Tag Archive for 'εκπαιδευση'

Όχι μια ακομη μεταρρυθμιση των πανελληνιων!

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο Βημα

Υπάρχει άραγε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης που (να κράτησε πάνω από μήνα και) να μην σκέφτηκε να αλλάξει τις «πανελλήνιες»*; Προφανώς το θέμα προσφέρεται για εκλογικά κέρδη. Η δυσαρέσκεια των πολιτών μαθητών, γονέων και διδασκόντων με το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι γενική και δικαιολογημένη. Οι προσπάθειες μεταρρύθμισης εστιάζουν όμως με εκπληκτική συνέπεια στα λανθασμένα προβλήματα και βγάζουν συστηματικά λανθασμένα συμπεράσματα. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης Τσίπρα δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα, επαυξάνουν μόνο προς το λαϊκιστικότερο.

Εδώ και δεκαετίες, η εισαγωγή σε καλή σχολή ελληνικού πανεπιστημίου προϋποθέτει φοβερή σπατάλη χρόνου και χρήματος, δυσκολίες για όλη την οικογένεια και απτές πραγματικές επιπτώσεις στην σωματική και ψυχική υγεία του μαθητή. Στο Λύκειο, χωρίς υπερβολή, εύκολα διακρίναμε δια γυμνού οφθαλμού αν ένα παιδί ετοιμάζεται σοβαρά για Νομική ή Ιατρική Αθηνών. Ήταν δυστυχισμένο, με ξεφτισμένο χιούμορ και αδυνατισμένο σώμα. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι όλη αυτή η μιζέρια είναι ανούσια!

Το σύστημα που έχουμε φτιάξει είναι υπερβολικά πολυέξοδο, αναποτελεσματικό και ταυτόχρονα αναξιοκρατικό! Continue reading ‘Όχι μια ακομη μεταρρυθμιση των πανελληνιων!’

Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Από ποια τάξη πρέπει να διδάσκωνται τα σχολιαρόπαιδα τα αρχαία ελληνικά; Ή μήπως δεν πρέπει να τα διδάσκωνται ολωσδιόλου; Μήπως είναι πολύ δύσκολα και μπερδεύουν τα τρισχαριτωμένα κεφαλάκια των παιδιών μας; Ή μήπως, αντίθετα, είναι απαραίτητα για να μάθουν οι μαθητές τον Ορθό Λόγο, το Μέτρο και την Αρετή;

Ιδανικό ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος για να γίνουμε μπίλιες, παραδοσιοκράτες εναντίον κοσμοπολιτών, πατριώτες εναντίον μεταεθνικών, αρχαιόπληκτοι εναντίον εθνομηδενιστών, φιλόλογοι εναντίων πάντων.

Θα ήθελα να περιοριστώ πιο πολύ στους κοινούς τόπους όλων όσων συμμετέχουμε σε αυτήν την συζήτηση:

1. Τα Αρχαία είναι καύλα.

Τα Αρχαία είναι τέλεια. Δεν υπάρχει πραγματικά καλός μαθητής που να μην αγαπά τα Αρχαία. Δεν χωρεί επ’ αυτού συζήτηση. Όσοι αντιτίθενται στην διδασκαλία τους πρώτα θα μου φέρουν τον έλεγχό τους.

Continue reading ‘Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση’

Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.

Νέα Καταιγίδα ξέσπασε στην βρετανική εκπαιδευτική πολιτική. Βουλευτές των Τόρηδων ζητούν την επαναφορά των Γραμματικών Σχολείων ως βασικού στυλοβάτη την εκπαιδευτικής πολιτικής, κάτι το οποίο είχε αποκλειστεί το 2010 από τον ηγέτη Κάμερον, αλλά για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Από την πλευρά των εργατικών η ψευτο-προοδευτική Guardian απορρίπτει κάθε συζήτηση, αντιτείνοντας ότι η ανανέωση των γραμματικών σχολείων δεν θα συμβάλει σε αυξημένη κοινωνική κινητικότητα.

Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς.

Το ζήτημα της επιλογής των μαθητών μέσω ειδικών δοκιμασιών (τεστ), προκειμένου να ρυθμιστεί η πρόσβαση σε γυμνάσια και λύκεια ανώτερης ποιότητας και απαιτήσεων (στην Μ. Βρετανία τα λεγόμενα Grammar Schools) είναι θέμα το οποίο θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε περί τα εκπαιδευτικά ζητήματα σκεπτόμενο άνθρωπο. Παλιότερα υπήρχαν και στην Ελλάδα διάφορες σχολές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις οποίες η πρόσβαση ρυθμιζόταν με γραπτό διαγωνισμό. Δυστυχώς και στις δύο χώρες η πρόσβαση με γραπτές εξετάσεις καταργήθηκε στο όνομα μίας στρεβλής αντίληψης περί ισότητας.

Με δεδομένη την επερχόμενη επιδείνωση των εκπαιδευτικών πραγμάτων (η Ελλάδα συνήθως ακολουθεί με διαφορά φάσης τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία), είναι αναγκαίο να προβλεφθούν μέτρα διαφυγής από το βυθιζόμενο σκάφος, τα οποία συμπεριλαμβάνουν την ολοκληρωτική την ολοκληρωτική οικοδιδασκαλία, το εκπαιδευτικό δελτίο και την επαναφορά των σχολείων με εισιτήριες/εισαγωγικές εξετάσεις.

Grammar School

Continue reading ‘Τα Grammar Schools και εμείς: Προς ένα νέο τύπο σχολείου και μία αρεταλογία του γραπτού διαγωνισμού ως κριτηρίου επιλογής.’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ

Συνεχίζω εδώ λοιπόν από το προηγούμενο, με μερικές διευκρινίσεις και αντιρρήσεις.

Η πρώτη πρώτη συνέπεια του εκπαιδευτικού δελτίου είναι ότι έτσι αυξάνεται η ελευθερία επιλογής των γονέων. Αυτό είναι τόσο προφανές, που είναι σχεδόν κοινότοπο, αλλά και τόσο πολύτιμο, που πρέπει να εξαρθή: αντί της κρατικής υποχρέωσης φοίτησης σε ένα σχολείο που διάλεξαν άλλοι, η κάθε οικογένεια επιλέγει μόνη της τι θέλει για τα παιδιά της. Μάλιστα τονίζω ότι το είδος αυτό της αύξησης της ελευθερίας ανήκει στα πρακτικώς χρήσιμα: όταν παρέχουμε σε κάποιον 1000 επιλογές, πρακτικά εξαπολύουμε επίθεση κορεσμού κατά του χρόνου του και της υπολογιστικής του ισχύος. Ο μέσος άνθρωπος απολλύει την σφαίρα, κοινώς χάνει την μπάλα. Εδώ όμως, οι πρακτικές επιλογές, αυτές δηλαδή που βρίσκονται σε απόσταση 15-20 λεπτών, θα μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και αυτό ακριβώς ζητώ: 3-4 σχολεία, από τα οποία να διαλέγη κάθε γονιός με την ησυχία του το σχολείο των παιδιών του.

Ένα άλλο ζήτημα που δεν πρέπει να υποτιμάται είναι το εξής: αν θέλω να στείλω τον Γιαννάκη σε ιδιωτικό σχολείο, πρέπει να πληρώσω αν όχι διπλά, πάντως πολύ για την εκπαίδευσή του: μία φορά μέσω φόρων και μία μέσω των διδάκτρων. Αν είχα όμως στο χέρι τα περιπόθητα 3,5 χιλιάρικα, πιθανώς να συμπλήρωνα εξ ιδίων ό,τι περαιτέρω απαιτείται για ένα κορυφαίο ιδιωτικό σχολείο (ό,τι και αν σημαίνη αυτό). Με τον τρόπο αυτό, ανοίγονται για κάθε παιδάκι δρόμοι που πριν δεν υπήρχαν, ενώ αυξάνουν και οι συνολικές εκπαιδευτικές δαπάνες, άρα η επένδυση στην παιδεία.

Το πιο σημαντικό από όλα είναι όμως ο εκπαιδευτικός ανταγωνισμός. Υπό το ισχύον καθεστώς, οι πωλήσεις κάθε δημόσιου σχολείου είναι εξασφαλισμένες, ο ανταγωνισμός προς τα ομοχώρια ιδιωτικά είναι αθέμιτος λόγω της βρέξη-χιονίση κρατικής επιχορήγησης, οι μισθοί των εκπαιδευτικών αποσυνδέονται από την αξία, ελλείπουν τα κίνητρα αποδοτικότητας. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν: το σχολείο πρέπει να προσελκύη μαθητές με την φήμη του, τις εγκαταστάσεις του, τις επιπλέον παροχές του, το καλό του όνομα, την αριστεία των καθηγητών του, το καλό όνομα των αποφοίτων του, την ισχυρή σχολική του ταυτότητα. Φανταστήτε ένα σχολείο που τάζει αυξήσεις για να μετεγγράψη καλούς καθηγητές, που εξειδικεύεται σε κάποιο άθλημα ή καλλιτεχνική δραστηριότητα (π.χ. χορός) με πρόσθετες ώρες διδασκαλίας, που επενδύει σε γυμναστήρια ή θεατρική σκηνή. Ευχής έργον εδώ θα ήταν το εκπαιδευτικό δελτίο να συνδυαστή με μια γενικώτερη εκπαιδευτική αποκέντρωση στο επίπεδο της σχολικής μονάδας: επιλογή βιβλίων, ώρες διδασκαλίας, οικονομική διαχείριση, όλα να επιτελούνται στο επίπεδο του σχολείου.

Continue reading ‘Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου IΙ’

Υπέρ του εκπαιδευτικού δελτίου I

Το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο του Capitalism and Freedom του M. Friedman είναι μάλλον το 6ο, με αντικείμενο την κρατική παρέμβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

capitalism and freedom

Η κεντρική δικαιοπολιτική του πρόταση στο κεφάλαιο αυτό είναι το περιώνυμο εκπαιδευτικό δελτίο. Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο του Γ. Σαρηγιαννίδη στο e-rooster, που τα λέει πολύ ωραία. Για διασκέδαση, διαβάστε και την άλλη άποψη εδώ.

Αλλά πρώτα μερικά ορολογικά: πολλοί αποδίδουν το εκπαιδευτικό δελτίο ως κουπόνι εκπαίδευσης. Προσωπικά εμένα η απόδοση αυτή μού θυμίζει πάνες περισσότερο από όσο πρέπει και γιαυτό δεν την ευνοώ. Άλλοι, πιο ριζοσπαστικοί αναφέρονται απευθείας σε βάουτσερς. Εγώ προτιμώ, δυνατά κι ελληνικά, να μιλώ για δελτίο, όσο κι αν αυτό θυμίζη κατοχή και συσσίτιο, ή μάλλον ακριβώς για αυτόν τον λόγο: επειδή η εκπαίδευση είναι, όσο και αν δεν θέλουμε να το καταλάβουμε, ένα πανάκριβο αγαθό.

Για να δούμε λοιπόν το ζήτημα:

Το κράτος μας ξοδεύει ένα σοβαρό ποσό στην υποχρεωτική εκπαίδευση, εις εκτέλεσιν της συνταγματικής επιταγής του άρ. 16 παρ. 4 Σ:

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Η δωρεάν παιδεία βέβαια, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είναι σταλήθεια δωρεάν, και όχι μόνο επειδή πρέπει να αγοράζουμε μαρκαδόρους και τσάντες. Όλα από κάπου πληρώνονται, πράγμα που σημαίνει ότι μέσω του οχήματος της δωρεάν παιδείας οι μη γονείς επιδοτούν τους γονείς (και όλως παρεμπιπτόντως την γραφειοκρατία του ΥΠΕΠΘ [που κάπως αλλιώς το λένε τώρα, αλλά δεν με νοιάζει)]. Οπότε, με πάσα ειλικρίνεια, ευχαριστούμε πολύ τους άτεκνους για τον οβολό τους.

Η συνταγματική διάταξη πλειοδοτεί βέβαια σε δωρεανισμό, αλλά εδώ ας περιοριστούμε μόνο στην 9ετή υποχρεωτική εκπαίδευση, γιατί όσα επιχειρήματα ισχύουν επ’ αυτής ενδεχομένως να μην ισχύουν στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο (αλλά και στο Νηπιαγωγείο!). Έχουμε κατά νου λοιπόν τους σημερινούς μαθητές Δημοτικών και Γυμνασίων, ήτοι τους γεννηθέντες μεταξύ 2000 και 2008 (σύνολο γεννηθέντων: 968.925, βλ. εδώ στην σελ. 80), ένα μαθητικό πληθυσμό χονδρικά 900.000 (υπολογίζοντας κάθε ετήσια πληθυσμιακή τάξη λίγο πάνω από 100.000 μείον λίγους θανάτους μείον μαθητική διαρροή), για τους οποίους προβλέφθηκαν να δαπανηθούν το 2013 περίπου 3,4 δισ. ευρώ (βλ. εδώ στην σελ. 94). Σαν να λέμε προκύπτει κατά κεφαλήν μια επιταγή τουλάχιστον 3.500 ευρώ. Το πράγμα είναι σοβαρό.

Είναι η επιδότηση κρατικών σχολείων ο βέλτιστος τρόπος δαπάνης αυτών των 3.500 ευρώ κ.κ.; Είναι αδύνατον να σκεφτούμε καλύτερους;

Υποστηρίζω πως όχι.

Καταρχάς, ένα πραγματικά απεχθές χαρακτηριστικό του συστήματος που ισχύει είναι η γεωγραφική αποκλειστικότητα των σχολικών μονάδων. Επειδή κάθε σχολείο είναι αρμόδιο για μια συγκεκριμένη περιοχή, θεωρήθηκε σώφρον από την γραφειοκρατία και το ανάποδο: κάθε οικογένεια υποχρεούται να εγγράφη τα παιδιά της στο σχολείο της περιοχής. Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζονται πραγματικά αξιοθαύμαστα αποτελέσματα: περιορίζεται η ελευθερία επιλογής των γονέων, άρα μειώνεται ο έστω υποτυπώδης ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων, και ακόμα, το πιο σημαντικό ίσως, διασφαλίζεται ο κοινωνικός διαχωρισμός: ότι κανένας κακομούτσουνος μαθητής δεν θα σπουδάση στα σχολεία των καλών περιοχών. Από εδώ τα Ζαρουχλέικα, από εκεί το Πυροσβεστείο, για να το πω πατρινιστί. Ακόμα θυμάμαι συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο που δήλωνε την διεύθυνση της γιαγιάς του και όχι της πραγματικής του κατοικίας, για να έρχεται στο δικό μας σχολείο, που το θεωρούσαν καλύτερο.

Το σύστημα του εκπαιδευτικού δελτίου, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, θα είχε ακόμα ένα πλεονέκτημα έναντι του ισχύοντος πριν καν εφαρμοστή: θα εφαρμόζεται με εισοδηματικά κριτήρια και, άρα, εξαιρεί τους έχοντες. Ενώ σήμερα δηλαδή ο Καραμανλής Β΄ ο Μικρός επαινείται επειδή έστειλε τα παιδιά του σε δημόσιο νηπιαγωγείο, επαινείται δηλαδή επειδή εισέπραξε εις είδος μερικές χιλιάδες κρατικά ευρώ, κερασμένα από όλους μας, το ορθόν θα ήταν το δελτίο να χοηγήται στους πολύ περισσότερους γονείς, αλλά όχι και σε όλους (ας πούμε, μόνο στα δεκατημόρια Β έως Ι, για τα οποία συζητούσαμε εδώ). Έτσι, θα εξοικονομούνταν ακόμη περισσότερα κονδύλια. Αλλά αυτό χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι 3,5 χιλιάρικα ή όσα είναι της κρατικής επιδότησης δεν πάνε απευθείας σε σχολεία και καθηγητές, αλλά στους γονείς με την μορφή ενός ισόποσου δελτίου. Το δελτίο αυτό είναι εξαργυρώσιμο (αλλά και εξαργυρωτέο! η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική!) σε οποιαδήποτε σχολική μονάδα, δημόσια ή ιδιωτική, οπουδήποτε στην χώρα. Ο μόνος περιορισμός είναι ότι η σχολική μονάδα περιλαμβάνεται στον σχετικό κατάλογο του Υπουργείου, έχει ελεγχθή λοιπόν ως προς ασφάλεια, υγιεινή, πρόγραμμα σπουδών, βιβλία κ.λπ. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν μια εφαρμογή στο ΤΑΞΙΣ, όπου κάθε 01η Ιουνίου π.χ. πιστώνεται το αναλογούν ποσό για κάθε τέκνο, το οποίο πρέπει να πιστωθή με την σειρά του από τον γονέα ηλεκτρονικά στον κατάλογο σχολείων που περιέχει η ίδια εφαρμογή. Ο κατάλογος αντιστοιχείται με ένα χάρτη, όπου σημειώνονται τα σχολεία που γειτνιάζουν με την κατοικία της οικογένειας, παρέχονται σύνδεσμοι στους οικείους ιστότοπους, φωτογραφίες, βιογραφικά, στατιστικά, κλικ, κλικ, κλικ. Τέλος.

Τι συνέπειες θα είχε ένα τέτοιο σύστημα; Θα βελτιώνονταν τα σχολεία μας ή όχι; Θα ξεκολλούσαμε από την 42η θέση στα μαθηματικά στην κατάταξη ΠΙΣΑ;

Και, το κυριώτερο, τι λέει για όλα αυτά η ΟΛΜΕ, οι ΕΛΜΕ, η ΔΟΕ και τα λοιπά απεργοδιδασκαλικά ακρωνύμια;

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Προσοχή, δεν κάνω πλάκα: αυτό είναι το πραγματικό σήμα της ΟΛΜΕ.

Η συγκλονιστική συνέχεια στο επόμενο.

Μεταπτυχιακο στα οικονομικα: ποιος να το κανει, πως να διαλεγει

Ή γιατι δεν μπορω να ακουω την φραση ανεργος μαθηματικος

Εδω και καιρο προσπαθω να γραψω εναν οδηγο για προπτυχιακες σπουδες στην Αγγλια.

Αφου δεν τα καταφερνω, θα κανω κατι πιο ευκολο, θα γραψω πεντε λογια για τις μεταπτυχιακες σπουδες στα οικονομικα.
Ντισκλεημερ: Μια και ειμαι Programme Director στο MSc Economics του πανεπιστημιου μου, εχω δει πολλα αυτες τις μερες που κρινουμε αιτησεις, και τα εχω φρεσκα. Φυσικα ομως οι αποψεις εδω ειναι αυστηρα δικες μου και δεν αντιπροσωπευουν το πανεπιστημιο ή το τμημα μου.

1 Πρεπει να κανω μεταπτυχιακο στα οικονομικα?
1.1 Το πρωτο σκελος της απαντησης πρεπει να διευκρινισει :

1.11 Τι σημαινει οικονομικα. Η οικονομικη επιστημη εχει αναπτυξει πολυ δυνατα εργαλεια που μπορουν να χρησιμοποιηθουν σε πολλους κλαδους, οποτε με την ευρεια εννοια οικονομικα μπορει θεωρουμε ζητηματα απο τις δημοπρασιες και την τιμολογιακη πολιτικη μιας επιχειρησης, μεχρι τις διεθνεις σχεσεις και την νομισματικη πολιτικη της ΕΚΤ.
Χαρακτηριστικα μπορει να δει κανεις για ποσο διαφορετικα ζητηματα εχουμε γραψει εμεις, με την ετικετα οικονομικα.

1.12 Τι δεν ειναι οικονομικα
Στην Ελλαδα υπαρχει η ταση να ονομαζουμε οικονομικα οτιδηποτε εχει να κανει με αριθμους και χρημα. Αυτη η ταυτιση δεν ισχυει ουτε προς την μια κατευθυνση ουτε προς την αλλη. Ουτε δηλαδη τα οικονομικα εχουν να κανουν μονο με χρημα (οπως εδειξα πιο πανω), ουτε καθε πραγμα που εχει να κανει με χρημα ειναι οικονομικα. Πολλα πραγματα που εχουν να κανουν με χρημα λεγονται λογιστικη ή χρηματοοικονομικα, και ειναι εντελως διαφορετικο αντικειμενο. Για να χρησιμοποιησουμε μια γλωσσα που εχει μεγαλυτερη τριβη με το αντικειμενο, υπαρχει economics, finance και accounting.
Εγω για παραδειγμα ασχολουμαι με τα οικονομικα (economics) καμμια 15ρια χρονια πια, αλλα δεν εχω την παραμικρη ιδεα πως γινονται οι λογαριασμοι μιας επιχειρησης (λογιστικη = accounting) και ξερω μαλλον λιγα πραγματα απο χρηματιστηρια και άλλες χρηματαγορες (χρηματοοικονομικα = finance).
Continue reading ‘Μεταπτυχιακο στα οικονομικα: ποιος να το κανει, πως να διαλεγει’

Ιδιωτικα πανεπιστημια και διδακτρα

Στην Ελλαδα οι καλυτεροι φοιτητες χαραμιζονται σε πανεπιστημια σταυλους τα οποια υποχρεωνονται και να μοιραζονται με αργοσχολους χουλιγκανους. Την ιδια στιγμη στις ΗΠΑ οι καλυτεροι φοιτητες σπουδαζουν στα κορυφαια πανεπιστημια του κοσμου εντελως δωρεαν.

Ειναι συνηθισμενη ταση στην Ελλαδα να συσχετιζονται τα ιδιωτικα πανεπιστημια με τα διδακτρα για τις σπουδες. Στην Αγγλια τα ΑΕΙ ζητανε διδακτρα ας πουμε, αρα ειναι ιδιωτικα, λεει ενας μυθος. Εντελως αστηρικτος μυθος βεβαια, γιατι σχεδον κανενα γνωστο πανεπιστημιο στην Αγγλια δεν ειναι ιδιωτικο. Αλλα η λογικη αυτη πασχει γενικοτερα για δυο λογους:

α) το οτι ενα πανεπιστημιο ζηταει διδακτρα δεν σημαινει οτι ανηκει σε ιδιωτες ή εχει σκοπο το κερδος

β) τα διδακτρα που ζητανε δεν φτανουν για να καλυψουνε ουτε μικρο μερος του κοστους φοιτησης

Στην πραγματικοτητα καποια λογικα διδακτρα ειναι υποχρεωμενος να πληρωσει καθε φοιτητης δημοσιου ΑΕΙ στην Ευρωπη σημερα. Καθενας? Οχι εντελως, υπαρχει ενα μικρο γαλατικο χωριο στην ακρη της ΕΕ που ακομα αντιστεκεται, το ονομα του ειναι βεβαια Ελλαδα και στην Ελλαδα αν εισαι τυχερος και περασεις πανελληνιες ειναι ολα δωρενα, ακομα και αν εισαι γιος εφοπλιστη. Απο την αλλη ακομα και στην Γερμανια, χωρα συμβολο του κοινωνικου κρατους, τα διδακτρα ειναι περιπου 700 ευρω ανα εξαμηνο και καμμια παροχη (σιτιση, στεγαση) δεν προσφερεται δωρεαν!

Ο σκοπος των διδακτρων στην Γερμανια ειναι να αποτρεπει καμποσα φαινομενα απο τα οποια υποφερουμε στην Ελλαδα, οπως αιωνιους φοιτητες, εγγραφη στο πανεπιστημιο μονο για ασχετους λογους (οπως φοιτητικες εκπτωσεις) κτλ Επιπλεον τα διδακτρα προσφερουν και καποιους εξτρα χρηματικους πορους στα πανεπιστημια, που τους εχουν τοσο αναγκη. Αν ειναι να ανεβει λιγο το επιπεδο των πανεπιστημιων, καποια διδακτρα δεν νομιζω οτι θα επρεπε να ενοχλουν τους φοιτητες, που εν τελει λαμβανουν πολυ καλη αξια για τα λεφτα τους.

Υπαρχουν ομως καποια πανεπιστημια στον κοσμο που προσφερουν εξαιρετικες εκπαιδευτικες υπηρεσιες και δεν εχουν καμμια αναγκη απο διδακτρα. Μιλω φυσικα για τα κορυφαια πανεπιστημια του κοσμου, που χωρις κρατικα μονοπωλια και δεκανικια εχουν καταφερει να εχουν τεραστιες περιουσιες. Το Χαρβαρντ και το Γεηλ στις ΗΠΑ μολις κατηργησαν πληρως τα διδακτρα για τους πιο αδυναμους οικονομικα φοιτητες. Continue reading ‘Ιδιωτικα πανεπιστημια και διδακτρα’

Μεταπτυχιακο: αναγκη ή πολυτελεια?

Φασαρια γινεται στην μπλογκοσφαιρα (πχ εδω και εδω) για το σχεδιο του υπουργειου Παιδειας να περικοψει την χρηματοδοτηση στα μεταπτυχιακα προγραμματα των ΑΕΙ. Ας ξεκινησουμε απο το γεγονος:

Συμφωνα με τα ΝΕΑ το σχεδιο, που ακομα δεν εχει τελειοποιηθει, δεν μιλαει για καταργηση αλλα για πληρη χρηματοδοτηση μονο ενος προγραμματος ανα πανεπιστημιακο τμημα. Τα υπολοιπα θα πρεπει να βρουν δικη τους χρηματοδοτηση, απο κοινοτικους πορους, χορηγιες ή/και διδακτρα.

Ξεκινω λεγοντας οτι το μέτρο δεν προβλεπει καταργηση, αλλα πληρη επιδοτηση μονο για ενα προγραμμα ανα τμημα. Τα περισσοτερα σοβαρα ευρωπαϊκα πανεπιστημια μεσου μεγεθους που ξερω εχουν ουτως ή αλλως μονο ενα μεταπτυχιακο ανα τμημα! (πχ μεταπτυχιακο στα οικονομικα απο το οικονομικο τμημα, διεθνεις σχεσεις απο το τμημα πολιτικης επιστημης κτλ.) Γιατι θα επρεπε να επιδοτουνται περισσοτερα? Γενικοτερα, γιατι πρεπει να επιδοτουνται πληρως απο το κρατος τα μεταπτυχιακα?

Ακουσα πολλη κριτικη βασισμενη σε καποια θολη εννοια υποχρεωσης του κρατους να προσφερει καθολικη και δωρεαν παιδεια. Continue reading ‘Μεταπτυχιακο: αναγκη ή πολυτελεια?’