Υπέρ της ελευθερίας ανθρώπινης αναπαραγωγικής κλωνοποίησης

Σύμφωνα με το άρ. 26 Ν. 3305/2005:

Όποιος κατά παράβαση των άρ. 1455 ΑΚ και 2 παρ. 3 του παρόντος προβαίνει σε αναπαραγωγική κλωνοποίηση…, τιμωρείται με ποινή κάθειρξης μέχρι δεκαπέντε (15) ετών.

Η διάταξη αυτή τιμωρεί σε βαθμό κακουργήματος της αναπαραγωγική κλωνοποίηση, ανάγοντάς την μάλιστα σε κακούργημα βαρύτερο της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, της σωματεμπορίας και της κλοπής.

Διαφωνώ. Η αναπαραγωγική κλωνοποίηση, μακράν του να αποτελή κατ’ ουσίαν έγκλημα, βλαπτικό κάποιου εννόμου αγαθού, συνιστά, ακόμη και ηθικά, μια πράξη που με κανένα τρόπο δεν είναι επίμεμπτη.

Και ιδού γιατί:

Η κλωνοποίηση διακρίνεται συνήθως σε αναπαραγωγική και σε θεραπευτική. Η πρώτη έχει ως σκοπό την δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, ενώ η δεύτερη την δημιουργία απλώς ενός σώματος (από το οποίο εν συνεχεία θα μπορέσουν να αφαιρεθούν όσα όργανα κριθούν χρήσιμα για μεταμόσχευση) ή απλώς κάποιων οργάνων μόνο.

Η τεχνική της κλωνοποίησης είναι κοινή και στις δυο περιπτώσεις και είναι πολύ απλή στην σύλληψή της: από ένα σωματικό κύτταρο του κλωνοποιούμενου δότη αφαιρείται ο πυρήνας, που περιέχει τον γονότυπό του. Ο πυρήνας αυτός εν συνεχεία εισάγεται σε ένα ωοκύτταρο, ήτοι σε ένα απύρηνο ωάριο. Εδώ το απύρηνο ωάριο λειτουργεί ουσιαστικά μόνο ως όχημα του μελλοντικού εμβρύου, το οποίο προγραμματίζεται αποκλειστικά από τον πυρήνα. Το νέο κύτταρο συντήκεται με την βοήθεια ηλεκτρικού ερεθισμού και εν συνεχεία ο ζυγώτης εμφυτεύεται σε κάποια κυοφόρο μητέρα. Το έμβρυο που θα γεννηθή θα αντλή το γενετικό του υλικό μόνο από τον δότη του πυρήνα του (είτε άνδρα είτε γυναίκα). Ο κλώνος έχει ένα μόνο βιολογικό γονέα.

[Παρένθεση: επειδή το μιτοχονδριακό DNA του κυτταροπλάσματος μεταβιβάζεται μητρογραμμικά μέσω των μιτοχονδρίων του ωαρίου και όχι μέσω του πυρήνα του (υπενθυμίζω ότι τα μεν δεν αφαιρούνται, ο δε αφαιρείται), ο κλώνος δεν ταυτίζεται 100% με τον κλωνοποιούμενο.]

Continue reading ‘Υπέρ της ελευθερίας ανθρώπινης αναπαραγωγικής κλωνοποίησης’

Δασκαλε, τι διδασκες?

Αναγνωστης του βλογ μου εστειλε αυτη την φωτο πριν λιγο καιρο (η κακη ποιοτητα δικαιολογειται προφανως απο τις συνθηκες υπο τις οποιες βγηκε).

Εγω παντα το υποψιαζομουν οτι ο Αθανασιος δεν ειναι τιμιος στον κρεατομαχο αγωνα του, και που και που χτυπαει κανα γυρακι. Αλλα δεν ηθελα να το κανω θεμα, ο καθενας ας προβαλει την εικονα που θελει, οσο δεν υπαρχουν επιπτωσεις σε τριτους. Εν τελει η κρεοφαγια ανηκει στην ανθρωπινη φυση.

Αλλα επειδη αρχιζω να υποψιαζομαι οτι παει να πεισει και αλλους ανθρωπους (ειδικα τον επιρρεπη σε αυτα θαλυς) να πεσουν στην φυτοφαγικη πλανη, και επειδη εν τελει μας εχει πρηξει κιολας, αναγκαζομαι να δημοσιευσω την φωτο.

Λυπαμαι, ο βασιλιας ειναι γυμνος.

ΥΓ Για να προλαβω τυχον δικαιολογιες, σε αυτο το σουβλατζιδικο δεν σερβιρουν ΠΟΤΕ πιτα χωρις κρεας.
ΥΓ2 Αθανασιε, μην πας να ξεφυγεις γιατι θα δημοσιευσω και ακομα χειροτερη φωτο. Come clean.

Έλλειμμα αυτοελέγχου – περίσσευμα καταδυναστευτικών ελέγχων

Δημοσιευτηκε σε λιγο διαφορετικη εκδοση στο Βημα

[ο ΕΝΦΙΆ] ένας φόρος αίσχος που τιμωρεί όσους δούλευαν μια ζωή για να αποκτήσουν ένα κεραμίδι να στεγάσουν τα παιδιά τους
Α. Τσίπρας, ως αντιπολίτευση, Αύγουστος 2014

Εφικτή η είσπραξη 2,65 δισ. ευρώ από τον ΕΝΦΙΑ
Υφυπουργός Οικονομικών κυβέρνησης Τσίπρα, Αύγουστος 2016

Γιατί μπαίνουν ενοχλητικές μπάρες στο μετρό; Γιατί αγαπάει το κράτος να μας επιβάλλει άδικες ισοπεδωτικές υποχρεώσεις; Γιατί έχουμε τεκμήρια και φόρους που αγνοούν το πραγματικό μας εισόδημα, ενάντια στην ευρωπαϊκή παράδοση και κάθε κανόνα δικαιοσύνης;
Όσο και αν βολεύει να μιλάμε για άδικους ηγέτες-δυνάστες, γνωρίζουμε βαθιά ότι το ελληνικό κράτος δικαίως δεν μας εμπιστεύεται. Η κρατική αδικία είναι συνήθως απάντηση στην αντικοινωνική ασυδοσία κάποιων πολιτών.

Για παράδειγμα, η Ελλάδα έχει το με διαφορά υψηλότερο ποσοστό φορολογικών δηλώσεων κάτω από το αφορολόγητο όριο (πηγή ΔΝΤ). Περιέργως οποτεδήποτε έπεσε το όριο, «έπεσαν» ισόποσα και τα εισοδήματα μας! Τι φορολογικό σύστημα περιμένετε με τέτοιους πολίτες;

Μάλιστα, όταν εντείνονται οι προσβλητικοί έλεγχοι εξαιτίας κάποιων ασύδοτων, αυξάνεται η παραβατικότητα των υπόλοιπων. Όπως περιγράφει ο David Packard, η General Electric επέβαλε ασφυκτικούς ελέγχους στην χρήση εργαλείων της, προς αποφυγή κλοπών. Αποτέλεσμα: οι εξοργισμένοι εργαζόμενοι έκλεβαν περισσότερο από ότι στην Hewlett Packard που, ως σύμβολο εμπιστοσύνης, δεν είχε ελέγχους! Το ανέκδοτο επιβεβαιώνεται σε οικονομικά πειράματα των Φαλκ & Κόσφελντ — οι υπερβολικοί έλεγχοι φέρνουν κακή συμπεριφορά.

Στον ιδανικό κόσμο δεν υπάρχουν κανόνες και έλεγχοι, αλλά κανείς δεν κάνει κατάχρηση της ελευθερίας αυτής. Στην ιδανική κόλαση, κανείς δεν επιτρέπεται να αναπνεύσει χωρίς ειδική άδεια εις τριπλούν, και φυσικά όλοι αψηφούν κάθε κανόνα αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος. Δυστυχώς, η Ελλάδα μοιάζει να εμπνέεται από το δεύτερο, “σοβιετικό” μοντέλο: αντί για ελευθερία χωρίς ασυδοσία, ασφυκτικοί κανόνες που παραβιάζονται συνεχώς.

Το αν μια σύγχρονη κοινωνία προσεγγίζει τον παράδεισο ή την κόλαση, μακροπρόθεσμα δεν έχει να κάνει με την καλοσύνη των κυβερνώντων, αλλά με τον αυτοέλεγχο των κυβερνωμένων. Όλες οι κυβερνήσεις στην Δύση είναι λίγο πολύ “καλές”, επιθυμούν ελευθερία για τους πολίτες. Αν όχι για λόγους Διαφωτισμού, είναι θέμα κόστους – δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε οικονομικό, ούτε πολιτικά δημοφιλές να διατηρούμε ένα άγρυπνο αστυνομικό μάτι πάνω από κάθε πολίτη.

Έτσι, κάθε επίσημος κανόνας ή αστυνομικό μάτι που εγκαθίσταται, οφείλεται στην παραβίαση ενός ευέλικτου άγραφου κανόνα από κάποιον πολίτη. Μάλιστα, όσο μαζικότερη η παραβίαση των ευέλικτων κανόνων, τόσο πιο βαριά και άδικη η επιβολή των επίσημων κανόνων που ακολουθεί. Στην δημοκρατία, η καταπίεση ακολουθά την ασυδοσία.

Δια γυμνού οφθαλμού φαίνεται ότι οι Έλληνες (οι Νοτιοευρωπαίοι γενικά) ρέπουμε προς την ασυδοσία. Πέρα από την καθημερινή εμπειρία ενός ταξιδιώτη εντός Ευρώπης (βλ. και το ιταλικό μπλοκμπάστερ Quo Vado), πλήθος δεικτών καταδεικνύουν πολύ έντονη διαφορά στην δημιουργία και τήρηση κανόνων.

Μάλιστα, όταν βλέπουμε Βορειοευρωπαίους να συμπεριφέρονται με τάξη και σεβασμό για τον διπλανό, μιλάμε για πειθαρχία (συχνά «γερμανική»). Ανακριβές — θα έπρεπε να μιλάμε για αυτοπειθαρχία. Γερμανοί που π.χ. δεν φωνασκούν σε δημόσιο χώρο, δεν πειθαρχούν σε κρατική προσταγή ούτε κινδυνεύουν με πρόστιμο. Αυτοπειθαρχούν απλά σε έναν ανεπίσημο κανόνα που θεωρούν εύλογο: μην ενοχλείς ανθρώπους χωρίς λόγο.
Παραδοσιακά θεωρούμε ότι η έλλειψη αυτοπειθαρχίας μας κάνει πιο ελεύθερους. Αυτό θα ίσχυε σε ερημονήσι του Ειρηνικού, ή έστω μια απομακρυσμένη πλαγιά της Ικαρίας. Δυστυχώς σε μια σύγχρονη σχετικά πυκνοκατοικημένη χώρα, το παιχνίδι της ελευθερίας είναι μηδενικού αθροίσματος (κερδίζω-χάνεις), ή ακόμα και αρνητικού (χάνω-χάνεις).

Στην προσπάθεια για περισσότερη ελευθερία, την στερώ από άλλον. Αν προσπαθήσουμε και οι δύο να έχουμε περισσότερη ελευθερία, θα καταλήξουμε να έχουμε και οι δύο λιγότερη. Αν χορεύω τσάμικο στις 4π.μ. στερώ την ελευθερία του γείτονα να κοιμηθεί. Αν αυτός ανταποδίδοντας μου σπάσει τα πόδια, μου στερεί την ελευθερία να κινούμαι, και βέβαια συνήθως ακολουθεί και για τον ποδοθραύστη γείτονα στέρηση ελευθερίας, μέσω της αστυνομίας.

Δεν είναι όλα τα παραδείγματα τόσο προφανή, ούτε περιορίζονται οι ζημιές στους άμεσα εμπλεκόμενους. Συχνά η κακή συμπεριφορά κάποιων φέρνει έμμεση αλλά βαριά ζημιά για όλους.
Σκεφτείτε την καθημερινή οδήγηση. Σε χώρες υψηλής οδικής παιδείας οι κανόνες παραχωρούν ευελιξία, ώστε να επιταχύνεται η κυκλοφορία χωρίς να αυξάνεται υπέρμετρα ο κίνδυνος ατυχημάτων. Στις ΗΠΑ π.χ. συχνά επιτρέπεται η δεξιά στροφή του οχήματος (turn on red), ακόμα και με κόκκινο φανάρι, με ευθύνη του οδηγού να στρίβει μόνο όταν ελευθερώνεται ο δρόμος.

Τα φανάρια αποφεύγονται γενικότερα σε αγγλογενείς δημοκρατίες γιατί είναι αναποτελεσματικά σε συνθήκες ελαφριάς κυκλοφορίας (άσκοπη αναμονή). Αντί για σηματοδότες, η κυκλοφορία διευθετείται με ευέλικτους κανόνες και ελευθερία επιλογής στον οδηγό.

Τα φιλελεύθερα οδικά συστήματα γενικά βασίζονται στην κοινή λογική και αυτοπειθαρχία των οδηγών. Όσο οδηγούν σωστά πετυχαίνουμε την ουτοπία, ευελιξία και γρήγορη ροή με ασφάλεια. Όταν όμως εφαρμόζονται τέτοιες ιδέες στην Ελλάδα έχουμε κυκλοφοριακό χάος και συνεχή ατυχήματα (τυχαίο ότι κυκλικές πλατείες, από Ομόνοια μέχρι Κέννεντυ, καταργήθηκαν;). Έτσι, η κακή συμπεριφορά κάποιων οδηγών στο Χαλάνδρι, φέρνει την επιβολή άκαμπτων κακών κανόνων πανελλαδικά, και τιμωρεί ακόμα και οδηγούς στο Καστελόριζο που δεν είχαν καμία σχέση με την υπόθεση.

Για κάθε περίεργο, άδικο νόμο του ελληνικού κράτους, από τα υπερβολικά χαμηλά όρια ταχύτητας ως την σκληρωτική μανία με πιστοποιητικά και «γνήσια της υπογραφής», ευθύνεται πιθανότατα κάποιος στο παρελθόν που καταχράστηκε την ευελιξία ενός απλούστερου και δικαιότερου κανόνα.
Ειδικά για την απεχθέστατη πληγή της σύγχρονης Ελλάδας, το παράλογο άδικο φορολογικό σύστημα, δεν φταίνε οι Υπουργοί Οικονομικών, αλλά οι προκάτοχοι μας. Αντί να συγκρατηθούν, φοροδιέφευγαν όσο ακριβώς τους επέτρεπε το σύστημα, και ούτε δραχμή λιγότερο.

Στην ιστορία του κράτους που χτίσαμε, την ασυδοσία γενεών ακολουθεί η επιβολή όλο και πιο παράλογων, άδικων κανόνων, με όλο και πιο εξοντωτικό έλεγχο. Τα ίδια τα Μνημόνια είναι, παρομοίως, ένας εξωτερικός έλεγχος που κατέστη απαραίτητος σε μια χώρα που αδυνατούσε να αυτοελεγχθεί και ορμούσε ολοταχώς προς τα βράχια.
Θα μάθουμε λοιπόν ποτέ να αυτοελεγχόμαστε, ή θα φέρνουμε πάντα τους εαυτούς μας στην αντιπαραγωγική και ταπεινωτική θέση να μας ελέγχει κάποιος άλλος;

Υπέρ της χορτοφαγίας ΙΙΙ: ενστάσεις και διευκρινίσεις

Γράφοντας και διαβάζοντας περί χορτοφαγίας συναντώ συχνά τους ίδιους κοινούς τόπους ενστάσεων, αντιρρήσεων, κατηγοριών, αλλά και παρεξηγήσεων εκ μέρους των φίλων στομαχοκέφαλων. Οπότε θα αφιερώσω ένα άρθρο για να συζητήσω λίγο μερικές από αυτές. Πράγμα που έχουμε ξαναπεί γενικά, απλώς τα μαζεύω λίγο εδώ.

1. Η κρεοφαγία ανήκει στην ανθρώπινη φύση.

Ω, πόσες και πόσες ατελείωτες φορές δεν έχω διαβάσει αυτό το επιχείρημα! Πόσες φορές, με την μία διατύπωση ή την άλλη, δεν δηλητηριάζει κάθε σοβαρή ηθική συζήτηση!

Θα μπορούσα να εκφέρω αντιρρήσεις στο οντικό επίπεδο. Θα μπορούσα να υποδείξω ότι οι άνθρωποι μασούν, δεν καταπίνουν. Ότι έχουν πολλούς τραπεζίτες, αλλά κάτι σχεδόν άχρηστους κυνόδοντες. Ότι το εντερικό τους σύστημα είναι πολύ πιο περίπλοκο από των σαρκοφάγων ζώων. Ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν τρώγοντας μόνο κρέας. Είναι σαφές βέβαια ότι φυσιολογικά οι άνθρωποι είναι παμφάγα ζώα, με περισσότερες προσαρμογές προς την χορτοφαγική παρά προς την κρεοφαγική πλευρά. Αυτό δεν αμφισβητείται και καταδικάζω τις υπερβολές από όπου και αν προέρχωνται.

Αλλά δεν είναι αυτή βασική αδυναμία του φυσιοκρατικού επιχειρήματος. Πρόκειται για γνωστή λογική πλάνη, που συνάγει το δέον από το ον, ως μη έδει. Σε πιο απλά λόγια, το γεγονός ότι τρώμε ή μπορούμε να φάμε κρέας ζώων δεν σημαίνει ότι επιβάλλεται ή ότι επιτρέπεται να το φάμε, όπως ακριβώς το γεγονός ότι μπορούμε να φάμε κρέας ανθρώπων δεν σημαίνει ότι επιτρέπεται να το φάμε. Μεσολαβούν πολλά ηθικά βήματα ακόμα. Αφήστε την φύση λοιπόν ήσυχη.

Επικαλούνται κανονιστικώς την φύση άνθρωποι που γράφουν το επιχείρημα αυτό με πληκτρολόγιο σε ένα υπολογιστή που επικοινωνεί μέσω του διαδικτύου με άλλους υπολογιστές, χρησιμοποιώντας ηλεκτρικό ρεύμα, δεν περιγράφω άλλο.

Continue reading ‘Υπέρ της χορτοφαγίας ΙΙΙ: ενστάσεις και διευκρινίσεις’

Περί του Μακεδονικού

Έχω γράψει στο παρελθόν δύο άρθρα για το μακεδονικό ζήτημα των ημερών μας και την Χώρα από Μ: Το σώμα θύσεις τουμόν, ουχί τούνομα και Περί Μακεδονίας μέσω Σουδάν και Βουκουρεστίου, ενώ κάποια πράγματα έχω προτείνει και στο άρθρο Περί Τσάμηδων και Σλαβομακεδόνων. Στην σημερινή ανάρτηση θα επαναλάβω μερικά από τα σημεία που έχω θίξει στα άρθρα εκείνα, θα αναφερθώ σε άλλα, θα εμβαθύνω στο όλον και έτσι θα προσπαθήσω να δώσω μια συνολική πρόταση για το ζήτημα. Για να το κάνω αυτό, θα ακολουθήσω την προσφιλή μέθοδο των σημείων:

Σημείο 1: Οι παίκτες

Ας συγκρίνουμε λίγο τις δύο χώρες κατά τα βασικά τους μεγέθη: η Ελλάδα έχει υπερπενταπλάσιο πληθυσμό και έκταση και εικοσαπλάσιο εθνικό εισόδημα. Η κυρίαρχη εθνότητα της γείτονος μάλιστα, η μακεδονική, αριθμεί περί τα 1,3 εκ. άτομα όλα κι όλα.

Όθεν συνάγεται το προφανές: διαπραγματευόμενοι, εμπορευόμενοι και συμβιβαζόμενοι ακόμα με μια μικρή γείτονα χώρα δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε και τίποτε να χάσουμε. Μόνο να κερδίσουμε, αμφότεροι.

Σημείο 2: Γεωγραφία

Η ΠΓΔΜ καταλαμβάνει εδαφικό χώρο που ανά τους αιώνες περιλαμβανόταν αδιαμφισβήτητα στην γεωγραφική Μακεδονία. Αυτά είναι γνωστά πράγματα, οπότε δεν επιμένω. Δεν πήρε το καλύτερο κομμάτι βέβαια, τι να κάνουμε. Αλλά αυτό αρκεί για να δικαιούται μια χαρά να περιέχη η ονομασία της ως κράτους τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγά του.

Δεν υπάρχουν τάχα αντίστοιχες περιπτώσεις στην υφήλιο;

Να σας συστήσω το Λουξεμβούργο: Το Βελγικό.

Το Λουξεμβούργο, η επαρχία της Βαλλονίας, έχει ακριβώς το ίδιο όνομα με το Λουξεμβούργο το κράτος [όπως και στην δική μας περίπτωση]. Μοιράζονται την ίδια γεωγραφική περιοχή προφανώς [όπως και στην δική μας περίπτωση], αλλά κατοικούνται από διαφορετικούς λαούς [όπως και στην δική μας περίπτωση]: Βέλγους που μιλούν γαλλικά στο μεν, Λουξεμβούργιους που μιλούν μια βουλγαρική γερμανική διάλεκτο που παριστάνει ότι είναι χωριστή γλώσσα στο άλλο [όπως και στην δική μας περίπτωση]. Επίσης, το ένα είναι επαρχία κράτους, ενώ το άλλο ανεξάρτητο κράτος [όπως και στην δική μας περίπτωση]. Μάλιστα, το Λουξεμβούργο η επαρχία είναι πολύ μεγαλύτερο σε έκταση από το Λουξεμβούργο το κράτος! Το κυριώτερο: το ανεξάρτητο κράτος δεν λέγεται Ανατολικό Λουξεμβούργο. Πραγματικά, ούτε κατά παραγγελία δεν θα πετυχαίναμε τόσο ακριβή αναλογία.

Α, ναι, μετά είναι και οι σημαίες. Κάτι λέγαμε για το άστρο της Βεργίνας;

Λουξεμβούργο.

Λουξεμβούργο.

Παρατηρείτε καμιά ομοιότητα;

Αλλά εντάξει, εδώ δεν είναι πολιτισμένα λουξεμβούργα, εδώ έχουμε να κάνουμε με αιμοδιψείς Βαλκάνιους. Να πάμε λοιπόν και σε μια ανατολικώτερη αναλογία. Αυτήν εδώ:

Στον χάρτη βλέπουμε την τσεχική περιφέρεια Μοραβίας-Σιλεσίας, σαν να λέμε Μακεδονίας-Θράκης.. Η ιστορική Σιλεσία είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με την Μακεδονία γεωγραφικά, δηλαδή διαιρείται σε τρεις χώρες, το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στην μία (Πολωνία), και τα άλλα δύο σε Γερμανία και Τσεχία. Αν αποκτήση την αυτονομία της η Σιλεσία εντός της Πολωνίας, ίσως οι Τσέχοι ζητήσουν να ονομαστή Περιφέρεια της Βόρειας Σιλεσίας, γιατί, αν αύριο μεθαύριο ανεξαρτητοποιηθή, θα αποκτήση το μονοπώλιο του ονόματος!

Συνεπώς, η θέση μου για την ονομασία από πλευράς γεωγραφικής είναι ότι δεν συνιστά μείζον εμπόδιο. Δεν θα αντέλεγα φυσικά σε μια ακριβέστερη ονομασία, όπως Βόρεια ή Άνω Μακεδονία, αλλά κατανοώ ότι επί μερικές γενιές η περιοχή αυτή ονομάζεται διαφορετικά.

Σημείο 3: Εθνολογία

Το μείζον σημείο είναι στην πραγματικότητα αυτό εδώ: δεν θέλουμε να παραδεχθούμε όχι κράτος Μακεδονίας, αλλά μακεδονικό έθνος, με μακεδονική γλώσσα, μακεδονική ιστορία και μακεδονικά έθιμα.

Την κυρίαρχη εθνότητα της γείτονος ονομάζουμε πλέον πολλοί εξ ημών Σλαβομακεδόνες (περιττό βέβαια να πω ότι Σλαβομακεδόνες μόνο οι Ελληνες γνωρίζουν στον κόσμο ολόκληρο): αυτήν την στιγμή το γκουγκλ δίνει 192.000 προς 22.000 στην ονοματολογική μάχη “Σκοπιανοί – Σλαβομακεδόνες”. Ο όρος αυτός είναι πολύ χρήσιμος για την διάκριση από τους δικούς μας Μακεδόνες, αλλά σαν εξωνύμιο είναι κάπως αδόκιμο (δεν υπάρχουν Σλαβοβούλγαροι ας πούμε). Αυτό δεν πειράζει ιδιαίτερα: κάθε χώρα έχει δικαίωμα να αποκαλή τους άλλους λαούς όπως θέλη. Οπότε ας τους αποκαλούμε Σλαβομακεδόνες για να τους διακρίνουμε από τους δικούς μας, δεν είναι λάθος. Από την άλλη μεριά όμως, ο όρος αυτός μόνο εθνοτική και όχι πολιτική έννοια μπορεί να αποκτήση: οι Αλβανοί το γένος πολίτες της γείτονος δεν είναι ασφαλώς Σλαβομακεδόνες, αλλά το πολύ πολύ Αλβανομακεδόνες. Η πολιτική περιγραφή των θεσμών του γειτονικού ακατονόμαστου κράτους συνεπώς μπορεί να συνίσταται μόνο στην λέξη από μ.

Εκείνα που μας ενοχλούν είναι όσα παρομαρτούν στην μακεδονική εθνική ταυτότητα, και μάλιστα από την ιστορική και ιδεολογική σχολή των αρχαιομακεδόνων (σε αντίθεση με τους σλαβομακεδόνες, εδώ ο όρος ακριβολογεί). Ως (μη;) γνωστόν, βορείως των συνόρων μας μαίνεται εδώ και δεκαετίες η ιδεολογική διαπάλη δύο σχολών, των αρχαιόφιλων και των σλαβόφιλων. Οι μεν αποδίδουν έμφαση στους υποτιθέμενους δεσμούς με την Αρχαία Μακεδονία (συνθηματολογικά: Αλεξάνταρ Βέλικι), οι δε στην σλαβική μεσαιωνική ιστορία της χώρας (συνθηματολογικά: Τσαρ Σαμοήλ).

Τσάρος Σαμουήλ.

Οι πρώτοι κατακλέβουν την ελληνική ιστορία, οι δεύτεροι κλέβουν καμπόσο την βουλγαρική. Νομίζω ότι είναι σαφές ότι το πρόβλημά μας είναι με τους πρώτους και όχι με τους δεύτερους.

Κάθε νεοφυές έθνος, και το μακεδονικό είναι νωπό ακόμα, περνά μια επώδυνη φάση εφηβείας. Περνά κρίση ταυτότητας, ψηλαφεί το παρελθόν του, αναμετρείται με τους γείτονες και τους συγγενείς του. Είναι προφανές ότι το έχουμε πετύχει σε αυτήν την ανάποδη φάση. Οι ανησυχίες που προξενούνται από αυτό είναι ως ένα βαθμό κατανοητές και δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος στον κόσμο, των θύραθεν Μακεδόνων συμπεριλαμβανομένων, που να μην εξοργίζεται με την γελοιότητα του μαρμάρινου εθνολαϊκισμού με τον οποίο ο Γρούιος έχει γεμίσει τα Σκόπια.

Ιουστινιανός.

Σημείο 4: Γλωσσολογία

Η μακεδονική γλώσσα είναι στην πραγματικότητα μια βουλγαρική διάλεκτος, αν χρησιμοποιήσουμε οποιοδήποτε αντικειμενικό κριτήριο. Οι δύο γλώσσες είναι αμοιβαίως κατανοητές με ευχέρεια και κάποιες πολιτικές προσπάθειες εκμακεδονισμού καταλήξεων μόνο απελπισία προδίδουν.

Αλλά τι σημασία έχει; Γλώσσα είναι μια διάλεκτος εξωπλισμένη με ένοπλες δυνάμεις. Αν οι Μακεδόνες θεωρούν ότι ομιλούν χωριστή γλώσσα και όχι διάλεκτο, κανείς δεν μπορεί να αντείπη. Ιδιαιτέρως δεν έχουμε εμείς να κερδίσουμε τίποτα αρνούμενοι τον αυτόνομο γλωσσικό χαρακτήρα της διαλέκτου τους. Δεν είναι προφανές αυτό; Ίσως έχουν βέβαια οι Βούλγαροι.

Εκείνο που μας διαφεύγει γενικά είναι ότι το βασικό πρόβλημα της Μακεδονίας δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Βουλγαρία. Η γλώσσα τους είναι ίδια, οι ήρωές τους τα τελευταία κρίσιμα 150 χρόνια της εθνογένεσης είναι οι ίδιοι και ο Γκεοργκίεφσκι έγινε Βούλγαρος. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο σημείο μου:

Σημείο 5: Στρατηγική

Η φύση απεχθάνεται το κενό, και η διεθνής πολιτική επίσης. Η Μακεδονία, ακόμη και αν ο μη γένοιτο διαλυθή στα συστατικά της εθνικά στοιχεία, δεν θα παύση υφισταμένη ως έδαφος και ως λαός (λαοί). Το πραγματιστικό ερώτημα συνεπώς είναι στην βάση του πολύ πολύ απλό: σε ποιον θέλετε να ανήκουν τα εδάφη και οι άνθρωποι της ΠΓΔΜ; Στην Βουλγαρία, ώστε να γίνη Μεγάλη Βουλγαρία; Ή στην Αλβανία μήπως, ώστε να γίνη Μεγάλη Αλβανία; Διότι τέρτιουμ νον ντάτουρ.

Κάθε συνομιλητής που τάσσεται, αμέσως ή εμμέσως, υπέρ της διάλυσης της γείτονος (να, ο Σαμαράς ας πούμε), οφείλει να προσφέρη πειστική και, κυρίως, εθνωφελή απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Όπως έγραφα το 2008 και δεν θα άλλαζα ούτε κεραία:

Η ΠΓΔΜ είναι ζωτική για την ασφάλειά μας και αποτελεί τα τελευταία χρόνια τον αδύναμο κρίκο των δυτικών Βαλκανίων, καθώς βρίσκεται στο σημείο ζεύξης δύο αντίρροπων εθνικισμών, του αλβανικού και του σλαβομακεδονικού. Είτε μας αρέσει είτε όχι, πρέπει να διαλέξουμε άλογο σε αυτήν την ιπποδρομία. Η κύρια αλυτρωτική και αναθεωρητική δύναμη στην χερσόνησό μας είναι οι Αλβανοί (όχι σώνει και καλά η Αλβανία!), ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις μας, καλώς ή κακώς. Αν μας αρέσει το status quo, που νομίζω μας αρέσει, πρέπει εκείνους να αναχαιτίσουμε και όχι τους δημογραφικά άκακους Σλαβομακεδόνες (στο εξής: Σ/Μ). Η ΠΓΔΜ, αν δεν συνεχίση τον βίο της ως ανεξάρτητο κράτος, θα γίνη επαρχία βουλγαρική ή αλβανική. Είναι οφθαλμοφανώς προτιμώτερος ο Σ/Μ μεγαλοϊδεατισμός από οποιονδήποτε άλλον. Εθνικιστές και ονειροπόλοι υπάρχουν παντού, η παρούσα δεξιά κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ασφαλώς και δεν έχει δειχθή απρόσβλητη στο μικρόβιο, ας φανούμε έξυπνοι διαλέγοντας τους πιο αδύναμους. Η ΠΓΔΜ λειτουργεί αντικειμενικά σαν απορροφητήρας των εθνικιστικών κραδασμών. Γιατί να θέλουμε να αναλάβουμε εμείς αυτόν τον θεάρεστο ρόλο με την διάλυσή της;

Είναι προς το απόλυτο συμφέρον μας η ύπαρξη ενός μικρού, αλλά βιώσιμου Σ/Μ κράτους (όχι κρατιδίου, ούτε κρατικού μορφώματος, λίγος σεβασμός δεν βλάπτει και είναι και δωρεάν), οικονομικού δορυφόρου και ενεργειακά εξηρτημένου από εμάς, που θα προσβλέπη στην δική μας βοήθεια για να ενταχθή στις δυσώνυμες ευρωατλαντικές δομές και να προασπίση την ανεξαρτησία του από την παλαιά βουλγαρική και την νεώτερη αλβανική απειλή.

Μετρημένα καρύδια, Συνέλληνες.

Σημείο 6: Διπλωματία

Επί 22 χρόνια, η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει καμία απολύτως διεθνή συνθήκη με την ΠΓΔΜ. Μεγάλο σφάλμα. Διότι τα αγαθά των απόντων ανήκουν στους παρόντες: αν η Ελλάδα απουσιάζει ένεκα μιας ιδεοληψίας από το πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι της ΠΓΔΜ, ασφαλώς το μισούμενον υπό της φύσεως κενό θα πληρωθή άλλοθεν.

Είναι απολύτως προς το συμφέρον και των δύο χωρών η εντατικοποίηση των διμερών σχέσεων. Προφανώς είμαι υπέρ της διεύρυνσης των διμερών σχέσεων με οποιαδήποτε χώρα γενικώς και με κάθε γείτονα χώρα ειδικώς. Ακόμη ειδικώτερα όμως, ο χρόνος που έχει χαθή εδώ είναι πολύς και το κενό μεγάλο. Η Μακεδονία, μια χώρα περίκλειστη, ασταθής, αξιοπρεπώς πενόμενη, έχει ανάγκη από την φιλία της Ελλάδας. Η Ελλάδα με την σειρά της έχει ανάγκη να προσελκύση την Μακεδονία μακριά από το βαλκανικό της βάθος και προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Κάθε κράτος κατά την ευρωπαϊκή του πορεία έχει συνήθως ένα ανεπίσημο χορηγό εντός της ΕΕ. Η Ελλάς πρέπει να είναι ο φίλος της Μακεδονίας (και της Αλβανίας ταυτόχρονα).

Τι να κάνουμε λοιπόν; Ιδού μερικές ιδέες:

I am not proud of my country these days. Slavic Macedonian nationalists have their hearty share on this mess, but we’ve gone too far.

This is what I expect from Greece: recognize the Republic of Macedonia, conduct a nationality and linguistic census, permit the use of the macedonian language/dialect on local level, if desired by the local population, permit the returning of those expatriated back in 1948-49 as a result of our civil war, encourage macedonian immigration in Greece.

Do this and noone among our neighbours will care whether the airport at Skopje is named Alexander the Great or Mickey Mouse.

Το 2008 ο Καραμανλής Β΄ ο Μικρός και η Ντόρα Β΄ των Μητσοτακιδών παρεμπόδισαν παράνομα την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, με συνέπεια την διεθνή καταδίκη της χώρας μας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Για αυτήν την διεθνή παρανομία και τον επαίσχυντο εκφοβισμό μιας μικρής χώρας με σοβαρό πρόβλημα ασφαλείας πανηγύρισε τω καιρώ εκείνω όλη σχεδόν η χώρα, εν οις και ο Αριστερός μετέπειτα Υπουργός Πολιτισμού Ξυδάκης.

Είμαστε σοβαροί; Θέλουμε την αποσταθεροποίηση των βορείων συνόρων μας; Δεν καταλαβαίνουμε ότι το ΝΑΤΟ εγγυάται ουσιαστικά την εσωτερική γαλήνη των δύο εθνοτήτων; Και ακόμα, δεν ξέρουμε ότι η Μακεδονία δεν διαθέτει πολεμικά αεροσκάφη; Ποιος φαντάζεστε δηλαδή ότι θα περιπολή στον εναέριο χώρο της;

For NATO nations that do not have the necessary air capabilities (Albania, Luxembourg, Iceland, Slovenia, Latvia, Lithuania and Estonia), agreements exist to ensure a standard of airspace security within SACEUR’s area of responsibility.

Για κουνήστε λίγο το κεφάλι σας, όψιμοι μακεδονομάχοι.

Σημείο 7: Δικαιοσύνη

Κάθε λαός έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Έχει το δικαίωμα επιλογής του ονόματός του (ας πούμε να μεταβάλη το εθνωνύμιο Ρωμιός σε Έλληνας). Έχει το δικαίωμα επιλογής της ιστορίας του (ας πούμε οι σημερινοί Κρητικοί τους Μινωίτες και όχι τους Άραβες). Υπάρχουν εδώ δύο διαφορετικά ζητήματα: ποιοι ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες και ποιους επιθυμούν για προγόνους οι νεώτεροι θύραθεν Μακεδόνες. Το πρώτο ερώτημα μάς το απαντά η Ιστορία (και η απάντηση δεν συμφέρει τους εθνικιστές γείτονες), αλλά το δεύτερο είναι αδιευκρίνιστο επιστημονικά. Αυτοδιατίθενται συλλογικώς και το ζήτημα λήγει εδώ.

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Η

Στο προηγούμενο μέρος της εμπειρικής μας έρευνας, είπαμε δυο λόγια για τις διμερείς διεθνείς συμβάσεις της χώρας κατά την περίοδο 1990-2016. Πρόκειται για τις συμβάσεις εκείνες που καταστρώνουν τον ιστό των διεθνών σχέσεων μιας χώρας, των συμβάσεων εκείνων που αποκαλύπτουν εκλεκτικές φιλίες, την δύναμη της ιστορίας και της γεωγραφίας και τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας. Γιατί όλες τους ξεκίνησαν από την πρωτοβουλία των συμβαλλομένων χωρών αντί να τους έρθουν έτοιμες, όπως συμβαίνει λίγο πολύ με τις πολυμερείς συμβάσεις.

Οι διμερείς λοιπόν (και όχι πολυμερείς!) συμβάσεις ανά έτος και επί του συνόλου των διεθνών συμβάσεων που κυρώθηκαν διά νόμου έχουν ως εξής:

1990 5/10 (δεν είναι οι: 1879, 1883, 1890, 1912, 1913)
1991 23/40 (δεν είναι οι: 1922, 1923, 1935, 1937, 1942, 1944, 1949, 1950, 1971, 1974, 1979, 1981, 1983, 1990, 1992, 1995, 1996)
1992 27/70 (δεν είναι οι 2004, 2005, 2006, 2011, 2013, 2014, 2015, 2017, 2022, 2029, 2030, 2031, 2033, 2034, 2035, 2036, 2037, 2038, 2039, 2044, 2045, 2046, 2047, 2048, 2049, 2053, 2054, 2055, 2058, 2059, 2060, 2061, 2062, 2064, 2070, 2092, 2101, 2102, 2103, 2104, 2105, 2107, 2110)
1993 15/30 (δεν είναι οι: 2124, 2128, 2131, 2132, 2133, 2134, 2135, 2146, 2148, 2149, 2151, 2152, 2153, 2154, 2155)
1994 29/47 (δεν είναι οι: 2179, 2184, 2199, 2202, 2203, 2204, 2205, 2208, 2209, 2213, 2216, 2219, 2220, 2223, 2252, 2254, 2262, 2264)
1995 26/39 (δεν είναι οι: 2280, 2282, 2283, 2285, 2290, 2293, 2306, 2309, 2310, 2321, 2337, 2354, 2361)
1996 26/43 (δεν είναι οι: 2371, 2380, 2385, 2391, 2393, 2400, 2401, 2403, 2405, 2417, 2418, 2421, 2422, 2425, 2427, 2442, 2444)
1997 33/62 (δεν είναι οι: 2455, 2460, 2462, 2468, 2476, 2480, 2481, 2484, 2487, 2488, 2489, 2490, 2491, 2498, 2502, 2505, 2511, 2513, 2514, 2532, 2534, 2535, 2537, 2540, 2542, 2543, 2546, 2550, 2551)
1998 49/73 (δεν είναι οι: 2566, 2567, 2569, 2580, 2583, 2584, 2587, 2588, 2589, 2595, 2605, 2610, 2613, 2615, 2619, 2627, 2632, 2652, 2654, 2655, 2656, 2657, 2665, 2670, 2709, 2710, 2711)
1999 31/55 (δεν είναι οι: 2678, 2679, 2686, 2689, 2691, 2697, 2698, 2706, 2707, 2708, 2709, 2710, 2711, 2718, 2719, 2723, 2726, 2727, 2749, 2750, 2763, 2769, 2770, 2772)
2000 40/58 (δεν είναι οι: 2783, 2785, 2786, 2787, 2802, 2803, 2805, 2809, 2814, 2824, 2825, 2826, 2827, 2828, 2856, 2865, 2872, 2875)
2001 32/56 (δεν είναι οι: 2879, 2883, 2884, 2888, 2890, 2893, 2899, 2901, 2903, 2908, 2918, 2923, 2925, 2931, 2933, 2952, 2953, 2957, 2959, 2962, 2968, 2973, 2974, 2978)
2002 43/64 (δεν είναι οι: 2999, 3002, 3003, 3004, 3006, 3017, 3019, 3022, 3024, 3025, 3026, 3032, 3033, 3034, 3048, 3058, 3062, 3067, 3071, 3080, 3087)
2003 42/65 (δεν είναι οι: 3100, 3104, 3116, 3121, 3123, 3124, 3128, 3131, 3137, 3138, 3140, 3141, 3155, 3157, 3161, 3165, 3171, 3176, 3180, 3183, 3184, 3198, 3203, 3233, 3236, 3237, 3238, 3240, 3241)
2004 28/45 (δεν είναι οι: 3223, 3233, 3236, 3237, 3238, 3240, 3241, 3261, 3266, 3275, 3280, 3287, 3289, 3292, 3294, 3295, 3298)
2005 41/69 (δεν είναι οι: 3308, 3315, 3317, 3319, 3334, 3337, 3338, 3344, 3348, 3351, 3361, 3362, 3363, 3364, 3365, 3378, 3380, 3384, 3393, 3394, 3395, 3396, 3400, 3403, 3417, 3420, 3422, 3425)
2006 21/41 (δεν είναι οι: 3447, 3452, 3456, 3462, 3465, 3482, 3486, 3493, 3495, 3497, 3503, 3504, 3505, 3506, 3507, 3515, 3516, 3519, 3520, 3521)
2007 38/54 (δεν είναι οι: 3530, 3532, 3537, 3544, 3553, 3560, 3568, 3572, 3582, 3598, 3609, 3615, 3616, 3618, 3625, 3628)
2008 37/50 (δεν είναι οι: 3632, 3633, 3635, 3646, 3650, 3666, 3675, 3694, 3701, 3703, 3706, 3718, 3722)
2009 31/51 (δεν είναι οι: 3735, 3736, 3738, 3740, 3743, 3745, 3747, 3753, 3757, 3761, 3765, 3767, 3774, 3776, 3778, 3787, 3791, 3804, 3806, 3807)
2010 15/24 (δεν είναι οι: 3835, 3858, 3875, 3876, 3880, 3881, 3893, 3902, 3903)
2011 48/73 (δεν είναι οι: 3933, 3940, 3941, 3946, 3947, 3954, 3956, 3964, 3967, 3968, 3969, 3970, 3977, 3990, 3991, 3997, 4000, 4005, 4006, 4007, 4010 4011, 4012, 4017, 4020)
2012 14/26 (δεν είναι οι: 4040, 4041, 4054, 4068, 4074, 4078, 4085, 4090, 4094, 4096, 4103, 4104)
2013 38/55 (δεν είναι οι: 4137, 4153, 4154, 4158, 4167, 4169, 4175, 4176, 4184, 4191, 4193, 4195, 4204, 4215, 4216, 4217, 4222)
2014 17/31 (δεν είναι οι: 4226, 4228, 4230, 4231, 4232, 4245, 4259, 4260, 4266, 4268, 4287, 4288, 4292, 4309)
2015 4/6 (δεν είναι οι: 4341, 4345)
2016 26/43 (δεν είναι οι: 4359, 4365, 4372, 4380, 4381, 4382, 4383, 4388, 4390, 4393, 4400, 4402, 4411, 4417, 4426, 4428, 4432)

Γραφηματικώς αυτό έχει ως εξής:

Συνεπώς, οι διμερείς συμβάσεις της χώρας στην 27ετία 1990-2016 αθροίζονται συνολικά σε 779, ήτοι 29 περίπου ετησίως.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Η’

Περί της αποπλανήσεως παίδων

Στο σημερινό άρθρο παραθέτω μερικά σχόλια για το άρ. 339 ΠΚ, που αφορά την αποπλάνηση παίδων. Πρόκειται για ένα πολύ φορτισμένο ζήτημα, ηθικά και συναισθηματικά, και καλό θα ήταν να έχουμε ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα στο μυαλό μας.

[Σχετικά βλ. και Φυτράκη στις Αξιόποινες Σεξουαλικές Πράξεις, 2011, σελ. 225 επ.]

Καταρχάς, να δούμε λίγο τι λέει ο νόμος:

Όποιος ενεργεί ασελγή πράξη με πρόσωπο νεότερο από 15 ετών ή το παραπλανά με αποτέλεσμα να ενεργήσει ή να υποστεί τέτοια πράξη τιμωρείται, αν δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθεί βαρύτερα για το έγκλημα του άρθρου 351Α [ασέλγεια με ανήλικο έναντι αμοιβής], ως εξής:

α) αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δώδεκα έτη, με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών, β) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δώδεκα αλλά όχι τα δεκατέσσερα έτη, με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών και γ) αν συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα και μέχρι τα δεκαπέντε έτη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών.

2. Οι ασελγείς πράξεις μεταξύ ανηλίκων κάτω των δεκαπέντε ετών δεν τιμωρούνται, εκτός αν η μεταξύ τους διαφορά ηλικίας είναι μεγαλύτερη των τριών ετών, οπότε επιβάλλονται μόνο αναμορφωτικά ή θεραπευτικά μέτρα.

3. Αν μεταξύ του υπαιτίου και του παθόντος τελέστηκε γάμος, δεν ασκείται ποινική δίωξη, και αν τυχόν είχε ασκηθεί δεν συνεχίζεται, αλλά κηρύσσεται απαράδεκτη. Η ποινική δίωξη ασκείται ή συνεχίζεται μετά την ακύρωση του γάμου.

4. Όποιος εξωθεί ή παρασύρει ανήλικο να γίνει μάρτυρας συνουσίας ή άλλης γενετήσιας πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους, ακόμα κι αν ο ανήλικος δεν συμμετέχει σε αυτές. Με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών τιμωρείται η πράξη του προηγούμενου εδαφίου όταν ο ανήλικος γίνεται μάρτυρας γενετήσιας κακοποίησης.

Continue reading ‘Περί της αποπλανήσεως παίδων’

Εραστές και στρατηγοί της δραχμής

Πρωτοδημοσιευτηκε στα Νεα
με τον
Κωνσταντίνο Καλλίρη, Δικηγόρο και Μεταδιδακτορικό Ερευνητή στο King’s College London

Πολλές περίεργες ιδέες για «έξοδο από την κρίση» έχουμε ακούσει. Αυτή που επανέρχεται όμως πιο πεισματικά στον διάλογο είναι πιθανότατα και η χειρότερη. Δυστυχώς για όλους μας, η «επιστροφή σε εθνικό νόμισμα» είναι τόσο καταστροφική που και μόνη η αναφορά της διώχνει κεφάλαια και μειώνει τα εισοδήματα στην χώρα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δικαιολογημένη απελπισία με την οικονομική πανωλεθρία της κυβέρνησης προκαλεί αδικαιολόγητη συμπάθεια σε καταστροφικές επιλογές. Οι συνέπειες μιας επιστροφής στη δραχμή θα ήταν ίδιες με αυτές της «υπερδιαπραγμάτευσης» που είδαμε πριν δύο χρόνια και ακόμα πληρώνουμε: κατάρρευση εμπιστοσύνης, πτώση επενδύσεων, μείωση εθνικού εισοδήματος. Περιέργως, όμως, αντί για αυξανόμενη οικονομική ωριμότητα, βλέπουμε την δημοφιλία της δραχμής να ανεβαίνει σε επίπεδα ρεκόρ.

Η έξοδος από μια ισχυρή νομισματική Ένωση μιας μικρής χώρας που δεν φημίζεται για την καλορυθμισμένη κρατική μηχανή της δεν θα ήταν ποτέ χωρίς κόστος. Πολιτικό, αλλά κυρίως οικονομικό. Ο πανικός της μετάβασης θα κόστιζε απευθείας περίπου 25% του εισοδήματος μας. Στην αρχή της κρίσης όμως θα είχαμε τουλάχιστον ένα όφελος: οριζόντια και αδιάκριτη μείωση όλων των τιμών, μισθών και συντάξεων στην χώρα, αυτό που για να ξορκίσουμε το κακό ονομάζουμε αποστειρωμένα υποτίμηση.

Η υποτίμηση ήταν απαραίτητη το 2008 γιατί η Ελλάδα ήταν σε ξέφρενη πορεία. Το δημόσιο ξόδευε λεφτά που δεν είχε (1 στα 3 ευρώ δημοσίων δαπανών ήταν δανεικά), στηρίζοντας ένα πανελλήνιο πάρτυ κατανάλωσης με πόρους που δεν είχαμε (εμπορικό έλλειμμα κάπου 15% του ΑΕΠ).

Η υποτίμηση σήμερα δεν είναι πλέον απαραίτητη. Η αναγκαία προσαρμογή έχει ολοκληρωθεί με εσωτερική υποτίμηση. Οδυνηρά και σπασμωδικά, αλλά εντός του ευρώ, με τους ευρωπαίους εταίρους φίλους και συμμάχους στο πλευρό μας, αντί για εχθρούς.

Μόνο κακοί χειρισμοί ευθύνονται για την σημερινή ύφεση. Πέφτουμε κάτω από το επίπεδο που δικαιολογούν τα θεμελιώδη μας, ο πυγμάχος που λέγεται ελληνική οικονομία χτυπάει κάτω από τα κιλά του (βλ. διαμερίσματα στο κέντρο της πρωτεύουσας που πωλούνται περίπου όσο ένα WC σπιτιού στο Παρίσι).

Το αβάσταχτο οικονομικό περιβάλλον στο οποίο ζει ο μέσος πολίτης σήμερα οφείλεται τελικά στο ότι οι κυβερνώντες δεν κατάλαβαν πώς παίζεται το οικονομικό παιχνίδι στις ελεύθερες αγορές ή το πολιτικό παιχνίδι στην Ευρωπαϊκή Ένωση – με άλλα λόγια δεν είχαν την παραμικρή κατανόηση του περιβάλλοντος στο οποίο κινείται η χώρα μας εδώ και δεκαετίες.

Γιατί ακούμε σήμερα, ενάντια σε κάθε λογική, σενάρια περί δραχμής; Κάποιες συζητήσεις γίνονται από άγνοια. Με την άνεση ανθρώπου που δεν καταδέχεται να ασχοληθεί με γεγονότα και αριθμούς, οι εραστές της δραχμής δεν στοχεύουν στην κριτική ικανότητα των πολιτών, αλλά στο συναίσθημα. Αφουγκράζονται την απογοήτευση και ποντάρουν στην ανάγκη για εύκολες λύσεις και εξωτερικούς εχθρούς.

Μας λένε, για παράδειγμα, ότι «το ευρώ δεν είναι φετίχ» και, φυσικά, έχουν δίκιο: το ευρώ είναι εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιούμε εφόσον μας εξυπηρετεί. Κανείς δεν είπε ποτέ το αντίθετο, αλλά είναι χρήσιμο να κατηγορείς τους αντιπάλους των δραχμιστών για φετιχισμό προκειμένου να κρύψεις τον δικό σου. Γιατί μόνο σε φετιχισμό μπορεί να αποδοθεί η άκριτη αναφορά σε ένα σενάριο του οποίου τις συνέπειες δεν αντιλαμβάνεσαι. Είσαι, με απλά λόγια, ένα ιδανικός εραστής της δραχμής που θυμάται ότι δήθεν «μεγαλουργούσαμε επί δραχμής» και νομίζει ότι θα μεγαλουργήσουμε και πάλι, χωρίς να τον απασχολούν οι συνθήκες, τα δεδομένα, η ίδια η πραγματικότητα.

Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι που γνωρίζουν και έχουν σχέδιο – οι στρατηγοί της δραχμής. Δραχμή λένε, αλλά σε ισοτιμία ένα προς ένα με το ευρώ. Σαν να μην καταλαβαίνουν ότι η αρχική ισοτιμία ενός νέου νομίσματος είναι απλά μια ετικέτα. Μπορούμε να ονομάσουμε την νέα δραχμή «ισχυρή», όπως και τα Πατήσια Μονμάρτρη. Αλλά δεν θα ξεγελάσουμε Αμερικανούς που ψάχνουν σπίτια με θέα στην Sacré-Cœur, ούτε τον καταθέτη που θέλει χρήμα με αξία.

Όποια ισοτιμία και να θέσουν οι επαναστάτες της δραχμής, στις αγορές θα επιβεβαιωθεί ή θα ακυρωθεί. Αν αναμένεται ότι θα τυπωθούν δραχμές προς χρηματοδότηση παροχών και προσλήψεων, το νόμισμα θα καταρρεύσει, καθιστώντας αυτοστιγμεί κάθε Έλληνα φτωχότερο. Ειδικά τους αδύναμους που δεν έχουν καταθέσεις στην Ελβετία.
Μόνο αν οι δραχμιστές ασκήσουν ορθολογική πολιτική θα είναι σκληρό το νόμισμα με χαμηλό πληθωρισμό. Ορθολογική όπως της ΕΚΤ. Τότε όμως γιατί εκτός ευρώ;

Γιατί επιμένουν οι στρατηγοί; Γνωρίζουν ότι ο μέσος πολίτης θα υποφέρει και σίγουρα υποψιάζονται ότι θα είναι αδύνατον να τον υποστηρίξει υλικά το κράτος υπό το παρόν πολιτικό και οικονομικό σύστημα και υπό συνθήκες κράτους δικαίου. Μόνο ακραίοι περιορισμοί στην πολιτική και οικονομική ελευθερία θα μπορούν να συγκρατήσουν τις αντιδράσεις των ανθρώπων που θα απελπιστούν ακόμα περισσότερο. Περιορισμοί που απαραιτήτως θα κινούνται εκτός του νομικού πολιτισμού της ευρωπαϊκής οικογένειας. Αν πρέπει απαραιτήτως να ικανοποιηθούν οι ιδεοληπτικές εμμονές των στρατηγών, καλό είναι να γνωρίζουμε τι ακριβώς περιλαμβάνουν. Διότι, προφανώς, δεν θα περιοριστούν στο εθνικό νόμισμα.

Οι στρατηγοί της δραχμής, λοιπόν, πρέπει να μας πουν ποιο ακριβώς είναι το σχέδιό τους. Πέρα από τις παράλογες ισοτιμίες και τη ρητορική κατά των δανειστών, είναι ανάγκη να ξέρουμε πώς θα είναι η επόμενη ημέρα στη δραχμοκρατούμενη Ελλάδα. Οι εραστές της δραχμής πρέπει απλώς να είναι ειλικρινείς με τους εαυτούς τους και τους συνομιλητές τους. Δεν είναι ο έρωτας για τη δραχμή που εμπνέει τον πολιτικό τους οίστρο, αλλά η εμμονική αντιπάθεια για την Ευρώπη όπως την ξέρουμε σήμερα. Ο καθένας με τα φετίχ του.

Περί εισοδηματικής ανισότητας IV: η Εισοδηματία

Έχω επιχειρήσει να ερευνήσω λίγο το δυσχερές θέμα της εισοδηματικής ανισότητας σε μια σειρά αναρτήσεων. Δεν έχω συναγάγει κανένα σπουδαίο συμπέρασμα, εκτός ίσως από το εμπειρικό εύρημα ότι ο μεταδείκτης ανισότητας (: το σύνθετο κλάσμα με αριθμητή τον λόγο του ανώτερου εισοδηματικού 10% προς το κατώτερο 10% και παρονομαστή το ανώτερο 20% προς το κατώτερο 20%) των πιο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου κινείται περί την χρυσή τομή (χονδρικά 8/5). Με άλλα λόγια, οι δικαιότερες χώρες αυτού του πεπερασμένου κόσμου (όχι μόνο αυτές όμως!) παρουσιάζουν μια (ανεξήγητη;) ομοιότητα στην κατανομή των εισοδημάτων.

Μήπως όμως υπάρχει ένας βαθμός φυσικής, αναπόφευκτης, αναγκαίας, υποχρεωτικής ανισότητας; Ας το σκεφτούμε αυτό λίγο ακόμη, κάνοντας τις διακοπές μας στην Εισοδηματία.

Η Εισοδηματία είναι μια χώρα όχι σαν όλες τις άλλες: είναι μια χώρα στην οποία διεξάγονται νοητικά πειράματα, για να εξετάσουμε τις οικονομικές και ηθικές ιδιότητες κάποιων φαινομένων. Έτσι, της προσδίδουμε τα εξής βολικά χαρακτηριστικά:

Έχει 100 ίσες ηλικιακές τάξεις των 100.000 ανθρώπων, ήτοι ένα πληθυσμό των 10.000.000, σαν την Ελλάδα περίπου. Αυτή η ιδιότητα δεν αντιστοιχεί ικανοποιητικά βέβαια στον πραγματικό κόσμο, μας βολεύει όμως για να συγκρίνουμε εκατοστημόρια εισοδημάτων. Οι κάτοικοι της είναι όλοι τους, εμ, τι άλλο, εισοδηματίες. Ειδικώτερα, κάθε Εισοδηματιανός παίρνει άμα τη γεννήσει του από τον Άγιο Βασίλη μια δωρεά 1.000.000 ευρώ, κατατεθειμένη στην Τράπεζα της Χιλιαρικιάς σε κλειστό λογαριασμό, τοκιζόμενη αφορολόγητα με 4% ετησίως, με συμφωνία μάλιστα ετήσιου ανατοκισμού. Από τους τόκους του ποσού αυτού όχι απλώς επιβιώνει, αλλά ζη ζωή χαρισάμενη, ανέμελη, ανέφελη, παλαιοπασοκική, επανεπενδύοντας υποχρεωτικά τους μισούς και καταναλώνοντας τους άλλους μισούς [Ευχαριστώ τον Άγη Κατσαφούρο για την διόρθωση στο σημείο αυτό]. Μόλις φτάνουν πανευτυχείς οι Εισοδηματιανοί στα 100, κλείνουν τα μάτια και πάνε στον εισοδηματιανό παράδεισο.

[Ευχαριστώ τον Θαλυς, που με βοήθησε με τον υπολογισμό των τόκων. Καταραμένο Εξέλ!]

Continue reading ‘Περί εισοδηματικής ανισότητας IV: η Εισοδηματία’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ζ

Σε σύνδεση με το προηγούμενο άρθρο, θέλω τώρα να ψάξω λίγο πιο βαθιά στην κατηγορία των διεθνών συμβάσεων, για να χαρτογραφήσω το πλέγμα των διεθνών σχέσεων της χώρας. Έκατσα λοιπόν και καταλογογράφησα τις διεθνείς συμβάσεις της χώρας στην περίοδο 1990-2016. Πρόκειται για μια επαρκή σαν δείγμα περίοδο, που καλύπτει μία γενιά (27 χρόνια), και, επιπλέον, αναφέρεται στην μετά την Πτώση του κομμουνισμού περίοδο.

Οι διεθνείς αυτές συμβάσεις διακρίνονται χονδρικά σε δύο κατηγορίες, τις πολυμερείς και τις διμερείς. Εξ αυτών οι πολυμερείς συνήθως προέρχονται από κάποιον διεθνή οργανισμό (π.χ. ΟΗΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ) στον οποίο συμμετέχει η Ελλάς και τις οποίες κυρώνει. Μεταξύ τους ιδιαίτερη κατηγορία συνιστούν οι ευρωπαϊκές πολυμερείς, εκείνες δηλαδή που συνάπτονται μεταξύ ΕΕ αφενός και κάποιας τρίτης χώρας (ή ομάδας χωρών) αφετέρου, π.χ. οι συμφωνίες σύνδεσης της ΕΕ με διάφορα περιφερειακά κράτη, καθώς και σειρά άλλων συμβάσεων.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος Ζ’

Το παρελθόν των Γερμανών ποινικολόγων

Στο επάγγελμα είμαι δικηγόρος, και ειδικώτερα ποινικολόγος. Ασχολήθηκα κάποια χρόνια της ζωής μου θεωρητικά με το ωραίο Ποινικό Δίκαιο, το κατεξοχήν δίκαιο, το φοβερό και αγαπημένο.

Στην Ελλάδα Ποινικό Δίκαιο ψωνίζουμε εδώ και σχεδόν 190 χρόνια από την Γερμανία. Αυτό εξηγείται ιστορικά: ο Ποινικός Νόμος, που προϋπήρξε του Ποινικού Κώδικα επί παραπάνω από ένα αιώνα, συνετάχθη (μέσα σε λιγώτερο από δυο χρόνια!) από τον διάσημο Γερμανό Καθηγητή Γεώργιο Λουδοβίκο Μάουρερ, μέλος της Αντιβασιλείας και Καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Έκτοτε, οι Έλληνες πανεπιστημιακοί ποινικολόγοι, σχεδόν ανεξαίρετα, σπουδάζουν εις τας Γερμανίας και, τουλάχιστον, οπωσδήποτε γνωρίζουν γερμανικά. Πέρα όμως από την ιστορική εξήγηση, απετέλεσε ευτύχημα αυτή η πρόσδεση, γιατί, εκτός από αυτοκίνητα και λουκάνικα, οι Γερμανοί ξέρουν να παράγουν και Ποινικό Δίκαιο: χώρες τόσο διαφορετικές όσο η Αργεντινή, η Ν. Κορέα, η Τουρκία και η Ιαπωνία εισάγουν εδώ και δεκαετίες τους ποινικολογικούς τους θεσμούς από την Γερμανία. Και ο Ροξίν έχει συλλέξει 24 (!) επίτιμα διδακτορικά.

Συνεπώς, για όλους εμάς που μεγαλώσαμε επιστημονικά γερμανόπληκτοι έχει κάποια αξία να ξύσουμε λίγο την επιφάνεια των ποινικολογικών ιερών τεράτων του παρελθόντος. Και να δούμε τι θα βρούμε.

Continue reading ‘Το παρελθόν των Γερμανών ποινικολόγων’

Χάρτες της Ευρώπης: μια άλλη ματιά

Κατασκεύασα μερικούς χάρτες της Ευρώπης με αυτό εδώ το πολύ εύχρηστο εργαλείο. Ας κάνουμε και μερικά σχόλια:

Πολλές φορές όταν κοιτάζουμε ένα χάρτη, σκεφτόμαστε με όρους έκτασης των χωρών: συγκρίνουμε τις μικρές με τις μεγάλες και ανεπαίσθητα συνάγουμε τα συμπεράσματά μας, ειδικά για όσες χώρες το μόνο που ξέρουμε είναι η έκτασή τους. Όταν γνωρίζουμε και τον πληθυσμό μιας χώρας, καθώς και την γενική φήμη της, πλησιάζουμε σε μια καλύτερη εκτίμηση της ισχύος της, αλλά απέχουμε ακόμη.

Αποφασιστική σημασία όμως δεν έχει η έκταση καθ’ αυτήν ούτε ο πληθυσμός, αλλά το προϊόν που παράγεται από την συμπλοκή των δύο: το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, και μάλιστα στην ονομαστική του αξία, ώστε να διευκολύνωνται οι συγκρίσεις μεταξύ των χωρών. Μόνο το ΑΕΠ, δηλαδή ο πλούτος κάθε χώρας, αποτελεί καλό ενδείκτη της σχετικής ισχύος της: ισχυρές είναι οι πλούσιες χώρες, ενώ οι χώρες που δεν παράγουν δεν ακούγονται κιόλας. Σκληρό, αλλά να ακουστή.

Χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τον πλούτο συνεπώς, έχουμε ένα πρώτο κριτήριο για την επιρροή που ασκεί μια χώρα, για το πόσο σημαντική (ή ασήμαντη) είναι διεθνώς και γενικώτερα για την θέση της στην διεθνή κατάταξη ισχύος.

Διαβάζοντας κριτικά και συγκριτικά λοιπόν τον κατάλογο των χωρών κατά το ΑΕΠ τους, μαθαίνει κανείς πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Ότι, ας πούμε, το ΑΕΠ της Γερμανίας είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Βρετανίας κατά μια ολόκληρη Ολλανδία.

Ή ας πούμε:

Γερμανικό ΑΕΠ.

Ο χάρτης αυτός αντιπαραθέτει την Γερμανία αφενός και αθροιστικά όλες τις χώρες νοτιανατολικά της αφετέρου, συν την Μπενελούξ. Η Γερμανία κερδάει.

Η Γερμανία αποτελεί τον γίγαντα της Μεσευρώπης. Αν στα δυτικά της η Γαλλία δορυφοροποιείται ταχέως μεν, διατηρεί όμως έναν ίδιον όγκο, που της επιτρέπει την δική της φωνή, στην Άγρια Ανατολή της δεν υπάρχει τίποτε ανάμεσα στον Όντερ και στην Ρωσσία. Μια γενιά μετά την Επανένωση, η Γερμανία διαθέτει πολιτικο-οικονομική ισχύ, για καλό ή για κακό, που δεν διέθετε ούτε το 1914 ούτε το 1939. Ο μόνος τρόπος να χάση τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι να προσέξουν οι άλλες μεγάλες χώρες ότι τον έχει κερδίσει ήδη.

Continue reading ‘Χάρτες της Ευρώπης: μια άλλη ματιά’

Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος ΣΤ

Τώρα που τελείωσε και το 2016, έτος ΙΙ της Διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, συνεχίζω την αποδελτίωση της νομοθετικής παραγωγής που ξεκίνησα στο πρώτο και βασικό άρθρο αυτής της σειράς με τα στοιχεία του 2016. Διατηρώ πάντα την ίδια κατηγοριοποίηση με εκείνο το άρθρο (τοποθέτησα μόνο τους Ν. 4375 και 4411 σε δύο κατηγορίες, επειδή ταίριαζαν εξίσου).

Το 2016 λοιπόν εκδόθηκαν συνολικά 91 νόμοι, από τον Ν. 4357 έως τον Ν. 4447.

Continue reading ‘Μικρή εμπειρική έρευνα περί της λεπτής τέχνης του νομοθετείν, μέρος ΣΤ’

Κατά της παχυσαρκίας, μέρος Α

Το σημερινό άρθρο αφορά την παχυσαρκία. Τα πάχη μου, τα κάλλη μου, λέει μια θυμόσοφη απολογία, αλλά η πραγματικότητα απέχει πολύ. Η παχυσαρκία είναι μια επικίνδυνη σύγχρονη επιδημία και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Πρώτα, θα εκθέσω ορισμούς και διακρίσεις.

Παχύσαρκος θεωρείται όποιος έχει δείκτη μάζας σώματος άνω του 30. Ο δείκτης ισούται με τον λόγο του βάρος προς το τετράγωνο του ύψους, ήτοι β/υ^2.

[Εγώ ας πούμε αυτόν το καιρό βρίσκομαι περίπου στο 90/184^2 = 26,5, άρα είμαι απλώς υπέρβαρος. Για κάποιον του ύψους μου το όριο της παχυσαρκίας βρίσκεται περίπου στα 102 κιλά (: δείκτης 30), ενώ το άνω όριο των φυσιολογικών κιλών στα 85 (: δείκτης 25). Η διαφορά των δύο ορίων είναι 17 κιλά ή 17/85 = 20% του σωματικού βάρους]

Ο δείκτης μάζας σώματος αποτελεί καλό ενδείκτη της πιθανότητας θανάτου και, άρα, του προσδόκιμου επιβίωσης. Δείκτης εκτός των φυσιολογικών ορίων αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου:

Continue reading ‘Κατά της παχυσαρκίας, μέρος Α’

Η αμφίστομος μάχαιρα: οδηγίες χρήσεως

Το γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο, που για συντομία και ευκολία το λέμε Μπούντεσφερφάσσουνγκσγκερίχτ, εξέδωσε στις 17 Ιανουαρίου 2017 μια λαμπρή απόφαση 94.000 λέξεων (!), με την οποία απέρριψε την συνταγματική προσφυγή του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, δηλαδή της γερμανικής Γερουσίας, κατά του πολιτικού κόμματος NPD, με την οποία διωκόταν η δικαστική του απαγόρευση κατ’ άρ. 21 παρ. 2 γερμΣ:

(2) Parteien, die nach ihren Zielen oder nach dem Verhalten ihrer Anhänger darauf ausgehen, die freiheitliche demokratische Grundordnung zu beeinträchtigen oder zu beseitigen oder den Bestand der Bundesrepublik Deutschland zu gefährden, sind verfassungswidrig. Über die Frage der Verfassungswidrigkeit entscheidet das Bundesverfassungsgericht.

[Σημειωτέον ότι πρόκειται για την δεύτερη φορά που αποτυγχάνει η απόπειρα δικαστικής απαγόρευσης του NPD (η πρώτη ήταν το 2003)]

Το Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας είναι ένα ακροδεξιό γερμανικό κόμμα, που στεγάζει τα κατάλοιπα των Φαιών της δεκαετίας του 30. Οι εκλογικές του επιδόσεις είναι πενιχρές (1,3% το 2013) και μόνο στις πρώην κομμουνιστικές περιοχές πετυχαίνει πού και πού κάποια τοπική επιτυχία. Αναπτύσσει βεβαίως και μαχητική πολιτική δράση του πεζοδρομίου, με διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και επιθέσεις κατά μεταναστών κλπ. Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι αυτό από τα δικά μας κόμματα.

Continue reading ‘Η αμφίστομος μάχαιρα: οδηγίες χρήσεως’

9 σκέψεις για το Κυπριακό

Πριν δυόμισυ μήνες είχα γράψει αυτό εδώ το κείμενο σχετικά με την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Θα ήθελα τώρα να εκθέσω μερικές ακόμη σκέψεις σχετικά:

1.

Δεν ξεχνώ όσους το 2004 μάς έλεγαν ότι εκείνη ήταν η τελευταία ευκαιρία. Ή ότι κάθε επόμενη θα ήταν χειρότερη. Το 2004 ζήσαμε μια απίστευτη εκστρατεία κατατρομοκράτησης του ελληνοκυπριακού λαού. Ένα διεθνές πρόβλημα άλυτο επί δεκαετίες ξαφνικά έπρεπε να επιλυθή σώνει και καλά μέχρι την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Η προταθείσα λύση παραβίαζε τις συνταγματικές ελευθερίες των Κυπρίων και ήταν καταφανώς ετεροβαρής υπέρ των Τ/Κ. Και αποπάνω, ο γγ του ΟΗΕ απειλούσε:

“Let me be clear, the choice is not between this settlement plan and some other magical or mythical solution, in reality at this stage the choice is between this settlement or no settlement.”

Δεν ξεχνάμε τίποτα.

Ένα άλλο απόφθεγμα της συμβατικής σοφίας για το Κυπριακό είναι το “κάθε πέρσι και καλύτερα”, ότι δηλαδή κάθε νέο σχέδιο επίλυσης είναι δυσμενέστερο από το προηγούμενο. Θα συνομολογήσω μεν ότι υπάρχουν πολλές αποδείξεις αυτού του ισχυρισμού ιστορικά, νά όμως που έφτασε το τέλος και αυτής της σοφίας: η παρούσα διαπραγμάτευση, εξ όσων γίνονται γνωστά, σέβεται πλήρως τις συνταγματικές ελευθερίες των Κυπρίων, ιδίως δε την ελευθερία εγκατάστασης. Αλλά και το γενικό διπλωματικό κλίμα είναι ευμενέστερο. Ακούστε:

Continue reading ‘9 σκέψεις για το Κυπριακό’

Έξοδος

1.

93 χρόνια πριν, το τελευταίο πλοίο της Εξόδου έπιανε στον Πειραιά. Και έκλεινε όχι μόνο την Ανταλλαγή, αλλά μια ιστορία που κρατούσε από τους αλεξανδρινούς χρόνους.

Διάβασα πρόσφατα τον δεύτερο τόμο των μαρτυριών που συνέλεξε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, που περιέχει ανθρώπινες διηγήσεις από τις επαρχίες της κεντρικής και της νότιας Μικρασίας. Θέλω να σας μεταφέρω εδώ κάποια από τα ερωτήματα και κάποιες από τις απαντήσεις αυτού του πολύτιμου τόμου, έχοντας αποδελτιώσει ένα μικρό μέρος του, που αφορά τα μέρη της Καππαδοκίας (όλες οι παραπομπές γίνονται στις σελίδες του τόμου).

2.

Οι τελευταίοι Μικρασιάτες που ήρθαν στην Ελλάδα είχαν τις πατρογονικές τους ρίζες στα βάθη της Ανατολής, στις χώρες εκείνες που κάποτε τις λέγαμε Καππαδοκία, Παμφυλία, Γαλατία, Κιλικία, Πισιδία, Λυκία. Απομονωμένοι στα χωριά τους, καλλιεργώντας τα εύφορα οροπέδια, ζώντας ανάμεσα στους Τούρκους σαν καλοί Χριστιανοί, άλλοι με διαλεκτικά ελληνικά και άλλοι τουρκοφωνήσαντες.

Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ανθρώπους παλαιικούς, που θρησκεύουν βαθιά και αυτοπροσδιορίζονται κατά κύριο λόγο βάσει της θρησκευτικής τους διαφοράς από τους Τούρκους συντοπίτες τους.

Οικονομικά βρίσκονται σε σχετικά καλή κατάσταση, συχνά καλύτερη από των Τούρκων:

Οι Τούρκοι… δεν ήθελαν να φύγει ο ελληνισμός του Ακ-σεράι… Είχαν την ανάγκη μας. Εμείς κρατούσαμε το εμπόριο, την οικονομική ζωή του τόπου. Αυτοί δεν είχαν ιδέα από εμπορικές επιχειρήσεις, ήταν τσιφλικάδες… Τους εξυπηρετούσαμε. Τους κάναμε ένα σωρό ευκολίες. Τους πουλούσαμε εμπορεύματα επί πιστώσει, που εξοφλούσαν με τη συγκομιδή. Τους δίναμε δάνεια.

(Αλέξανδρος Λεοντόπουλος, πρώην Αρσλάνογλου, από το Ακ-Σεράι, σελ. 6)

[Πώς να μην παρατηρήση κανείς ότι κοινωνικοοικονομική θέση αυτών των Χριστιανών ήταν ακριβώς η ίδια με των Εβραίων στον δυτικό Μεσαίωνα;]

Continue reading ‘Έξοδος’

Το Oρνιθοκομείο

Στις 21 Δεκεμβρίου 2016, αυτής της δίσεκτης χρονιάς, πέθανε αιφνιδιαστικά, αναπάντεχα και άδικα στο χωράφι του ο διαδικτυακός φίλος Τάσος Καρκαντζέλης. Ο Τάσος, μηχανικός στο επάγγελμα, έχοντας δουλέψει πολλά χρόνια στον χώρο του τροφίμου, τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε επιδοθή με πάθος και επιστημοσύνη στην ωοπαραγωγή, έχοντας αφιερώσει ατελείωτες ώρες μελέτης, διαβασμάτων και φροντίδας στο έργο του, την Φάρμα Δοξάτου. Εκεί φιλοδοξούσε να δημιουργήση μια πρότυπη και επικερδή μονάδα ωοπαραγωγής, όπου η ποιότητα και ο σεβασμός στο περιβάλλον και στις όρνιθες θα συνδυάζονταν με την οικονομική αποδοτικότητα και την αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης και υποβαθμισμένης αγροτικής γης μας.

Δεν πρόλαβε. Δυστυχώς.

Είχα επικοινωνήσει με τον Τάσο δύο ή τρεις φορές, χωρίς να έχω την τύχη να τον συναντήσω προσωπικά. Πάντα πρόθυμος να λύση τις απορίες μου, απορίες ενός αδαούς. Θαύμαζα τις δημοσιεύσεις του, το πάθος του, την ελπίδα του, το όραμά του για την πρωτογενή παραγωγή.

Γράφω αυτό το κειμενάκι αξιοποιώντας πράγματα που μου έμαθε και ερεθίσματα που μου έδωσε. Βλέπω φυσικά τα πράγματα από την δική μου φιλοζωική οπτική γωνία, όπως ακριβώς και ο Τάσος από την δική του μεριά αγαπούσε τις “πριγκήπισσές” του. Ας είναι κάτι σαν ένας μικρός επικήδειος για τον ωραίο αγώνα του.

Μπορείτε να βοηθήσετε τα ορφανά παιδιά του, που το 2015 έχασαν την μητέρα τους και το 2016 τον πατέρα τους, μέσω της σχετικής ομάδας στο φατσαμπούκι “Οι φίλοι του Τάσου Καρκαντζέλη”. Υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός στο όνομα της αδερφής του Ξανθής στην Πειραιώς με ΙΒΑΝ GR 7801710670006067138420221. Αξίζει τον κόπο.

Τάσος Καρκαντζέλης, 1966-2016.

Τάσος Καρκαντζέλης, 1966-2016.

Continue reading ‘Το Oρνιθοκομείο’

Στρατιωτικά ενθυμήματα VII: στιγμιότυπα

1.

Στις εξόδους μας συχνά πυκνά πηγαίναμε σε στριπτιτζάδικα. Γεμάτη ήταν η πόλη, στριπτιτζάδικα με ανατολικές φανταρομάνες, που γέμιζαν κόσμο 19:00-21:00 με την ανοχή των αρχών. Μετά έμαθα για το τεράστιο πρόβλημα σωματεμπορίας που υπήρχε. Το βράδυ οι άλλοι έλεγαν ιστορίες.

Μια φορά που ήμουν στο πιο μεγάλο από αυτά, είχα πάρει μια μπίρα ή κάτι τέτοιο. Ήρθε μια κοπέλα να κερδίση χορό. Ή κάτι τέτοιο. Της είπα όχι, δεν ενδιαφέρομαι. Πήγε σε καναδυό άλλους, τίποτα. Βαρέθηκε.

Καθίσαμε λοιπόν και βλέπαμε τηλεόραση. Έπαιζε ένα ντοκυμαντέρ για καρχαρίες.

Αναλογιστήτε λίγο την εικόνα: στο ημίφως, οι καλοξυρισμένοι νεαροί, αδύνατοι και ηλιοψημένοι, καθισμένοι στα τραπέζια με το ποτό τους. Οι κοπέλες με τα απολύτως απαραίτητα, σαν σκοτεινές θεές της γονιμότητας.

Και σε μια τεράστια οθόνη, σαν να πετάνε από πάνω μας, οι καρχαρίες έπλεαν, κυρίαρχοι του κόσμου μας.

Continue reading ‘Στρατιωτικά ενθυμήματα VII: στιγμιότυπα’

ΑΠΛΗΤΗ 101-120

ΑΠΛΗΤΗ-101: Η ακτίνα του κοσμολογικού ορίζοντα, ο οποίος (περι)ορίζει το παρατηρήσιμο σύμπαν, είναι περί τα 45 δισ. έτη φωτός.

ΑΠΛΗΤΗ-102: Η Ελβετία αποτελείται από 26 καντόνια.

3335740956_ce4c7315a6_z

ΑΠΛΗΤΗ-103: Ο χορτοφαγικός πληθυσμός της Ινδίας υπολογίζεται περίπου στο 30%, που αντιστοιχεί χονδρικά σε 400 εκατομμύρια άτομα.

ΑΠΛΗΤΗ-104: Η υπεξαίρεση λέγεται Unterschlagung στην Γερμανία, αλλά Veruntreuung στην Ελβετία.

Continue reading ‘ΑΠΛΗΤΗ 101-120’