Tag Archive for 'εθνικη ταυτοτητα'

Κατά του άρ. 16 παρ. 2 Συντ.

Το άρ. 16 παρ. 2 Σ προβλέπει τα εξής:

Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Με απασχολεί εδώ η διττή στοχοθεσία του άρ. 16 παρ. 2 Σ, ήτοι η ανάπτυξη τόσο της εθνικής, όσο και της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων, για την ακρίβεια των Ελληνοπαίδων.

Όπως έχω δείξει και αλλού, ανάπτυξη σημαίνει την εκδίπλωση, την αύξηση, την προώθηση, την μεγέθυνση: η “ανάπτυξη”, που κελεύει το άρ. 16 παρ. 2 Συντ., μπορεί να αναφέρεται μόνο σε ένα θετικό μέγεθος και όχι σε μια άρνηση, σε μια απουσία, σε μια έλλειψη. Σχηματικά, αποστολή της κρατικής εκπαίδευσης είναι να παραλάβη το τίποτε και να το μετατρέψη σε κάτι. Να μεταπλάση ένα (αεθνή;) και (άθρησκο;) μαθητή σε Έλληνα και σε θρησκεύοντα, συνήθως Χριστιανό Ορθόδοξο.

Λοιπόν, εγώ έχω πρόβλημα με την διάταξη αυτή.

Τόσες θύμησες.

Continue reading ‘Κατά του άρ. 16 παρ. 2 Συντ.’

Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Από ποια τάξη πρέπει να διδάσκωνται τα σχολιαρόπαιδα τα αρχαία ελληνικά; Ή μήπως δεν πρέπει να τα διδάσκωνται ολωσδιόλου; Μήπως είναι πολύ δύσκολα και μπερδεύουν τα τρισχαριτωμένα κεφαλάκια των παιδιών μας; Ή μήπως, αντίθετα, είναι απαραίτητα για να μάθουν οι μαθητές τον Ορθό Λόγο, το Μέτρο και την Αρετή;

Ιδανικό ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος για να γίνουμε μπίλιες, παραδοσιοκράτες εναντίον κοσμοπολιτών, πατριώτες εναντίον μεταεθνικών, αρχαιόπληκτοι εναντίον εθνομηδενιστών, φιλόλογοι εναντίων πάντων.

Θα ήθελα να περιοριστώ πιο πολύ στους κοινούς τόπους όλων όσων συμμετέχουμε σε αυτήν την συζήτηση:

1. Τα Αρχαία είναι καύλα.

Τα Αρχαία είναι τέλεια. Δεν υπάρχει πραγματικά καλός μαθητής που να μην αγαπά τα Αρχαία. Δεν χωρεί επ’ αυτού συζήτηση. Όσοι αντιτίθενται στην διδασκαλία τους πρώτα θα μου φέρουν τον έλεγχό τους.

Continue reading ‘Περί διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην υποχρεωτική εκπαίδευση’

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο

Μεθιστολόγηση αυτού εδώ του άρθρου, που είχε δημοσιευθή και εδώ 7 και 9 χρόνια πριν αντιστοίχως, με κάποιες αλλαγές. Τίποτε δεν έχει αλλάξει.

Στην πατρίδα μας, την ομορφότερη του κόσμου όλου, ομιλούνται παραδοσιακά, πλην της σαρωτικώς επικρατούσας ελληνικής, και κάποιες άλλες γλώσσες. Αυτές είναι λίγο πολύ οι εξής:

Η αρβανιτική, νοτιοαλβανική τοσκική διάλεκτος.

Η αρωμουνική, κλάδος της χυδαίας βαλκανικής υστερολατινικής, ξαδερφάκι της ρουμανικής.

Η τουρκική, αλταϊκή μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα.

Η αθιγγανική ρωμανική, ινδική γλώσσα.

Η ισπανοεβραϊκή, η γλώσσα των Εβραίων της βόρειας κυρίως Ελλάδας.

Η πομακική μάλλον διάλεκτος παρά γλώσσα, συγγενής έως συγγενεστάτη της βουλγαρικής.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η Ρίτα Γουίλσον, σύζυγος του Τομ Χανκς. Κόρη του Πομάκου Χαλίλ Ιμπραΐμοφ.

Η μακεδονική μάλλον γλώσσα παρά διάλεκτος, ομοίως ως ανωτέρω.

Continue reading ‘Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, και όχι μόνο’

Μικρό περί χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους

Σκεφτόμουνα…

Πολλοί θαυμάζουν τον Κεμάλ Ατατούρκ, μεταξύ άλλων και για τις θρησκευτικές του μεταρρυθμίσεις. Καλύτερα, για την αυστηρή εκκοσμίκευση του νέου τουρκικού κράτους που ίδρυσε από το Ισλάμ. Και κατ’ επέκτασιν, θρηνωδούν που κάτι παρόμοιο δεν συνέβη στην Ελλάδα την ίδια περίπου περίοδο ή και αργότερα.

Κέρνα μας μια ρακή, ρε Κεμάλ.

Κέρνα μας μια ρακή, ρε Κεμάλ.

Continue reading ‘Μικρό περί χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους’

Και συ, τίνος είσαι, μωρ’ βάιζα;

Οι μη απταίστως ομιλούντες την μωραϊτικήν έχουν ασφαλώς προβλήματα κατανόησης του τίτλου του σημερινού άρθρου μου. Καίτοι τους περιφρονώ βαθύτατα φυσικά, θα καταδεχτώ να εξηγήσω ότι η ερώτηση, απευθυνόμενη στην γιαγιά μου, όταν πήγαινε κοριτσόπουλο να πιάση νερό στην βρύση του χωριού, αποσκοπούσε απλώς να διευκρινίση ποιος ήταν ο μπαμπάς της. “Βάιζα” δε είναι η παρθένος κόρη στα αλβανικά. Τώρα ξέρετε.

Τώρα, η γιαγιά μου υποθέτω ότι είχε ένα έργο απλό: αρκούσε να πη “Πολυχρονοπούλα είμαι, του πρόσφυγα” και θα είχε παράσχει επαρκείς πληροφορίες για να ικανοποιήση τον ερωτώντα.

Τα πράγματα όμως αρχίζουν και γίνονται πιο δύσκολα, αν μεταστούμε στο συλλογικό επίπεδο. Έχουμε που έχουμε τόσα προβλήματα να απαντήσουμε στο φαινομενικά απλό ερώτημα “ποιοι είμαστε εμείς οι Έλληνες;”, φαντάσου να χρειάζεται να δώσουμε, πέραν της συγχρονικής, και διαχρονική απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Τίνος είμαστε λοιπόν; Ποιοι είναι οι πρόγονοί μας; Ποιοι ανήκουν ιστορικά στο ελληνικό έθνος;

Αυτός τι ήταν;

Αυτός τι ήταν;

Continue reading ‘Και συ, τίνος είσαι, μωρ’ βάιζα;’

Λίγα λόγια για την ΟλΣτΕ 460/2013

Με την υπ’ αριθμ. 460/2013 ΟλΣτΕ κρίθηκαν τελικά αντισυνταγματικές οι βασικές διατάξεις του νόμου Ραγκούση για την ιθαγένεια. Το θέμα είχα σχολιάσει από την μεριά μου εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Παραπέμποντας σε εκείνα, σχολιάζω κάποια σημεία της απόφασης (το πλήρες κείμενο της απόφασης με τη μειοψηφία εδώ):

Ο λαός αποτελεί ένα από τα τρία συστατικά στοιχεία του Κράτους και το κυρίαρχο όργανο αυτού, ο καθορισμός δε των προσώπων που εντάσσονται σ’ αυτόν ανήκει ως κυριαρχική αρμοδιότητα στον εθνικό νομοθέτη.

Σωστό. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η εξουσία ορισμού ποιος ανήκει στον λαό και ποιος όχι είναι η εξουσία καθορισμού της σύνθεσης του ανώτατου κρατικού οργάνου. Αναλογιστήτε την περίπτωση π.χ. ενός κόμματος που αποφασίζει να απονεμηθή ιθαγένεια συλλήβδην σε 1 εκατομμύριο αλλοδαπούς. Και ποιο κόμμα θα ψηφίσουν οι νεήλυδες ημεδαποί.

Τούτο σημαίνει: α) ότι ο εθνικός νομοθέτης δεν περιορίζεται, κατ’ αρχήν, από το διεθνές δίκαιο να ορίσει τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας- πλην της περιπτώσεως της δημιουργίας ανιθαγενών με αυθαίρετη πράξη ή της περιπτώσεως προσβολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων-

Πολύ σωστό.

Continue reading ‘Λίγα λόγια για την ΟλΣτΕ 460/2013’

Η χωρα που δεν ηξερε να κανει φιλους

Με την διεθνη δημοφιλια του ελληνικου κρατους (ισως και του ιδιου του εθνους) να ειναι σε χαμηλα δεκαετιων, εντεινεται σε αρκετους Ελληνες η εντυπωση οτι ειμαστε αναδελφος λαος, καταδικασμενοι για παντα στο περιθωριο των παγκοσμιων πολιτικων εξελιξεων, και ακομα πιο σημαντικο, καταδικασμενοι να παιρνουμε 12 ποντους στην Ευρωβιζιον απο την Κυπρο και μονον.

Στην παρουσα κριση του ελληνικου κρατους, θελουμε δεν θελουμε, τα ερεισματα μας στο εξωτερικο επαιξαν και θα παιξουν μεγαλο ρολο. Τεραστια εντυπωση μου εχει κανει λοιπον η εντονη ελλειψη προβολης των ελληνικων θεσεων στο εξωτερικο. Στην Ουασιγκτων, στο Λονδινο ή σε οποιαδηποτε αλλη μεγαλη πολη που κυκλοφορω, ελαχιστες εκδηλωσεις της προκοπης εχω δει που να εξηγουν τα πραγματα απο την ελληνικη σκοπια και καμμια δεν εχει διοργανωθει απο το ελληνικο κρατος. Ισως οι ταγοι της πολιτειας μας θεωρουν οτι οι εταιροι μας εχουν τοσον αναγκη που θα μας βοηθανε ουτως ή αλλως. Ισως νομιζουν οτι στην Δυση η γνωμη των λαων δεν παιζει ρολο και το μονο σημαντικο ειναι να συναλλασονται με 5-6 ηγετες σε σκοτεινα δωματια· αυτος ηταν αλλωστε παντα ο αγαπημενος τροπος των ηγετων μας. Σε καθε περιπτωση οι λιγες ελληνικες φωνες που ακουγονται δεν ειναι μερος ενος ολοκληρωμενου σχεδιου προωθησης των θεσεων μας, ισα ισα συχνα πανε εναντια στα σχεδια του ελληνικου κρατους και ενιοτε τα συμφεροντα του εθνους.*

Κιομως δεν θα τα ριξω ολα στους Ελληνες πολιτικους, οπως ειναι του συρμου. Δυνατα ρευματα στην ελληνικη κοινωνια -αν οχι τα κυριαρχα- εμπνεονταν και εμπνεονται απο τις πιο μισαλλοδοξες, ξενοφοβικες και -μεταξυ μας- κακιασμενες αρχες, εις βαρος του πραγματισμου και της ενισχυσης της πατριδας. Continue reading ‘Η χωρα που δεν ηξερε να κανει φιλους’

Υπέρ των Αλβανών

Των μεταναστών στην Ελλάδα εννοώ, για τους άλλους δεν κόβω το χέρι μου.

[Βέβαια η απόδοση συλλήβδην σε μια εθνική ομάδα θετικών ιδιοτήτων είναι εξίσου στερεοτυπική, ισοπεδωτική και εν τέλει ρατσιστική με την αντίθετη: “οι Αλβανοί βιάζουν τις κόρες μας”. Κανείς δεν ενοχλείται όμως επαινούμενος!]

Δεν χρειάζεται δα να υιοθετήσουμε ακρότητες περί Πελασγών ή σαν κι αυτές εδώ. Οι Αλβανοί είναι ούτως ή άλλως ξαδέρφια μας. Μιλάνε μια ανάδελφον ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, σαν ένα άλλο λαό που ξέρω εδώ γύρω. Είμαστε γείτονες χίλια χρόνια τώρα (ή και πεντέξι χιλιάδες, εξαρτάται ποιον ρωτάς) και ποτέ δεν έχουμε πολεμήσει ο ένας τον άλλο σταλήθεια.

Continue reading ‘Υπέρ των Αλβανών’

Έξι μουσικές σπουδές της ελληνικότητας

Μερικά μουσικά σχόλια στην εθνική μας ταυτότητα από το πρόσφατο αλησμόνητο παρελθόν:


Ας κρατήσουν οι χοροί, μουσική-στίχοι-ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος, δίσκος: Τραπεζάκια έξω, 1983

Ένα τραγούδι που πια έχει περάσει στην καθομιλουμένη, στην λαϊκή παράδοση, στην καθημερινή ζωή, μεγαλώσαμε ακούγοντάς το, υπήρχε πάντα, κανείς δεν το έγραψε, κανείς δεν ξέρει ποιος το έγραψε, το έχει πει και ο Σαββόπουλος πάντως. Η απρόσωπη αγάπη που μας κατατρέχει, των Ελλήνων οι κοινότητες που γράφουν ιστορία σαν παρέες, εμείς που ανταμώνουμε και ξεφαντώνουμε με τους κυκλωτικούς χορούς μας, εμείς που έχουμε όνομα, σώμα και θρησκεία, όλα μαζί, κιόμως τόσο απλά, τόσο όμορφα και εορταστικά.

Αθώος πατριωτισμός.

Continue reading ‘Έξι μουσικές σπουδές της ελληνικότητας’

Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 ΙΙΙ

Επιτέλους τέλος με τον πρόχειρο νομικοδημοσιογραφικό σχολιασμό της ΣτΕ 350/2011, μετά από αυτό, αυτό και αυτό.

Στην παρ. 10 της απόφασης δεν συμφωνώ απολύτως με την εξής διατύπωση:

Επειδή, εναρμονιζόμενος ο έλληνας νομοθέτης προς τις κατά τα ανωτέρω ισχύσασες συνταγματικές διατάξεις, εμερίμνησε να διαφυλάξει την εθνική ομοιογένεια του κράτους […]

Δεν θεωρώ την διαφύλαξη της εθνικής ομοιογένειας του κράτους θεμιτό στόχο της κρατικής πολιτικής. Καλώς να μεριμνά για την ομογένεια, θεμιτώς να χορηγή ιθαγένεια όπου επιθυμή, αλλά η αδιαφοροποίητη διατύπωση του παραθέματος (που μπορεί να είναι και τυχαία, χωρίς τις συνεπαγωγές που εξάγω στην συνέχεια) οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς: ο διαφορετικός εθνικός προσδιορισμός των Σλάβων Μακεδόνων και των Τούρκων της Θράκης δεν αποτελεί κηλίδα εις βάρος της εθνικής ομοιογένειας. Ούτε ο επιμέρους εθνοτικός προσδιορισμός του Πόντιου ή του Αρωμούνου ας πούμε συνιστά κάποιου είδους κίνδυνο για την γενική εθνική ομοιογένεια. Ίσως είναι και πλούτος, δεν ξέρω, πάντως δεν είναι κάτι που κάθε φορά απαιτείται να αντισταθμίζεται με τον ευκταίο της εθνικής ομοιογένειας σε ένα αβέβαιου αποτελέσματος σταθμιστικό ενέργημα.

Continue reading ‘Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 ΙΙΙ’

Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 Ι

Συνεχίζω σήμερα, μετά από αυτό και αυτό, τον πρόχειρο νομικοδημοσιογραφικό σχολιασμό της ΣτΕ 350/2011 αναφερόμενος στο πρώτο κομμάτι της απόφασης, εκείνο που έκρινε αντισυνταγματική την τροποποίηση Ραγκούση στον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγενείας.

Δεν είχα καταρχήν σκοπό να γράψω για την ουσία της απόφασης, αφού εκκρεμεί και η Ολομέλεια, αλλά τελικά δεν κατάφερα να το αποφύγω. Ας είναι. Θυμήθηκα και αυτό που είχα γράψει τεσσεράμισυ χρόνια πριν, επίκαιρο όσο ποτέ.

Continue reading ‘Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 Ι’

Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 ΙΙ

Μέρος δεύτερον του πρόχειρου νομικοδημοσιογραφικού σχολιασμού της απόφασης 350/2011 του Δ΄ Τμήματος του ΣτΕ λοιπόν και σήμερα ασχολούμαι με το κομμάτι της απόφασης που έκρινε ότι η συμμετοχή αλλοδαπών στις τοπικές εκλογές είναι αντισυνταγματική. Κανονικά προηγείται το πρώτο μέρος, εκείνο που αναφέρεται στην αντισυνταγματικότητα των νέων ρυθμίσεων περί ιθαγενείας, αλλά τα βάζω με ανάστροφη σειρά, επειδή σήμερα μου ήρθε όρεξη να γράψω το δεύτερο και όχι το πρώτο.

Continue reading ‘Λίγα λόγια για την ΣτΕ 350/2011 ΙΙ’

Μικρό απογραφικό

Μεταξύ 30 Μαρτίου και 13 Απριλίου 2011 θα διεξαχθή η απογραφή του πληθυσμού της χώρας, δέκα χρόνια μετά την τελευταία απογραφή του 2001. Η απογραφή εκείνη ήταν η πρώτη που είχα ζήσει σαν ενήλικος και σαν υπεύθυνος ενός χωριστού νοικοκυριού, θυμάμαι δε ότι μου είχε αφήσει μια ξινή γεύση: δεν με είχαν ρωτήσει για τίποτε από όσα με ενδιέφεραν.

Ποια ήταν αυτά; Και γιατί θα έπρεπε να ενδιαφέρουν μια απογραφή πληθυσμού;

Continue reading ‘Μικρό απογραφικό’

H χώρα Ποτέμκιν

Τα χωριά Ποτέμκιν ήταν ψεύδο-μεγαλοπρεπή χωριά που έστησε στο άρπα κόλλα ο Στρατηγός Ποτέμκιν στην Κριμαία προκειμένου να εντυπωσιάσει την Τσαρίνα Αικατερίνη Β’ κατά την επιθεώρηση της στη νεοκατακτηθείσα περιοχή και έτσι να ανεβάσει τις μετοχές του, δείχνοντας της τι πολιτισμένη περιοχή κατάφερε να κατακτήσει.

Μια παρόμοια κατάσταση επικράτησε στην Ελλάδα της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Ήταν η εποχή όπου έβλεπες καθημερινές πρωί 40άρηδες σαν τα κρύα τα νερά να πίνουν φραπέ με τους financial times στο ένα χέρι και τον Πρωταθλητή στο άλλο. Στο κινητό την μια πούλαγαν μετοχές και έκλειναν διαστημικά deal στο Χονγκ-Κονγκ, την άλλη έδιναν παραγγελιά στην μάνα τους τι να φάνε το μεσημέρι. Ήταν η εποχή που οι έλληνες φοιτητές στο εξωτερικό είχαν τριπλάσιο budget από όλους τους άλλους. Το παιδί του σουηδού γιατρού έβγαζε την χρονιά με ένα ζευγάρι αθλητικά, το παιδί του έλληνα δημοσίου υπαλλήλου δεν φόραγε τα ίδια prada πάνω από 6μήνο. Τυπικοί αμόρφωτοι βαλκάνιοι καταφερτζήδες Continue reading ‘H χώρα Ποτέμκιν’

Περί μαθητικών παρελάσεων

Μέρες που ‘ναι ανάβει πάλι η συζήτηση για την σκοπιμότητα των μαθητικών παρελάσεων. Έχω γράψει περιληπτικά την άποψή μου, αλλά τώρα θέλω να την αναπτύξω λίγο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τις ιδεολογικές καταβολές του θεσμού. Αλλά αυτό δεν είναι το παν. Πρέπει δηλαδή να ερευνήσουμε αν ο θεσμός έμεινε τάχα αναλλοίωτος στο πέρασμα του χρόνου ή αν άλλαξε, προσαρμόστηκε, επικαιροποιήθηκε.

Εγώ θεωρώ ότι έγινε το δεύτερο.
Continue reading ‘Περί μαθητικών παρελάσεων’

Επιτρέπεται δημοψήφισμα για την ιθαγένεια;

Τις τελευταίες μέρες λυσσομανούσε η δημόσια διαβούλευση για το σχέδιο νόμου σχετικά με την τροποποίηση του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγενείας. Μια μεγάλη μερίδα ανησυχούντων συμπολιτών μας έθεσε με έμφαση στο προσκήνιο το αίτημα για δημοψήφισμα. Μια εξίσου μεγάλη απέρριψε το αίτημα όχι μόνο με επιχειρήματα πολιτικά, αλλά και νομικά: το δημοψήφισμα θα ήταν συνταγματικώς ανεπίτρεπτο, επειδή “δεν χωρεί δημοψήφισμα σε θέματα δικαιωμάτων”.


Αν απαγορεύεται το δημοψήφισμα, γιατί να επιτρέπεται η διαβούλευση;

Είναι όμως έτσι;

Καταρχάς, όποιος τυχόν υποστηρίξη την ανωτέρω ευρεία διατύπωση ως έχει, σφάλλεται. Για παράδειγμα, προ ετών άλλαξαν οι ώρες έναρξης και λήξης της εκλογικής διαδικασίας από μεταξύ ανατολής και δύσης του ηλίου σε μεταξύ 0700 και 1900. Υποστηρίζει κανείς σταλήθεια ότι δεν θα μπορούσε να αποτελέση αυτό αντικείμενο δημοψηφίσματος;

Αυτό βέβαια, έρχεται ο αντίλογος, δεν αφορά το δικαίωμα καθαυτό, αφορά το πώς και το πότε και το πού κ.λπ., αφορά δηλαδή εξωτερικούς όρους απόλαυσης του δικαιώματος. Θεωρώ όμως ότι και ζητήματα αναγόμενα στην ουσία του δικαιώματος μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα. Για παράδειγμα, όταν μία ημέρα των ημερών δεήση ο Θεός της Ελλάδας να καταργήση το ν.δ. 794/1971 περί δημοσίων συναθροίσεων και αποκτήσουμε ένα σύγχρονο θεσμικό κείμενο για το ποια συνάθροιση είναι ήσυχη και άοπλη, ποιος την περιφρουρεί, ποιος την διαλύει, πότε και πώς, θα απαγορευόταν ένα σχετικό δημοψήφισμα; Όχι βέβαια, μάλλον θα επιβαλλόταν.

(Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι επιτρέπονται κάθε είδους δημοψηφίσματα). Continue reading ‘Επιτρέπεται δημοψήφισμα για την ιθαγένεια;’

Τον σταυρό από τον κοντό

Της πατρίδας μου η σημαία
έχει χρώμα γαλανό
και στην μέση χαραγμένο
έναν κάτασπρο σταυρό.

[που δεν είναι όμως θρησκευτικό σύμβολο, αλλά εθνικό, ούτε η Επανάσταση έγινε υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, αλλά υπέρ Θρησκευτικής Ελευθερίας και Μεταεθνικού Κράτους].

Αυτό είναι ένα εθνικό σύμβολο.

Αυτό είναι ένα εθνικό σύμβολο.

-Τον σταυρό από τον κοντό!, φοβέριζαν δέκα χρόνια πριν οι μεν στον Πόλεμο των Ταυτοτήτων. -Αύριο μεθαύριο θα μας βγάλουν και τον σταυρό από τον κοντό της σημαίας!

Έκαναν λάθος. Οι δε είχαν άλλα σχέδια: Η απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας του ΕΔΔΑ ολοκληρώνει το σκοτεινό σχέδιο των φωταδιστών. Μια ψυχρή Φινλανδή ως νέος Λέων Ίσαυρος έρχεται να αποκαθηλώση τις εικόνες μας. Δεν με θα με απασχολήση (τώρα) η απόφαση καθαυτήν, με ενδιαφέρουν όμως οι προεκτάσεις της.

Ως προς την σημαία ας πούμε.

Αν κοσμικό κράτος σημαίνει απομάκρυνση του κράτους από κάθε είδους εύνοια προς την επικρατούσα θρησκεία και αν η θρησκευτική ελευθερία απαιτεί την αυστηρή θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους, πράγματα καθ’ όλα εύλογα και συνεπή, ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη. Και περνάει από την ουδετεροποίηση και της κρατικής σημαίας. Continue reading ‘Τον σταυρό από τον κοντό’

Σιλεσία ξακουστή, Πολωνών το καμάρι!

Πρώτα ο απεταξαμηνισμός: Το ΕΔΔΑ επιτελεί σπουδαίο έργο για την προστασία των ατομικών μας δικαιωμάτων.

Θεέ μου, φύλαγέ με από τους φίλους μου κ.λπ. κ.λπ.

Θεέ μου, φύλαγέ με από τους φίλους μου κ.λπ. κ.λπ.

Για παράδειγμα, στην απόφαση Σιδηρόπουλος και λοιποί κατά Ελλάδος του 1998 το ΕΔΔΑ έκρινε ότι παραβιάστηκε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι από την άρνηση του Πρωτοδικείου Φλωρίνης να εγγράψη στο βιβλίο σωματείων την Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού. Τα ελληνικά δικαστήρια, το ένα μετά το άλλο, είχαν θεωρήσει ότι μόνο μια διεθνής συνθήκη ορίζει ποιες μειονότητες υπάρχουν και μπορούν να υπάρξουν στην Ελλάδα και ότι το υπό ίδρυση σωματείο απειλούσε μακροπρόθεσμα την εδαφική μας ακεραιότητα. Η απόφαση του ΕΔΔΑ ήταν απολύτως ορθή, απέδωσε στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι την θέση που της αρμόζει και έδειξε εμμέσως την αξία του εθνικού αυτοπροσδιορισμού [Η αναγνώριση του σωματείου δυστυχώς δεν έχει επιτευχθή μέχρι σήμερα].

Μερικά χρόνια μετά, το ΕΔΔΑ κλήθηκε να κρίνη μια παρόμοια υπόθεση, ή μάλλον, μια πανομοιότυπη υπόθεση. Απλώς όπου “Μακεδόνας” βάλτε “Σιλεσιανός” και όπου “Ελλάδα” “Πολωνία”. Το αποτέλεσμα της δικαστικής κρίσης ήταν προδιαγεγραμμένο, έτσι;

Όχι. Continue reading ‘Σιλεσία ξακουστή, Πολωνών το καμάρι!’

Δεκαεφτά από εμάς

Σκεφτόμουν σχετικά με την εθνική μας ταυτότητα στις αρχές του 21ου αιώνα. Τι να ‘ν’ η πατρίδα μας; Δεν ξέρω με βεβαιότητα, πάντως οπωσδήποτε θα είναι και οι άνθρωποι που δένονται με αυτήν. Να μερικοί:

Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: Μαύρος Έλληνας. Αφροέλληνας. Αράπης.

Γκάζι Καπλάνι: Αλβανός που γράφει ελληνικά, ζη στην Ελλάδα, σκέφτεται ελληνικά. Λίγο προδότης, όπως και να το κάνουμε.

Αντώνης Χατζηρούσος: Στην εσχατιά του ελληνισμού και στην εσχατιά του αραβισμού συναντώνται δύο κόσμοι. Αντί να πολεμήσουν, γεννάνε τους Μαρωνίτες.

Βαχίτ Τουρσούν: Αν ο παππούς σου ήταν χριστιανός, Βαχίτ, σήμερα μπορεί να ήσουν Νομάρχης Θεσσαλονίκης. Τώρα, είσαι απλώς ένας ακόμη λαθραίος.

Κεμάλ Εμίνογλου: Για τους Τουρκοθρακιώτες ασφαλώς είναι όργανο των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, για τους Έλληνες εθνικιστές είναι ο εχθρός του εχθρού, ένα ακόμη εργαλείο στην πολιτική διαμάχη. Ίσως να είναι απλώς αυτό που λέει ο ίδιος. Continue reading ‘Δεκαεφτά από εμάς’

Υπέρ της άρσης του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος

Η αυτοκεφαλία παραχωρήθηκε κανονικώς στην Εκκλησία της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με Συνοδικό Τόμο στις 29 Ιουνίου 1850. Είχε προηγηθή φυσικά η πραξικοπηματική ανακήρυξή της από μια ομάδα Ελλαδιτών πατριωτών, πειθήνιων ιθαγενών υπαλληλίσκων και δυτικόστροφων γραφειοκρατών το 1833, η οποία κατέστησε αναπόφευκτη την αυτοκεφαλία πολιτικά, καίτοι νομοκανονικά δεν είχε καμία συνέπεια. Μετά την θεραπεία του σχίσματος, η Ελλάδα σε γενικές γραμμές υπόκειται στην πνευματική δικαιοδοσία της εν Ελλάδι Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Continue reading ‘Υπέρ της άρσης του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος’