fhg
Monthly Archive for December, 2007
Δυσκολιες εχει φετος ο χριστουγεννιατικος τουρισμος: ηρθε η ωρα για δημιουργικη καταστροφη στην Αθηνα?
Μια τυπικη πλανη στην οικονομικη σκεψη που κυριαρχει στην Ελλαδα, ειναι η ιδεα οτι η αγορα υπαρχει για τους παραγωγους και οχι τους καταναλωτες. Ετσι ας πουμε οταν εχουμε μεγαλη αυξηση στην παραγωγη ενος προϊοντος, πχ κρασιου, που ριχνει τις τιμες, ενας κανονικος ανθρωπος θα χαιροταν γιατι η αγορα λειτουργησε προς οφελος των καταναλωτων. Η ελληνικη κυβερνηση αντιθετα θα σπευσει να καταστρεψει μερος της παραγωγης για να ανεβουν οι τιμες!
Και μπορει κανεις να επιχειρηματολογησει οτι η γεωργικη παραγωγη ειναι ενας καπως περιεργος κλαδος με ειδικες αναγκες (οι αγροτες ανηκουν στα φτωχα στρωματα και η παραγωγη τους εχει εντονα τυχαια στοιχεια), αλλα η ιδια ιδεα συχνα εφαρμοζεται σε ασχετους κλαδους οπως ο τουρισμος. Οι ξενοδοχοι δεν ανηκουν στα φτωχα στρωματα και ο τουρισμος μας δεν εχει μεγαλη διακυμανση (εχει τυπικα μια μικρη ανοδο καθε χρονο). Αλλα και παλι για πολλα χρονια σε πολυ σημαντικες για τον ελληνικο τουρισμο περιοχες το κρατος ειχε αποφασισει ουσιαστικα να πνιξει την παραγωγη, απαγορευοντας νεες ξενοδοχειακες επενδυσεις! Η αιτιολογια ηταν οτι ο τουρισμος στην Αθηνα πχ ηταν “κορεσμενος”.
Αυτη η ανορθοδοξη λογικη επανερχεται συχνα σε διαφορες μορφες. Δειτε ας πουμε σε ενα αρθρο της Καθημερινης με την ευκαιρια των Χριστουγεννων. Ολοκληρο το αρθρο μιλαει λες και ο αθηναϊκος τουρισμος υπαρχει μονο για τους ξενοδοχους! Τοση ειναι η μεση τιμη των δωματιων, τοση ειναι η πληροτητα κτλ Μα αν σκοπος μας ηταν να εχουμε υψηλες τιμες και πληροτητα η λυση θα ηταν απλουστατη: απαγορευση ολων των ξενοδοχειων εκτος απο ενα, το οποιο θα ηταν παντα γεματο και θα μπορουσε να ζητα απιστευτες τιμες! Αυτο προφανως ομως δεν μπορει να ειναι ο σκοπος του τουρισμου για την πολη. Η πολη ωφελειται πολλαπλασια απο καθε τουριστα που ερχεται και ξοδευει χρηματα στην διασκεδαση, μεταφορες, εστιαση κτλ Θα ελεγα ωφελειται και πολιτισμικα, μια και οι Αθηναιοι ερχονται σε επαφη με αλλες κουλτουρες. Ο τουρισμος δεν υπαρχει (μονο) για τους ξενοδοχους αλλα για ολους τους εμπλεκομενους, Αθηναιους και τουριστες, εμεις κερδιζουμε εισοδημα και θεσεις εργασιας αυτοι κερδιζουν εμπειριες. Continue reading ‘Αθηναϊκος τουρισμος – για τους ξενοδοχους ή για την πολη?’
Στον έξω από το Συνιστολόγιο κόσμο, στις καρδιές των ανθρώπων που δεν είναι νομικοί (ή -ορθότερα- που είναι μη-νομικοί) επικρατεί μια σταθερή καχυποψία απέναντι στους νομικούς. Επικρατεί η γνώμη και η πεποίθηση ότι οι νομικοί προβαίνουν σε τερτίπια με τη γλώσσα και το δίκαιο (ή καλύτερα με τη γλώσσα του δικαίου), κοροϊδεύοντας τον απλό κοσμάκη και κάνοντας τελικά το δικό τους, ενόσω η «πραγματική» Δικαιοσύνη κοιμάται τον γνωστό μακάριο ύπνο της…
Ο κόσμος δεν πιστεύει γρι από τις αναλύσεις των νομικών, όχι μόνο δεν τις καταλαβαίνει αλλά και είναι βαθιά προκατειλημμένος εναντίον τους ακόμη και όταν κάποτε είναι σε θέση να τις καταλάβει. Θεωρεί ότι το Δίκαιο μονοπωλείται από μια συντεχνία καπάτσων σοφιστών που με πονηριές και ρητορείες αθωώνουν τους ενόχους, ενοχοποιούν τους αθώους, καταδικάζουν τους δίκαιους και δικαιώνουν τους αδίκους…Για τον πολύ κόσμο η διαστροφή του δικαίου οφείλεται και μπορεί να αναχθεί σε μια διαστροφή των νομικών, ενώ και το άδικο -ως διεστραμμένο δίκαιο- δεν είναι παρά το προϊόν που παρήγαγε το στραβό κεφάλι ενός διεστραμμένου νομικού (δικαστή ή δικηγόρου)…
Continue reading ‘Η γκιουλιβεριανή αγελάδα του νομικού’
Τι ακριβως παει να κανει η Ελλαδα συμμαχωντας με μια αυταρχικη, αντιδημοκρατικη κυβερνηση?
Η προσεγγιση της Ρωσιας του Πουτιν απο την κυβερνηση Καραμανλη εγινε δεκτη με διθυραμβους απο τον ελληνικο τυπο. Μου φαινεται οτι παλι η ελληνικη κοινη γνωμη εχασε ειτε τα λογικα της ειτε τον δρομο που παει στην Αρετη και οχι στην Κακια*. Για μια ακομη φορα, μετα την πολυ λυπηρη σταση μας στους πολεμους της Γιουγκοσλαβιας (οπου η Ελλαδα μονη της στηριζε τον κυριο υπεθυνο των πολεμων), η Ελλαδα αποκλινει επικινδυνα απο την υπολοιπη δυτικη Ευρωπη.
Η Ρωσια του Πουτιν, με τα βρωμικα ενεργειακα παιχνιδια, την πληρη ελλειψη σεβασμου στην ανθρωπινη ζωη πολιτων και γειτονων (βλ. Τσετσενων), τον λαϊκισμο και την ελλειψη δημοκρατιας ποτε δεν ηταν ιδιαιτερα συμπαθης στην Δυση. Σημερα εν μεσω κατηγοριων για ανελευθερες εκλογες και κρουσματων μεγαλομανιας (ας πουμε επενδυσεις σε στρατιωτικους εξοπλισμους απο μια χωρα χωρις προβληματα ασφαλειας αλλα απο την αλλη με καταρρεουσες υποδομες και πεινασμενους πολιτες), με τον Πουτιν να επιλεγει ξεκαθαρα την αυταρχισμο και την “σταθεροτητα” εναντι της ελευθεριας, η Ρωσια εξελισσεται σε κρατος-παρία σχεδον και οι ελπιδες για ενα ευρωπαϊκο μελλον της χωρας διαψευδονται καθημερινα. Continue reading ‘Ελλας – Ρωσια συμμορια’
(Σχόλιο στο άρθρο ‘Παγκόσμιο Χωριό – Οι θεωρίες της στέρησης’ του Πασχου Μανδραβελη)
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να ακούσω μια διάλεξη από τον (διάσημο) οικονομολόγο Sir Partha Dasgupta (On Discounting Climate Change) ο οποίος στο τέλος της παρουσίασής του ερωτήθηκε από το κοινό για την έρευνα που γίνεται στους κλάδους της οικολογίας και των οικονομικών και την δυνατότητα καλύτερης σύνδεσης των γνωστικών αντικειμένων. Ο Dasgupta χρησιμοποίησε το διάσημο στοίχημα/διαμάχη μεταξύ του Έρλιχ και του Σάιμον ως ένα παράδειγμα για την αξία μιας ολιστικής αντιμετώπισης προβλημάτων – υποστήριξε ουσιαστικά πως ο Έρλιχ σκεφτόταν στο παρελθόν απλά ως οικολόγος και σχετικά αφελώς για τα στάνταρντ ενός οικονομολόγου – νομίζω το αντίστροφο μπορεί να υποστηρίζουν και οι οικολόγοι 
Λόγω αυτής της ελλειπούς γνώσης οικονομικής, ο Έρλιχ έκανε το λάθος να βάλει το στοίχημα έχοντας στο μυαλό του μια τρομερά προβληματική υπόθεση: πως οι επιπτώσεις της κατανάλωσης φυσικών πόρων στο περιβάλλον και στα οικοσυστήματα του πλανήτη θα εμφανιστεί στις τιμές των πόρων. Αυτό φυσικά δεν έγινε και ακόμα και σήμερα επιστήμονες πασχίζουν να βρουν τρόπους για την ενσωμάτωση αβέβαιων, πολύπλοκων επιπτώσεων (ή εξωτερικοτήτων όπως λένε οι οικονομολόγοι) σε αγοραίες τιμές. Συνεπώς, κατά τον Dasgupta, και την δική μου κατανόηση των λεγομένων του, το στοίχημα χάθηκε λόγω normative αντί για positive thinking.
Θεωρώ πως πρέπει να αρχίσουμε πλέον να αποφεύγουμε προβληματικά στοιχήματα τύπου Έρλιχ vs Σάιμον (ή διαμάχες τύπου Lomborg vs The World) για την πληρέστερη κατανόηση θεματων που βρίσκονται στην διακλάδωση οικολογίας και οικονομίας, δύο βασικών τομέων γνώσης για την επίλυση πολλών σημερινών προβλημάτων της ανθρωπότητας. Καταπληκτικές συνεργασίες που υπερπηδούν τα “σύνορα” των επιστημονικών κλάδων έχουν ήδη παράγει αποτελέσματα. Continue reading ‘Περί Θεωριών Στέρησης (και μη)’
Dramatis personae:
Ολοφυρόμενος Αριστεριστής
Ωρυόμενος Αριστεριστής
Αλαλάζων Αριστεριστής
Συνιστολόγος
Χορός Ευαισθήτων Κυριών με Φιλοσοφικάς Ανησυχίας
Κάποτε στον 21ο αιώνα. Κάπου στην πεπολιτισμένη Δύση. Ίσως σε κάποιο σεμινάριο πολιτικής φιλοσοφίας. Ίσως στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.
Ολοφυρόμενος Αριστεριστής: (κατηφής, χαμηλόφωνα, αλλά με εξάρσεις της έντασης της φωνής σε κρίσιμα σημεία) Πολλές είναι οι συμφορές μέσα στον κόσμο, αλλά καμιά δεν μοιάζει με την συμφορά που βαραίνει εμάς τους αριστεριστές. Εμείς, οι λίγοι, η μειονότητα που συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε κυρίως το αριστερό μας χέρι, είμαστε παντού ξένοι, παντού παρείσακτοι, παντού ιδιόμορφοι. Όταν γράφουμε με το μολύβι, όταν κόβουμε με το ψαλίδι, όταν οπλίζουμε το G3, όταν ψήνουμε ένα καφφέ, όταν οδηγούμε, όταν, όπως τώρα, πιάνουμε το έρμο το ποντίκι του υπολογιστή, παντού και πάντα η τυραννία των δεξιστών μας κατατρέχει. Αιώνες καταπίεσης μας κυνηγούν, όταν οι πατέρες μας και οι προπατέρες μας τιμωρούνταν στο σχολείο, επειδή έγραφαν με το αριστερό, ή, ακόμα χειρότερα, έκαναν τον σταυρό τους με το αριστερό χέρι. Το ίδιο μας το όνομα, αριστεριστής, είναι ένα σύμβολο καταπίεσης, μια προσπάθεια των δεξιστών να ξορκίσουν ευφημιστικά τον λαιό τρόμο που είχε δημιουργήσει η προκατάληψή τους. Η Γη περιστρέφεται προς τα δεξιά, ο Υιός κάθηται εκ δεξιών του Πατρός και οι ευνοϊκοί οιωνοί πετούν προς τα δεξιά από τότε που ο δεξιστικός ολοκληρωτισμός έδειξε για πρώτη φορά το απαίσιο πρόσωπό του. «Να πάνε όλα δεξιά», «δεξιοτέχνης» και «αδέξιος», «μπαίνω με το δεξί» είναι τα αιώνια γλωσσοκοινωνιολογικά σύμβολα της καταπίεσής μας. Σε ένα κόσμο φτειαγμένο από δεξιστές, με δεξιστές και μόνο για δεξιστές καλούμαστε να επιβιώσουμε εμείς, τα απολωλότα ερίφια της ζωής.
Χορός Ευαισθήτων Κυριών
με Φιλοσοφικάς Ανησυχίας: (έκπληκτες και έντρομες) Ωχού, τα καημενούλια μου!
Ωρυόμενος Αριστεριστής: (με αυτοπεποίθηση και ελαφρό στόμφο) Ναι∙ αλλά τώρα αντιπαλεύουμε με ορμή την καταπίεση. Νέος αιώνας ανατέλλει, όπου δεν θα υπάρχουν πάνω στην γη αριστεριστές και δεξιστές, παρά μόνο άνθρωποι, δεν θα υπάρχουν προκαταλήψεις, τιμωρίες και αντιπαραθέσεις ούτε εκμετάλλευση παρά μόνο αρμονία και συμφιλίωση των χεριών. Η εποχή της πραγματικής ισότητας και της άρσης κάθε σύγκρουσης έρχεται!
Αλαλάζων Αριστεριστής: (αλαλάζοντας δίκην γενικής συνελεύσεως) Συνάδελφε Ωρυόμενε Αριστεριστά, θέλει δουλειά πολλή μέχρι να μπορέσουμε να πετύχουμε την πραγματική ισότητα, όχι αυτήν την νομικίστικη, την αραχνιασμένη μέσα στις μουχλιασμένες σελίδες των βιβλιοθηκών, αλλά την αληθινή, αυτή που ποθούμε και θα μπορέσῃ να κάνῃ την ζωή μας πιο πλήρη, πιο μεστή νοήματος. Δύο δρόμους βλέπω να ανοίγωνται μπροστά μας: ο δρόμος του σκληρού τύπου, που μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων και αδιαφορεί για την ουσία τους, που σχολαστικίζει το γράμμα του νόμου και καταπίνει το πνεύμα του αμασητί. Είναι ο δρόμος που κλείνει τα μάτια στην μακραίωνη καταπίεση, στην ιστορική αδικία που έχει συντελεστεί, στο κοινωνικό μειονέκτημα που μας επιβάλλεται εξ απαλών ονύχων και, ακόμα, αδυνατεί να κατανοήσῃ τον πλούτο που κομίζει ο αριστερισμός μας στην κοινωνική συμβίωση, σε κάθε επίπεδο του κοινωνικού γίγνεσθαι. Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Αυτός είναι ο δρόμος της πραγματικής δικαιοσύνης, που μας αποζημιώνει για τα κακά που έχουμε υποστεί, που αποκαθιστᾴ την ισότητα στην εκκίνηση της ζωής καθενός από εμάς, που ευνοεί τον αγαθό σκοπό μιας πολυφωνικής και αμφιχερικής κοινωνίας, που, για να επιτύχῃ αυτόν τον μεγάλο σκοπό, είναι έτοιμη να αντισταθμίσῃ το συνθλιπτικό κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε με θετικές διακρίσεις, διακρίσεις που διευκολύνουν για πρώτη φορά τους αριστεριστές να διακριθούν, να ξεχωρίσουν, να μην ντρέπωνται για τον αριστερισμό τους.
Χορός Ευαισθήτων Κυριών
με Φιλοσοφικάς Ανησυχίας: Ναι, ναι, να τα βοηθήσουμε τα παιδιά!
Από μηχανής Συνιστολόγος: Οι αυθαίρετες διακρίσεις είναι πάντοτε απαράδεκτες, είτε προς την μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση. Και αυθαίρετες είναι οι διακρίσεις όταν δεν τελούν σε καμία συνάφεια με τον κοινώς αποδεκτό ως επιδιωκόμενο σκοπό, αλλά εξυπηρετούν ίδια συμφέροντα, ακόμη και επαινετά, και μάλιστα ιδίως τότε. Το ορθό προηγείται του αγαθού σε μια φιλελεύθερη θέσμιση της κοινωνίας. Ο θετικός ρατσιστής διαφέρει από τον αρνητικό μόνο στο πρόσημο. Η ισότητα ενώπιον του νόμου είναι η δικιά μου κόκκινη γραμμή. Όσο για τας ευαισθήτους κυρίας και τας φιλοσοφικάς ανησυχίας των, θα έπρεπε να είχαν υποψιαστεί ότι μπήκαν σε αυτό το μονόπρακτο μόνο και μόνο ένεκα θετικής διακρίσεως!
Παντα απορουσα γιατι η ελληνικη τηλεοραση ειναι γεματη με αυτο το αθλιο φαινομενο των τηλεπαραθυρων. Συγγενικη ερωτηση ειναι βεβαια γιατι τα δελτια ειδησεων σπανε καθε ρεκορ διαρκειας (και τσαπατσουλιας). Επισης σχετικη ερωτηση ειναι γιατι οι Ελληνες πολιτικοι οταν συνδιαλεγονται μοιαζουν να κανουν επιδειξη κακων τροπων και φτηνης συμπεριφορας.
Με την μικρη μου εμπειρια εχω την εντυπωση οτι δεν υπαρχει αλλη χωρα στην ΕΕ ειτε στην Βορεια Αμερικη που να προσεγγιζει εστω το ελληνικο φαινομενο. Στην Γερμανια πχ τα δελτια ειδησεων ειναι κατω απο 5-10 λεπτα και τα τηλεπαραθυρα συναντωνται εξαιρετικα σπανια. Στην Ισπανια τα δελτια ειδησεων διαρκουν λιγο παραπανω αλλα επισης σπανιζουν τα τηλεπαραθυρα. Στις ΗΠΑ τα τηλεπαραθυρα ειναι καπως συχνοτερα, αλλα συνηθως οταν ο συνομιλητης βρισκεται σε αλλη πολη και βεβαια δεν φτανουν το γελοιο φαινομενο των 9 ταυτοχρονων talking heads στην οθονη. Γιατι λοιπον εχουμε στην Ελλαδα ατομα που ειναι στο ιδιο στουντιο αλλα παρολαυτα βρισκονται σε κακογουστα παραθυρα? Continue reading ‘Μια μικρη θεωρια περι τηλεπαραθυρων’
Αγριες γατες και αδεσποτοι σκιουροι
Κατι που φαινεται αρκετα περιεργο σε εναν επισκεπτη της Αθηνας (ειδικα απο την Βορειοδυτικη Ευρωπη) ειναι το πληθος των αδεσποτων σκυλων και γατιων που κυκλοφορουν στους δρομους της πρωτευουσας. Μα πως τα ανεχεστε ρωτανε, δεν ειναι τεραστιος κινδυνος για την δημοσια υγεια?
Λοιπον το σκεφτηκα λιγο το θεμα και κατεληξα οτι τα σκυλια οντως καμμια φορα ειναι επικινδυνα (γιατι σχηματιζουν αγελες, τρομαζουν περαστικους και ενιοτε δαγκωνουν) αλλα οι γατες της Αθηνας ειναι σημα κατατεθεν της πολης και υπερασπιστες της μαλιστα. Δεν ξερω ποτε να ειχαμε επιδημιες ή προβληματα υγεις λογω των γατιων στους δρομους. Μαλιστα νομιζω μας σωζουν απο αρρωστιες. Μεχρι τα 18 μου δεν ειχα δει ποντικι ζωντανα επειδη εμενα στην Αθηνα, με το που μετακομισα στην Γερμανια εμαθα τι σημαινει ποντικοσυναξη. Ο λογος? Μα φυσικα οχι η ρυπανση των γερμανικων πολεων (που ειναι πεντακαθαρες συνηθως) αλλα η ελλειψη γατιων στους δρομους!
Οι γατουλες μας στην Αθηνα ομρφαινουν την πολη και εδω και καμποσα χρονια με τους νεους καδους απορριματων δεν προκαλουν κανενα απολυτως προβλημα*. Εν τελει οι γατες ειναι και αυτες ενα ζωντανο ειδος τελεια προσαρμοσμενο στο οικοσυστημα του, την πολη. Πως μιλαμε για οικολογια στην Ευρωπη, οταν αυτο το ειδος βασανιζεται συστηματικα και κλεινεται σε κλουβια επειδη τολμησε να εμφανιστει στο βασιλειο του ανθρωπου? Continue reading ‘Υπερ των αδεσποτων (γατων και σκυλων)’
ωστε μη γνωριζοντας την πραγματικοτητα, να παιρνετε συνταξεις χωρις τυψεις!
Αφαλιστικο, ασφαλιστικο, πολλα λεμε λιγα ξερουμε. Ας ξεκινησουμε απο τα βασικα, γιατι υπαρχει προβλημα και γιατι τωρα? Μην φταιει ο Μπους? Φταιει μηπως η κακη ΕΕ που προσπαθει να μας επιβαλλει παλι νεοφιλελευθερες πρακτικες για την Ευρωπη των πολυεθνικων (ποτε δεν καταλαβα γιατι η Ευρωπη των μονοεθνικων ειναι προτιμοτερη, τεσπα)?
Το γενικο προβλημα
Το ελληνικο συστημα, οπως σχεδον ολα τα ευρωπαϊκα εως σημερα, στηριζοταν στην μεγαλη ανοδο των εισοδηματων και αυξηση του πληθυσμου μεταπολεμικα, για να δινει γενναιοδωρες συνταξεις με χαμηλες εισφορες. Το συστημα δεν ηταν ποτε πραγματικα δικαιο, αλλα περισσοτερο ενα τεραστιο παιχνιδι Πονζι (γνωστο και ως πυραμιδα) μεταξυ των γενεων. Καθε γενια πληρωνoταν συνταξεις χρεωνοντας τους επομενους. Φανταστειτε ας πουμε ενα εστιατοριο που κανενας δεν πληρωνει το φαϊ του αλλα αφηνει τον λογαριασμο στον επομενο πελατη! Αν δοκιμαζε ενα μεμονωμενο ατομο κατι τετοιο, θα τον κλειναν μεσα για απατη. Οταν το κανει ολη η κοινωνια δεν λεγεται απατη, αλλα “ασφαλιστικο συστημα προκαθορισμενων συνταξεων αδιαφορως εισφορων”.
Το συστημα δουλευε για καμποσο καιρο, οπως καθε πυραμιδα βεβαια. Αφου ο πληθυσμος μας μεγαλωνε, σε καθε γεννια συνταξιουχων αναλογουσαν αρκετες φορες περισσοτεροι εργαζομενοι και ολοι ηταν χαρουμενοι.
Εδω και καποια χρονια ομως το παρτυ εχει αρχισει να τελειωνει. Η γεννητικοτητα μεταπολεμικα επαθε μια καθιζηση για να σταθεροποιηθει σε ενα χαμηλο ρυθμο περιπου 2 παιδιων ανα γυναικα και τα εισοδηματα μας επισης δεν αυξανονται πια οπως παλια. Η τεραστια απατη με το ασφαλιστικο δεν ειναι βιωσιμη πια, πουθενα στην Ευρωπη. Και προσεξτε οτι δεν μιλω για τα συστηματα Υγειας που υποφερουν απο ακομα πιο περιπλοκα προβληματα (οπως το προβλημα του λαθρεπιβατη, οτι δηλαδη κανεις δεν εχει κινητρα να μειωνει τις δαπανες υγειας, τις τριπλοσυνταγογραφησεις και τις ακτινογραφιες για στραμπουληγμα βλεφαριδας). Οι ιδιες οι απλες συνταξεις των Ευρωπαιων δεν ειναι πια εξασφαλισμενες. Χωρις μεγαλη μεταρρυθμιση του συστηματος, κινδυνευουν ολες οι δυτικες χωρες απο χρεοκοπια του συνταξιοδοτικου συστηματος!
Continue reading ‘Ολα οσα δεν θελατε να μαθετε για το ασφαλιστικο’
Τριγυρνώντας στα blogs εδώ και καιρό, διαπίστωσα ότι υπάρχει ένας σωρός από δημοσιευμένα σκουπίδια. Σκουπίδια κάθε λογής και πάσης φύσεως, από σκουπιδογράφους λογοτέχνες, φιλοσόφους, νομικούς, ποιητές, καλλιτέχνες, πολιτικούς, δημοσιογράφους και δεν συμμαζεύεται…Αναρωτήθηκα, κατά πόσο και αυτά που γράφω εγώ και οι συν-συνιστολόγοι μου είναι σκουπίδια δημοσιευμένα από ένα εκρηκτικό μίγμα ματαιοδοξίας και δίψας για διάλογο. Γαρνιρισμένα με μιαν επίφαση νομικής φαντασίας, φιλοσοφικής επάρκειας, λογικής οξύνοιας, γλωσσικής πρωτοτυπίας (τρομάρα σου Αθανάσιε!), κριτικού πολιτικού πνεύματος ή επαρκούς ιστορικής γνώσης. Και δημοσιευμένα ελαφρά τη καρδία, ή (σπάνια!) κατόπιν σκέψεως…
Κατέληξα ότι δεν μπορώ να απαντήσω στο θεμελιώδες αυτό ερώτημα και το απευθύνω στους συναδέλφους μου αναπάντητο (Γράφουμε άραγε σκουπίδια ΚΚ; Και αν ναι, πότε θα σταματήσεις επιτέλους να ταλαιπωρείς τους αναγνώστες και να ρυπαίνεις τη blogόσφαιρα ΑΑ;;). Μελαγχόλησα κάπως με αυτές τις σκέψεις. Κι έτσι, αντί να αυτοκτονήσω συγγραφικώς (πράγμα που δεν μπορώ να κάνω αν δεν προηγηθεί εμού τουλάχιστον ο συνιστολόγος ΚΚ) είπα να φανώ γενναίος και να συνεχίσω τη συνιστολογική μου σκουπιδοπαραγωγή, δημοσιεύοντας αυτή τη φορά ένα μετασκουπιδάκι: Δηλαδή ένα post-σκουπιδάκι που θα μιλάει για τα σκουπίδια και που θα εξηγεί με λογικό τρόπο γιατί ο Χ αναγνώστης που πιστεύει κάπως σε μας και τα άρθρα μας, δικαιούται και λογικώς να πιστεύει ότι στο Συνιστολόγιο δεν γράφονται σκουπίδια! Θα εξηγήσω σε όσα ακολουθούν, πώς μπορεί κανείς να επικυρώνει καθημερινά την πρόταση: «Τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία» εφόσον βέβαια δεχθεί να την θέσει ως υπόθεση εργασίας…
Όπλο μου θα είναι η τυπική λογική και ένα γνωστό παράδοξο της επιστημολογίας, το περίφημο «παράδοξο με τα κοράκια» του C.Hempel.
Αν το παράδοξο αυτό οδήγησε στο να κάνουν λόγο οι επιστημολόγοι ειρωνικά για «ορνιθολογία δωματίου» εγώ, προτείνω, εδώ κάτι αντίστοιχο: Μια «συνιστολογία δωματίου», που θα επιτρέψει να εκφέρουμε κρίσεις για τα συνιστολογικά άρθρα κάθε φορά που θα blogaρουμε οπουδήποτε -εκτός και εντός Συνιστολογίου- στο ίντερνετ, καθισμένοι αναπαυτικά μπροστά στον υπολογιστή μας. Σημειωτέον πάντως, ότι αν τρίξουν με το αρθράκι μου τα κόκκαλα του μεγάλου Hempel δεν φταίω εγώ… Φταίει η περί τα λογικά ημιμάθειά μου αλλά και, γενικότερα, η ρημάδα η μετανεωτερικότητα που τη νίκησε την ανάλυση: Σήμερα, ο ανίερος δανεισμός της αναλυτικής ορολογίας και σοφίας από κάθε αδαή σαν και μένα, και η τροπή τους σε μεταμοντέρνα εξυπνάδα και ανοησία αποτελούν, σχεδόν, φιλοσοφικό κεκτημένο.
Ξεκινώ λοιπόν με μιαν υπόθεση και τον τρόπο της επικύρωσής της:
«Τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία» (ονομάζω την πρόταση αυτή Η και δίνω παρεμφερείς και ισοδύναμες διατυπώσεις της: «Για κάθε άρθρο, αν αυτό γράφτηκε από Συνιστολόγο, τότε αυτό είναι σπουδαίο», «Ό,τι γράφουν οι συνιστολόγοι αξίζει να το διαβάσει κανείς» κ.λπ. κ.λπ.)
Ας πούμε τώρα ότι την υπόθεση Η τη διατυπώνει ένας τυχαίος αναγνώστης μας ο Χ, που μας συμπαθεί κάπως. Έχει διαβάσει ο Χ στο Συνιστολόγιο κάποιο άρθρο που του άρεσε, το βρήκε σπουδαίο και τώρα θέλει να επικυρώσει μέσω παρατήρησης, τη γενικότερη υπόθεσή του ότι «τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία». Για να την επικυρώσει, ακολουθεί τον συνηθισμένο δρόμο: Διαβάζει λ.χ. ένα ακόμη άρθρο του ΑΑ, τυχαίνει κι αυτό να είναι σπουδαίο, κι έτσι η Η επικυρώνεται. Διαβάζει έπειτα ο Χ κι άλλο ένα άρθρο (του ΚΚ αυτή τη φορά) και η Η ξανα-επικυρώνεται. Και ούτω καθεξής….Η συλλογιστική πορεία στο μυαλό του Χ, που τον οδηγεί στην επικύρωση της υπόθεσης Η, ότι «Τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία» και ισχύει μέχρι να βρεθεί ενδεχομένως ένα μη-σπουδαίο άρθρο, μπορεί να περιγραφεί με τον εξής απλό τρόπο:
Το τάδε άρθρο του ΑΑ είναι σπουδαίο
Το δείνα άρθο του ΚΚ είναι σπουδαίο
(…)
Άρα, τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία.
Μέχρις εδώ έχει καλώς. Ο λογικός αναγνώστης μου θα κατάλαβε, ότι για την επικύρωση της υπόθεσης Η, ο Χ χρειάζεται απλώς να διαβάζει τακτικά Συνιστολόγιο… Εγώ όμως δεν ήθελα να του πω αυτό. Δεν θέλω γενικώς να πείσω κανέναν να διαβάζει Συνιστολόγιο…Θέλω να επιστήσω την προσοχή του λογικού αναγνώστη μου και του Χ σε κάτι πιο ενδιαφέρον αλλά και πιο παράδοξο. Να τους πω, ότι η αρχική υπόθεση Η, ότι «τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία» δεν επικυρώνεται μόνο με την ανάγνωση αυτών των ίδιων των άρθρων του Συνιστολογίου αλλά και με έναν άλλο -prima facie εξωφρενικό- τρόπο: Με την ανάγνωση οποιουδήποτε μη-σπουδαίου άρθρου σε οποιοδήποτε άλλο Blog!!
Πάμε να δούμε πως γίνεται αυτό, με ολίγη λογική…Είπαμε ότι η πρόταση που θέλει ο Χ να επικυρώσει είναι η Η: «Τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία» και ότι η πρόταση Π1 του Χ «Το ψ άρθρο είναι του ΑΑ και είναι σπουδαίο» επικυρώνει ως ατομικό στιγμιότυπο την Η (ισχύει δηλ. H→ Π1). Η πρόταση Η όμως, είναι λογικώς ισοδύναμη με μιαν άλλη πρόταση, την Η΄ που έχει ως εξής: «Μη σπουδαία άρθρα γράφονται σε ιστολόγια άλλα από το Συνιστολόγιο». Η λογική ισοδυναμία των Η και Η΄ προκύπτει από τον νόμο της αντιθετοαναστροφής και θα πρέπει να συμφωνεί με τη λογική σας διαίσθηση…Απλά πράγματα: Ισχύει ότι p→q ↔ ~q→ ~p.
Ας δούμε, τώρα, πώς επικυρώνεται η Η΄: Η καθολική αυτή πρόταση επικυρώνεται κάθε φορά που ο Χ διαβάζει ένα άρθρο-σκουπίδι σε blog άλλο από το Συνιστολόγιο, οπότε και διατυπώνει μια αντίστοιχη ατομική πρόταση Π2: «Το τάδε άρθρο είναι σκουπίδι (= μη-σπουδαίο) και γράφτηκε στο δείνα blog» (ισχύει τώρα ότι H΄→Π2).
Λόγω της ισοδυναμίας των Η και Η΄, όμως, καταλήγουμε σε ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα: Η υπόθεση Η δεν επικυρώνεται μόνο από την πρόταση Π1 αλλά και από την πρόταση Π2! Δηλαδή, η πρόταση «Το τάδε άρθρο είναι σκουπίδι και γράφτηκε στο δείνα blog» επικυρώνει την πρόταση «Τα συνιστολογικά άρθρα είναι σπουδαία». Ακριβώς όπως η πρόταση «Αυτό εδώ είναι μια κίτρινη γραβάτα» επικυρώνει την υπόθεση «Τα κοράκια είναι μαύρα»!
Με άλλα λόγια, κάθε φορά που ο αναγνώστης Χ θα διαβάζει ένα άρθρο-σκουπίδι σε blogs διαφορετικά από το Συνιστολόγιο, θα επικυρώνει τη σπουδαιότητα των άρθρων των Συνιστολόγων! Κάθε φορά που κάποιος δεν θα κλικάρει το Συνιστολόγιο, αλλά θα προτιμά να διαβάσει άλλους αρθρογράφους που θα τον απογοητεύουν με την ποιότητα των γραπτών τους, θα ενισχύει ολοένα περισσότερο την υπόθεση ότι τα άρθρα των Συνιστολόγων αξίζει τον κόπο να τα διαβάσει κανείς!
Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό αγαπητοί αναγνώστες; Όταν ενίοτε δεν μας διαβάζετε και απογοητεύεστε από σκουπιδογράφους σε γειτονικά blogs, επικυρώνετε ουσιαστικά την υπόθεσή σας ότι στο Συνιστολόγιο γράφονται σπουδαία πράγματα (αρκεί, βεβαίως, να έχετε κάνει μια τέτοια υπόθεση!) Μαζί με την επικύρωση αυτή, ενισχύετε και την ορθοπρακτική επιλογή και απόφασή σας, να μας διαβάζετε στο μέλλον!
Υγ1. Και με όλα αυτά βεβαίως-βεβαίως, συμβάλλετε στο να τονώνεται η αυτοπεποίθηση και η πίστη των Συνιστολόγων στο (θεάρεστο) έργο τους…
Υγ2. Για τον λογικό αναγνώστη: Ενδέχεται το παρόν άρθρο να διαψεύδει ποππεριανώς την υπόθεση Η. Οπότε και θα αυτοκαταστραφεί μέσα σε 5 δεύτερα αφότου διαβάσετε το παρόν υστερόγραφο.
(Μπουμ!)
Loading ...
Προσφατα σχολια
πεγκυ, dimmitrisd, th.alys, AKM [...]
Elias, kostas
marios, marios, S G, S G [...]
Κώστας, Konstantinos Koukopoulos, Konstantinos Koukopoulos, Konstantinos Koukopoulos [...]
marios, ΠΑΝΟΣ, ΠΑΝΟΣ, ΠΑΝΟΣ [...]
kt, Snaporaz, kt, Snaporaz [...]