματικών συνθηκών, όπως π.χ. η Συνθήκη του Άμστερνταμ (Ν. 2691/1999), είτε αποτελούν τις συνθήκες προσχώρησης νέων μελών στο ευρωπαϊκό Κοινό, όπως είναι η Συνθήκη για την Πέμπτη Διεύρυνση της ΕΕ (Ν. 3236/2004)

Ιδού μερικές ακόμα ευρωπαϊκές πολυμερείς διεθνείς συμβάσεις:

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ι’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Θ

Συνεχίζω και σε αυτήν την ανάρτηση την παρουσίαση των διεθνών συμβάσεων που συνήψε η χώρα μας τα έτη 1990-2016. Στο προηγούμενο επεισόδιο σχολιάσαμε τις διμερείς συμβάσεις, οπότε τώρα περνάμε στο επόμενο στάδιο.

Ελάχιστα καλύτερα από πλευράς βαρεμάρας είναι τα πράγματα με τις πολυμερείς συμβάσεις, συνήθως στο πλαίσιο του ΟΗΕ ή κάποιου από τους θυγατρικούς οργανισμούς του, π.χ. Γιούνισεφ (αλλά και άλλων, του Συμβουλίου της Ευρώπης ή του ΝΑΤΟ π.χ.). Ενίοτε παρουσιάζονται ωστόσο και εδώ συμβάσεις με κάποιο πραγματικό διακύβευμα και ευρύτερη νομική σημασία, με πολιτικές προεκτάσεις ή ηθικό προβληματισμό, όπως το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Ν. 3003/2002), το Πρωτόκολλο του Κιότου (Ν. 3017/2002), η Σύμβαση κατά της φαρμακοδιέγερσης (Ν. 3516/2006) ή η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για θέματα αστικού δικαίου περί διαφθοράς (Ν. 2957/2001).

Μερικά (πολλά) παραδείγματα για να πάρετε μια μυρωδιά:

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Θ’

Υπέρ της ελευθερίας ανθρώπινης αναπαραγωγικής κλωνοποίησης

Σύμφωνα με το άρ. 26 Ν. 3305/2005:

Όποιος κατά παράβαση των άρ. 1455 ΑΚ και 2 παρ. 3 του παρόντος προβαίνει σε αναπαραγωγική κλωνοποίηση…, τιμωρείται με ποινή κάθειρξης μέχρι δεκαπέντε (15) ετών.

Η διάταξη αυτή τιμωρεί σε βαθμό κακουργήματος της αναπαραγωγική κλωνοποίηση, ανάγοντάς την μάλιστα σε κακούργημα βαρύτερο της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, της σωματεμπορίας και της κλοπής.

Διαφωνώ. Η αναπαραγωγική κλωνοποίηση, μακράν του να αποτελή κατ’ ουσίαν έγκλημα, βλαπτικό κάποιου εννόμου αγαθού, συνιστά, ακόμη και ηθικά, μια πράξη που με κανένα τρόπο δεν είναι επίμεμπτη.

Και ιδού γιατί:

Η κλωνοποίηση διακρίνεται συνήθως σε αναπαραγωγική και σε θεραπευτική. Η πρώτη έχει ως σκοπό την δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, ενώ η δεύτερη την δημιουργία απλώς ενός σώματος (από το οποίο εν συνεχεία θα μπορέσουν να αφαιρεθούν όσα όργανα κριθούν χρήσιμα για μεταμόσχευση) ή απλώς κάποιων οργάνων μόνο.

Η τεχνική της κλωνοποίησης είναι κοινή και στις δυο περιπτώσεις και είναι πολύ απλή στην σύλληψή της: από ένα σωματικό κύτταρο του κλωνοποιούμενου δότη αφαιρείται ο πυρήνας, που περιέχει τον γονότυπό του. Ο πυρήνας αυτός εν συνεχεία εισάγεται σε ένα ωοκύτταρο, ήτοι σε ένα απύρηνο ωάριο. Εδώ το απύρηνο ωάριο λειτουργεί ουσιαστικά μόνο ως όχημα του μελλοντικού εμβρύου, το οποίο προγραμματίζεται αποκλειστικά από τον πυρήνα. Το νέο κύτταρο συντήκεται με την βοήθεια ηλεκτρικού ερεθισμού και εν συνεχεία ο ζυγώτης εμφυτεύεται σε κάποια κυοφόρο μητέρα. Το έμβρυο που θα γεννηθή θα αντλή το γενετικό του υλικό μόνο από τον δότη του πυρήνα του (είτε άνδρα είτε γυναίκα). Ο κλώνος έχει ένα μόνο βιολογικό γονέα.

[Παρένθεση: επειδή το μιτοχονδριακό DNA του κυτταροπλάσματος μεταβιβάζεται μητρογραμμικά μέσω των μιτοχονδρίων του ωαρίου και όχι μέσω του πυρήνα του (υπενθυμίζω ότι τα μεν δεν αφαιρούνται, ο δε αφαιρείται), ο κλώνος δεν ταυτίζεται 100% με τον κλωνοποιούμενο.]

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας ανθρώπινης αναπαραγωγικής κλωνοποίησης’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Η

Στο προηγούμενο μέρος της εμπειρικής μας έρευνας, είπαμε δυο λόγια για τις διμερείς διεθνείς συμβάσεις της χώρας κατά την περίοδο 1990-2016. Πρόκειται για τις συμβάσεις εκείνες που καταστρώνουν τον ιστό των διεθνών σχέσεων μιας χώρας, των συμβάσεων εκείνων που αποκαλύπτουν εκλεκτικές φιλίες, την δύναμη της ιστορίας και της γεωγραφίας και τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας. Γιατί όλες τους ξεκίνησαν από την πρωτοβουλία των συμβαλλομένων χωρών αντί να τους έρθουν έτοιμες, όπως συμβαίνει λίγο πολύ με τις πολυμερείς συμβάσεις.

Οι διμερείς λοιπόν (και όχι πολυμερείς!) συμβάσεις ανά έτος και επί του συνόλου των διεθνών συμβάσεων που κυρώθηκαν διά νόμου έχουν ως εξής:

1990 5/10 (δεν είναι οι: 1879, 1883, 1890, 1912, 1913)
1991 23/40 (δεν είναι οι: 1922, 1923, 1935, 1937, 1942, 1944, 1949, 1950, 1971, 1974, 1979, 1981, 1983, 1990, 1992, 1995, 1996)
1992 27/70 (δεν είναι οι 2004, 2005, 2006, 2011, 2013, 2014, 2015, 2017, 2022, 2029, 2030, 2031, 2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2044, 2045, 2046, 2047, 2048, 2049, 2053, 2054, 2055, 2058, 2059, 2060, 2061, 2062, 2064, 2070, 2092, 2101, 2102, 2103, 2104, 2105, 2107, 2110)
1993 15/30 (δεν είναι οι: 2124, 2128, 2131, 2132, 2133, 2134, 2135, 2146, 2148, 2149, 2151, 2152, 2153, 2154, 2155)
1994 29/47 (δεν είναι οι: 2179, 2184, 2199, 2202, 2203, 2204, 2205, 2208, 2209, 2213, 2216, 2219, 2220, 2223, 2252, 2254, 2262, 2264)
1995 26/39 (δεν είναι οι: 2280, 2282, 2283, 2285, 2290, 2293, 2306, 2309, 2310, 2321, 2337, 2354, 2361)
1996 26/43 (δεν είναι οι: 2371, 2380, 2385, 2391, 2393, 2400, 2401, 2403, 2405, 2417, 2418, 2421, 2422, 2425, 2427, 2442, 2444)
1997 33/62 (δεν είναι οι: 2455, 2460, 2462, 2468, 2476, 2480, 2481, 2484, 2487, 2488, 2489, 2490, 2491, 2498, 2502, 2505, 2511, 2513, 2514, 2532, 2534, 2535, 2537, 2540, 2542, 2543, 2546, 2550, 2551)
1998 49/73 (δεν είναι οι: 2566, 2567, 2569, 2580, 2583, 2584, 2587, 2588, 2589, 2595, 2605, 2610, 2613, 2615, 2619, 2627, 2632, 2652, 2654, 2655, 2656, 2657, 2665, 2670, 2709, 2710, 2711)
1999 31/55 (δεν είναι οι: 2678, 2679, 2686, 2689, 2691, 2697, 2698, 2706, 2707, 2708, 2709, 2710, 2711, 2718, 2719, 2723, 2726, 2727, 2749, 2750, 2763, 2769, 2770, 2772)
2000 40/58 (δεν είναι οι: 2783, 2785, 2786, 2787, 2802, 2803, 2805, 2809, 2814, 2824, 2825, 2826, 2827, 2828, 2856, 2865, 2872, 2875)
2001 32/56 (δεν είναι οι: 2879, 2883, 2884, 2888, 2890, 2893, 2899, 2901, 2903, 2908, 2918, 2923, 2925, 2931, 2933, 2952, 2953, 2957, 2959, 2962, 2968, 2973, 2974, 2978)
2002 43/64 (δεν είναι οι: 2999, 3002, 3003, 3004, 3006, 3017, 3019, 3022, 3024, 3025, 3026, 3032, 3033, 3034, 3048, 3058, 3062, 3067, 3071, 3080, 3087)
2003 42/65 (δεν είναι οι: 3100, 3104, 3116, 3121, 3123, 3124, 3128, 3131, 3137, 3138, 3140, 3141, 3155, 3157, 3161, 3165, 3171, 3176, 3180, 3183, 3184, 3198, 3203, 3233, 3236, 3237, 3238, 3240, 3241)
2004 28/45 (δεν είναι οι: 3223, 3233, 3236, 3237, 3238, 3240, 3241, 3261, 3266, 3275, 3280, 3287, 3289, 3292, 3294, 3295, 3298)
2005 41/69 (δεν είναι οι: 3308, 3315, 3317, 3319, 3334, 3337, 3338, 3344, 3348, 3351, 3361, 3362, 3363, 3364, 3365, 3378, 3380, 3384, 3393, 3394, 3395, 3396, 3400, 3403, 3417, 3420, 3422, 3425)
2006 21/41 (δεν είναι οι: 3447, 3452, 3456, 3462, 3465, 3482, 3486, 3493, 3495, 3497, 3503, 3504, 3505, 3506, 3507, 3515, 3516, 3519, 3520, 3521)
2007 38/54 (δεν είναι οι: 3530, 3532, 3537, 3544, 3553, 3560, 3568, 3572, 3582, 3598, 3609, 3615, 3616, 3618, 3625, 3628)
2008 37/50 (δεν είναι οι: 3632, 3633, 3635, 3646, 3650, 3666, 3675, 3694, 3701, 3703, 3706, 3718, 3722)
2009 31/51 (δεν είναι οι: 3735, 3736, 3738, 3740, 3743, 3745, 3747, 3753, 3757, 3761, 3765, 3767, 3774, 3776, 3778, 3787, 3791, 3804, 3806, 3807)
2010 15/24 (δεν είναι οι: 3835, 3858, 3875, 3876, 3880, 3881, 3893, 3902, 3903)
2011 48/73 (δεν είναι οι: 3933, 3940, 3941, 3946, 3947, 3954, 3956, 3964, 3967, 3968, 3969, 3970, 3977, 3990, 3991, 3997, 4000, 4005, 4006, 4007, 4010 4011, 4012, 4017, 4020)
2012 14/26 (δεν είναι οι: 4040, 4041, 4054, 4068, 4074, 4078, 4085, 4090, 4094, 4096, 4103, 4104)
2013 38/55 (δεν είναι οι: 4137, 4153, 4154, 4158, 4167, 4169, 4175, 4176, 4184, 4191, 4193, 4195, 4204, 4215, 4216, 4217, 4222)
2014 17/31 (δεν είναι οι: 4226, 4228, 4230, 4231, 4232, 4245, 4259, 4260, 4266, 4268, 4287, 4288, 4292, 4309)
2015 4/6 (δεν είναι οι: 4341, 4345)
2016 26/43 (δεν είναι οι: 4359, 4365, 4372, 4380, 4381, 4382, 4383, 4388, 4390, 4393, 4400, 4402, 4411, 4417, 4426, 4428, 4432)

Γραφηματικώς αυτό έχει ως εξής:

Συνεπώς, οι διμερείς συμβάσεις της χώρας στην 27ετία 1990-2016 αθροίζονται συνολικά σε 779, ήτοι 29 περίπου ετησίως.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Η’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ζ

Σε σύνδεση με το προηγούμενο άρθρο, θέλω τώρα να ψάξω λίγο πιο βαθιά στην κατηγορία των διεθνών συμβάσεων, για να χαρτογραφήσω το πλέγμα των διεθνών σχέσεων της χώρας. Έκατσα λοιπόν και καταλογογράφησα τις διεθνείς συμβάσεις της χώρας στην περίοδο 1990-2016. Πρόκειται για μια επαρκή σαν δείγμα περίοδο, που καλύπτει μία γενιά (27 χρόνια), και, επιπλέον, αναφέρεται στην μετά την Πτώση του κομμουνισμού περίοδο.

Οι διεθνείς αυτές συμβάσεις διακρίνονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες, τις πολυμερείς και τις διμερείς. Εξ αυτών οι πολυμερείς συνήθως προέρχονται από κάποιον διεθνή οργανισμό (π.χ. ΟΗΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ) στον οποίο συμμετέχει η Ελλάς και τις οποίες κυρώνει. Μεταξύ τους ιδιαίτερη κατηγορία συνιστούν οι ευρωπαϊκές πολυμερείς, εκείνες δηλαδή που συνάπτονται μεταξύ ΕΕ αφενός και κάποιας τρίτης χώρας (ή ομάδας χωρών) αφετέρου, π.χ. οι συμφωνίες σύνδεσης της ΕΕ με διάφορα περιφερειακά κράτη, καθώς και σειρά άλλων συμβάσεων.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ζ’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος ΣΤ

Τώρα που τελείωσε και το 2016, έτος ΙΙ της Διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, συνεχίζω την αποδελτίωση της νομοθετικής παραγωγής που ξεκίνησα στο πρώτο και βασικό άρθρο αυτής της σειράς με τα στοιχεία του 2016. Διατηρώ πάντα την ίδια κατηγοριοποίηση με εκείνο το άρθρο (τοποθέτησα μόνο τους Ν. 4375 και 4411 σε δύο κατηγορίες, επειδή ταίριαζαν εξίσου).

Το 2016 λοιπόν εκδόθηκαν συνολικά 91 νόμοι, από τον Ν. 4357 έως τον Ν. 4447.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος ΣΤ’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ε

Έκατσα και μάζεψα σιγά σιγά και το νομοθετικό υλικό της δεκαετίας του 1990-1999, το οποίο ταξινόμησα σύμφωνα με την συνήθεια που εισήγαγα στην πρώτη ανάρτηση αυτής της σειράς εδώ πέρα. Αν δώση ο Θεός, ίσως ταξινομήσω και την τιμημένη δεκαετία του 80.

Ο πρώτος νόμος της δεκαετίας ήταν ο Ν. 1871/1990, που δημοσιεύθηκε στις 05 Φεβρουαρίου 1990 και αφορούσε “Διαρρυθμίσεις στον ενιαίο ειδικό φόρο κατανάλωσης των πετρελαιοειδών προϊόντων”. Ο τελευταίος νόμος της δεκαετίας ήταν ο Ν. 2782/1999, που ήταν ο Προϋπολογισμός του 2000. Εκδόθηκαν συνεπώς 912 τυπικοί νόμοι σε μια δεκαετία, ένας μέσος όρος 91 νόμων ετησίως. Μπορώ ήδη να παρατηρήσω ότι αυτός ο μέσος όρος είναι αισθητά πιο χαμηλός από τον μέσο όρο της δεκαπενταετίας που ακολουθεί, όπου ψηφίστηκαν 1536 νόμοι σε 15 χρόνια και κάτι, ένας ρυθμός 102 νόμων κατ’ έτος.

Υπενθυμίζω τώρα ότι ταξινομώ τους νόμους στις εξής κατηγορίες: α. απολογισμοί/ισολογισμοί/προϋπολογισμοί, β. μεταφορά ευρωπαϊκών οδηγιών, κύρωση αποφάσεων και συνθηκών κ.λπ., γ. κύρωση συμβάσεων και ιδρυμάτων, δ. κύρωση ΠΝΠ, ε. διεθνείς συμβάσεις, στ. λοιποί νόμοι.

Να δούμε λίγο και την λειτουργία της νομοθετικής μηχανής κατ’ έτος:

1990: Ν. 1871 έως Ν. 1919, ήτοι 49 νόμοι
1991: Ν. 1920 έως Ν. 2003, ήτοι 84 νόμοι
1992: Ν. 2004 έως Ν. 2113, ήτοι 110 νόμοι
1993: Ν. 2114 έως Ν. 2178, ήτοι 65 νόμοι
1994: Ν. 2179 έως Ν. 2278, ήτοι 100 νόμοι
1995: Ν. 2279 έως Ν. 2370, ήτοι 92 νόμοι
1996: Ν. 2371 έως Ν. 2452, ήτοι 82 νόμοι
1997: Ν. 2453 έως Ν. 2560, ήτοι 108 νόμοι
1998: Ν. 2561 έως Ν. 2675, ήτοι 115 νόμοι
1999: Ν. 2676 έως Ν. 2782, ήτοι 107 νόμοι

Έχουμε και λέμε λοιπόν (πλαγιογραμμίζω τους νόμους κυρίως ποινικού ενδιαφέροντος):

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ε’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Δ

Θέλω τώρα να συμπληρώσω το πρώτο και βασικό άρθρο αυτής της σειράς με τα στοιχεία του 2015, που κακή τη τύχη συνέπεσαν με την πρώτη και την δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Διατηρώ την ίδια κατηγοριοποίηση με εκείνο το άρθρο (έχω καταχωρίσει μόνο τον Ν. 4332/2015 σε δύο κατηγορίες, την β και την στ, επειδή ταίριζε εξ ημισείας και στις δύο).

Το 2015 λοιπόν εκδόθηκαν συνολικά μόλις 37 νόμοι, από τον Ν. 4320 έως τον Ν. 4356, εκ των οποίων οι 17 πρώτοι, έως και των Ν. 4336/2015, χρεωπιστώνονται στην ΠΦΑ και οι υπόλοιποι στην ΔΦΑ.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Δ’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Γ

Μετά το πρώτο και το δεύτερο μέρος της μικρής εμπειρικής μου έρευνας και έχοντας τώρα ένα αρκετά μεγάλο εμπειρικό δείγμα, μιας δεκαπενταετίας περίπου, μπορούμε να αποτολμήσουμε κάποια σχόλια σχετικά με την νομοθετική παραγωγή της Βουλής μας:

Το ποσοστό των διεθνών συμβάσεων είναι συγκλονιστικά μεγάλο.

Οι διεθνείς συμβάσεις είναι βασικά δύο ειδών: διμερείς ή πολυμερείς.

Οι διμερείς, όπως είναι προφανές από το όνομά τους, αναφέρονται σε σύμβαση μεταξύ δύο κρατών, της Ελλάδας αφενός και κάποιας άλλης χώρας, συνήθως ευρωπαϊκής, βορειοαμερικανικής ή μεσογειακής αφετέρου (οι πιο εξωτικές χώρες που συνάντησα ήταν η Ουγκάντα με τον Ν. 2852/2000 και κάτι φορολογικοί παράδεισοι της Καραϊβικής, τύπου Νήσων Καϋμάν). Οι συμβάσεις αυτές καλύπτουν ένα πλήθος θεμάτων, από συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις μέχρι αεροπορικές μεταφορές μέχρι περιβαλλοντικές καταστροφές μέχρι πολιτιστικές ανταλλαγές μέχρι αποφυγή διπλής φορολογίας μέχρι δικαστική συνδρομή και ό,τι άλλο. Με λίγα λόγια, είναι φρικτά και βαρετά γραφειοκρατικά κείμενα της υπαλληλίας του ΥπΕξ, που δεν αφορούν απολύτως κανένα (πλην κάποιων εξαιρέσεων, όπως ο Ν. 3558/2007 για τον μακαρίτη αγωγό Πύργου-Αλεξανδρούπολης). Σπανιώτερα, έχουν ευρύτερη πολιτική σημασία, όταν σηματοδοτούν μια νέα περιφερειακή συμμαχία, όπως ο Ν. 3786/2009 για την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία με το Κατάρ.

Ελάχιστα καλύτερα είναι τα πράγματα με τις πολυμερείς συμβάσεις, συνήθως στο πλαίσιο του ΟΗΕ ή κάποιου από τους θυγατρικούς οργανισμούς του, π.χ. Γιούνισεφ (αλλά και άλλων, του Συμβουλίου της Ευρώπης ή του ΝΑΤΟ π.χ.). Ενίοτε παρουσιάζονται εδώ συμβάσεις με κάποιο πραγματικό διακύβευμα και ευρύτερη νομική σημασία, με πολιτικές προεκτάσεις ή ηθικό προβληματισμό, όπως το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Ν. 3003/2002), το Πρωτόκολλο του Κιότου (Ν. 3017/2002), η Σύμβαση κατά της φαρμακοδιέγερσης (Ν. 3516/2006) ή η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για θέματα αστικού δικαίου περί διαφθοράς (Ν. 2957/2001).

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Γ’

Περί ΠΝΠ μικρό στατιστικό ΙΙ

Ή: Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Β.

Είχα γράψει πριν 1,5 χρόνο ένα άρθρο σχολιασμού της πρακτικής της έκδοσης ΠΝΠ από την Κυβέρνηση Σαμαρά. Τις επισημάνσεις μου εκείνες, τις οποίες επαναλαμβάνω και επαναφέρω διά της παρούσης, έρχομαι να επιρρώσω, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συνέλεξα στην προηγούμενή μου ανάρτηση.

Να θυμηθούμε πρώτα ποια είναι αυτά τα εμπειρικά δεδομένα. Ιδού οι κυρωτικοί των ΠΝΠ νόμοι της τελευταίας 15ετίας:
Continue reading ‘Περί ΠΝΠ μικρό στατιστικό ΙΙ’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Α

Ο πρώτος νόμος της νέας χιλιετίας ήταν ο Ν. 2783/2000, που δημοσιεύθηκε στις 07 Ιανουαρίου 2000 (ακολουθώ εδώ την συνήθεια, υπολογίζοντας το 2000 σε τούτη δω την χιλιετία, μην βαράτε). Αφορούσε το συγκλονιστικό αντικείμενο “Κύρωση του Πρωτοκόλλου σχετικού με τη Συμφωνία της Μαδρίτης που αφορά τη διεθνή καταχώρηση οχημάτων”.

Μέχρι την στιγμή που γράφονται τούτες εδώ οι γραμμές, φτάσαμε αισίως στον Ν. 4319/2014. Σύνολο 1536 νόμοι σε 15 χρόνια και κάτι, ένας ρυθμός 102 νόμων κατ’ έτος.

Θέλησα να δω πώς κατηγοριοποιείται όλη αυτή η νομοθετική παραγωγή. Προς τον σκοπό αυτό, ταξινόμησα τους νόμους στις εξής κατηγορίες: α. απολογισμοί/ισολογισμοί/προϋπολογισμοί, β. μεταφορά ευρωπαϊκών οδηγιών, κύρωση αποφάσεων και συνθηκών κ.λπ., γ. κύρωση συμβάσεων και ιδρυμάτων, δ. κύρωση ΠΝΠ, ε. διεθνείς συμβάσεις, στ. λοιποί νόμοι.

Η κατηγορία α είναι εξαιρετικά σημαντική πολιτικά και γιαυτό αξίζει μια κατηγορία μόνη της. Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Α’

Τέλσον φιλελευθέρου αρούρης

Πού θα πάη αυτό το πράγμα; Οι κοινωνίες γίνονται διαχρονικά όλο και πιο ανεκτικές, τα ήθη μαλακώνουν, καθένας κάνει ό,τι του καπνίση, homines effeminantur, που λέγαμε και στο σχολείο. Στο μέλλον τι θα επακολουθήση; Πού βρίσκεται το τέλσον της ιλαρής χώρας της Φιλελευθερίας;

Ιδού ένιοι ίπποι χλωροί λοιπόν και λοιπά τέρατα της Αποκαλύψεως, που με απασχολούν όταν μαγειρεύω, όταν περιμένω το τρόλεϊ και όταν πλήττω στα αυτόφωρα:

Continue reading ‘Τέλσον φιλελευθέρου αρούρης’

Υπέρ της ελευθερίας αζωνίας ΙΙ

Λέγαμε λοιπόν στο προηγούμενο ότι κάποιο πρόβλημα φαίνεται να υπάρχη με την υποχρέωση χρήσης της ζώνης ασφαλείας. Αλλά, κι αν η απαγόρευση είναι εσφαλμένη, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κρατικοί τρόποι δράσης που να είναι όχι μόνο επιτρεπτοί, αλλά και αναγκαίοι.

Είναι απολύτως ακριβές ότι το κράτος υπέχει καθήκοντα έναντι ημών στο πλαίσιο της θετικής του δράσης να προστατεύση την ζωή μας. Το γεγονός ότι ενδεχομένως δεν του επιτρέπεται να μας επιβάλη αντίθετα στην βούλησή μας κάποια μέτρα ασφαλείας καθόλου δεν συνεπάγεται ότι δεν νομιμοποιείται να ελέγχη αν πληρούνται οι όροι της αυτοδιακινδύνευσής μας. Με άλλα λόγια, δικαιούμαστε φυσικά να εκδιπλώνουμε την προσωπικότητά μας ακόμη και αναλαμβάνοντας υπαρκτούς κινδύνους στον καθ’ ημέραν βίον. Για να είναι όμως μια τέτοια εκδήλωση της αυτονομίας μας αληθής, πραγματική και ουσιαστική, για να είναι δηλαδή όντως αυτόνομη, απαιτείται η πλήρωση κάποιων γνωστικών και βουλητικών προϋποθέσεων.

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας αζωνίας ΙΙ’

Υπέρ της ελευθερίας αζωνίας Ι

Επιτρέπεται στο κράτος να μας επιβάλη, επισείοντας ποινικές ή, έστω, διοικητικές κυρώσεις, να φοράμε οι τετράτροχοι ζώνη ασφαλείας ή οι δικυκλιστές κράνος όταν οδηγούμε;

Ωραίο και δύσκολο ερώτημα. Ερώτημα που κάποτε δεν ετίθετο καν, ας μην το ξεχνάμε.

Η δική μου απάντηση είναι μάλλον αρνητική, όπως θα εκθέσω στην συνέχεια.

Σύμφωνα με το άρ. 12 παρ. 5 και 6 ΚΟΚ (Ν. 2696/1999):

5. Η χρήση των ζωνών ασφαλείας είναι υποχρεωτική τόσο για τους οδηγούς όσο και για τους επιβάτες. Σε περίπτωση μεταφοράς ανηλίκων επιβατών, εφόσον στο όχημα υπάρχει συνοδός, την ευθύνη φέρει αυτός. Για τη μεταφορά παιδιών με αυτοκίνητο είναι υποχρεωτική η χρήση ειδικών μέσων συγκράτησης και προστασίας, όπως καθισμάτων, ζωνών ασφαλείας κ.λπ. Με απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών καθορίζονται οι προδιαγραφές για τα ειδικά μέσα συγκράτησης, καθώς και εξαιρέσεις από την υποχρέωση αυτή.
6. Οι οδηγοί και οι επιβάτες μοτοποδηλάτων, μοτοσικλετών και τρίτροχων οχημάτων χωρίς κουβούκλιο υποχρεούνται να φορούν προστατευτικό κράνος, κανονικά δεμένο. Με απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών καθορίζονται τα χαρακτηριστικά, οι προδιαγραφές, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της διάταξης αυτής. Με την ίδια απόφαση καθορίζονται και οι εξαιρέσεις από την υποχρέωση αυτή.

Η ζώνη και το κράνος λοιπόν είναι υποχρεωτικά. Χάριν απλότητας όμως, και όχι μόνο, θα παραλείψω την εξέταση του ζητήματος της κρανοφορίας: δεν είμαι δικυκλιστής, ενώ από πολλούς έχω ακούσει ότι το κράνος τούς εμποδίζει την ορατότητα ή και την ακοή. Οπότε, ίσως εκεί τίθενται και άλλα θέματα.

Να ζωστή λοιπόν κανείς ή να μην ζωστή; Ιδού η απορία.

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας αζωνίας Ι’

Περί νόμου νόμων

Πριν από λίγους μήνες ψηφίστηκε από την Βουλή των Ελλήνων ένας ακόμη νόμος, ο υπ’ αριθμ. 4048/2012, με τον νιου έιτζ τίτλο Ρυθμιστική Διακυβέρνηση: Αρχές, Διαδικασίες και Μέσα Καλής Νομοθέτησης. Ζωή νά ‘χουνε οι νόμοι μας.

Θεωρώ τον νόμο αυτό πολύ σημαντικό, όχι τόσο για τα πρακτικά αποτελέσματα που (δεν) θα έχη, όσο για λόγους δικαιοθεωρητικούς. Ο νόμος αυτός είναι ένας νόμος νόμων, ένας νόμος δευτέρου βαθμού, ένας μετάνομος: ρυθμίζει τις ρυθμίσεις, ορίζει πώς θα ορίζεται, παραγγέλλει τον τρόπο των παραγγελμάτων. Περιέχει ρυθμίσεις νομοτεχνικού, αλλά και ουσιαστικού χαρακτήρα: πώς πρέπει να καταρτίζωνται οι νόμοι, πώς να ελέγχεται η εφαρμογή τους, σε ποιο άρθρο να ορίζεται η έναρξη ισχύος τους και άλλα πολλά παρόμοια.

Είναι αυτό όμως άραγε ένα θεμιτό πεδίο νομοθέτησης; Υπερβαίνοντας την αρχική μου αυτόματη αντιπάθεια, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω τελικά. Η νομοθετική λειτουργία είναι η ύψιστη πολιτειακή λειτουργία και ως τέτοια πρέπει να ρυθμίζεται και η ίδια. Ακόμη και εγώ το έχω αποπειραθή!

Continue reading ‘Περί νόμου νόμων’

Υπέρ της ελευθερίας φαρμακεύσεως

Ονομάζω φαρμάκευση το ντόπινγκ, μια δραστηριότητα που δεν περιλαμβάνει μόνο φάρμακα διεγερτικά, ψυχοτρόπα, αναβολικά, διουρητικά, καλυπτικούς παράγοντες και λοιπά, αλλά τείνει να επεκταθή και σε έννοιες όπως το βιολογικό και ήδη το γενετικό ντόπινγκ και έχει ο Θεός.

Ποια είναι τα απαγορεύμενα μέσα και οι απαγορευμένες μέθοδοι ορίζεται στο άρ. 128Γ Ν. 2725/1999:

1. Απαγορευμένα μέσα είναι τα εξής:
Α) Απαγορευμένες ουσίες:
α. Κατηγορίες ουσιών που απαγορεύονται σε κάθε περίπτωση:
1. Διεγερτικά
2. Ναρκωτικά
3. Αναβολικά
4. Διουρητικά
5. Πεπτιδικές ορμόνες, μιμητικά και συναφείς με αυτές ουσίες. Με την υπουργική απόφαση που αναφέρεται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου μπορεί ορισμένες από τις ουσίες αυτές να απαγορεύονται μόνο αν υπερβαίνουν ορισμένη ποσοτική συγκέντρωση.
β. Κατηγορίες ουσιών που απαγορεύονται ανάλογα με το άθλημα ή την ποσοτική συγκέντρωση:
1. Αλκοόλη
2. Κανναβινοειδή
3. Τοπικά αναισθητικά
4. Κορτικοστεροειδή
5. β-αναστολείς
Β) Απαγορευμένες μέθοδοι:
α) ντόπινγκ αίματος ή άλλων κυττάρων ή ιστών,
β) χορήγηση τεχνητών φορέων οξυγόνου ή ουσιών που διογκώνουν το πλάσμα,
γ) φαρμακολογική, χημική, φυσική ή γενετική παραποίηση.
Γ) Οσες άλλες ουσίες ή μέθοδοι περιλαμβάνονται κάθε φορά στην κοινή απόφαση της επόμενης παραγράφου.

Σύμφωνα εξάλλου με τον πρωτεύοντα κανόνα που θέτει το άρ. 128Α Ν. 2725/1999:

Το ντόπινγκ αλλοιώνει τη γνησιότητα του αποτελέσματος και της προσπάθειας των αθλητών, θέτει σε κίνδυνο την υγεία των αθλητών και ιδίως των ανηλίκων, είναι αντίθετο με τις θεμελιώδεις αρχές του Ολυμπισμού, του ευ αγωνίζεσθαι και της ιατρικής ηθικής και απαγορεύεται.

[Η απαγόρευση αυτή συνιστά και διεθνή υποχρέωση του κράτους, σύμφωνα με το άρ. 5 της Διεθνούς Σύμβασης των Παρισίων κατά του Ντόπινγκ (κυρωτικός Ν. 3516/2006)]

Και η ποινική κύρωση περιέχεται στο άρ. 128Θ παρ. 2 Ν. 2725/1999:

Αθλητής που χρησιμοποιεί φυσική ή χημική ουσία ή βιολογικό ή βιοτεχνολογικό υλικό ή επιτρέπει την εφαρμογή σε αυτόν μεθόδου που απαγορεύονται από την κοινή απόφαση του άρθρου 128Γ του παρόντος, με σκοπό τη βελτίωση της αγωνιστικής του διάθεσης, ικανότητας και απόδοσής του, κατά τη διάρκεια αθλητικών αγώνων ή εν όψει της συμμετοχής του σε αυτούς, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.

Είναι παρήγορο βέβαια ότι τιμωρείται μόνο η αγωνιστική και όχι και η εξωαγωνιστική φαρμάκευση. Εν τούτοις, η απαγόρευση και η απειλή τιμωρίας είναι αδικαιολόγητη και άδικη, έστω και αν υπό το σημερινό καθεστώς έχει το νόημα της αποτροπής της νόθευσης του αθλητικού ανταγωνισμού.

Ερυθροποιητίνη

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας φαρμακεύσεως’

Περί του σωφρονιστικού ΙΙ

Πριν 3,5 χρόνια είχα προτείνει μια προφανή λύση της συμφόρησης του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας: κατασκευή νέων καταστημάτων κράτησης. Φυσικά αυτό δεν συνέβη, είτε για λόγους αντικειμενικούς είτε για λόγους υποκειμενικούς, αδιάφορο. Το αποτέλεσμα το πληροφορούμαστε από την επίκαιρη δημοσιογραφία.

Οι κρατούμενοι στα ελληνικά καταστήματα κράτησης, υπόδικοι και κατάδικοι, εγγίζουν πλέον τις 13.000, που είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που έχει υπάρξει ποτέ σε ομαλή πολιτική περίοδο. Στην σχετική παγκόσμια κατάταξη βέβαια βρισκόμαστε ακόμη κάπου ανάμεσα στην Αυστρία και την Γαλλία αφενός και στο Βέλγιο και την Ιρλανδία αφετέρου, ισόβαθμοι του ΗΒ, μόλις στην 143η θέση της παγκόσμιας κατάταταξης (και 37η επί 56 ευρωπαϊκών). Όχι και πολύ τιμωρητικό σύστημα εδώ που τα λέμε ε;

Ακόμη και στις επιμέρους κατηγορίες, και παρά τα θρυλούμενα, η Ελλάδα δεν συνιστά καμιά ιδιαίτερη ιδιαιτερότητα. Οι υπόδικοι είναι περίπου 31%, λιγώτεροι παρά στο Βέλγιο ή την Δανία. Οι αλλοδαποί είναι βέβαια πολλοί, όχι πολύ περισσότεροι όμως από χώρες εισόδου μεταναστευτικών ρευμάτων όπως η Κύπρος, η Ιταλία και η Ισπανία, για να μην μιλήσουμε για την Ελβετία. Οι δε γυναίκες, άλλη υποτιθέμενη ευπαθής ομάδα, είναι δεν είναι το 5% των κρατουμένων.

Διαβάζουμε και ξεστραβωνόμαστε: από το International Centre for Prison Studies πήρα τα στοιχεία.

Continue reading ‘Περί του σωφρονιστικού ΙΙ’

Περί των υποχρέωσεων της Ελλάδος από την απόφαση πλαισίου 2008/913/ΔΕΥ

Πραγματικά, αυτός πρέπει να είναι ο πιο βαρετός τίτλος άρθρου που έχω γράψει ποτέ. Το θέμα όμως που κρύβεται πίσω από αυτόν είναι αρκετά ενδιαφέρον, νομικά και πολιτικά.

Καταρχάς, τι μέρος του λόγου είναι (ήταν) οι αποφάσεις πλαισίου [βρυξελληνιστί αποκαλούμενες “αποφάσεις-πλαίσιο”];

Συλλογική έκδοση των αποφάσεων πλαισίου υπό Δημ. Κιούπη και Διον. Μουζάκη

Οι αποφάσεις πλαισίου ήταν πριν από την Συνθήκη της Λισαβόνας ένα από τα νομικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποπερίπτωση του παραγώγου δικαίου της ΕΕ. Ανήκε στον τρίτο πυλώνα της ΕΕ, την αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ζητήματα ποινικού δικαίου. Ήταν με άλλα λόγια ο πυλώνας μας, η πρώτη φορά που η ευρωκρατία μάς ενώχλησε, αλλά όχι και η τελευταία. Συνολικά κατά την δεκαετία του 2000 εκδόθηκαν καμιά 30αριά, η μία χειρότερη από την άλλη, με λίγες εξαιρέσεις, οι περισσότερες δε από αυτές έχουν μεταφερθή στο ημεδαπό δίκαιο. Με αισθητά αποτελέσματα στις ατομικές μας ελευθερίες.

Στα γενικά χαρακτηριστικά των αποφάσεων πλαισίου καταλέγω: α) κάκιστη νομοτεχνική επεξεργασία, με αοριστολογίες, απεραντολογίες και παλλιλογίες, ώστε να καταλήγουμε με πολιτικά κείμενα που καμώνονται τα νομικά, β) επιβολή αγγλοσαξωνικών νομικών αντιλήψεων σε χώρες ηπειρωτικών δικαίων, γ) προτεραιότητα στην καταστολή του εγκλήματος, πραγματικού και κατά φαντασίαν, εις βάρος των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, και δ) κατάχρηση, αν όχι υπέρβαση, του νομοθετικού τους θεμελίου.

Continue reading ‘Περί των υποχρέωσεων της Ελλάδος από την απόφαση πλαισίου 2008/913/ΔΕΥ’

Υπέρ της ελευθερίας επιλογής φύλου του τέκνου ΙΙ

Είναι γνωστή η ρήση του Βισμάρκου για τους νόμους και τα λουκάνικα:

Je weniger die Leute wissen, wie Würste und Gesetze gemacht werden, desto besser schlafen sie!

Πες τους τα ρε Όθων.

Εγώ όμως θέλω να χώνω την μύτη μου παντού, κι ας βλάπτω τον ευαίσθητο ψυχισμό μου.

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας επιλογής φύλου του τέκνου ΙΙ’

Υπέρ της ελευθερίας επιλογής φύλου του τέκνου

Σκηνή πρώτη: Στην κλινική γονιμότητας.

Αυτή, αιδημόνως χαμηλοβλεπούσα, συντετριμμένη από το βάρος της ενοχής της. Αυτός, αγέρωχος επιφανειακά, το τσιγκελωτό του μουστάκι ίσα που μπορεί να κρύψη την ταραχή του. Μετά από έξι κορίτσια το πράγμα είναι πλέον σοβαρό.

Ρητορεύει η μόνη ελπίδα τους, ο από μηχανής ιατρός:

Γεννηθήτω υμίν διάδοχος…

Σκηνή δεύτερη: Στο μαιευτήριο.

Ειδική μονάδα της Διεύθυνσης Προστασίας Κρατουσών Ηθικών Αντιλήψεων εισβάλλει αιφνιδιαστικά στο δωμάτιο όπου κοιμούνται η εξιλεωμένη μήτηρ, ο ευτυχής πατήρ και ο ανυποψίαστος διάδοχος.

Μιλάει ο επικεφαλής αστυνομικός:

Θα ξαναδήτε τον διάδοχο μόλις τελειώση το Γυμνάσιο, ποταποί εγκληματίες!

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας επιλογής φύλου του τέκνου’