Διερωτώμασταν λοιπόν ποια είναι τα σχετικά με την ποινική δίωξη στοιεία, των οποίων η δημοσίευση επιτρέπεται με εισαγγελική διάταξη. Υποστηρίζω ότι σαφώς μεταξύ αυτών όμως πρέπει να περιλάβουμε και την εικόνα του κατηγορουμένου. Γιατί αλήθεια, τι επιτρέπει αποτελεσματικώτερη ταυτοποίηση του δράστη και ακριβέστερη απόδοση της ευθύνης από την σύνδεσή της με ένα πρόσωπο; Γνωρίζουμε οι ίδιοι πολλούς ανθρώπους κατ’ όψιν, κανένα όμως από την διεύθυνση και το όνομά του [όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι η δημοσίευση της φωτογραφίας θα υπείκη στην αρχή της αναλογικότητας, π.χ. δεν θα τελήται για ελαφρά πλημμελήματα ούτε θα διαιωνίζεται χρονικά].

Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και η ερμηνεία που προκύπτει από τα, όχι πολύ διαφωτιστικά πάντως, Πρακτικά της Βουλής. Εκεί, ο εισηγούμενος Υπουργός Σ. Χατζηγάκης καθορίζει ως εξής την λειτουργία της εν λόγω τροποποίησης (σελ. 2518, παρομοίως και στην σελ. 2529):

Βγάζει τις μάσκες από κοινούς εγκληματίες και προστατεύει την κοινωνία με τις διατάξεις τις οποίες περιέχει

Η διάταξη λοιπόν κατά την εισήγησή της φαίνεται σαφώς να περιελάμβανε την δημοσίευση και των φωτογραφιών των κατηγορουμένων. Κατά την γνώμη μου περισσότερη σαφήνεια στο σημείο αυτό δεν θα έβλαπτε καθόλου, ίσα ίσα.

Παρατηρώ όμως ότι, ενώ επί χρόνια δημοσιεύονται από την ΕΛΑΣ οι φωτογραφίες διαφόρων κατηγορουμένων, κανείς μέχρι τώρα δεν είχε αντιδράσει κατά τον τρόπο αυτό. Λογικά όμως το ζήτημα δεν έχει διαφορά νομικώς: αν είναι παράνομη η δημοσίευση των φωτογραφιών των εκδιδομένων, τότε είναι και αυτών ή αυτών των κατηγορουμένων. Αν είναι “διάπομπευση” το ένα, τότε είναι και το άλλο.

Ισχυρίζεται διάφορα και διαφορετικά σχετικώς με το θέμα μας η συνήθως νηφάλια Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου [που συλλαμβάνεται βέβαια δεύτερη φορά κλέπτουσα οπώρας]. Αξίζει τον κόπο να αντικρούσω κάποια από αυτά.

Μετράω λοιπόν λάθη:

η δημοσίευση των φωτογραφιών και η αποκάλυψη της οροθετικότητας των γυναικών αυτών είναι αδικαιολόγητη και προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή τους.

Λάθος, αφού προβλέπονται στον νόμο, πρόκειται εξ ορισμού για νόμιμες προσβολές. Σαν να λες ότι η καταδικαστική απόφαση προσβάλλει την υπόληψη του κατηγορουμένου.

η σκοπούμενη και καθόλα θεμιτή προστασία του κοινωνικού συνόλου (ενημέρωση και ευαισθητοποίησή του και διαφύλαξη της δημόσιας υγείας) μπορούσε να επιτευχθεί με σαφώς ηπιότερα μέσα: δηλαδή, με τη δημοσιοποίηση των χαρακτηριστικών των γυναικών που συλλήφθηκαν (ύψος, χρώμα ματιών και μαλλιών, εθνικότητα, κλπ) και της περιοχής (οίκος ανοχής, «πιάτσα») όπου εργάζονταν.

Εδώ η Ένωση χρησιμοποιεί την μόνη δυνατή γραμμή αμύνης, την εφαρμογή in concreto της αρχής της αναλογικότητας, πάντα πρόχειρης διά πάσαν νόσον και πάσαν νομικήν μαλακίαν. Όπως και να το κάνουμε όμως, το πρόσωπο του πιθανολογούμενου εγκληματία είναι απολύτως σχετικό με την προστασία του φερόμενου ως παθόντος. Καλά και άγια όλα τα άλλα και έπρεπε να εξεταστούν ενόψει της αρχή της αναγκαιότητας, τα γράφω και εγώ ως προς τα ονόματα και τις διευθύνσεις, αλλά το πράγμα δεν αλλάζει.

Ας αλλάξουμε λίγο τα πραγματικά περιστατικά, κρατώντας καθετί ουσιώδες. Ας υποθέσουμε ότι ασκείται δίωξη κατά μιας ομάδας χρυσαυγιτών, οι οποίοι φέρονται ότι μόλυναν με το θανατηφόρο βακτήριο της σαλμονέλας το συσσίτιο κάποιων, άγνωστων ακόμη, άστεγων Πακιστανών. Η μόλυνση έγινε μια συγκεκριμένη ημέρα, όταν οι χρυσαυγίτες προσφέρθηκαν τάχα εθελοντικά για να μοιράσουν το συσσίτιο, το οποίο, αφού το μόλυναν, το μοίρασαν πράγματι με τα χεράκια τους, ενώπιοι ενωπίοις με τα θύματά τους. Η Εισαγγελία έχει συλλάβει τους χρυσαυγίτες, ξέρει λοιπόν ποιοι είναι, πώς τους λένε, έχει μάλιστα και την φωτογραφία τους. Δεν ξέρει όμως ποιοι είναι οι Πακιστανοί, αν και γνωρίζει δύο πράγματα: α) είναι δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, και β) η υγεία τους και πιθανόν η ζωή τους διατρέχει άμεσο κίνδυνο.

Σαλμονέλλα: είναι όλοι οι θανατηφόροι μικροοργανισμοί ίσοι;

Όλες οι κρίσιμες παράμετροι είναι ίδιες: ποινική δίωξη για το ίδιο κακούργημα, αόριστος αριθμός παθόντων, κίνδυνος ζωής, δημοσίευση φωτογραφιών. Ερωτώ λοιπόν: σε μια τέτοια περίπτωση θα συναινούσε άραγε η Ένωση στην δημοσιοποίηση των φωτογραφιών ή μήπως όχι; Και η στάση της θα καθωριζόταν τότε από την ερμηνεία του νόμου ή από εξωδικαϊκά ιδεολογικά φορτία;

Όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η ζωή του παθόντος, η Πολιτεία υποχρεούται θετικά να λάβη κάθε δυνατό μέτρο για την προστασία της. Η ιδιωτικότητα των κατηγορουμένων είναι ούτως ή άλλως υποδεέστερο έννομο αγαθό έναντι της ζωής ή της υγείας. Γίνεται δύο φορές υποδεέστερο όταν, όπως τώρα, συγκρίνουμε υπόπτους τέλεσης ενός κακουργήματος με τα φερόμενα ως θύματά τους.

διότι δεν απαιτείται και η φωτογραφία της ιερόδουλης προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί κάποιος, ο οποίος πληρώνει για να κάνει μη ασφαλές σεξ, και να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις.

Αφού φορούσε κοντή φούστα κύριε Πρόεδρα, τά’θελε και τά’παθε… Το θύμα φταίει, όχι ο θύτης, κατά την Ένωση. Η οποία υποτίθεται ότι είναι Ένωση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και όχι “του Ανθρώπου εκτός από τους Πελάτες Εκδιδομένων”. Όταν λέμε όλων, εννοούμε όλων.

Αλλά όταν ολόκληρη ΕΕΔΑ προωθεί τον Νεοηθικισμό της καπότας, εύλογο είναι ο αρμόδιος Υπουργός να απαιτή την εγκληματοποίηση των απροφύλακτων πελατών.

Αλλά για το ποια η ευθύνη καθενός ακολουθεί εντός των ημερών άλλη ανάρτηση.

θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν και τα αντίστοιχα στοιχεία όλων όσων –υπό το άκουσμα της παραπάνω είδησης– έσπευσαν να εξετασθούν και διαπιστώθηκε ότι είναι και αυτοί οροθετικοί και στη συνέχεια τα στοιχεία των συζύγων τους, των φιλενάδων τους κ.ο.κ., γιατί ο κίνδυνος για την υγεία εικάζουμε ότι δεν αλλάζει ανάλογα με το φύλο, την κοινωνική θέση ή την εθνικότητα ενός προσώπου. Εκτός αν οι οροθετικοί «οικογενειάρχες» δεν συνιστούν κίνδυνο για την δημόσια υγεία.

Το απόσπασμα αυτό δεν είναι πρόσφορο προς αντίκρουση, το έβαλα περισσότερο για να κάνουμε χάζι την “νομική” επιχειρηματολογία. Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ποια είναι η διαφορά της ποινικής δίωξης από την μη ποινική δίωξη.

Η Ένωση τελειώνει την ανακοίνωσή της με διάφορες υπολογοτεχνικές γραφικότητες περί μετακατοχικού βίαιου ξυρίσματος της κεφαλής, περί ρατσιστικών και σεξιστικών στερεότυπων και περί της αδιατάρακτης γαλήνης του ελληνικού νοικοκυριού [!], οπότε σταματώ εδώ, δεν θα είχε νόημα.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι κατά την άποψη της Ένωσης και του e-lawyer χρειαζόταν τάχα άδεια της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Και η μεν Ένωση αρκείται στα παραλογοτεχνικά και δεν αποτολμά να τεκμηριώση νομικά κάτι τέτοιο, ο δε e-lawyer το προσπαθεί, αλλά, όπως συνήθως, κάνει λάθος.

Ο e-lawyer λοιπόν επικαλείται κυρίως μια καταπληκτικά άσχετη γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, την υπ’ αριθμ. 2/2009. Η γνωμοδότηση αυτή αφορά το ζήτημα αν ο Εισαγγελέας εκδίδοντας εισαγγελική παραγγελία, πέραν και εκτός πάσης ποινικής διώξεως δηλαδή, μπορεί να διατάσση την διοίκηση να χορηγή έγγραφα περιέχοντα προσωπικά δεδομένα, και μάλιστα ευαίσθητα. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον θέμα και σας συνιστώ να διαβάσετε την γνωμοδότηση για την εγκυκλοπαιδική σας ενημέρωση [και για να δήτε πώς κάθε φέουδο του ελληνικού κράτους, Εισαγγελία, Αρχή ή ΝΣΚ προασπίζεται με ζήλο τις δικές του αρμοδιότητες]. Η γνωμοδότηση όμως ρητώς δεν ασχολείται με οτιδήποτε συμβαίνει αφού έχει ασκηθή η ποινική δίωξη. Παντελώς άσχετο συνεπώς με το θέμα μας.

Από κοντά και ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος στο δελτίο τύπου που έδωσε στην κυκλοφορία δεν καταδέχεται καν να αναφέρη έστω μία συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά κάνει απλά μια εκ του προχείρου εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας και αυτός. Μέχρι λοιπόν οι συνάδελφοι του ΣτΠ να μας ενημερώσουν σχετικά με την νομική τους επιχειρηματολογία, δικαιούμαι να εφαρμόζω συγκαταβατικά στην περίπτωσή τους τον πρώτο νόμο του Αθανασίου.

Ας δούμε και ένα άλλο πιθανό αντεπιχείρημα: τι λέει η ΕΣΔΑ; Τι θα έκρινε σχετικά το Στρασβούργο;

Λοιπόν, η ΕΣΔΑ λέει στο άρ. 8 τα εξής αυτονόητα:

1. Παv πρόσωπov δικαιoύται εις τov σεβασμόv της ιδιωτικής και oικoγεvειακής ζωής τoυ, της κατoικίας τoυ και της αλληλoγραφίας τoυ. 2. Δεv επιτρέπεται vα υπάρξη επέμβασις δημoσίας αρχής εv τη ασκήσει τoυ δικαιώματoς τoύτoυ, εκτός εάv η επέμβασις αύτη πρoβλέπεται υπό τoυ vόμoυ και απoτελεί μέτρov τo oπoίov, εις μίαv δημoκρατικήv κoιvωvίαv, είvαι αvαγκαίov δια τηv εθvικήv ασφάλειαv, τηv δημoσίαv ασφάλειαv, τηv oικovoμικήv ευημερίαv της χώρας, τηv πρoάσπισιv της τάξεως και τηv πρόληψιv πoιvικώv παραβάσεωv, τηv πρoστασίαv της υγείας ή της ηθικής, ή τηv πρoστασίαv τωv δικαιωμάτωv και ελευθεριώv άλλωv.

Εδώ συντρέχουν κάμποσες από τις εξαιρέσεις της παρ. 2, οπότε δεν τίθεται θέμα κατά το γράμμα της διάταξης. Τώρα, τι θα έκρινε το Στρασβούργο δεν μπορώ να το προβλέψω με ακρίβεια. Αλλά με την γραμμή που ακολουθεί σε αποφάσεις όπως αυτή εδώ δεν θα με εξέπλησσε πιθανή καταδίκη. Ούτε θα με ενδιέφερε.

Ξεκινάω με ένα παράδοξο. Στις δημοσκοπήσεις το 81% των ερωτηθέντων θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στο Ευρώ. Ωστόσο το λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα: K.K.E., ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., Ανεξάρτητοι Έλληνες, και Χρυσή Αυγή συγκεντρώνουν αρκετά πάνω από το 19% του εκλογικού σώματος. Πώς εξηγείται αυτό? Οι συνομιλίες μου με φίλους που ψήφισαν για πρώτη φορά ένα από αυτά τα κόμματα με έχουν οδηγήσει στο να τους χωρίσω σε τέσσερις κατηγορίες. Ας μου επιτρέψουν οι φίλοι αυτοί, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκουν, να τους θέσω κάποιους προβληματισμούς.

 Α’ Κατηγορία: ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ /Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν θα μας βγάλουν από το Ευρώ.

Όσοι το πιστεύουν αυτό αυταπατώνται. Όλα τα κόμματα στηρίζουν μια προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Εκεί που διαφωνούν είναι στο τι μορφή θα πρέπει να έχει. Οι μεν Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι υπέρ της μονομερούς καταγγελίας και της στάσης πληρωμών προς τους δανειστές. Από όσο όμως γνωρίζω δεν υπάρχει κανένας Ευρωπαίος αξιωματούχος που να δέχεται κάτι τέτοιο. Και δεν μιλάω μόνο για Μέρκελ, Σόιμπλε, και Ρεν. Μιλάω και για Ολάν και τη Γερμανική κεντροαριστερά. Μπορεί οι δεύτεροι να πιέζουν για περισσότερα αναπτυξιακά μέτρα και μεγαλύτερη περίοδο προσαρμογής, αλλά όλοι  συμφωνούν ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τα συμφωνηθέντα. Ο δε ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. έχει χίλιες διαφορετικές θέσεις στο θέμα (ανάλογα με τον ποιον ρωτάει κανείς) αλλά επιμένει στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του προγράμματός του το οποίο περιλαμβάνει την κρατικοποίηση όλων των τραπεζών, του Ο.Τ.Ε., της Δ.Ε.Η., και των ΕΛ.ΤΑ., χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο, μονιμοποίηση συμβασιούχων, κ.α. Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί με όλα αυτά  η εφαρμογή τους μας οδηγεί νομοτελειακά εκτώς Ευρώ καθώς δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνουν δεκτά από την τρόικα. Η δήλωση των στελεχών του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ότι θα βρει τα λεφτά για να κάνει τα παραπάνω διότι έχει την πολιτική βούληση να πατάξει τη φοροδιαφυγή ενώ οι άλλοι δεν την είχαν (δηλαδή δεν το ήθελαν ο Αλογοσκούφης και ο Χριστοδουλάκης και το θέλει ο Λαφαζάνης) ελέγχεται ως αστεία. Το ίδιο ισχύει και για τα εισπρακτικά μέτρα που προτείνουν, όπως ανώτατο φορολογικό συντελεστή 75% και, σύμφωνα με τον υπεύθυνο οικονομικής πολιτικής Γιάννη Μηλιό, φόρο 1% επί του τζίρου των επιχειρήσεων (δηλαδή ανεξάρτητα από το αν είναι κερδοφόρες ή ζημιογόνες-αν δεν τον είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια να το λέει στο δελτίο του Μέγκα δεν θα το πίστευα).

Β’ Κατηγορία: Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ των σκανδάλων μας έφεραν εδώ, γιατί να τους ψηφίσουμε?

Η ένστασή μου έχει να κάνει με το γενικό τσουβάλιασμα των δυο κομμάτων. Επί ΠΑΣΟΚ έχουμε στοιχειοθετημένα σκάνδαλα όπως του Χρηματιστηρίου, του Τσουκάτου-Siemens, και του Τσοχατζόπουλου-υποβρυχίων.  Επί ΝΔ έχουμε τρία μεγάλα σκάνδαλα: Υποκλοπές (από τις ΗΠΑ) οι οποίες ωστόσο ήταν εις βάρος της Ελληνικής κυβερνήσεως και τέλος πάντων δεν ζημίωσαν το δημόσιο, το μη σκάνδαλο του Βατοπεδίου καθώς το σώμα ορκωτών εκτιμητών αλλά και τέσσερις ξένοι οίκοι αποφάνθηκαν ότι η ανταλλαγή δεν ήταν επιζήμια για το δημόσιο, και τα δομημένα ομόλογα τα οποία όμως επαναγόρασε η J.P. Morgan όταν ξέσπασε το θέμα χωρίς να χάσουν λεφτα τα ταμεία και τα οποία ήταν αντίστοιχου ή μικρότερου ρίσκου από τα Ελληνικά κρατικά ομόλογα. Μένουν δηλαδή μόνο τα “σκανδαλάκια” Παυλίδη, Ζαχόπουλου, και το αναψυκτήριο Μαγγίνα. Όπως θα συμβαίνει πάντα με κάθε κόμμα εξουσίας στελέχη και των δυο κομμάτων έχουν “φάει”, αλλά δεν μπορούμε ακόμα και σήμερα να θεωρούμε σκάνδαλο το Βατοπέδι και να το βάζουμε μάλιστα στο ίδιο τσουβάλι με αυτό της Siemens. Επίσης πρέπει να αντιπαραβάλλει κανείς τις προειδοποιήσεις του Καραμανλή πριν τις εκλογές για την ανάγκη λήψης δυσάρεστων μέτρων με τη δημαγωγική στάση του Γ.Α.Π., με το “λεφτά υπάρχουν” και τα περί “πράσινης ανάπτυξης”, και να αναλογιστεί βεβαίως και τις ευθύνες του εκλογικού σώματος που τιμώρησε τον πρώτο εκλέγοντας τον δεύτερο.

Ένσταση έχω επίσης και με το τσουβάλιασμα στελεχών. ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο ο Τσουκάτος, ο Τσοχατζόπουλος, και ο Γ.Α.Π. Είναι και ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοϊδης, ο Ευθυμίου, κ.α. Αντίστοιχα ΝΔ δεν είναι μόνο ο Σαμαράς ή ο Παυλίδης. Είναι και ο Κωστής Χατζιδάκης, ο Στυλιανίδης, ο Παπαθανασίου, κ.α. Οι άνθρωποι αυτοί, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις που είναι αναπόφευκτα για οποιονδήποτε καλείται να λάβει αποφάσεις έχουν αποδεδειγμένα επιτελέσει έργο, και κυρίως διαθέτουν εμπειρία που είναι πολύτιμη στη διαχείρηση των κρίσιμων θεμάτων που καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα. Είναι δυνατόν να θέλουμε να τους πετάξουμε έξω? Αν κάποια στελέχη ελέγχονται για τα πεπραγμένα τους ας μην πάρουν σταυρούς. Όμως στα ψηφοδέλτια τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν στελέχη που αξίζουν μια ψήφο. Ας επιλέξουν οι ψηφοφόροι των κομμάτων αυτών σωστότερα.

Γ’ Κατηγορία: Τόσα χρόνια μας κυβερνούν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ας δούμε και τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα δεν γίνεται.

Όσοι το λένε αυτό επίσης αυταπατώνται. Τα επίπονα μέτρα σιγά-σιγά αποδίδουν. Χάρη σε αυτά το πρώτο τρίμηνο του 2012 είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα. Δυστυχώς φοβάμαι ότι ως αποτέλεσμα της πολιτικής αστάθειας τα νούμερα θα χειροτερέψουν πάλι. Αν αντιστρέψουμε τα μέτρα και παράλληλα ανατρέψουμε τη δανειακή σύμβαση το πρωτογενές έλλειμα θα επανέλθει. Οι θυσίες των τελευταίων χρόνων θα πανε χαμένες. Χωρίς να μπορούμε να δανειστούμε από κανέναν, χωρίς την Ε.Κ.Τ. να εξασφαλίζει ρευστότητα στις Ελληνικές τράπεζες, με τις ιδιωτικές επενδύσεις να εγκαταλείπουν με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς τη χώρα, ακόμα και αν πούμε ότι δεν πληρώνουμε κανένα δανειστή και πάλι το κράτος δεν θα μπορεί να εκπληρώσει ούτε αυτές τις μειωμένες υποχρεώσεις του σε συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους, και ανέργους, ούτε βέβαια να εγγυηθεί τις τραπεζικές καταθέσεις, Εκτός και αν επιστρέψουμε στη δραχμή όπου εκεί θα έχουμε μια τεράστια και απρόβλεπτη ανακατανομή του πλούτου και αύξηση του πληθωρισμού σε διψήφιο νούμερο. Πιθανόν για πολλούς συμπολίτες μας τα πράγματα να μην μπορούν να γίνουν χειρότερα. Για την πλειονότητα του κόσμου ωστόσο τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα.

Δ’ Κατηγορία: Στα @@ μου. Σημασία έχει να φύγουν οι ξένοι. Θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας σαν τον φοίνικα, όπως και στο παρελθόν.

Αυτό βεβαίως είναι μια μεταφυσική άποψη (και μάλλον λανθασμένη σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο). Μπορούμε όμως να τζογάρουμε τις ζωές 10 εκατομμυρίων Ελλήνων και των μελλοντικών γενεών με βάση μια δοξασία?

Η δική μου άποψη είναι ότι υπάρχουν τρεις υπεύθυνες επιλογές. Η μια είναι ο κεντροδεξιός συνασπισμός που φαίνεται να σχηματίζεται με συμμετοχή ΝΔ, Δημοκρατικής Συμμαχίας, ίσως Καρατζαφέρη, και ελπίζω και Μάνου, η δεύτερη είναι το ΠΑΣΟΚ, και η τρίτη είναι η Δημοκρατική Αριστερά. Και τα τρία αυτά πολιτικά μορφώματα έχουν εκφράσει την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου με συγκεκριμένα αιτήματα (ο Πέτρος Δούκας μίλησε για μείωση Φ.Π.Α. πάγωμα μισθών και συντάξεων και σταδιακή αναπροσαρμογή προς τα πάνω κάποιων από αυτές), αλλά χωρίς μονομερείς αποφάσεις και χωρίς τις ασύδοτες πολιτικές που αύξησαν το χρέος 19 φορές από το 1981 μέχρι το 1989 και μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή βάζει τη χώρα σε χρονομηχανή που αναμένεται να γυρίσει το επίπεδο διαβίωσης μισό αιώνα πίσω.

Ο ΠτΔ προσεκάλεσε στην τελευταία αυτή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών τους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων, πλην ενός. Μαντεύετε τίνος.

440.000 ντροπές.

Είναι όμως αυτή η τακτική των επιλεκτικών προσκλήσεων συνταγματική; Υποστηρίζω πως όχι. [και ο Κατρούγκαλος λέει το ίδιο]

Διαλαμβάνει σχετικώς το άρ. 37 παρ. 3 Σ:

Αν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και εάν δεν τελεσφορήσει κι αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος. Κάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες. Αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών και σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό Κυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές, και διαλύει τη Βουλή.

Στο εδάφιο με την έμφαση βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή: ο ΠτΔ έχει καλέσει τους αρχηγούς των κομμάτων. Αλλά ποιων κομμάτων τους αρχηγούς ώφειλε να προσκαλέση;

Μπορούμε να σκεφτούμε τρεις υποστηρίξιμες εκδοχές:

α. Πρόσκληση προς τους αρχηγούς των κομμάτων που έλαβαν διερευνητικές εντολές, ήτοι των τριών πρώτων.

Αλλά τέτοια σύσκεψη έχει γίνει ήδη, χτες βράδυ. Πέραν τούτου, ο σκοπός του άρθρου είναι να διαπιστωθή τυχόν “αδυναμία σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής”. Τέτοια εμπιστοσύνη όμως παρέχουν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και όχι μόνο τα τρία πρώτα.

β. Πρόσκληση προς τους αρχηγούς όσων κοινοβουλευτικών κομμάτων έχουν ήδη εκφράσει κάποια δεκτικότητα σε στήριξη νέας κυβέρνησης.

Αλλά τότε θα έπρεπε να είχε αποκλειστή από την πρόσκληση το ΚΚΕ, όχι η Χρυσή Αυγή.

γ. Πρόσκληση όλων των αρχηγών των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Αμήν, το προφανές. Η διάταξη δεν κάνει κατά το γράμμα της οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ των κοινοβουλευτικών κομμάτων [η απαίτηση να είναι το κόμμα ήδη κοινοβουλευτικό προκύπτει από το ότι επιδιώκεται να παράσχη την εμπιστοσύνη του στην δημιουργηθησόμενη κυβέρνηση]. Επιπλέον, με την πρόσκληση όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων υπηρετείται καλύτερα ο σκοπός της διάταξης, που είναι η εξάντληση και της τελευταίας πιθανότητας να μετουσιωθή η λαϊκή βούληση σε Κυβέρνηση με την δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής.

Αντίθετη άποψη, με την επίκληση ίσως της ιδιότητας του ΠτΔ ως ρυθμιστή του πολιτεύματος, θα κατέλειπε μεγάλο πεδίο συνταγματικής αβεβαιότητας, αλλά και καταχρήσεων. Αν όχι όλων, τότε ποιων κομμάτων; Πόσων κομμάτων; Των μισών; Όσων γουστάρει ο ΠτΔ; Μήπως των εξωκοινοβουλευτικών; Όσων το όνομά τους αρχίζει από ΠΑ και τελειώνει σε ΣΟΚ; Γιατί κάποιων και όχι άλλων;

Ο ΠτΔ οφείλει να έχη και πράγματι έχει σημαντικά περιθώρια δράσης στα χέρια του αυτές τις λίγες ημέρες πολιτειακής ρευστότητας, όταν στην ουσία βγάζει τον μισθό της πενταετίας του. Ως ρυθμιστής έχει την εξουσία να επιλέξη εκείνος τον τρόπο και τις λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, πόσες συναντήσεις θα γίνουν, με ποια σειρά, με ποια κάθε φορά συμμετοχή, τι θα προταθή, ποια πρόσωπα θα υποδειχθούν κ.τ.τ. Η συνταγματική του εξουσία όμως ερμηνεύεται και καθορίζεται από την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: αυτούς εξέλεξε ο ελληνικός λαός, αυτούς θα λουστή.

Σκληρό, αλλά να προσκληθή η Χρυσή Αυγή.

Η ερμηνεια εκλογικων αποτελεσματων ποτε δεν ειναι ευκολη. Τυπικο λαθος που βλεπω ειναι να ερμηνευει κανεις τα αποτελεσματα λες και ειχαμε εναν μεμονωμενο ανθρωπο, τον Λαο, να αποφασιζει. Φυσικα οι εκλογεις ειναι πολυ ετερογενεις, εχουν τοσο διαφορετικες προτιμησεις οσο και διαφορετικο τροπο σκεψης. Ακομα και καθε ατομο μονο του κρυβει ενα μειγμα σκεψεων και κινητρων που σπανιως οδηγουν σε μονολιθικη αποψη. Σημερα μπορει να ψηφισε το κομμα Χ, αυριο μπορει να ψηφζε το Υ, γιατι μεσα του μπορει να ειναι 50% φιλος του Χ και 50% του Υ.*

Παρ’ολαυτα αν κοιταξει κανεις το αποτελεσμα των εκλογων προσεκτικα μπορει να βγαλει καποια συμπερασματα, χρησιμοποιωντας δυο τρεις βασικες αρχες. Καταρχας πρεπει να εχουμε παντα στο μυαλο μας οτι η ψηφος δεν ειναι απαραιτητα ειλικρινης, με την εννοια οτι οι ανθρωποι δεν ψηφιζουν το κομμα που πραγματικα συμπαθουν περισσοτερο. Πολλοι ανθρωποι ψηφισαν στρατηγικα το κομμα που συμπαθουν περισσοτερο (ή αντιπαθουν λιγοτερο), διαλεγοντας μονο απο εκεινα τα κομματα που πιστευουν οτι εχουν ελπιδες να μπουν στην Βουλη ή ακομα περισσοτερο να συμμετασχουν σε μια κυβερνηση. Αυτο σημαινει οτι κομματα που ειναι κοντα στο 3% (κατωφλι εισοδου στην ελληνικη Βουλη) υποφερουν απο το φαινομενο της αυτοεκπληρουμενης προφητειας (ή των πολλαπλων ισορροπιων αν θελετε τεχνικο ορο). Δεν ειναι απιθανο ενα κομμα που ξεπερναει για καποιον λογο το φραγμα των 3 μοναδων στις δημοσκοπησεις ξαφνικα να εμφανιζεται με ποσοστα πολυ πανω απο 3%.**

Για παραδειγμα, στις δημοσκοπησεις η Δραση εβγαζε συνηθως λιγοτερο απο 2%, αλλα υπηρχαν πολλοι αναποφασιστοι που σκεφτοντουσαν να την ψηφισουν ή να πανε για καποιο αλλο κομμα του ευρυτερου χωρου. Τωρα, αν οι αναποφασιστοι συντονιζοντουσαν και ψηφιζαν ολοι Δραση, το ποσοστο θα ανεβαινε πανω απο το 3% και θα ηταν ολοι χαρουμενοι γιατι θα εμπαιναν ανθρωποι με τις σωστες (για αυτους) ιδεες στην Βουλη. Φυσικα ο συντονισμος δεκαδων χιλιαδων ψηφοφορων ειναι δυσκολος, υπαρχει λοιπον και ενα αλλο σεναριο (τεχνικα: θεση ισορροπιας). Στο κακο αυτο για την Δραση σεναριο, κανενας αναποφασιστος δεν περιμενει οτι οι αλλοι αναποφασιστοι θα ψηφισουν Δραση, οποτε δεν ψηφιζει και ο ιδιος, γιατι δεν θελει “να παει η ψηφος του χαμενη”. Τι θελω να πω εδω? Μα οτι υπαρχει μια θεμελιωδης απροσδιοριστια του εκλογικου αποτελεσματος. Ενα κομμα που πριν τις εκλογες φαινεται να ειναι κοντα στο 3%, μπορει τελικα να λαβει απο κατω απο 2% εως και ανω του 5% των ψηφων. Οχι επειδη οι ψηφοφοροι αλλαξαν γνωμη για την αξια του κομματος, αλλα επειδη σκεφονται στρατηγικα και δεν ψηφιζουν το κομμα της καρδιας τους.

Η απροσδιοριστια του εκλογικου αποτελεσματος κανει και την ερμηνεια δυσκολη. Πηρε η Δραση 1,8% επειδη τοσοι ακριβως ανθρωποι την ηθελαν, ή επειδη οι υπολοιποι φοβοντουσαν την χαμενη ψηφο και ψηφισαν καποιο αλλο κομμα για στρατηγικους λογους? Αποντων περεταιρω “σκληρων” στοιχειων αλλα βασισμενος στο τι ακουσα απο πολλους ψηφοφορους, εχω την εντυπωση οτι σημαντικος αριθμος ανθρωπων δεν ψηφισε Δραση για στρατηγικους λογους. Κατι παρομοιο συνεβη και με τα αλλα μικρα κομματα του ας πουμε φιλελευθερου χωρου, δηλαδη την Δημοκρατικη Συμμαχια και Δημιουργια Ξανα. Το αποτελεσμα ειναι οτι σε καθε περιπτωση το δυναμει εκλογικο κοινο του φιλελευθερου χωρου πρεπει να εκτιμαται οτι ειναι τουλαχιστον ισο με, αν οχι σημαντικα μεγαλυτερο απο το αθροισμα των 3 μικρων κομματων: 2,55+2,15+1,8=6,5%. Νομιζω ειναι η πρωτη φορα που αυτο το γεγονος φαινεται τοσο ξεκαθαρα, καθως οι φιλελευθερες φωνες κρυβοντουσαν τυπικα πισω απο τα βουνα λαϊκισμου των δυο μεγαλων κομματων.

Δεδομενου οτι (α) τα μεγαλα κομματα δεν προκειται να ανακαμψουν πολυ συντομα και (β) η μεσομακροπροθεσμη δυναμη της συγκυριας ευνοει τον ορθολογικο φιλελευθερισμο (οι μοναδικοι που μιλουσαν για το προβλημα του μεγαλου δημοσιου τομεα πριν την κριση οπωσδηποτε ανηκουν σε αυτον τον χωρο, και οταν ξεπερασουν οι Ελληνες το σταδιο της αρνησης θα καταλαβουν ποιος εφερε την κριση), ειναι πια πιθανο μια ελληνικη κυβερνηση συνασπισμου να εχει μεσα και ενα φιλελευθερο κομμα. Το μονο που χρειαζεται ειναι βεβαια να τα βρουν μεταξυ τους οι ανθρωποι του χωρου, ετσι ωστε να εκλειψει το προβλημα της “πεταμενης ψηφου”. Ενας ενιαιος φιλελεθερος πολος θα ειχε σημαντικα πανω απο 3% στις δημοσκοπησεις, κατι που θα επειθε αρκετους ανθρωπους να τον ψηφισουν που εως σημερα δεν το εκαναν. Συνειδητοποιω βεβαιως οτι υπαρχουν ασυμβατοτητες προσωπων και οτι καποιοι που ψηφισαν Δραση ας πουμε δεν θα ηθελαν να ψηφισουν ΔηΣυ. Αλλα εικαζω, με οση πληροφορια κυκλοφορει, οτι το αποτελεσμα της στρατηγικης ψηφου θα ειναι δυνατοτερο απο τις ασυμβατοτητες. Ειναι πιο πολλοι οι ψηφοφοροι που απεφυγαν ενα μικρο φιλελευθερο κομμα για να μην παει χαμενη η ψηφος, παρα αυτοι που ειναι φανατικοι οπαδοι του ενος και δεν θα το ψηφιζαν αν ηταν συνυποψηφιο με ενα αλλο.

Απο την αλλη τον δημοσιο διαλογο απασχολει σχεδον αποκλειστικα το πρωτοφανες ποσοστο του ΣΥΡΙΖΑ. Εχω την εντυπωση οτι κοιτωντας τις μακροπροθεσμες τασεις δεν μαθαμε κατι πολυ νεο εδω περα. Μεγαλο ποσοστο των εκλογεων του ΠΑΣΟΚ παντα ειχαν ισχυρα αριστερες τασεις, αλλα για στρατηγικους λογους ψηφιζαν ΠΑΣΟΚ, για να αποφυγουν την ακομα χειροτερη γιαυτους εναλλακτικη της ΝΔ. Κοιτωντας την συνολικη επιρροη του κεντροαριστερου χωρου, το ποσοστο ΠΑΣΟΚ+ΣΥΡΙΖΑ+ΔΗΜΑΡ+ΚΚΕ σε αυτες τις εκλογες ηταν 16,78+13,18+8,48+6,11=44,55 (ας σημειωσουμε οτι δεν εχουμε απροσδιοριστια της επιρροης κανενα απο αυτα τα κομματα μια και οι δημοσκοπησεις τα εβγαζαν ασφαλως πανω απο 3%). Στις εκλογες του 1993 το ΠΑΣΟΚ μονο του ειχε 46,88% και τα αριστεροτερα κομματα περιπου 6,5%, συνολο 52,8%. Το 1996 ΠΑΣΟΚ+ΣΥΝ+ΚΚΕ+ΔΗΚΚΙ ειχαν καπου 52,5%. Αν μη τι αλλο, αυτο που βλεπουμε να συμβαινει ειναι ο κεντροαριστερος χωρος να χανει εκλογικο κοινο, σε εποχες που υποτιθεται η βραχυπροθεσμη συγκυρια τον ευνοει και η αριστερα συνειδητα προσπαθει να εκμεταλλευτει τις θυμικες αντιδρασεις των Ελληνων στην κριση. Μπορει στους δρομους να ακους σχεδον αποκλειστικα αριστεροστροφα συνθηματα, αλλα στην καλπη οι Ελληνες εδειξαν διαφορετικο προσωπο.

Τελος εχουμε και ενα ξεκαθαρισμα στα δεξια του πολιτικου φασματος. Ενα 10.6% των εκλογεων ψηφισε ΑνεξΕλ, ενα κομμα μετεωριτη που ομως χαϊδεψε αυτια και απευθυνθηκε στα παραδοσιακοτερα και συντηρητικοτερα ενστικτα της λαϊκης δεξιας. Δεν με εκπλησσει, ξεραμε παντα οτι η δεξιοστροφη συντηρηση εχει σημαντικη στηριξη στην Ελλαδα. Η οψιμως εθνικιστικη λαϊκοδεξια ΝΔ του Αντωνη Σαμαρα εδειξε ενα λιγο πιο σοβαρο και υπευθυνο προσωπο απο τους ΑνεξΕλ και πηρε 18,8%. Εχω την εντυπωση οτι ο ΑΣ τιμωρηθηκε για την αλαζονεια του, τις σαχλες μπλοφες (“αυτοδυναμια ή θανατος”) και ισως για τα λαϊκιστικα παιχνιδια του με τις διαδικασιες του Μνημονιου. Αν η ΝΔ θελει πραγματικα να παραμεινει ενα κομμα που θελει την Ελλαδα στην Ευρωπη, πρεπει να το παρει αποφαση και με συνεπεια να στηριξει την θεση της. Οσοι δεξιοι ποτε δεν πολυαισθανοντουσαν ανετα με μια ανοιχτη ευρωπαϊκη κοινωνια και ενα σοβαρο και συνεπες κρατος βρηκαν αλλες εναλλακτικες και η ΝΔ δυσκολα θα τους ξαναπιασει αυτες τις μερες.

Το πραγματικα ανησυχητικο βεβαια ειναι το ποσοστο της Χρυσης Αυγης. 7% των εκλογεων διαλεξαν ενα κομμα που δεν εχει καμμια θεση στην πολιτισμενη Ευρωπη. Μεγαλος ο πειρασμος να αγνοησουμε το φαινομενο, αλλα θα ηταν λαθος. Η ιδια η ΧΑ αξιζει περιφρονηση και δεν θα την νομιμοποιησω αλλο συζητωντας την. Οι ανθρωποι ομως που την ψηφισαν ειναι καποιοι απο μας, συμπολιτες μας που ζουν τα ιδια προβληματα με μας καθε μερα, αλλα ισως τα ερμηνευουν αλλιως. Ειναι πιθανο τα ρευματα αυτα να υπηρχαν εδω και καιρο αλλα να κρυβοντουσαν λογω του κοινωνικου ταμπου και της στρατηγικης ψηφου (ποιος θα ψηφιζε ενα κομμα που επαιρνε παραδοσιακα ουτε 0,5%?). Ειναι απιθανο αυτα τα ρευματα να εξαφανιστουν χαρη στο σουφρωμενο μας φρυδι και το επιτιμητικο βλεμμα.
Πρεπει να κοιταξουμε που φταιει η κρατικη πολιτικη για τα προβληματα των συμπολιτων μας που οδηγουν σε ακραια συμπεριφορα και που απετυχε ο δημοσιος διαλογος να τα ερμηνευσει. Εχω την εντυπωση οτι βαρυτατη ειναι η ευθυνη της αλλοπροσαλλης και ολιγοφρενους μεταναστευτικης μας πολιτικης. Δεν φταινε οι μεταναστες, αλλα το κρατος που δεν διοχετευσε τις μεταναστευτικες πιεσεις οπως θα επρεπε. Περισσοτερα σε αλλο κειμενο ομως.

*Υπαρχει ενα επιχειρημα που μπορει να κανει κανεις για τον Νομο των Μεγαλων αριθμων και πως σε επιπεδο χωρας η αβεβαιοτητα εντος ενος προσωπου θα καθρεφτιζοταν στην τελικη κατανομη ψηφων, αλλα το αφηνω στο πλαϊ προς το παρον.
**Εχω την εντυπωση οτι αυτο εννοουν οταν μιλανε για “ρευμα” οι διαφοροι πολιτικολογουντες αυτες τις μερες, δηλαδη την μεταβαση απο μια θεση ισορροπιας σε μια αλλη.

Κλαυθμός και οδυρμός ξέσπασε στην ιστολογοσύνη, και όχι μόνο, για το ζήτημα της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των στοιχείων των εκδιδομένων γυναικών και φορέων του έιτζ που συνελήφθησαν και κατηγορούνται επί κακουργήματι για σκοπούμενη βαρεία σωματική βλάβη [πριν είκοσι χρόνια η δίωξη θα ήταν για απόπειρα ανθρωποκτονίας, ας μην το ξεχνάμε αυτό].

Η υπόθεση έδωσε αφορμή για μία ακόμη φορά για την επίδειξη δωρεάν συμπάθειας προς τις κακόμοιρες τις πόρνες, εξορκίζοντας παράλληλα τους κακούς πελάτες τους, που είναι βιαστές το δίχως άλλο. Όλα τα στοιχεία του καλού μελοδράματος είναι παρόντα: εκείνες φτωχές, πρεζόνια, το δίχως άλλο μετανάστριες και θύματα εμπορίας ανθρώπων (κιόμως όχι, οι πιο πολλές ήταν Ελληνίδες!). Εκείνοι νοικοκυραίοι, οπωσδήποτε παντρεμένοι, ασφαλώς Έλληνες, καναπεδάτοι. Τι φασίστες, τι ναζιστές, τι καλά να πάθουν, τι ότι δεν πλένουν τα δόντια τους, απ’ όλα είχε ο μπαξές της χύδην διαδικτυακής κριτικής.

Δεν ξέρω ακριβώς ποια είναι η σχέση με τις εκδιδόμενες όσων διαρρηγνύουν τις τελευταίες ημέρες τα διαδικτυακά τους ιμάτια. Ασφαλώς κάποιοι έχουν, κάποιοι όμως έχουν διαβάσει απλώς πολλά μυθιστορήματα, όχι και πολύ καλά πάντοτε. Εγώ πάντως έχω γράψει αυτό και έχει τύχει να τις υπερασπιστώ και στο δικαστήριο (και να αθωώσω κιόλας!).

Προκαταρκτικά, κανείς δεν έδωσε σημασία στο γεγονός ότι οι φωτογραφίες των εκδιδομένων δημοσιεύθηκαν υπό την ιδιότητά τους ως κατηγορουμένων, ως πιθανών δηλαδή εγκληματιών που εν γνώσει τους διέδωσαν τον ιό, και όχι ως εστιών κινδύνου για την δημόσια υγεία. Μπορεί η δίωξη να ήταν ορθή, μπορεί και όχι, εμείς δεν μπορούμε έτσι εύκολα να το κρίνουμε από την καρέκλα μας. Ειδικά όταν βρισκόμαστε σε ένα στάδιο της ποινικής δίκης όπου αρκούν οι επαρκείς ενδείξεις και δεν απαιτείται βεβαιότητα. Συνεπώς, κάθε αστεϊσμός και χυδαϊσμός ότι με την ίδια λογική πρέπει τάχα να δημοσιεύωνται τα ονόματα όλων των οροθετικών είναι κενός, διότι συγκρίνει πολύ απλά ανόμοια πράγματα: κατηγορουμένους με μη κατηγορουμένους. Αυτό θα έπρεπε να είναι κατανοητό χωρίς πολλή δυσκολία.

Να δούμε καταρχάς τι λέει και ο έρμος ο νόμος (άρ. 2 περ. β΄ Ν. 2472/1997):

Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου νοούνται ως: [...]

β. «Ευαίσθητα δεδομένα», τα δεδομένα που αφορούν στη φυλετική ή εθνική προέλευση, στα πολιτικά φρονήματα, στις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, στη συμμετοχή σε συνδικαλιστική οργάνωση, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια και στην ερωτική ζωή, στα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες, καθώς και στη συμμετοχή σε συναφείς με τα ανωτέρω ενώσεις προσώπων. Ειδικά για τα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες δύναται να επιτραπεί η δημοσιοποίηση μόνον από την εισαγγελική αρχή για τα αδικήματα που αναφέρονται στο εδάφιο β΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 3 με διάταξη του αρμόδιου Εισαγγελέα Πρωτοδικών ή του Εισαγγελέα Εφετών, εάν η υπόθεση εκκρεμεί στο Εφετείο. Η δημοσιοποίηση αυτή αποσκοπεί στην προστασία του κοινωνικού συνόλου, των ανηλίκων, των ευάλωτων ή ανίσχυρων πληθυσμιακών ομάδων και προς ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων.

Πρόκειται για μια εξαίρεση που εισήχθη τον Δεκέμβριο 2007 με τον Ν. 3625/2007.

Ας αναμετρηθούμε λοιπόν:

Δεν συνιστά προστασία του κοινωνικού συνόλου από τις συνέπειες του πιθανολογούμενου εγκλήματος ο περιορισμός της περαιτέρω μετάδοσης του ιού από τους προσβεβλημένους πελάτες; Δεν υποχρεούται η Πολιτεία να περιστέλλη τις συνέπειες ενός εγκλήματος, ειδικά μάλιστα όταν αυτές απειλούν την ίδια την ζωή αορίστου αριθμού προσώπων; Αν προσεβλήθη η ιδιωτικότητα των κατηγορουμένων, δεν κινδυνεύει η ζωή των πελατών τους; Τουλάχιστον 5 εξ αυτών; Τι είδους στάθμιση είναι αυτή που με αυτόν τον έξαλλο και ελάχιστα αναστοχαστικό τρόπο κρίνει σε βάρος της ζωής των θυμάτων μιας εγκληματικής πράξης; Εδώ όμως προέχει ο εξασφαλιστικός των εννόμων αγαθών χαρακτήρας του Ποινικού Δικαίου.

Δεν συνιστά εξάλλου πραγμάτωση της αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό του πιθανολογούμενου εγκλήματος η διακρίβωση του πόσοι ήταν οι παθόντες; Να θυμηθούμε το άρ. 239 παρ. 1 ΚΠΔ περί των σκοπών της ανάκρισης:

Σκοπός της ανάκρισης είναι η συλλογή των αναγκαίων αποδεικτικών στοιχείων για να βεβαιωθεί η τέλεση εγκλήματος και να αποφασιστεί αν πρέπει να εισαχθεί κάποιος σε δίκη γι’ αυτό.

Δεν είναι τάχα σκοπός της ανάκρισης η διακρίβωση του αριθμού των παθόντων; Στο κάτω κάτω, αν δεν υπήρξαν βεβαιωμένοι παθόντες, δεν μπορεί να αποδειχθή και η τέλεση του εγκλήματος!

Στις ερωτήσεις αυτές εγώ απαντώ ναι. Ποιος λέει όχι, έχοντας διαβάσει το άρθρο;

Κιόμως, ήταν τόσο απλό...

Προκύπτει λοιπόν ότι η δημοσιοποίηση έγινε για τους νόμιμους σκοπούς που ορίζει ο Ν. 2472/1997, όπως ισχύει. Το μόνο ενδιαφέρον ερμηνευτικά ζήτημα που προκύπτει εδώ είναι ποια ακριβώς είναι τα σχετικά με την ποινική δίωξη ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, πρέπει να ερμηνεύσουμε τα δεδομένα αυτά υπό το φως των σκοπών που επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται να εξυπηρετή η δημοσίευση, όπως περιγράφονται στο αμέσως επόμενο εδάφιο της ίδιας παραγράφου. Δηλαδή, η τροποποίηση του Ν. 2472/1997 έγινε για να αποκαλύπτωνται τόσα, αλλά μόνον τόσα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, ώστε να εξυπηρετούνται και ο σκοποί της “προστασίας του κοινωνικού συνόλου” κ.λπ.

Σε αυτά συγκαταλέγεται λοιπόν προφανώς το είδος του αδικήματος κατά πρώτο λόγο. Κατά δεύτερο, τα προσωπικά στοιχεία του κατηγορουμένου, τα στοιχεία της αστικής του κατάστασης (στον βαθμό πάντα που αυτό είναι αναγκαίο).

Από κει και πέρα, η δημοσίευση των ονομάτων και των διευθύνσεων με προβληματίζει. Ειδικά οι διευθύνσεις ελέγχονται ως ολωσδιόλου απρόσφορες να εξατομικεύσουν τις κατηγορούμενες σε σχέση με τους πελάτες τους: κανείς πελάτης προφανώς ούτε γνωρίζει ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθη πού μένει η εκδιδόμενη. Πέραν τούτου, η δημοσίευση μόνον των στοιχείων του οίκου ανοχής είναι ανεπαρκής για τους εξής απλούς λόγους: α) οι συντριπτικά περισσότερες οροθετικές κατηγορούμενες ήταν περιπατητικές, β) οι εκδιδόμενες δεν εργάζονται μόνο σε ένα οίκο ανοχής, αλλά κάνουν βάρδια συνήθως σε περισσότερους, γ) μια εκδιδόμενη μπορεί παράνομα να κάνη και βίζιτες, δ) σε ένα οίκο ανοχής εργάζονται συνήθως περισσότερες της μιας εκδιδόμενες, ε) ποιο χρονικό διάστημα θα αφορούσε η ανακοίνωση; πόσους μήνες ή πόσα χρόνια; γιατί τόσα και όχι άλλα;

Παρομοίως και για το όνομα, αφού, όπως λέει και το σχετικό φολκόρ, ‘πώς σε λένε μωρό μου;”, “όπως θες εσύ, τίγρη”.

Το ουσιώδες ζήτημα είναι όμως η φωτογραφία και εξαιτίας της δημιουργήθηκαν όλες οι αντιδράσεις, όλα τα άλλα είναι παρωνυχίδες. Κανείς δεν θυμάται τα ονόματα, οι φωτογραφίες όμως μένουν πολύ πιο εύκολα και αυτές είναι που αγανάκτησαν.

Μην χάσετε λοιπόν το επόμενο: πουτάνες, πόρνες, εκδιδόμενες και από πάνω η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρωπου!

Προνομιακό πεδίο εφαρμογής του Ηθικισμού είναι προφανώς η γενετήσια δραστηριότητα. Το πού-μπαίνει-τι ήταν πάντοτε αντικείμενο του πιο ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου και η δικαία χρήσις των επίμαχων μελών ενδιέφερε όσο λίγα άλλα πράγματα τον κρατικό μηχανισμό στις διάφορες εκφάνσεις του.

Ονομάζω τώρα Παλαιοηθικισμό τον παλιό, καλό και αγαπημένο ηθικισμό, τον ηθικισμό της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας, του αυλωνίτειου συλλόγου “Πνεύμα και Ηθική!”.

Χαρακτηριστικά του παραδείγματα στην νομοθεσία μας ήταν και εν μέρει εξακολουθούν να είναι:

1. Η απαίτηση στο έγκλημα του βιασμού η συνουσία να είναι “εξώγαμη” (άρ. 336 ΠΚ). [καταργήθηκε μόλις τον Ιαν 2007]

2. Το έγκλημα της αιμομιξίας (άρ. 345 ΠΚ): [η διάταξη ζη και βασιλεύει, αυστηροποιήθηκε μάλιστα το 2008]

Η συνουσία μεταξύ συγγενών εξ αίματος, ανιούσας και κατιούσας γραμμής, τιμωρείται: «α. ως προς τους ανιόντες με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν ο κατιών δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, με κάθειρξη αν ο κατιών είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο αλλά όχι το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών αν ο κατιών έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του,». β) ως προς τους κατιόντες, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών γ) μεταξύ αμφιθαλών ή ετεροθαλών αδελφών, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

3. Για τους ίδιους λόγους, το έγκλημα της ασέλγειας μεταξύ συγγενών (άρ. 346 ΠΚ). [εν ισχύι]

4. Η παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ αρρένων (άρ. 347 ΠΚ): [εν ισχύι]

Η παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων που τελέστηκε: α) με κατάχρηση μιας σχέσης εξάρτησης που στηρίζεται σε οποιαδήποτε υπηρεσία, β) από ενήλικο με αποπλάνηση προσώπου νεότερου από δεκαεπτά ετών ή από κερδοσκοπία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.

5. Η διεύκολυνση αλλοτρίας ακολασίας (άρ. 348 ΠΚ): [εν ισχύι, αυστηροποίηση Οκτ 2002]

1. Όποιος κατ’ επάγγελμα διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο την ασέλγεια μεταξύ άλλων τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους.
2. Με φυλάκιση μέχρι τριών ετών και με χρηματική ποινή τιμωρείται όποιος διευκολύνει την ασέλγεια μεταξύ άλλων χρησιμοποιώντας απατηλά μέσα και αν ακόμη δεν ενεργεί κατ’ επάγγελμα.
3. Οποιος κατ’ επάγγελμα ή από κερδοσκοπία επιχειρεί να διευκολύνει, έστω και συγκαλυμμένα, με τη δημοσίευση αγγελίας, εικόνας, αριθμού τηλεφωνικής σύνδεσης ή με τη μετάδοση ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο την ασέλγεια με ανήλικο τιμωρείται με φυλάκιση και με χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως εκατό χιλιάδων ευρώ.

Η διάταξη τιμωρεί όποιον παρακινεί άλλους να συνουσιαστούν.

6. Η μαστροπεία του άρ. 349 παρ. 3 ΠΚ: [εν ισχύι]

Όποιος κατ’ επάγγελμα ή από κερδοσκοπία προάγει στην πορνεία γυναίκες τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δεκαοκτώ μηνών και με χρηματική ποινή.

Η διάταξη τιμωρεί όποιον παρακινεί γυναίκα να ασκήση ένα νόμιμο επάγγελμα.

7. Η εκμετάλλευση πόρνης του άρ. 350 ΠΚ: [εν ισχύι]

Άντρας που συντηρείται ολικά ή εν μέρει από γυναίκα που ασκεί κατ’ επάγγελμα την πορνεία και από* την εκμετάλλευση των σχετικών ανήθικων κερδών της τιμωρείται με φυλάκιση έξι μηνών μέχρι τριών ετών,”αν δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθεί για άλλη βαρύτερη αξιόποινη πράξη.

Μοναδικό παράδειγμα κλειτοριδοκρατικής διάταξης!

8. Η πρόκληση σκανδάλου με ακόλαστες πράξεις του άρ. 353 ΠΚ: [εν ισχύι, αυστηροποίηση Οκτ 2002]

1. Όποιος δημόσια επιχειρεί ακόλαστη πράξη και προκαλεί μ’ αυτήν σκάνδαλο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
2. Όποιος εν γνώσει προσβάλλει βάναυσα την αιδώ άλλου με ακόλαστη πράξη που ενεργείται ενώπιόν του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών ή με χρηματική ποινή. Αν η πράξη του προηγούμενου εδαφίου ενεργείται ενώπιον προσώπου νεότερου των δεκαπέντε ετών τιμωρείται με φυλάκιση. Για την ποινική δίωξη των πράξεων αυτής της παραγράφου απαιτείται έγκληση.

9. Η διγαμία του άρ. 356 ΠΚ: [εν ισχύι]

Ο σύζυγος που τέλεσε νέο γάμο πριν αμετακλήτως διαλυθεί ή ακυρωθεί ο προηγούμενος γάμος του, καθώς επίσης και εκείνος που συνάπτει μαζί του νέο γάμο εν γνώσει ότι υπάρχει γάμος που δεν λύθηκε, ή δεν ακυρώθηκε, τιμωρείται με φυλάκιση.

10. Η μοιχεία του άρ. 357 ΠΚ. [καταργήθηκε το 1982]

Courbet, L' Origine du monde

Ονομάζω όμως Νεοηθικισμό το κακό που μας έχει εύρει την τελευταία δεκαετία με την συνεχή απαγόρευση συμπεριφορών κατ’ όνομα μεν προσβαλλουσών κάποια, δυσπροσδιόριστα συνήθως, έννομα αγαθά, στην πραγματικότητα όμως αντιβαινουσών με τις συντηρητικές και φοβικές ηθικές αντιλήψεις των εμπνευστών τους στο γενετήσιο πεδίο. Ένα από τα χαρακτηριστικά του Νεοηθικισμού, όχι το λιγώτερο αξιοσημείωτο, είναι ο συσχετισμός του με την τεχνοφοβία.

Στο άρθρο αυτό περιορίζομαι στην παράθεση των νεόκοπων διατάξεων που εντάσσονται σε αυτό το ιδεολογικό ρεύμα που βρομίζει τον Ποινικό μας Κώδικα και μουσκεύει όλη μας την ποινική νομοθεσία. Έχω σχολιάσει κάποια πράγματα στο παρελθόν και επιφυλάσσομαι να σχολιάσω κάποια άλλα στο μέλλον. Εδώ απλώς απαριθμώ:

1. Σύμφωνα με το άρ. 337 παρ. 3-5 ΠΚ (προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας), όπως ισχύουν οι παρ. 3-4 από τον Δεκ 2008 και η παρ. 5 από τον Δεκ 2010:

3. Ενήλικος, ο οποίος μέσω διαδικτύου ή άλλου μέσου επικοινωνίας, αποκτά επαφή με πρόσωπο που δεν συμπλήρωσε τα δεκαπέντε έτη και, με χειρονομίες ή προτάσεις ασελγείς, προσβάλλει την αξιοπρέπεια του ανηλίκου στο πεδίο της γενετήσιας ζωής του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Αν η πράξη τελείται κατά συνήθεια ή αν επακολούθησε συνάντηση, ο ενήλικος τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών.
4. Ενήλικος, ο οποίος μέσω διαδικτύου ή άλλου μέσου επικοινωνίας, αποκτά επαφή με πρόσωπο που εμφανίζεται ως ανήλικο κάτω των δεκαπέντε ετών και, με χειρονομίες ή προτάσεις ασελγείς, προσβάλλει την αξιοπρέπειά του στο πεδίο της γενετήσιας ζωής του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Αν η πράξη τελείται κατά συνήθεια ή αν επακολούθησε συνάντηση με το εμφανιζόμενο ως ανήλικο πρόσωπο, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών.
5. Όποιος τελεί την πράξη της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού, εκμεταλλευόμενος την εργασιακή θέση του παθόντος ή τη θέση προσώπου που έχει ενταχθεί σε διαδικασία αναζήτησης θέσης εργασίας διώκεται κατ’ έγκληση και τιμωρείται με φυλάκιση από έξι (6) μήνες μέχρι τρία (3) έτη και με χρηματική ποινή τουλάχιστον χιλίων (1.000) ευρώ.

2. Σύμφωνα με το άρ. 339 παρ. 1-2 ΠΚ (αποπλάνηση παίδων), όπως ισχύει: [αυστηροποίηση Οκτ 2002]

Όποιος ενεργεί ασελγή πράξη με πρόσωπο νεότερο από 15 ετών ή το παραπλανά με αποτέλεσμα να ενεργήσει ή να υποστεί τέτοια πράξη τιμωρείται, αν δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθεί βαρύτερα για το έγκλημα του άρ. 351Α, ως εξής:

α) αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δώδεκα έτη, με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών,
β) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δώδεκα αλλά όχι τα δεκατέσσερα έτη, με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, και
γ) αν συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα και μέχρι τα δεκαπέντε έτη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών.

Πρόκειται για αυστηροποίηση της αποπλάνησης ανηλίκων που εισήχθη μόλις τον Οκτ 2002 με την περιώνυμη lex corcoleana. Η αυστηροποίηση που ανακλά ιδιαιτέρως την νεοηθικιστική υστερία αφορά την αυτεπάγγελτη δίωξη του εγκλήματος όταν ο ανήλικος είναι μεταξύ 14 και 15 ετών, ενώ μέχρι τότε διωκόταν κατ’ έγκλησιν (άρ. 344 ΠΚ).

3. Η πορνογραφία ανηλίκων (άρ. 348Α ΠΚ), από πολλές απόψεις.

4. Σύμφωνα με το άρ. 348Β ΠΚ [Προσέλκυση παιδιών για γενετήσιους λόγους - Δεκ 2008]:

Όποιος με πρόθεση, μέσω της τεχνολογίας πληροφόρησης και επικοινωνίας, προτείνει σε ενήλικο να συναντήσει ανήλικο, που δεν συμπλήρωσε τα δεκαπέντε έτη, με σκοπό τη διάπραξη σε βάρος του των αδικημάτων των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 339 και 348Α, όταν η πρόταση αυτή ακολουθείται από περαιτέρω πράξεις που οδηγούν στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και χρηματική ποινή πενήντα χιλιάδων έως διακοσίων χιλιάδων ευρώ.

5. Το άρ. 351 παρ. 2 ΠΚ περί σωματεμπορίας: [Οκτ 2002]

Με την ποινή της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται ο υπαίτιος αν, για να πετύχει τον ίδιο σκοπό, αποσπά τη συναίνεση προσώπου με τη χρήση απατηλών μέσων ή το παρασύρει, εκμεταλλευόμενος την ευάλωτη θέση του με υποσχέσεις, δώρα, πληρωμές ή παροχή άλλων ωφελημάτων.

6. Το μυστηριώδες έγκλημα του άρ. 323Β ΠΚ: [Δεκ 2007]

Διενέργεια ταξιδιών με σκοπό από τους μετέχοντες σε αυτά την τέλεση συνουσίας ή άλλων ασελγών πράξεων σε βάρος ανηλίκου (σεξουαλικός τουρισμός). Όποιος οργανώνει, χρηματοδοτεί, κατευθύνει, εποπτεύει, διαφημίζει ή μεσολαβεί με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο σε διενέργεια ταξιδιών με σκοπό από τους μετέχοντες σε αυτά την τέλεση συνουσίας ή άλλων ασελγών πράξεων σε βάρος ανηλίκου, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών. Όποιος με τον παραπάνω σκοπό μετέχει σε ταξίδια του προηγούμενου εδαφίου τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους, ανεξάρτητα από την ευθύνη του για την τέλεση άλλων αξιόποινων πράξεων.

Renoir, Le Jeune Garçon au chat

Θα πιστευε κανεις οτι το αντιστοιχο ελληνικο ζητημα εχει ληξει, το αργοτερο απο την ημερα εκεινη που ο Κωνσταντινος Καραμανλης ειπε το γνωστο ανηκομεν εις την Δυσιν.

Αν το σκεφτει κανεις ομως, η θεληση της Ελλαδας να ανηκει εις την Δυσιν, και ειδικοτερα στην ευρωπαϊκη οικογενεια, δεν εχει δοκιμαστει σοβαρα εως σημερα. Το γεγονος οτι στα ματια των Ελληνων η συμμετοχη στην ΕΕ γινοταν ολο και πιο αποδεκτη, αν οχι ελκυστικη, σιγουρα δεν ειχε και μικρη σχεση με το γεγονος οτι η χωρα λαμβανε και λαμβανει τεραστια χρηματικα ποσα απο την Ενωση. Τα Κοινοτικα Πλαισια Στηριξης ανερχοντουσαν προ κρισης σε καπου 3% του ελληνικου ΑΕΠ ετησιως, και τα οφελη διαχεονται ευρεως. Καθε Ελληνας εχει παρει χρηματα με τον ενα ή τον αλλο τροπο απο την Ενωση.

Τα ευρωπαϊκα χρηματα ερχοντουσαν κατα κανονα χωρις προϋποθεσεις, φυσικο επακολουθο ηταν οι κατοικοι της Ελλαδας* να βλεπουν την ΕΕ με καλο ματι. Απο το 2008 εως σημερα ομως η αναγκη της Ελλαδας για ευρωπαϊκη βοηθεια εχει εκτιναχθει. Οσο αυξανονται οι αιτησεις μας για βοηθεια, τοσο εχουν αρχισει να αυξανονται οι ευρωπαϊκες απαιτησεις απο μας. Η επιπλεον οικονομικη βοηθεια** ερχεται με πολλη πιεση και πολλες ενδοευρωπαϊκες τριβες που αποτελουν πια την πραγματικη δοκιμασια της ευρωφιλιας του καθε Ελληνα, αλλα και των Ευρωπαιων πολιτων γενικα.

Για μνημονιακα και αντιμνημονιακα κομματα μιλανε δημοσιογραφοι και αναλυτες. Εγω συντασσομαι πληρως με τον Αποστολο Δοξιαδη που βρισκει τον διαχωρισμο παραπλανητικο, αν οχι βλακωδη. Γενικα ειναι κακη ιδεα να αναζητει κανεις τις διαφορές πολιτικων σχηματισμων σε εναν μονο αξονα. Ενα πληρες κομμα εχει μια πλατφορμα που υποτιθεται συμπεριλαμβανει θεσεις για καθε ζητημα της ζωης μας. Κοινωνικα ζητηματα (γαμοι ομοφυλων?), διαρθρωσης κρατους (μεγαλο ή μικρο δημοσιο), θρησκευτικα (κυριαρχια της Εκκλησιας της Ελλαδος ή οχι?). Ακομα και ψυχολογικα ζητηματα παιζουν σημαντικο ρολο – νομιζω οτι παμπολλοι Ελληνες βρισκονται ακομα σε Αρνηση σχετικα με την κατασταση που εχουμε περιελθει και ψαχνουν τον ηγετη που με μαγικο τροπο θα τους γυρισει στο 2008.

Αν αναζητει ομως κανεις εναν οριζοντιο διαχωρισμο σημερα, δεν ειναι μεταξυ φιλο- και αντι-μνημονιακων Ελληνων, αλλα μεταξυ εκεινων που ηθελαν την ΕΕ για την τσεπη τους και εκεινους που την ηθελαν με την καρδια τους. Ο Κ. Καραμανλης το ειπε απεριφραστα και χωρις δισταγμο, εγω θα το λεγα ακομα πιο καθαρα Ειμαστε Δυση. Δεν υπαρχει καμμια εναλλακτικη εδω για μενα, αυτο το συνολο αξιων με εκφραζει, αυτος ο πολιτισμικος χώρος ειναι αυτος που αγγιζει την καρδια μου. Και αν και το δυτικο συστημα τεινει να φερνει πλουτο για ολους, πραγμα καλοδεχουμενο, το οικονομικο ζητημα δεν κυριαρχει για μενα οταν επιλογω την αφοσιωση μου στην Δυση.

Ακομα και αν τα 5ετη Πλανα της Σοβιετικης Ενωσης εφερναν ποταμους μελιου και γαλακτος, οπως φαινεται να πιστεψαν πολλοι στην αρχη του αιωνα (αντι για την καθολικη φτωχεια και μιζερια που εφεραν στο τελος), ολοκληρωτικα καθεστωτα τετοιου τυπου μου ειναι αποκρουστικα. Αν η Ευρωπη μας ηταν φτωχη αλλα η Κινα πλουσια (ενας φοβος που αρχιζει να κυκλοφορει) παλι την Ευρωπη θα προτιμουσα. Την ηπειρο που δημιουργησε το ελκυστικοτερο συστημα ιδεων που ξερω, απο Αρχαια Ελλαδα μεσω του Διαφωτισμου εως σημερα. Αυτο που χονδρικα λεμε δυτικη φιλελευθερη δημοκρατια, εκει που οι πολιτες ειναι ελευθεροι και το κρατος τους σεβεται, εκει που οι πολιτικοι αρχοντες λογοδοτουν, εκει που η αυτοεκπληρωση του ατομου ειναι ισως η υψηλοτερη αξια.

Η Ευρωπη με αυτην την εννοια δεν ειναι απλα προτυπο για μενα, αλλα αναποσπαστο κομματι μου. Δεν μπορω να φανταστω να ζω μακροπροθεσμα σε μια χωρα που δεν ειναι Ευρωπη, με την ουσιαστικη εννοια. Δεν μπορω να φανταστω μια Ελλαδα που προσπαθει να χασει την ευρωπαϊκοτητα της. Και αυτο ειναι το πραγματικο διακυβευμα των εκλογων. Ειτε αισθανεται κανεις εν οικω σε μια Ελλαδα αναποσπαστο κομματι της δημοκρατικης Ευρωπης, ειτε θελει περιπετειες προς την μερια του ολοκληρωτισμου, του εθνικισμου και της γενικης ανοησιας.

Και καπου εδω αισθανομαι την αναγκη να τονισω οτι οσο ειναι σαχλη η αντιδιαστολη στον μνημονιακο αξονα, τοσο ατοπη ειναι η -στο μυαλο καποιων- συγκρουση Ευρωσκεπτομενων και Ελληνοπατριωτων, Ευρωαναλγητων και Ελληνοευαισθητων. Με κανεναν τροπο δεν δεχομαι ο ολοκληρωτικος εθνικισμος να ιδιοποιειται την εννοια του πατριωτισμου, ουτε ο λαϊκισμος της επιφανειακης σκεψης να ιδιοποιειται την πραγματικη ευαισθησια για τον ανθρωπο. Επειδη ακριβως αγαπαω την πατριδα μου και την Ευρωπη τις θελω αρρηκτα συνδεδεμενες. Για οσους θελουν να στερησουν απο την Ελλαδα την βαρια ευρωπαϊκη κληρονομια μας δεν εχω ιδιαιτερη ανοχη ή αγαπη. Αφθονουν οι περιοχες του πλανητη που θα βολευτουν οσοι θελουν ολοκληρωτισμο και σκοταδισμο. Δεν μπορει να τους αφησουμε να χαλασουν μια μικρη γωνια της Γης που βρηκε ασυλο η Ελευθερια και ο Ορθος Λογος. Δεν μας περισσευουν.

—————————–

*Συνειδητα μιλω για κατοικους, γιατι οι Ελληνες που κατοικουν και πληρωνουν φορους πχ στην Γερμανια μπορει να εχουν διαφορετικη γνωμη.
**Ας σημειωθει οτι η ΕΕ μας ενισχυει ξεκαθαρα περισσοτερο απ’οτι πριν την κριση, καθως τα ΚΠΣ συνεχιζουν να τρεχουν, παραλληλα με τις δεκαδες δις ευρω που φερνουν τα Μνημονια Στηριξης!

Ποσο εκτιμουν οι διαφοροι λαοι της Ευρωπης την ΕΕ και τι περιμενουν απο αυτην?
Ευρωβαρομετρο 2009
36% των Ελληνων ζητουν απο την ΕΕ αυξηση της υλικης ευημεριας, ενω μονο 22% ζητουν να ενισχυσει την οικονομικη αναπτυξη (ισως δεν καταλαβαινουν οτι δεν υπαρχει ευημερια χωρις αναπτυξη). Μολις 11% ζητουν σταθεροτητα και ειρηνη, που ηταν ο πρωταρχικος σκοπος της Ενωσης. Αναρωτιεμαι ποσο θα αλλαξουν αυτα τα ποσοστα το 2012.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα το πώς θα εφαρμωστούν τα κουπόνια εκπαίδευσης. Ο Αλέξανδρος Ηλιόπουλος, υποψήφιος βουλευτής με τη Δραση, προτείνει στο ιστολόγιό του να πάρουμε  ”τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού που θα δοθούν για την Παιδεία στο επόμενο διδακτικό έτος και αντί να τα δώσουμε στο Υπουργείο Παιδείας να τα διαχειριστεί, τα διαιρούμε με τον αριθμό των μαθητών που θα πάνε σχολείο τον ίδιο χρόνο και δίνουμε το ποσό που αναλογεί σε κάθε μαθητή, στον γονέα του! Αυτό το ποσό το δίνουμε με τη μορφή κουπονιού.” Το σχέδιο φαντάζει ωραίο μέχρι να αναλογιστεί κανείς ότι οι σπουδές ενός σημαντικού μέρους των παιδιών, αυτών που πάνε σε ιδιωτικό σχολείο, δεν χρηματοδοτούνται από το κράτος αλλά από τους ίδιους τους γονείς. Αν γίνουν και αυτά τα παιδιά μέτοχοι της ίδιας δαπάνης, όπως άλλωστε είναι και το σωστό, τι ποσό θα αντιστοιχεί τελικά σε κάθε μαθητή? Θα επαρκεί αυτό για να εγγράψει κανείς το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο? Υπάρχει δυνατότητα τα ιδιωτικά σχολεία να καλύψουν μια μεγάλη αύξηση της ζήτησης, και πώς θα ελέγξει το κράτος την πιθανή αύξηση των διδάκτρων που θα επιφέρει μια τέτοια κίνηση? Τέλος, τι θα γίνουν οι καθηγητές στα δημόσια σχολεία που δεν θα συγκεντρώσουν επαρκή αριθμό μαθητών, αλλά και οι εναπομείναντες σε αυτά μαθητές? Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, αυτό της φορολογίας εισοδήματος. Και τα δυο κόμματα προτείνουν ενιαίο φορολογικό συντελεστή 20%. Τι φορολογικά έσοδα αναμένεται να προκύψουν με βάση τον συντελεστή αυτό? Οι δικοί μου γνωστοί ισχυρίζονται ότι κατά μέσο όρο πληρώνουν μεταξύ 35% και 40% του εισοδήματός τους στην εφορία. Αν ισχύει κάτι τέτοιο μιλάμε για σημαντική μείωση. Πώς θα καλυφθεί η διαφορά? Ίσως μετά από δεκαπέντε χρόνια διαμονής μου στις ΗΠΑ να έχω κακομάθει, αλλά θεωρώ ότι η διαδικασία θα έπρεπε να είναι η εξής.

Α) Πρώτα καθορίζουμε τί θα πρέπει να παρέχει το κράτος στους πολίτες, πώς, και πόσο. Π.χ αποφασίζουμε ότι θέλουμε να εξασφαλίζει σε όλους τους πολίτες πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μέσω ενός συστήματος κουπονιών, και ότι οι δαπάνες ανά μαθητή προκειμένου το επίπεδο εκπαίδευσης να μας ικανοποιεί πρέπει να είναι Χ ευρώ. Ή αποφασίζουμε ότι θέλουμε το κράτος να εξασφαλίζει πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους τους πολίτες, μέσω ενός ενιαίου κρατικού ασφαλιστικού φορέα, ο οποίος κάθε χρόνο θα καλύπτει τα έξοδα υγείας κάθε οικογένειας ύστερα από τα πρώτα Χ ευρώ, ανεξάρτητα από το νομικό καθεστώς του παροχέα της υπηρεσίας.

Β) Παίρνουμε στοιχεία από τις αρμόδιες υπηρεσίες προκειμένου να κοστολογίσουμε τις προτάσεις, αλλά και να καταρτίσουμε ένα σχέδιο μετάβασης από το ισχύον σύστημα στο νέο. Π.χ. το σύνολο των μαθητών στις πρώτες δυο βαθμίδες εκπαίδευσης είναι Ψ. Αφού αποφασίσαμε ότι ο κάθε μαθητής θα δικαιούται Χ ευρώ θα χρειαστούμε Χ επί Ψ δαπάνη.  Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να διαπραγματευτούμε κάποιο πλαφόν στα δίδακτρα με τα ιδιωτικά σχολεία, και να έχουμε ένα εφικτό σχέδιο για συγχωνεύσεις δημόσιων σχολείων με ταυτόχρονη πρόβλεψη τι θα γίνουν οι μαθητές εκείνοι που μπορεί να βρεθούν χωρίς σχολείο σε περιοχή προσιτή σε αυτούς (π.χ. σχέδιο μεταφοράς). Αντίστοιχα και με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Ας υποθέσουμε ότι με βάση τα στοιχεία η δαπάνη υγείας ανά οικογένεια είναι Ψ ευρώ. Αφού αποφασίσαμε ότι η κάθε οικογένεια θα πληρώνει τα πρώτα Χ ευρώ από την τσέπη της (με εξαίρεση ετήσια τσεκ-απ, έξοδα εγκυμοσύνης, κ.α.) βρίσκουμε το ποσό Ψ-Χ το οποίο θα βαρύνει τον ασφαλιστικό φορέα. Πολλαπλασιάζουμε έπειτα αυτό το ποσό με τον αριθμό των οικογενειών και προσθέτουμε τα έξοδα διαχείρησης για να βρούμε τη δαπάνη ασφάλισης. Και εκεί βέβαια θα πρέπει να διευθετήσουμε κάποιες λεπτομέρεις. Θα πρέπει π.χ. να διαπραγματευτούμε τα νοσήλεια που θα πρέπει να δεχτούν τα νοσοκομεία προκειμένου να συμβληθούν με τον φορέα. Θα πρέπει επίσης να αποφασίσουμε ποια κρατικά νοσοκομεία θα συγχωνευτούν, και ποιά περιφερειακά νοσοκομεία σε περιοχές στις οποίες λόγω μικρής ζήτησης δεν εξυπηρετούνται από ιδιώτες θα πρέπει να ενισχυθούν.

Γ) Αφού έχουμε υπολογίσει τι έσοδα απαιτούνται προκειμένου να υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις αυτές, αποφασίζουμε τη διάρθρωση του φορολογικού συστήματος. Παίρνουμε πάλι στοιχεία από το Υπουργείο Οικονομικών και με βάση τα δηλωθέντα εισοδήματα υπολογίζουμε ότι τα έσοδα αυτά μπορούν να καλυφθούν με έναν αναλογικό συντελεστή Υ%, ή εναλλακτικά αν θέλουμε προοδευτικό σύστημε με φορολογικούς συντελεστές Υ1% για τα πρώτα Χ ευρώ, Υ2% για τα επόμενα Ψ ευρώ και πάει λέγοντας.

Η διαδικασία που περιγράφω παραπάνω είναι ο σοβαρός τρόπος άσκησης πολιτικής. Αυτό που βλέπω δυστυχώς είναι ότι οι διάφορες ιδέες που βρίσκουν θέση στα προγράμματα των κομμάτων είναι αποτέλεσμα επιφοίτησης. Εκεί που πίνει καφέ η λούζεται κάποιος του έρχεται η ιδέα για αναλογικό φορολογικό συντελεστή. Κάποιος άλλος διαβάζει την πρόταση του Milton Friedman  για τα κουπόνια εκπαίδευσης και ενθουσιάζεται. Αμέσως τρέχουν να βρουν και άλλους για να τους πείσουν για την ορθότητα των ιδεών τους, πρώτα τους πολιτικούς τους συνοδοιπόρους και κατόπιν τους ψηφοφόρους. Σαν πρώτο βήμα αυτό συμβαίνει και στις ΗΠΑ. Η διαφορά είναι ότι οι “τομεάρχες” των κομμάτων κάθονται κατόπιν με τους τεχνοκράτες των επιτελείων τους και καταρτίζουν σχέδιο υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων “βγάζοντας τα μάτια τους” πάνω από νούμερα και υπολογισμούς, τα οποία παρουσιάζουν στην κοινή γνώμη. Στην Ελλάδα δυστυχώς κανένας δεν φαίνεται διατεθειμένος να μπει σε αυτή τη διαδικασία ίσως διότι, για τους ίδιους λόγους που εξηγώ εδώ, πολιτισμικά προτιμούμε τη μεταξύ τυρού και αχλαδιού αντιπαράθεση σε αφηρημένα ιδεολογικά επίπεδα από την άχαρη και επίπονη ενασχόληση με αριθμούς και πρακτικές λεπτομέρειες.

Οι προβληματισμοί που εξέφρασα παραπάνω επ’ ουδενί δεν αποτελούν επιχείρημα άρνησης ψήφου στη Δράση ή τη Δημοκρατική Συμμαχία. Οι συγκεκριμένες αδυναμίες αφορούν άλλωστε όλα τα κόμματα, όχι μόνο αυτά τα δυο. Ειδικά όμως επειδή τα δυο αυτά κόμματα κάνουν ρηξικέλευθες προτάσεις, προς το παρόν μια ψήφος προς αυτά έχει το ίδιο νόημα με μια ψήφο, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, στο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια ψήφος που θα δώσει φωνή σε απόψεις και προτάσεις που αξίζει να ακουστούν. Προκειμένου η ψήφος αυτή να μετατραπεί σε ψήφο εξουσίας και ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά ακόμα.

Μας απάντησαν λοιπόν οι εξής υποψήφιοι της Δράσης-Φιλελεύθερης Συμμαχίας, και όχι μόνο, [τους οποίους έχουμε την χαρά να γνωρίζουμε εν πολλοίς και διαδικτυακώς]:

Τάσος Αβραντίνης, Δράση-ΦΣ, Α΄ Αθηνών

Κώστας Κουκόπουλος, Δράση-ΦΣ, Α΄ Αθηνών

Σπύρος Ντόβας, Δράση-ΦΣ, Β΄ Αθηνών

Αντώνης Πολιτάκης, Δράση-ΦΣ, Ηράκλειο

Γιώργος Σαρηγιαννίδης, Δημοκρατική Συμμαχία, Επικρατείας

Και ιδού οι ερωτήσεις μας:

Πού θα πήγαινε η δεύτερη ψήφος σας; [υπεκφυγή στην απάντηση συνεπάγεται μασχαλιαία δυσωδία επί τρίμηνο ]

Τάσος Αβραντίνης: Στη Δημοκρατική Συμμαχία.

Κώστας Κουκόπουλος: Στην Δημοκρατική Συμμαχία.

Σπύρος Ντόβας: Στη Δημοκρατική Συμμαχία.

Αντώνης Πολιτάκης: Δημιουργία Ξανά σαν σύνολο προτάσεων. ΔΗΜΑΡ αν ψήφιζα αντιπρόσωπο διότι ο υποψήφιος τους στο Ηράκλειο είναι άνθρωπος που το ξέρω προσωπικά και γνωρίζω την ικανότητα και την ηθική του ακεραιότητα.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Στη Δράση μάλλον.

Με ποιο ουσιώδες νομοθετικό ή άλλο μέτρο της κυβέρνησης ΓΑΠ συμφωνείτε περισσότερο; Με ποιο λιγώτερο; Γιατί;

Τάσος Αβραντίνης: Περισσότερο συμφωνώ με το νόμο Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ, κυρίως διότι περιορίζει τον έλεγχο των πανεπιστημίων από τα κόμματα και τις φοιτητικές παρατάξεις και συνδέει τη χρηματοδότηση ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος από τα αποτελέσματά του. Δε συμφωνώ με τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων κτισμάτων διότι έτσι εμπεδώνεται στους πολίτες η αίσθηση ότι αν παρανομήσουν δεν θα έχουν συνέπειες και η κοινωνία μας δηλητηριάζεται από ένα αίσθημα γενικευμένης ανομίας.

Κώστας Κουκόπουλος: Περισσότερο συμφωνώ με τον νόμο 4009/2011 για την ανώτατη παιδεία μεταξύ άλλων γιατί θεσμοθετεί μηχανισμούς αξιολόγησης. Λιγότερο συμφωνώ με την κατασκευή του φράχτη στον Έβρο ο οποίος θα κοστίσει, θα είναι αναποτελεσματικός ως προς τον στόχο της μείωσης της μετανάστευσής του και αποτελεσματικός ως προς την αύξηση της εκμετάλλευσης και του θανάτου που υφίστανται συχνά όσοι επιχειρούν να μεταναστεύσουν.

Σπύρος Ντόβας: Συμφωνώ με αρκετά από τα εξαγγελθέντα αλλά δυσκολεύομαι να εντοπίσω κάποιο από τα εφαρμοσθέντα . Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, παρά τις αδυναμίες εφαρμογής, ήταν ένα πολύ θετικό (και γενναίο) μέτρο. Διαφωνώ με κάθε μέτρο που έθιξε την ιδιωτική οικονομία όπως πχ η αύξηση του ΦΠΑ και η φοροκαταιγίδα, για να προστατεύσει τα κεκτημένα των συντεχνιών και του Δημοσίου.

Αντώνης Πολιτάκης: Συμφωνώ: Ηλεκτρονική συνταγογράφηση/μηχανογράφηση. Καιρός ήτανε να αρχίσουμε να μετράμε αλλιώς δεν μπορούμε να παράγουμε πολιτική. Διαφωνώ: άρθρο 99, προστατεύει επιχειρήσεις που πρέπει να πεθάνουν, σταματάει την ‘Δημιουργική καταστροφή’ και εμποδίζει (crowd out) την εισαγωγή νέων κεφαλαίων και τεχνικών στην διαχείριση των προστατευόμενων εταιριών.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Είναι μάλλον αρκετά με τα οποία συμφωνώ. Το Μνημόνιο Ι ήταν σίγουρα η σημαντικότερη παρέμβαση της Μεταπολίτευσης (σε επίπεδο διακήρυξης), αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε στον κυνισμό των οριζόντιων μέτρων. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (στο μικρό βαθμό που προχώρησε) ήταν κάτι που έπρεπε από χρόνια να προχωρήσει. Οι παρεμβάσεις στο χώρο της παιδείας και της υγείας, αν και όχι αρκετά τολμηρές, ήταν μάλλον στη σωστή κατεύθυνση. (Το τραγικό της κυβέρνησης ΓΑΠ ήταν ότι, ενώ οι εξαγγελίες της και οι δεσμεύσεις της έδειχναν όντως μεταρρυθμιστική διάθεση, η πράξη έδειξε ένα δειλό μικροκομματισμό.) Εκεί που διαφώνησα κάθετα, πέρα από τις οριζόντιες αυξήσεις φόρων και μειώσεις μισθών, ήταν η πολιτική της κατασκευής του τείχους στον Έβρο. Δεν πιστεύω ότι η πολιτική των κλειστών συνόρων μπορεί να οδηγήσει πουθενά ή είναι έστω και στο ελάχιστο ρεαλιστική.

Ιεραρχήστε τις τρεις πιο σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα αυτήν την στιγμή.

Τάσος Αβραντίνης: Φορολογική μεταρρύθμιση με ενιαίο φορολογικό συντελεστή το πολύ 20% (λόγω κρίσης αλλιώς θα έπρεπε να είναι χαμηλότερος), απλοποίηση του φορολογικού συστήματος με κατάργηση του ΚΒΣ και ανάθεση του ελεγκτικού έργου σε ιδιωτικές εταιρείες ορκωτών ελεγκτών, 2. Κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα και 700 ευρώ εθνική σύνταξη για όλους όσους συμπληρώνουν το 67ο έτος της ηλικίας τους. Κατάργηση όλων των ταμείων, των ασφαλιστικών εισφορών. Για περαιτέρω εξήγηση (www.drassi.gr), 3. Δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού θεσμικού πλασίου για την προσέλκυση άμεσων επενδύσεων με κατάργηση των γραφειοκρατικών ρυθμίσεων, πρόβλεψη σημαντικών φορολογικών κινήτρων. Αυτή η μεταρρύθμιση θα πρέπει να τύχει αυξημένης τυπικής δύναμης ώστε να μην μπορεί να καταργηθεί από την τρέχουσα νομοθετική λειτουργία (με τυπικό νόμο).

Κώστας Κουκόπουλος: 1. Μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος προς την κατεύθυνση της μείωσης των μεγέθους και της πολυπλοκότητας του συστήματος και της μείωσης του βάρους του επί της εργασίας. 2. Μεταρρύθμιση της παιδείας ως προς την κατεύθυνση αύξησης της ανταγωνιστικότητάς της είτε στα δημόσια είτε στα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Προώθηση πολιτικών σχολικής επιλογής (βλ. κουπόνια εκπαίδευσης). 3. Κατάργηση άχρηστων δημόσιων φορέων και ιδιωτικοποίηση αρκετών άλλων.

Σπύρος Ντόβας: 1. Δραματική συρρίκνωση του Δημοσίου και του Ευρύτερου Δημοσίου τομέα. Όποιος κρατικός οργανισμός δεν εξυπηρετεί απόλυτα ζωτικές ανάγκες του κράτους θα πρέπει να κλείσει άμεσα. 2. Εφαρμογή της ΒΕΣ. 3. Θεσμικές παρεμβάσεις για τον ουσιαστικό διαχωρισμό των εξουσιών.

Αντώνης Πολιτάκης: 1. Δικαιοσύνη, τόσο σε χρόνο απονομής όσο και σε ποιότητα αποφάσεων. Ανεξαρτητοποίησή της από την εκτελεστική εξουσία και κωδικοποίηση νόμων για να μην επικαλύπτονται. 2. Ασφαλιστικό. Οι υψηλότατες εισφορές σκοτώνουν τόσο την μικροεπιχειρηματικότητα όσο και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Καθολική Υγειονομική περίθαλψη και προστασία μακροχρόνια ανέργων, αλλά όχι και να κάθονται. 3. Παιδεία. Πρέπει να βρούμε τρόπους συνεχόμενης επιμόρφωσης ιδίως στα μεσαία παραγωγικά επίπεδα. Έχουμε πολλούς επιστήμονες αλλά δεν έχουμε αρκετούς και καλούς τεχνικούς να καταλάβουν τι ζητάνε. Και οι τεχνικές σχολές πρέπει να έχουν την ευελιξία να αποφασίζουν τις εκπαιδευτικές τους διαδικασίες μακριά από τον κεντρικό προγραμματισμό του υπουργείου παιδείας για να μπορούν να μπαίνουν στο πετσί της τοπικής βιομηχανίας.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Μεταρρύθμιση του οικονομικού περιβάλλοντος, στην κατεύθυνση της απορρύθμισης, της απλοποίησης και της σταθεροποίησης των διαδικασιών, με ταυτόχρονη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων. Αλλαγή του τρόπου οργάνωσης της δημόσιας Παιδείας με την εφαρμογή του συστήματος κουπονιών εκπαίδευσης, δίνοντας το δικαίωμα επιλογής εκπαιδευτικού ιδρύματος στο γονιό και το μαθητή – με ταυτόχρονη αυτονόμηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και απελευθέρωση της αγοράς εκπαίδευσης. Σαρωτικό και ολοκληρωμένο άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων, χωρίς ημίμετρα, υπεκφυγές και χαριστικές ρυθμίσεις σε οργανωμένες συντεχνίες.

Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την απορρύθμιση του Εργατικού Δικαίου όπως το γνωρίζαμε. Πώς σχολιάζετε;

Τάσος Αβραντίνης: Χρειάζεται να προχωρήσουμε με περισσότερο θάρρος σε άρση όλων των κανονιστικών ρυθμίσεων που έχουν δημιουργήσει μια ανελαστική αγορά εργασίας, η οποία κρατά στην ανεργία χιλιάδες νέους ανθρώπους, οδηγεί σε απολύσεις και σε μείωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Οι τάχα προστατευτικές διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας δε λειτούργησαν προστατευτικά για τους εργαζόμενους αλλά μόνο για τις οργανωμένες συντεχνίες των ΔΕΚΟ.

Κώστας Κουκόπουλος: Η απορρύθμιση είναι καλό πράγμα™. Χρειαζόμαστε και άλλη, ειδικά στον δημόσιο τομέα. Η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει χωρίς να γίνει ευέλικτη και δεν θα γίνει ποτέ αρκετά ευέλικτη χωρίς ευελιξία στην αγορά εργασίας.

Σπύρος Ντόβας: Η αναμόρφωση του Εργατικού Δικαίου, προς της κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησής του είναι κατά τη γνώμη μου αναγκαία. Δυστυχώς γίνεται ετεροβαρώς. Θα ήλπιζα σε δραστικότερα και καλύτερα στοχευμένα μέτρα.

Αντώνης Πολιτάκης: Πρέπει να υπάρξει περισσότερη ευελιξία στις εργατικές σχέσεις αλλά με παράλληλη αν όχι πρώτα μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού (ιδίως για το κομμάτι των ανέργων). Αν είναι κάποιος άνεργος για ένα χρόνο δεν δικαιούται ούτε περίθαλψη ούτε επίδομα.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Δεν κάναμε ακόμη όσα οφείλουμε να κάνουμε. Η απορρύθμιση όμως δεν μπορεί να εξυπηρετεί μονάχα δημοσιονομικούς στόχους. Πρέπει να κινηθούμε ταχύτατα προς την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας (σε συνδυασμό ίσως με ένα δίχτυ ασφαλείας) και την ενθάρρυνση της ευελιξίας αν θέλουμε να οδηγηθούμε σε περιβάλλον δημιουργίας θέσεων εργασίας και καινοτομίας.

Προτείνετε πρακτικά μέτρα για την καταπολέμηση της αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Τάσος Αβραντίνης: Οι αστυνομικοί που αυθαιρετούν να τιμωρούνται αυστηρότερα ή και να αποπέμπονται από το σώμα. Να θεσπιστεί ατομική ευθύνη των οργάνων της τάξεως για παράνομες πράξεις τους ή και παραλείψεις τους. Παράλληλα να υπάρξει σωστή εκπαίδευση των νέων αστυνομικών και σωστή επιμόρφωση των ήδη υπηρετούντων με βάση τα διεθνή πρότυπα.

Κώστας Κουκόπουλος: 1. τακτικός ψυχολογικός έλεγχος των αστυνομικών με εξωτερική αξιολόγηση. 2. εγκατάσταση κάμερας καταγραφής συλλήψεων σε περιπολικά και υποχρέωση ενεργοποίησης της κατά την διενέργεια συλλήψεων. 3. υπεράσπιση του δικαιώματος βιντεοσκόπησης κάθε αστυνομικής ενέργειας από πολίτες.

Σπύρος Ντόβας: 1. Κάμερες στους δημόσιους χώρους οι οποίες δεν θα απαιτούν ανθρώπινο χειρισμό και τις οποίες θα ελέγχει ανεξάρτητη αρχή (όχι η αστυνομία). Σε περιπτώσεις που απαιτείται (εγκλήματα, αστυνομική βια κλπ) με παραγγελία εισαγγελικού λειτουργού θα είναι δυνατόν να εξετάζεται το υλικό. Άλλως θα καταστρέφεται 6 μήνες μετά τη μαγνητοσκόπησή του. Ένα παλιό σχετικό μου άρθρο εδώ. 2. Υποχρέωση της αστυνομίας να μαγνητοσκοπεί τις συλλήψεις της και τις μείζονες επιχειρήσεις της ειδικά εναντίον “ευπαθών” ομάδων (Ρομά, μετανάστες κλπ). 3. Μεικτά αστυνομικά κλιμάκια αποτελούμενα και από μέλη των “ευπαθών” ομάδων.

Αντώνης Πολιτάκης: Γνωρίζω μόνο για τα αναγνωριστικά των Ματατζήδων. Και απαγόρευση των χημικών. Δεν γνωρίζω
καλά τις υπόλοιπες διεργασίες για να προτείνω λύση.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ας αρχίσουμε με τη σωστή εκπαίδευση των νέων αστυνομικών και την ξεκάθαρη απόδοση ευθύνης σε κάθε περίπτωση αυθαιρεσίας. Τα υπόλοιπα είναι τεχνικές λεπτομέρειες που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε σε δεύτερο χρόνο.

Θεωρείτε οτι το κράτος θα πρέπει να προσφέρει ελκυστικότερες συνθήκες εργασίας στο δημόσιο από αυτές που κυριαρχούν σε αντίστοιχες θεσεις στον ιδιωτικό τομέα;

Τάσος Αβραντίνης: Το κράτος θα πρέπει να έχει σημαντικά μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, καλύτερα όμως αμοιβόμενο. Επίσης μέρος της αμοιβής των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να συνδέεται με το αποτέλεσμα της εργασίας τους.

Κώστας Κουκόπουλος: Όχι, το κράτος θα πρέπει να προσφέρει εκείνες τις συνθήκες που προσελκύουν επαρκείς εργαζόμενους, έχοντας ως ταβάνι τις συνθήκες που προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας.

Σπύρος Ντόβας: Κατηγορηματικά όχι.

Αντώνης Πολιτάκης: όχι απαραίτητα. Δεν βρίσκω το λόγο ο καθαριστής στο δημόσιο να παίρνει καλύτερο μισθό.
Εξαρτάται όμως από την εργασία. Π.χ. ο Γενικός διευθυντής ενός υπουργείο πρέπει να αμείβεται καλά.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως ναι. Όταν θέλουμε υψηλού επιπέδου στελέχη σε συγκεκριμένες θέσεις του δημόσιου τομέα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να τις κάνουμε και ελκυστικές στην αγορά εργασίας.

Υπάρχει μεγάλη συζήτηση περι τεχνοκρατών και δημοκρατίας. Χωράνε στο ελληνικό πολίτευμα μη αιρετοί τεχνοκράτες για συγκεκριμένα λειτουργήματα?

Τάσος Αβραντίνης: Ασφαλώς, αρκεί να το αποφασίσει η βουλή εάν πρόκειται για διορισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών. Οι αληθινοί τεχνοκράτες χωρίς να έχουν στη σκέψη τους το πολιτικό κόστος των επιλογών τους μπορούν να προσφέρουν στην προώθηση των μεγάλων μεταρρυθμίσεων.

Κώστας Κουκόπουλος: Όχι κατά κανόνα. Ναι, ως λύση ανάγκης και ως δήλωση πολιτικής αποτυχίας.

Σπύρος Ντόβας: Ο σχεδιασμός του πολιτεύματός μας σχεδόν παρακαλά για κάτι τέτοιο. Οι πολίτες ψηφίζουν βουλευτές που νομοθετούν και στηρίζουν με την εμπιστοσύνη τους κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις αυτές δεν απαιτείται να αποτελούνται από εκλεγμένους. Απλά στην εφαρμογή του το πολίτευμα έχει κακοφορμίσει. Θα καλοδεχόμουν έναν νόμο που θα προέβλεπε το ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.

Αντώνης Πολιτάκης: Διαχωρισμός εκτελεστική από νομοθετικής. Μόνο τεχνοκράτες στα υπουργεία, υπόλογοι στην
βουλή και όχι στο κυβερνών κόμμα. Κανένας βουλευτής σε υπουργείο. Ιδίως αν δεν έχει σχέση με το αντικείμενο.

Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση δυστυχώς. Το σίγουρο είναι ότι οι τεχνοκράτες δεν είναι απαραίτητοι. Μπορεί κάλλιστα κάθε κυβερνητικό στέλεχος να έχει τους κατάλληλους συμβούλους γύρω του ώστε να είναι σε θέση να καλύπτει τα όποια θεωρητικά ή τεχνικά κενά μπορεί να συναντά. Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν νομιμοποιείται η παρουσία τους σε μία κυβέρνηση, αν αυτό αποφασίσει η Βουλή.

Ο γύρος του θανάτου: είκοσι ερωτήσεις για απαντήσεις με ΝΑΙ ή ΌΧΙ μόνο [εξυπακούεται ότι οι ερωτώμενοι δεν είναι μονολιθικοί άνθρωποι, ποτέ ή σπανίως δεν είναι 100% υπέρ ή κατά μιας θέσης, πάντοτε υπάρχουν επιμέρους επιφυλάξεις ή απαιτούνται διευκρινίσεις, απλώς εδώ απαντούν με το πιστόλι στον κρόταφο ]

α. Γάμος ομοφύλων

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι

β. Φράχτης προστασίας στον Έβρο

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

γ. Χρηματοδότηση των εθνικών δυσβάστακτων χρεών απευθείας από την ΕΚΤ, ακόμη και με εκτύπωση νομίσματος

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Δεν τό’πιασα, πάντως συμφωνώ με μιας μορφής ευρωπαϊκό πληθωρισμό.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

δ. Άμεση ανακήρυξη εθνικής ΑΟΖ

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ε. Αποποινικοποίηση της χρήσης μαλακών ναρκωτικών (π.χ. μαριχουάνα, αμφεταμίνες)

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

στ. Ανοικοδόμηση μνημειακού ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ζ. Αποτεφρωτήρια νεκρών

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

η. Μονομερής διαγραφή μέρους τουλάχιστον του δημοσίου χρέους

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

θ. Κυβέρνηση συνεργασίας

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ι. Ένταξη Τουρκίας στην ΕΕ

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ια. Αναζήτηση κατοχικών αποζημιώσεων από Γερμανία

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Αδιάφορο.

ιβ. Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών υπό τους όρους που συμφώνησε η Κυβέρνηση Παπαδήμου

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ιγ. Η συγκρότηση της Κυβέρνησης Παπαδήμου ήταν ένα οιονεί συνταγματικό πραξικόπημα

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

ιδ. Υπάρχουν περιθώρια αύξησης της ονομαστικής φορολογίας

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

ιε. Απόλυση δημοσίων υπαλλήλων έναντι ελάφρυνσης φορολογίας

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

ιστ. Πάγωμα εξοπλισμών επί 5ετία

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ιζ. Κατάργηση των παρελάσεων

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ιη. Ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ

Τάσος Αβραντίνης: Ναι.
Κώστας Κουκόπουλος: Ναι.
Σπύρος Ντόβας: Ναι.
Αντώνης Πολιτάκης: Ναι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Ναι.

ιθ. Διατήρηση και ενίσχυση ενός στιβαρού δημόσιου τραπεζικού πόλου

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

κ. Άμεση απέλαση όσων παράνομων μεταναστών μπορούν νομικά και πρακτικά να απελαθούν

Τάσος Αβραντίνης: Όχι.
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Όχι.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

κα. Καινούργιος αντιρατσιστικός νόμος

Τάσος Αβραντίνης: Όχι
Κώστας Κουκόπουλος: Όχι.
Σπύρος Ντόβας: Δεν είμαι σίγουρος τι εννοείτε.
Αντώνης Πολιτάκης: Όχι.
Γιώργος Σαρηγιαννίδης: Όχι.

Πώς τους κρίνετε;

Προσθήκη 03Μαι12 14:35: προσέθεσα και τις απαντήσεις του Γ. Σαρηγιαννίδη, υποψηφίου της Δημοκρατικής Συμμαχίας στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Α, στο καλό! Ετσι κι αλλιώς, δεν θα λύσει η ψήφος μου το πρόβλημα της Ελλάδας. Επιλέγοντας κάτι που το πιστεύω, δεν κινδυνεύω τουλάχιστον να γίνω μονόχειρας.

Αποστολος Δοξιαδης στην Καθημερινη, περι του κινδυνου αυτοακρωτηριασμου κατοπιν διαπιστωσεως οτι απο ρεαλισμο/πραγματισμο ψηφισε το λαθος κομμα

Ας κοιταξουμε λιγο το ζητημα απο την σκοπια της πολιτικης θεωριας και θεωριας ψηφοδοτησης, δηλαδη πως ψηφιζει ενα ορθολογικο ατομο. Ενα απο τα πρωτα και πιο ενδιαφεροντα αποτελεσματα της θεωριας ειναι η στρατηγικη ψηφος, δηλαδη οτι οι εκλογεις που ενδιαφερονται για το αποτελεσμα των εκλογων και μονο*, δεν ψηφιζουν παντα το κομμα που προτιμουν.

Ξεκινω με το απλουστερο παραδειγμα, εκλογες μεταξυ δυο κομματων Α και Β με ενα απολυτως πλειοψηφικο συστημα (οποιος μαζεψει περισσοτερες ψηφους κυβερνα μονος του). Εστω οτι για μενα το κομμα Α συνδεεται με ευημερια/ποιοτητα ζωης Π_A και το κομμα Β συνδεεται αντιστοιχα με ευημερια Π_Β. Οταν ψηφιζω, συγκρινω τις εκτιμησεις μου για το Π_A και Π_Β και ορθολογικα διαλεγω το κομμα που μου υποσχεται την υψηλοτερη ευημερια.** Ασχετως τι ψηφιζουν οι αλλοι ανθρωποι, το καλυτερο που μπορω να κανω ειναι να ψηφισω το κομμα που προτιμω, ας υποθεσουμε οτι ειναι το Α γιατι Π_A > Π_Β

Υποθεστε ομως τωρα οτι υπαρχει ενα τριτο κομμα, το Γ. Υποθεστε οτι το κομμα Γ ειναι το χειροτερο κομμα που μπορω να φανταστω για την ευημερια μου, αν εκλεγει η ζωη μου θα καταστραφει. Εχουμε τωρα Π_A > Π_Β >> Π_Γ. Τι πρεπει να ψηφισω? Τα πραγματα περιπλεκονται και η βελτιστη ψηφος εξαρταται απο τις προτιμησεις των αλλων ψηφοφορων. Ας πουμε οτι ειμαστε συνολικα 5 ψηφοφοροι. Δυο απο αυτους ψηφιζουν μανιωδως Β και δυο ψηφιζουν Γ. Τι πρεπει να ψηφισω εγω? Ειναι προφανες οτι ακομα και ας μου αρεσει το κομμα Α ιδιαιτερως πολυ, μια ψηφος σε αυτο ειναι πεταμενη στα σκουπιδια. Ο,τι και να κανω, το κομμα Α δεν μπορει να κερδισει σε αυτες τις εκλογες. Αυτο που θα κανω λοιπον ειναι να ψηφισω στρατηγικα το Β, ενα κομμα που μου αρεσει λιγοτερο απο το Α, αλλα εχει ελπιδες να εκλεγει και ετσι να αποφυγω το τρισκαταρατο κομμα Γ.

Το παραδειγμα μπορει να ειναι απλο, αλλα η βασικη ενοραση που μας δινει διαπερναει τα περισσοτερα πολιτικα συστηματα του κοσμου. Οταν ενα εκλογικο συστημα εχει καποια χαρακτηριστικα πλειοψηφικοτητας, ενας ορθολογικος ψηφοφορος δεν ψηφιζει αυτο που πραγματικα θελει αλλα την λιγοτερο κακη εναλλακτικη που εχει σοβαρες πιθανοτητες να κερδισει (οπως εχουμε συζητησει και παλιοτερα).

Το ερωτημα που προκυπτει ομως απο την εφαρμογη της ορθολογικης θεωριας ψηφου ειναι γιατι να παει κανεις καν να ψηφισει. Οι σκεψεις που καναμε πιο πανω αναλυουν την επιλογη ενος ορθολογικου ατομου που βρισκεται μπροστα στην καλπη, με το δαχτυλο στην σκανδαλη που θα’λεγε και ο ΓΑΠ. Η επιλογη ομως του να σηκωθεις απο το κρεβατι σου, να βαλεις τα καλα σου και να πας στο εκλογικο κεντρο δεν ειναι ορθολογικη.*** Εστω οτι το συνολικο oφελος/ευημερια που περιμενεις να εχεις απο το κομμα Α αντιστοιχει σε 10 εκατομμυρια ευρω και απο το κομμα Β αντιστοιχει σε 6 εκατομμυρια (οταν μιλαω για οφελος εννοω οτιδηποτε υλικο ή αϋλο ενδιαφερον εχει κανεις. Προτιμω να πιστευω οτι δεν μιλαμε εδω για αυστηρα ατομικα συμφεροντα, πχ αυξηση μισθου, αλλα για το ποσο μας νοιαζει η αλλαγη που φερνει καθε κομμα στην χωρα.). Η διαφορα των κομματων για σενα ειναι λοιπον 4 εκατομμυρια ευρω. Αν η ψηφος σου κανει την διαφορα μεταξυ του κομματος Α και Β, τοτε κερδιζεις 4 εκατομμυρια, σημαντικο ποσο. Το προβλημα ειναι ομως οτι η ψηφος σου ουσιαστικα αποκλειται να κανει την διαφορα. Σκεπτομενοι απλοϊκα, η πιθανοτητα η ψηφος μας να κανει την διαφορα στις ελληνικες βουλευτικες εκλογες ειναι περιπου μια στα επτα εκατομμυρια (1 δια τον αριθμο των εκλογεων). Πιο πολυπλοκες αναλυσεις (η πιθανοτητα να ειναι κρισιμη [pivotal] η ψηφος σε μια ισορροπια Νας) δινουν ενα ακομα μικροτερο νουμερο. Σκεφτειτε το και αλλιως, ποσες εθνικες εκλογες στην ιστορια κριθηκαν απο την ψηφο ενος ατομου? Ετσι, το οφελος που εχει να περιμενει κανεις απο το να παει στο εκλογικο κεντρο και να ψηφισει ειναι η πιθανοτητα του να μετραει η ψηφος, επι του οφελους αν μετρησει η ψηφος. 1/7.000.000 Χ 4.000.000. Περιπου 50 ευρωλεπτα δηλαδη, μικροτερο οφελος απο το εισιτηριο του μετρο ή την βενζινη που θα καψεις για να πας στο εκλογικο κεντρο. Καταληγουμε οτι πιο χρησιμο ειναι να ψαχνεις για δεκαρες στην αμμο μιας παραλιας, παρα να πας να ψηφισεις.

Προλαμβανω τον σοφο και νομιμοφρονα αναγνωστη εδω και παραδεχομαι το προφανες. Οι ανθρωποι δεν ψηφιζουν σε εθνικες εκλογες επειδη η ψηφος ειναι χρησιμη, αλλα επειδη θεωρουν οτι ειναι το καθηκον τους ή επειδη θελουν να στειλουν ενα μηνυμα, οσο ασθενες και να ειναι, στους ταγους της πολιτειας. Η αναλυση που καναμε ομως πιο πανω δεν γινεται αυτοματα αχρηστη, ισα ισα, δειχνει κατι σημαντικο. Το να περιμενουμε πραγματικο αποτελεσμα απο την ψηφο μας δυσκολα μπορει να δικαιολογηθει ως ορθολογικη πραγματιστικη επιλογη σε τετοιες περιπτωσεις, κατι που κανει τις διαφορες στρατηγικες σκεψεις αχρηστες. Δεν θα αλλαξει η ψηφος ενος ατομου το αποτελεσμα των εκλογων. Ακομα και οσοι απο μας θελουν να δρουν στην ζωη τους με γνωμονα τον ορθολογισμο, μπορουν αφοβα να ψηφισουν με μόνο σκοπο να εκφρασουν τον εαυτο τους, την ευχη ή καταρα τους, την μουτζα ή το χειροκροτημα. Και αυτο σημαινει οτι δεν χρειαζεται να ψηφισουν το κακο κομμα Β για να γλυτωσουν απο το τρισκαταρατο Γ, οπως φαινεται να εκαναν πολλοι Ελληνες για χρονια. Μπορουμε να ψηφισουμε το κομμα της καρδιας μας – αν υπαρχει.

———————-
Οσο για τις δικες μου προτιμησεις, δεν με ενθουσιαζει ιδιαιτερα καποια επιλογη οποτε πρεπει να ξεκινησω και γω με την διαγραφη εναλλακτικων. Πριν καποια χρονια καναμε μια συγκριση μεταξυ Ν. Μπακογιαννη και Α. Σαμαρα , και δεν βλεπω να εχει αλλαξει κατι ιδιαιτερο, ισα ισα η ανευθυνοτητα της στασης του ΑΣ σε ολη την κριση μαλλον με εξεπληξε αρνητικα. Χ στην ΝΔ λοιπον. Χ και στο ΠΑΣΟΚ, ενα κομμα που ποτε δεν ξεπερασε τις λαϊκιστικες του καταβολες, που εν μεσω της χειροτερης κρισης στην προσφατη ιστορια μας ηταν κυβερνηση αλλα θα ηθελε να ειναι αντιπολιτευση. Διπλο και τριπλο Χ στα άκρα του ΛΑΟΣ και ΚΚΕ, τετραπλο Χ και αναθεμα στους ακομα πιο ακραιους σχηματισμους μισαλλοδοξιας, εθνικισμου και χαζομαρας που βρηκαν ευκαιρια να ξεμυτισουν. Περιφρονηση στην ανεμελη και παιδιαστικη ανευθυνοτητα ενος κομματος που δεν ντραπηκε να διαλεξει ονομα παρωδια (ακου συριζα). Τι μένει? Η ηπια αριστερα, που εχει καπως καλα ενστικτα αλλα επιμενει να μην μαθαινει οικονομικα και να διαφωνει με τον εαυτο της, και ο φτωχος πλην τιμιος φιλελευθερος χωρος, με τα σωστα ενστικτα, τις καλυτερες ιδεες αλλα ιδιαιτερα χαμηλη αποτελεσματικοτητα στο να πεισει τους Ελληνες.

*Υποθετω συνεπειοκρατια εδω περα.
**Δεν ειναι καθολου αναγκαιο οι εκτιμησεις Π να αφορουν μονο τα προσωπικα μας κερδη (υλικα ή μη), μπορουν καλιστα να αφορουν την κοινωνια που φανταζομαστε οτι θα προσπαθησει να δημιουργησει το καθε κομμα, την γενικη εικονα της χωρας κτλ
***Μην κανει καποιος αναγνωστης το λαθος να δωσει αξιολογικο περιεχομενο σε μια εντελως περιγραφικη διαπιστωση. Οτι κατι δεν ειναι ορθολογικο δεν σημαινει οτι το κατακρινω. Μια απο τις στιγμες που ημουν πραγματικα περηφανος για ανθρωπο μου ηταν οταν ο 93χρονος παππους μου σηκωθηκε απο το κρεββατι που ηταν κατακειτος για μηνες, πλυθηκε, εβαλε σακκακι και πηγε στο εκλογικο κεντρο να ασκησει το δημοκρατικο του καθηκον. Καναν μηνα πριν τον χασουμε.