Comments on: Όλοι με τον Πίλαβο και μια μακαρονάδα!

By: Αλέξης

Αλέξης — Wed, 03 Dec 2008 04:43:13 +0000

ΠΑΙΔΙΑ ΕΓΩ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 2002. ΟΧΙ ΔΕΝ ΞΥΝΟΜΑΙ, ΤΟ ΕΧΩ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΠΛΑ ΜΕ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΙΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΩ. ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ? ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΙΟ?

Ποιοτητα σχολιου: 0 0

By: filologosmb

filologosmb — Wed, 26 Nov 2008 18:38:00 +0000

Τα λες πολύ ωραία για τις διατριβές. Αλλά λάβε και κάτι άλλο υπόψιν σου: ΔΕΝ παίρνουν διτριβή όλοι. Αν δεν σε πάει ο καθηγητής δεν παίρνεις με τίποτα όσο καλός/η και να είσαι. Εμένα μου έτυχε να θέλω διακαώς να κάνω διδακτορικό και συνάντησα τείχος. Ήταν δίκαιο αυτό;

Ποιοτητα σχολιου: 0 0

By: ni-me

ni-me — Mon, 21 Apr 2008 05:11:34 +0000

< ![CDATA[KT

Πράγματι αυτό που έγραψα είναι πολύ αφοριστικό τώρα που το ξαναδιαβάζω.
Είμαι και εγώ υποψήφιος μακαρονάς στο εξωτερικό (ελπίζω μέσα στο '08 να το πάρω) και παρόλο που έχω κερδίσει αρκετά από την διαδικασία, κάθομαι και κοιτάω τα ανέγγιχτα "εξωσχολικά" (η άθλια αυτή λέξη αρκεί για να δείξει την θλιβερή αντίληψη πολλών ελλήνων για την μόρφωση) και απελπίζομαι - ιδιώς όταν σκέφτομαι πόσο χρόνο αφιερώνω σε ένα τόσο εξειδικευμένο θέμα.

Σε αντίθεση με αυτά που φαίνεται να πιστευούν κάποιοι (όπως λες στο ποστ σου), το διδακτορικό έξω μόνο dolce vita δεν είναι: π.χ. το πείραμα που κάνω είναι τέτοιο, που αναγκαστικά πρέπει να είμαι στο νοσοκομείο σάββατο ή κυριακή από τις 6 η ώρα (και τις καθημερινές δηλαδή αυτήν την ώρα έρχομαι συνήθως).
Στο ελεύθερο χρόνο μου βέβαια ασχολούμαι αποκλειστικά με sex, drugs & πλούταρχο.

(μακράν το χειρότερο στο εξωτερικό είναι η γλώσσα, ιδιίως η ασφυξία που νιώθεις όταν έχεις κάτι έξυπνο και σωστό να πεις, αλλά είσαι αναγκασμένος να το διατυπώνεις σαν 5χρονο (με συνέπεια να χάνει το 90% της σπιρτάδας) και να το προφέρεις λες και τρως ταυτόχρονα.Πάλι καλά να λες που θα αναγνωριστούν όλα αυτά στην επιστροφή και θα βγάζω λεφτά με το τσουβάλι)]]>

Ποιοτητα σχολιου: 0 0

By: KT

KT — Sun, 20 Apr 2008 20:50:33 +0000

< ![CDATA[Ni-me
Δίκιο έχεις για τον Λεοπάρντι. Εγώ εδώ αναπτύσσω την γενικότερη περί ωρίμανσης σκέψη του με κυριολεκτική αναφορά στο μεταφορικό του παράδειγμα. Διαφωνώ με την εντελώς αφοριστική παρατήρησή σου για την αξία του διδακτορικού. Δέχομαι τέλος, την ευρύτερη ερμηνεία που δίνεις στην "φράση-κλείδί" της ανάρτησης που σου άρεσε.

Αθανάσιε,
Σωστή η παρατήρησή σου. Πάντως η σύγχρονη τάση να γράφονται πολλά (άρθρα, βιβλία, διατριβές) έχει -κατά την γνώμη μου- μειώσει γενικώς την ποιότητα όσων γράφονται. Τώρα με τους υπολογιστές το γράψιμο έχει γίνει για μερικούς σαν κάτι ομόηχο και ομοιοκατάληκτο -που δεν μου επιτρέπεται να κατονομάσω στο Συνιστολόγιο μας!]]>

Ποιοτητα σχολιου: 0 0

By: Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος — Sun, 20 Apr 2008 15:39:53 +0000

< ![CDATA["Δείχνουν μια προϊούσα απαξίωση του διδακτορικού τίτλου μεσω του υπερπληθωρισμού διδακτόρων και της παροχής αρκετών «ευκολιών» για την εκπόνησή του"

Η "απαξίωση" αν οφείλεται στο να βγαίνουν πολλά και αξιόλογα διδακτορικά δεν είναι καθόλου κακή για την επιστήμη, κάθε άλλο. Μπορεί να είναι κακό για τα συντεχνιακά συμφέροντα των διδακτόρων, αλλά αυτό δεν με αφορά διόλου. Αυτό που βλάπτει δεν είναι η ποσότητα, είναι η ποιότητα.

"Και έτσι ο Χ, στα διαλείμματά από το καθάρισμα καρεκλών σε κομματικές συγκεντρώσεις και μολονότι τα χέρια του έχουν πονέσει από το χειροκρότημα, πιάνει τον υπολογιστή του και γράφει και πεντε-έξι αράδες στην διδακτορική διατριβή που ανέλαβε. "

Ά-ψο-γος!

"Αιώνοι ωρομίσθιοι μεταπτυχιακοί φοιτητές (ΩΜΦ) που δεν ντρέπονται να καρεκλοκενταυρίζουν στο Πανεπιστήμιο για δεκαετίες μολονότι τα λεφτά είναι αστεία, εμποδίζοντας νεότερους με διάθεση για δουλειά να προσφέρουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Οι αιώνιοι ΩΜΦ (θέμα που θα με απασχολήσει και σε άλλο Post) είναι ασφαλώς στην συντριπτική τους πλειονότητα υποψήφιοι διδάκτορες (ή αιώνιοι μεταπτυχιακοί πρώτου κύκλου): Γιατί μόνον με αυτό το τέχνασμα μπορούν να κρατούν τις θεσούλες τους διατηρώντας την γλυκιά ψευδαίσθηση ότι είναι και αυτοί «άνθρωποι του Πανεπιστημίου». "

Έτσι ακριβώς είναι. Δυστυχώς.]]>

Ποιοτητα σχολιου: 0 0

By: ni-me

ni-me — Sun, 20 Apr 2008 12:46:42 +0000

< ![CDATA[Πολύ ωραίο ποστ!

Πιστεύω ότι η φράση-κλειδί είναι:

Αυτή πρέπει να πονάει όλους όσοι κουράστηκαν πραγματικά για να γράψουν ευσυνείδητα διατριβή.

Η πίκρα που βγαίνει από αυτήν την φράση είναι δυστυχώς γνωστή σε πολλούς της γενιάς μας (ημερομηνία γεννήσεως δεύτερο μισό των 70ς).

Εσύ μιλάς ειδικά για το διδακτορικό, φοβάμαι όμως ότι το πρόβλημα έχει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Ουσιαστικά είναι ο θυμός και η αγανάκτηση του έντιμου και υπεύθυνου ατόμου που βλέπει ότι τα πάντα (από τις σχέσεις μέχρι το διδακτορικό και την επαγγελματική επιτυχία) στην χώρα μας μπορούν να γίνουν με τον *εύκολο* τρόπο.
Υπάρχουν όμως κάποιοι που μόνο ένα τρόπο ξέρουν – ακόμα και αν ήθελαν να κάνουν τα γνωστά κόλπα, θα το έκαναν με τρόπο τόσο αδέξιο που θα γίνονταν ο περίγελος των *καταφερτζήδων* .
Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν η ωρίμανση (που αναφέρεις) περιλαμβάνει και την σιωπήρη αποδοχή αυτής της κατάστασης.

Διαφωνώ με την φράση σου:

Το διδακτορικό είναι πράγματι μια «εμπειρία ζωής» αλλά υπό την έννοια μιας σκληρής άσκησης σε αυτοπειθαρχία, συστηματική αυτόνομη δουλειά, κοπιαστικό και πολύωρο διάβασμα και αναζήτηση των προσωπικών μας αντοχών και ορίων.

Το διδακτορικό δεν νομίζω ότι είναι εμπειρία ζωής, ούτε όλα τα υπόλοιπα που περιγράφεις.
Για το διδακτορικό πιστεύω ό,τι και για το εκπαιδευτικό σύστημα/πανεπιστήμιο: αποτελούν, μαζί με την ανάγκη βιοπορισμού, τα μεγαλύτερα εμπόδια στην προσπάθεια κάποιου να μορφωθεί και να καλλιεργηθεί.

Τέλος έχω την εντύπωση ότι παρανόησες την εξαιρετική φράση του Λεοπάρντι.Η φράση έχει θέμα την ωρίμανση, όχι το διδακτορικό – αυτό το αναφέρει σαν παράδειγμα.
Δεν προκύπτει από την φράση ότι το διδακτορικό έπαιξε ρόλο στην ωρίμανση του Goldsmith, όπως υπονοείς στην πρώτη παράγραφο της ανάρτησης σου.]]>

Ποιοτητα σχολιου: 0 0