Tag Archive for 'δικηγοροι'

Δικηγορία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ζούμε στο 2016, οι περισσότεροι εξ ημών τουλάχιστον. Μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας αφιερώνεται σε αυτό που κάνω αυτήν την στιγμή, το κωλοβάρεμα την αποτύπωση των σκέψεών μας μπροστά σε ένα υπολογιστή. Και την συναφή αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους (εξαρτημένους;) χρήστες.

Θα ήθελα να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης στον επαγγελματικό μας χώρο, και όταν λέω επαγγελματικό εννοώ δικηγορικό. Είναι προφανές ότι αυτά τα πράγματα τα σκεφτόμουνα όσο δικάζαμε τον Ρίχτερ στο Ρέθυμνο (αλλά και εδώ!). Το γεγονός ότι τουίταρα μέσα από την αίθουσα ή ότι σχολίαζα τα διαδραμόντα την προτεραία από τούτην την ιστολογική έπαλξη ήταν πρωτοφανές, με την κυριολεκτική έννοια και ίσως και με την μεταφορική.

Αλλά δεν θα ήθελα να επικεντρωθούμε (πάλι…) στην υπόθεση αυτή. Το θέμα έχει γενικώτερες προεκτάσεις, που αξίζει τον κόπο να απασχολήσουν τους συναδέλφους.

Continue reading ‘Δικηγορία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης’

Ευχάριστο δικαστομαχικό διάλειμμα

Και για να μην με λέτε δικαστομάχο, διαβάστε πώς τα έλεγε ένας παλιός στοχαστής:

J’allai l’autre jour dîner chez un homme de robe, qui m’en avait prié plusieurs fois. Après avoir parlé de bien des choses, je lui dis: Monsieur, il me paraît que votre métier est bien pénible. Pas tant que vous vous imaginez, répondit-il: de la manière dont nous le faisons, ce n’est qu’un amusement. Mais comment! n’avez vous pas toujours la tête remplie d’affaires d’autrui? n’êtes-vous pas toujours occupé de choses qui ne sont point intéressantes? Vous avez raison: ces choses ne sont point intéressantes, car nous nous y intéressons si peu que rien; et cela même fait que le métier n’est pas si fatigant que vous dites. Quand je vis qu’il prenait la chose d’une manière si dégagée, je continuai, et lui dis: Monsieur, je n’ai point vu votre cabinet. Je le crois, car je n’en ai point. Quand je pris cette charge, j’eus besoin d’argent pour payer mes provisions; je vendis ma bibliothèque; et le libraire qui la prit, d’un nombre prodigieux de volumes, ne me laissa que mon livre de raison. Ce n’est pas que je les regrette: nous autres juges ne nous enflons point d’une vaine science. Qu’avons-nous affaire de tous ces volumes de loi? Presque tous les cas sont hypothétiques et sortent de la règle générale. Mais ne serait-ce pas, monsieur, lui dis-je, parce que vous les en faites sortir? Car enfin pourquoi chez tous les peuples du monde y aurait-il des lois si elles n’avaient pas leur application? et comment peut-on les appliquer si on ne les sait pas? Si vous connaissiez le Palais, reprit le magistrat, vous ne parleriez pas comme vous faites: nous avons des livres vivants, qui sont les avocats; ils travaillent pour nous, et se chargent de nous instruire. Et ne se chargent-ils pas aussi quelquefois de vous tromper? lui repartis-je. Vous ne feriez donc pas mal de vous garantir de leurs embûches; ils ont des armes avec lesquelles ils attaquent votre équité; il serait bon que vous en eussiez aussi pour la défendre, et que vous n’allassiez pas vous mettre dans la mêlée, habillés à la légère, parmi des gens cuirassés jusqu’aux dents.

Λοιπόν, από ποιον προέρχεται το ανωτέρω, εμ, επιστημολογικό παράθεμα;

[Εννοείται χωρίς διαδικτυακή αναζήτηση, παρά μόνο με αγνό παρθένο εγκυκλοπαιδισμό! :-)]

Προσθήκη 14Ιαν13 15:12

Ε ναι λοιπόν, φυσικά και είναι ο παππούλης ο Μοντέσκιος ο συγγραφέας του αποσπάσματος. :-) Πρόκειται συγκεκριμένα για την 68η περσική επιστολή.

Η σοφή κεφάλα του Μοντεσκίου.

Η σοφή κεφάλα του Μοντεσκίου.

Στο συγκεκριμένο χωρίο νομίζω ότι ο εν ανσιάν ρεζίμ στοχαστής προδίδεται με αρκετή ασφάλεια από την αποστροφή του περί του μη αναγκαίου της ερμηνείας, τι τις θέλουμε τις πολύτομες βιβλιοθήκες κ.λπ. Ο δικαστής, φαίνεται να λανθάνη η σκέψη, δεν πρέπει να ερμηνεύη, πρώτα και κύρια επειδή η ερμηνεία είναι περιττή (οπωσδήποτε όμως και επιβλαβής). Ο δικαστής είναι ένα απλό αυτόματον, ήτοι la bouche qui prononce les paroles de la loi.

Αφελές, αλλά τόσο γλυκό!

Κατά της δικηγορικής αποχής

Σήμερα, τούτη την δίσεκτη μέρα, λήγει άλλη μία δικηγορική αποχή. Ευκαιρία λοιπόν να γράψω κατά της αποχής, όπως έκαναν και άλλοι καλύτεροί μου. Ούτε περί της δικηγορικής αποχής ούτε φυσικά υπέρ αυτής. Μόνο κατά.

Εξηγούμαι ευθύς αμέσως:

Το θέμα της αποχής των δικηγόρων κρίνεται νομικά σε δύο επίπεδα: α) είναι νόμιμη η περί αποχής απόφαση;, β) αν είναι νόμιμη, μπορούν να επιβληθούν σχετικώς πειθαρχικές ποινές στους παραβάτες;

Υποστηρίζω την αρνητική απάντηση και στα δύο ερωτήματα.

Daumier, Trois avocats en consultation

Continue reading ‘Κατά της δικηγορικής αποχής’

Περί δικαστικών λειτουργών ΙΙ

Σε προηγούμενη ανάρτησή μου για την απεργία των δικαστικών λειτουργών, εθίγησαν διάφορα ζητήματα, προβλήματα μάλλον, που αντιμετωπίζει ο κλάδος. Ο δικαστής giati τα κατέγραψε όπως τα βιώνει, οπότε τα αναδημοσιεύω εδώ για περαιτέρω συζήτηση (άφησα να παρέλθη αρκετός χρόνος, για να αποφορτιστή κάπως το κλίμα). Προσπάθησα επιπλέον να τα τους δώσω μια στοιχειώδη κατάταξη, ενώ έχω προσθέσει και δικά μου σχόλια.

Θα εκτιμούσα σχόλια από όλες τις πλευρές, δικαστές, λοιπούς νομικούς, παρανθρώπους μη νομικούς σε ύφος χαλαρό και παιχνιδιάρικο. Για κάποια άλλα θεματάκια που είχα σχολιάσει στο παρελθόν, δήτε εδώ, εδώ και εδώ.

[Να πω και το παράπονό μου, νομικός είμαι και γράφω συνήθως για νομικά θέματα. Οι δικαστές όμως μοιάζουν να εμφανίζωνται στα μέρη μας μόνο όταν ο λόγος είναι για τα επιδόματά τους. Ας είναι.]

Continue reading ‘Περί δικαστικών λειτουργών ΙΙ’

Μικρά δικηγορικά ΙΙΙ

Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια από τις προηγούμενες δικηγορικές εκλογές και φαίνεται ότι οι τοτινές μου ευχές εισακούονται, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τουλάχιστον.

Τέσσερα είναι τα θέματα που απασχολούν βασικά τον δικηγορικό κόσμο υπό την κοινή ονομασία της απελευθέρωσης του επαγγέλματος:

α. Οι κατώτατες αμοιβές.
β. Οι γεωγραφικοί περιορισμοί.
γ. Η απαγόρευση της διαφήμισης.
δ. Οι υποχρεωτικές παραστάσεις σε κάποιες πράξεις.

Η γνώμη μου επ’ αυτών και επί των προβαλλομένων αντιρρήσεων έχει ως εξής:

Continue reading ‘Μικρά δικηγορικά ΙΙΙ’

Περί αυτεπάγγελτου διορισμού επί κακουργημάτων ΙΙ

Λέγαμε λοιπόν ότι ο αυτεπάγγελτος διορισμός συνηγόρου είναι για αυτόν υποχρεωτικός και δεν χωρούν “αποποιήσεις”, “αποδοχές” ούτε τα διάφορα παπατζολογικά “δεν ξέρω την δικογραφία”, “έχω Πολυμελές Πρωτοδικείο”, “με πονάνε οι ωοθήκες μου” και λοιπά.

Κατ’ αυτής της θέσης προβάλλονται δύο απόψεις, η μια αρκετά σοβαρή, η άλλη λιγώτερο.

Κατά την πρώτη άποψη, ο αυτεπαγγέλτως διοριζόμενος δικηγόρος δεν δικαιούται να αποδεχθή τον διορισμό του, διότι, λένε, η εντολή προς τον τέως συνήγορο εξακολουθεί υπάρχουσα και ουδέποτε ανακλήθηκε. Και μάλιστα, τυχόν αποδοχή του αυτεπαγγέλτου διορισμού θα συνιστούσε, λένε, πειθαρχικό παράπτωμα, ελεγκτέο από τον οικείο δικηγορικό σύλλογο.

Για να δούμε.

Continue reading ‘Περί αυτεπάγγελτου διορισμού επί κακουργημάτων ΙΙ’

Περί αυτεπάγγελτου διορισμού επί κακουργημάτων

Σύμφωνα με το άρ. 340 παρ. 1 ΚΠΔ:

Ο κατηγορούμενος οφείλει να εμφανίζεται αυτοπροσώπως στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση, μπορεί να διορίζει δικηγόρο ως συνήγορο για την υπεράσπισή του. Στα κακουργήματα ο πρόεδρος του δικαστηρίου διορίζει, από πίνακα που καταρτίζει κάθε χρόνο τον Ιανουάριο το διοικητικό συμβούλιο του οικείου δικηγορικού συλλόγου, υποχρεωτικά συνήγορο στον κατηγορούμενο που δεν έχει συνήγορο.

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρ. 3 παρ. 4 Ν. 3226/2004 περί νομικής αρωγής:

Ο διοριζόμενος δικηγόρος, συμβολαιογράφος ή δικαστικός επιμελητής έχει υποχρέωση να δεχθεί και εκτελέσει την εντολή δίχως αξίωση προκαταβολής αμοιβής ή δικαιωμάτων.

Continue reading ‘Περί αυτεπάγγελτου διορισμού επί κακουργημάτων’

Μικρά δικηγορικά ΙΙ

Επί του ακροατηρίου:

Υπάρχει πρόβλημα με τα θρησκευτικά σύμβολα.
Η εικόνα του Χριστού πάνω από τις σοφές κεφαλές των δικαστών υποβάλλει την ιδέα ότι η δικαιοσύνη δεν πηγάζει από το Σύνταγμα και τους σύμφωνους με αυτό νόμους, αλλά από τα ιερά κείμενα της επικρατούσας θρησκείας. Ευτυχώς όμως δεν έχουμε ακόμη ιεροδικεία και καδήδες. Εξαλλου, η ορκωμοσία των μαρτύρων στο Ευαγγέλιο ή στο Κοράνιο ή όπου αλλού είναι άλλη μια κωμωδία και οι θρησκευόμενοι συμπολίτες μας θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που να τάσσωνται κατά του θεσμού αυτού: χορεία μαρτύρων επί μαρτύρων εξευτελίζουν τα ιερά της θρησκείας που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν, καταθέτοντας ψεύδη επί ψευδών. Υπάρχει φυσικά και η αρνητική προσβολή της θρησκευτικής ελευθερίας: ο μάρτυς καλείται να δηλώση σύμφωνα με ποια θρησκεία ορκίζεται, πράγμα στο κάτω κάτω αλυσιτελές και αδιάφορο. Σκορδοκαΐλα που την είχαν οι δικαστές να μάθουν τον θεό του καθενός. Αρκεί η απλή ορκωμοσία, χωρίς την επίκληση θεών, πνευμάτων και ξωτικών.

Υπάρχει πρόβλημα με την εξέταση των μαρτύρων.
Τον μάρτυρα εξετάζει αρχικά ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου και ακολούθως υποβάλλουν τις ερωτήσεις του οι συνήγοροι. Οι συνήγοροι όμως έχουν προετοιμαστή και θα υποβάλουν τις όχι συχνά άσχετες και στρεψόδικες ερωτήσεις τους, όσο εξαντλητική και όσο πλήρης και αν ήταν η εξέταση εκ μέρους του Προέδρου. Κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν τις αμοιβές τους. Από την άλλη μεριά, η εξέταση εκ μέρους του Προέδρου τον εκθέτει συχνά πυκνά σε αντεγκλήσεις με μάρτυρες και συνηγόρους και κάποτε δίνει την εντύπωση προκατάληψης. Θα ήταν καλύτερο νομίζω να υποβάλλουν πρώτα τις ερωτήσεις τους οι συνήγοροι και μετά από αυτούς να συμπληρώνη ό,τι απέμεινε αδιευκρίνιστο ο Πρόεδρος, για να αποφεύγωνται και οι συμπαιγνίες, οι στημένες ερωτήσεις, οι αποσιωπήσεις και άλλα ευγενή εντρυφήματα των δικηγόρων.

Υπάρχει πρόβλημα με την σειρά των αγορεύσεων.
Τώρα προτείνει ο Εισαγγελέας και κατόπιν αγορεύουν οι συνήγοροι (στον Άρειο Πάγο η σειρά είναι ανάποδη). Continue reading ‘Μικρά δικηγορικά ΙΙ’

Μικρά δικηγορικά

elas1.JPG

Ελληνικής Αστυνομίας το ανάγνωσμα σήμερα.

Υπάρχει πρόβλημα με τα διαβιβαστικά που συντάσσονται κατά την αστυνομική προανάκριση. Η Αστυνομία καλώς αναγράφει στα διαβιβαστικά, με τα οποία στέλνει τους κρατούμενους στον Εισαγελέα, μια πρώτη νομική εκτίμηση των πράξεών τους. Το πρόβλημα είναι ότι ο Εισαγγελέας της ποινικής δίωξης έχει στην διάθεσή του ένα ημίωρο για να εκτιμήσῃ την δουλειά που έκανε η Αστυνομία μέσα σε μία ημέρα το λιγώτερο. Η συνέπεια είναι ότι 9 φορές στις 10 ο Εισαγγελέας ακολουθεί τυφλά το διαβιβαστικό και ασκεί την δίωξη για τα εγκλήματα που αναφέρονται σε αυτό. Ο κρατούμενος πηγαίνει στον ανακριτή με φουσκωμένη την δίωξη, επιβαρυντικές περιστάσεις που είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, εγκληματική οργάνωση αντί συμμορίας και δεν συμμαζεύεται. Σκέφτομαι ότι αν υπήρχε ένας Εισαγγελέας στην πηγή του κακού, ένας Εισαγγελέας Προανακρίσεως με έδρα στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, που δουλειά του θα ήταν να ελέγχῃ εκ του σύνεγγυς την πορεία της αστυνομικής προανάκρισης, ένας Εισαγγελέας πάνω από τα κεφάλια της Αστυνομίας, πολλά από τα άτοπα θα διωρθώνονταν. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο πρακτικά (ένας Εισαγγελέας σε κάθε τμήμα; Εισαγγελείς σε νυχτερινές βάρδιες; Ένας Εισαγγελέας για κάθε πόσους προσαγόμενους; κ.λπ.).

Υπάρχει πρόβλημα με την πρόσβαση των συνηγόρων στους κατηγορουμένους. Η Αστυνομία γενικά σέβεται τους δικηγόρους και οι αστυνομικοί μάς φέρονται φιλικά και με κατανόηση. Πάντα υπάρχει φυσικά μια καχυποψία ή μια επαγγελματική, ας πούμε, αντιζηλία («εμείς τους βάζουμε, εσείς τους βγάζετε» κ.λπ.), αλλά γενικά οι σχέσεις είναι καλές. Τα πράγματα χαλάνε όταν καμιά φορά η Αστυνομία, σε μεγάλες και σοβαρές υποθέσεις ιδίως, θέλει να κρατήσῃ πρώτα για τον εαυτό της τον συλληφθέντα ή απλώς προσαχθέντα για μερικές ώρες, να τον ανακρίνῃ με την ησυχία της και μετά να μπλεχτῄ ο ενοχλητικός συνήγορος στα πόδια της. Τότε παίζεται καμιά φορά το παιχνίδι «ψάξε, ψάξε, δεν θα τον βρῃς»: ο συλληφθείς δεν είναι σε μας, είναι στο ΑΤ Ακροπόλεως, είναι καθ’ οδόν από τον Πειραιά, μήπως δεν είναι στο Ηθών και είναι στο Ωργανωμένο Έγκλημα;, είστε βέβαιοι ότι έχει συλληφθή;, περιμένετε να ξαναρωτήσω κ.λπ. Και εμείς παίζουμε με τις τάπες των βαρελιών, περιμένοντας την προανάκριση να ωριμάσῃ…

Υπάρχει πρόβλημα με τις κατ’ οίκον έρευνες. 9 στις 10 φορές η Αστυνομία ισχυρίζεται ότι διενεργήθηκαν χωρίς την παρουσία δικαστικού λειτουργού, επειδή δήθεν συνῄνεσε ο ιδιοκτήτης. Επειδή μπορούμε να εικάσουμε πώς αποσπάται αυτή η συναίνεση, ιδίως από Πακιστανούς, Αλβανούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, ίσως θα ήταν καλύτερο να απαιτήται και παρ’ ημίν σε κάθε περίπτωση ένταλμα ερεύνης ή και προφορική εντολή σε περιπτώσεις επείγοντος από τον Εισαγγελέα Προανακρίσεως.

Υπάρχει πρόβλημα με τις απολογίες. Οι κατηγορούμενοι καταγγέλλουν ξύλο, πολύ ξύλο. Η Ασφάλεια, το Ηθών, η Ομόνοια μάλλον καμαρώνουν για την αισχρή φήμη τους. Αστυνομικοί απαντάνε αφοπλιστικά ηλίθια ότι «αν δεν τους δείρουμε, δεν ομολογούν!». Οι προανακριτικές απολογίες δεν είναι σχεδόν ποτέ ίδιες με τις ανακριτικές, και δεν φταίνε μόνο οι δικηγόροι που βάζουν το χεράκι τους. Πιθανόν κάποιοι από τους κατηγορουμένους να λένε ψέματα, αποκλείεται όμως όλοι. Οι μηνύσεις κατά των βασανιστών αστυνομικών δεν ευδοκιμούν ποτέ λόγῳ ελλείψεως αποδείξεων και συνένοχης αλληλεγγύης. Και εδώ θα άλλαζαν (θέλω να πιστεύω!) τα πράγματα με έναν εισαγγελικό λειτουργό παρόντα. Ή, φθηνότερα και ευκολώτερα: προτείνω την μαγνητοσκόπηση των απολογιών των κατηγορουμένων και της υπογραφής τους και την συνυποβολή τους στον Εισαγγελέα.